განაჩენი გაუქმდა და საქმე გადაეცა სასამართლოს ხელახლა განსახილველად

82აპ.-09 9 ივლისი, 2009 წელი

ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

დავით სულაქველიძე (თავმჯდომარე),მაია ოშხარელი, იური ტყეშელაშვილი

ზეპირი მოსმენის გარეშე განიხილა მსჯავრდებულ ა. ჩ-ის დამცველის, ადვოკატ რ. ხ-ას საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2008 წლის 19 დეკემბრის განაჩენზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 4 ივლისის განაჩენით ა. ჩ-ი ცნობილ იქნა ბრალეულად საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ა”, “გ” ქვეპუნქტებითა და იმავე მუხლის მე-3 ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტით (2000 წლის 5 მაისის რედაქცია) გათვალისწინებული მართლსაწინააღმდეგო ქმედების ჩადენაში, რის გამოც მას სასჯელის ზომად განესაზღვრა თავისუფლების აღკვეთაA7 (შვიდი) წლის ვადით.

იმავე განაჩენით მსჯავრდებულ ა. ჩ-ს დამატებითი სასჯელის სახით დაენიშნა ჯარიმა _ 100 000 (ასი ათასი) ლარის ოდენობით.

განაჩენით ა. ჩ-ს მსჯავრი დაედო თაღლითობისათვის, ესე იგი სხვისი ქონებრივი უფლების მოტყუებით მიღებაში, ჩადენილი წინასწარი შეთანხმებით ჯგუფის მიერ, დიდი ოდენობით, რაც გამოიხატა შემდეგში:

1999 წლის აგვისტოში ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის მთავრობამ მეგობრული ურთიერთობის გამოხატვის ნიშნად, საქართველოს მთავრობას ეკონომიკური სიძნელეების გადალახვის ხელშეწყობის მიზნით, ჩინური ხის საშრობი მანქანა_დანადგარების შესაძენად გამოუყო სამი მილიონი იუანის ოდენობით უსასყიდლო დახმარება _ გრანტი. გრანტის მიმღებ საქართველოს მთავრობის უფლებამოსილ ორგანოდ დამტკიცდა საქართველოს ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტრო, რომელსაც, თავის მხრივ, დაევალა გრანტის ათვისებასთან დაკავშირებული ღონისძიებების განხორციელება _ შპს ,,...’’ მეშვეობით და გრანტის ფარგლებში შეძენილი პროდუქციის ტენდერში გამარჯვებული მომხმარებლისათვის გადაცემა ლიზინგის ფორმით. მომხმარებლისთვის გადაცემულ პროდუქციაზე მესაკუთრის უფლებას იტოვებდა მმართველი ორგანო, მისი ღირებულებიდან დასაბრუნებელი თანხის სრულ ჩარიცხვამდე ეროვნულ ბანკში გახსნილ დეპოზიტზე. აღნიშნული თანხა უნდა დაფარულიყო პროდუქციის დამონტაჟებიდან შვიდი წლის განმავლობაში, ყოველ კვარტალურად _ თანაბარ ნაწილებად (გადახდისაგან თავისუფლი პერიოდი _ პროდუქციის დამონტაჟებიდან სამი წელი), ხოლო პროდუქციის მომხმარებელზე გადაცემა უნდა მომხდარიყო ფინანსური (მომხმარებელს წინასწარ უნდა გადაეხადა დანადგარების ღირებულების 10 პროცენტი) და მატერიალური უზრუნველყოფის საფუძველზე (მომხმარებელთან ფორმდებოდა გირავნობის ხელშეკრულება დანადგარების ღირებულების 20 პროცენტზე).

ა. ჩ-მა, რომელიც წარმოადგენდა სს “…...…” ხელმძღვანელ, დამფუძნებელ პირს გ. ა-თან და სხვა პარტნიორებთან ერთად, წინასწარი შეთანხმებით, ჯგუფურად განიზრახა, თაღლითურად მიეღო სახელმწიფოს კუთვნილი ქონება. განზრახვის სისრულეში მოსაყვანად, ა. ჩ-ის მითითებით, სს ……’’…... ” დირექტორმა გ. ა-მა 2001 წლის 26 ივლისს წარადგინა განაცხადი ტენდერში მონაწილეობის თაობაზე და მოითხოვა 748.477.7 ლარის ღირებულების ჩინური ხის საშრობი მანქანა-დანადგარების კომპლექტის შეძენა. 2001 წლის 17 აგვისტოს საუწყებათაშორისო სატენდერო კომისიის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა სს …’’...’’ ზემოაღნიშნული განცხადება და 2001 წლის 28 სექტემბერს სს «...» და საქართველოს ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტროს შორის გაფორმდა ¹--- ლიზინგის ხელშეკრულება, რომელსაც ხელი მოაწერეს სს …,,...’’ …დირექტორმა გ. ა-მა და საქართველოს ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის მინისტრის მოადგილე გ. მ-ამ. აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე სს …,,...‘’ გადაეცა 748.477.7 ლარის ღირებულების ხის საშრობი შემდეგი დანადგარები: ხის საშრობი კამერა 100მ3 ნედლი მასალის ტევადობით _ 4 ცალი, საქვაბე სისტემა _ 1 ცალი, 2 ტონა ტვირთამწეობის ამწე _ 1 ცალი და ელექტროგენერატორი, სიმძლავრით 128 კვტ_1 ცალი.

რადგან ა. ჩ-ს, გ. ა-სა და მათ პარტნიორებს განზრახული ჰქონდათ თაღლითური გზით ქონებრივი უფლების მიღება, ისე, რომ არ გადაეხადათ მათთვის ¹... ლიზინგის ხელშეკრულების საფუძველზე გადაცემული ხის საშრობი მანქანა-დანადგარების საზღაური, 2003 წლის 10 ივნისს საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ექსპერტიზის ცენტრიდან მათ მოიპოვეს ყალბი ექსპერტიზის დასკვნა, რომლის თანახმადაც, აღნიშნული ხის საშრობი მანქანა_დანადგარები იყო უვარგისი და მასში შესაძლებელი იყო 60მ3 ხის მასალის გამოშრობა, ნაცვლად ლიზინგის ხელშეკრულებაში მითითებული 100 კუბური მეტრისა.

2003 წელს ზემოაღნიშნული დასკვნის საფუძველზე ა. ჩ-მა, გ. ა-მა და მათმა პარტნიორებმა სარჩელით მიმართეს თბილისის საოლქო სასამართლოს და შემდეგ საქართველოს უზენაეს სასამართლოს. ისინი თავიანთი სასარჩელო განცხადებით ითხოვდნენ საქართველოს მთავრობისაგან ხელშეკრულების პირობების შეუსრულებლობის გამო ზიანის ანაზღაურებას. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2003 წლის 26 სექტემბრის გადაწყვეტილებით და შემდეგ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2004 წლის 18 ივნისის გადაწყვეტილებით, მათ მიერ წარდგენილი სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და ხის საშრობი მანქანა-დანადგარები საკუთრების უფლებით გადაეცა სს “...”, საქართველოს ეკონომიკის სამინისტროსთან ვალების ურთიერთგაქვითვის საფუძველზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 4 ივლისის განაჩენი სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა. ჩ-ის დამცველმა, ადვოკატმა რ. ხ-ამ, რომელიც თავისი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა ა. ჩ-ის მიმართ გამამართლებელი განაჩენის გამოტანას შემდეგი მოტივებით: განაჩენით მსჯავრდებულისათვის შერაცხული ბრალი არის ყოვლად დაუსაბუთებელი და არ დასტურდება უტყუარი მტკიცებულებებით; სასამართლოს მიერ უსაფუძვლოდაა უარყოფილი საქმეში არსებული ობიექტური მტკიცებულებები, როგორიც არის ექსპერტიზების დასკვნები, მიუკერძოებელ მოწმეთა ჩვენებები, რის გამოც ზემოაღნიშნული განაჩენი არის დაუსაბუთებელი და უკანონო.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2008 წლის 19 დეკემბრის განაჩენით არ დაკმაყოფილდა აპელანტის მოთხოვნა, ხოლო თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 4 ივლისის განაჩენში შევიდა შემდეგი ცვლილება: მსჯავრდებულ ა. ჩ-ს გასაჩივრებული განაჩენიდან ამოერიცხა საქართველოს სსკ-ის 180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ა”, “გ” ქვეპუნქტებით შერაცხული ბრალდება, როგორც ზედმეტად წარდგენილი, რადგან ა. ჩ-ის მიერ ჩადენილ ქმედებას ითვალისწინებდა ასევე იმავე მუხლის უფრო მძიმე, მე-3 ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტი, რის გამოც მისი ქმედების კვალიფიკაცია მოხდა რა მოცემული მუხლის უფრო მძიმე ნაწილით, მსჯავრდებული ა. ჩ-ი ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სსკ-ის 180-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტის (2000 წლის 5 მაისის მოქმედი რედაქცია) საფუძველზე. გასაჩივრებული განაჩენი სხვა ნაწილში მის მიმართ დარჩა უცვლელად.

სააპელაციო სასამართლოს განაჩენის თაობაზე მსჯავრდებულ ა. ჩ-ის დამცველმა, ადვოკატმა რ. ხ-მ საკასაციო საჩივრით მიმართა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატას. კასატორი თავისი საჩივრით ითხოვს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 19 დეკემბრის განაჩენის გაუქმებასა და ა. ჩ-ის მიმართ სისხლისსამართლებრივი დევნის შეწყვეტას იმ საფუძვლით, რომ მას არ ჩაუდენია სისხლის სამართლის კანონით გათვალისწინებული ქმედება. კასატორი თავის მოთხოვნას ასაბუთებს შემდეგი მოტივებით: ა. ჩ-ს თაღლითობა არ ჩაუდენია, რადგან სს “...” მერქნის საშრობი დანადგარი ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტროს მოტყუებით არ მიუღია; აღნიშნული დანადგარი მას მიეკუთვნა სასამართლოს გადაწყვეტილებით მხარეთა შორის არსებული სამოქალაქო დავის გადაწყვეტის შედეგად; არავითარი მტკიცებულებით არ არის დადგენილი, რომ მსჯავრდებულებს _ ა. ჩ-სა და გ. ა-ს შორის არსებობდა რაიმე შეთანხმება თაღლითობის ჩადენის თაობაზე; არავითარი საფუძველი არ არსებობს დასკვნისათვის, რომ ა. ჩ-მა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ექსპერტიზის ცენრტიდან მოიპოვა ყალბი საექსპერტო დასკვნა, რომლის მეშვეობით მოახერხა სახელმწიფო ქონების მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრება, რადგან აღნიშნული ექსპერტიზის დასკვნის სისწორე დადასტურებულია სასამართლო გამოძიებით, მისი დამდგენი ექსპერტების ჩვენებებითა და საქმეზე ჩატარებული ორი ალტერნატიული ექსპერტიზის დასკვნით; სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს ექსპერტის მიერ გაცემულ დასკვნას, რომლითაც სასამართლო ადგენს, რომ ტექნიკური უნივერსიტეტის ექსპერტიზის ცენტრის მიერ გაცემული დასკვნა არის ყალბი, არავითარი დასაბუთებული საფუძველი არ გააჩნია და იგი გაცემულია არაკომპეტენტური პირის მიერ, რაც გამოირკვა სასამართლოში მისი დაკითხვისას, რის გამოც იგი დაუშვებელ მტკიცებულებას წარმოადგენს. მერქნის საშრობი დანადგარები, რომლებიც სს “...” მიიღო საქართველოს ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტროსაგან, არ შეესაბამება აღნიშნული დანადგარის მწარმოებლის _ ხარბინის ხე-ტყის საშრობი ქარხნის მიერ დადგენილ იმ პარამეტრებს, რომლებიც აუცილებელია ისეთი დანადგარებისათვის, რომლებშიც შეიძლება გამოშრეს 100მ3 მოცულობის მერქანი; სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არ ემყარება უტყუარ მტკიცებულებებს და მთლიანად ეწინააღმდეგება ობიექტურ ფაქტობრივ გარემოებებს, რომლებითაც არ დგინდება ა. ჩ-ის ქმედებაში რაიმე დანაშაულის შემადგენლობის არსებობა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ, შეისწავლა რა სისხლის სამართლის საქმის მასალები მსჯავრდებულ ა. ჩ-ის მიმართ და შეამოწმა საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა, მიიჩნია, რომ აღნიშნული საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ხოლო გასაჩივრებული განაჩენი უნდა გაუქმდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოში ა. ჩ-ის ბრალდების საქმის განხილვისას არ იქნა დაცული საქართველოს სსსკ-ის მე-18 მუხლით დადგენილი მოთხოვნა საქმის გარემოებათა ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური გამოკვლევის თაობაზე, რამაც ხელი შეუშალა კანონიერი და დასაბუთებული განაჩენის დადგენას. ამასთან, შეუძლებელი გახადა საკასაციო ინსტანციაში საბოლოო დასკვნის გამოტანა ა. ჩ-ის ბრალეულობისა თუ უდანაშაულობის თაობაზე. კონკრეტულად აღნიშნული დარღვევა გამოიხატა შემდეგში: სასამართლო გამოძიებისას არ გარკვეულა: მერქნის საშრობ დანადგარს, რომელიც საქართველოს ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტრომ გადასცა სს “...”, ახლდა თუ არა თან შესაბამისი ტექნიკური დოკუმენტაცია და რა მონაცემები იყო მასში მითითებული აღნიშნული მარკის მერქნის საშრობი დანადგარის თაობაზე (საშრობ კამერებში მერქნის დაწყობისა და შრობის ტექნოლოგია, შრობის ტექნოლოგიის დაცვისას თითოეული საშრობი კამერის მოცულობითი ტევადობა, მერქნის შრობის სხვა ტექნიკური პირობები და სხვა); რატომ არ იქნა მოძიებული და პირველი ინსტანციის სასამართლოში გამოკვლეული აღნიშნული ტექნიკური დოკუმენტები; ექსპერტიზის დროს ჩატარდა თუ არა დანადგარში მერქნის საცდელი შრობა და რა შედეგები იქნა მიღებული, ხოლო საცდელი შრობისას იყო თუ არ დაცული ის ტექნოლოგიური პროცესი, რაც გათვალისწინებულია მოცემული ტიპის საშრობი დანადგარისათვის; რატომ არ დაკითხეს საქმეზე ის პირები, რომლებიც საქართველოს ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტროს წარმოადგენდნენ სს “…...” შეთანხმების დადების დროს და რა პირობებზე იყვნენ მხარეები შეთანხმებულნი. გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლო თავის განაჩენში არ ასაბუთებს, თუ რომელი ობიექტური მტკიცებულებებით არის უტყუარად დადგენილი საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ექსპერტიზის ცენტრის დასკვნის სიყალბე, რის გარკვევასაც არსებითი მნიშვნელობა აქვს, რადგან ა. ჩ-ის მიმართ წარდგენილი ბრალდება მის მიერ თაღლითობის ჩადენის თაობაზე ეფუძნება შემდეგ ვერსიას: ა. ჩ-ის მხრივ თაღლითობა გამოიხატა იმაში, რომ მან მოიპოვა და გამოიყენა ექსპეტიზის ყალბი დასკვნა, რომელიც გაცემული იყო საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ექსპერტიზის ცენტრის ექსპერტების მიერ. როგორც პირველი ინსტანციის სასამართლოში, ასევე სააპელაციო სასამართლოში აღნიშნული საექსპერტო დასკვნის გამცემი ექსპერტები გამოიძახეს და დაკითხეს ამ საექსპერტო დასკვნის თაობაზე, რომლებმაც დაასაბუთეს მისი სისწორე, ისევე როგორც საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს ექსპერტი ნ. ბ-ა ასაბუთებდა თავის მიერ გაცემული, საპირისპირო შინაარსის მქონე საექსპერტო დასკვნის სისწორეს. ასეთ პირობებში სააპელაციო სასამართლოს საერთოდ არ უმსჯელია, რა საფუძველზე მიიჩნია, რომ ტექნიკური უნივერსიტეტის ექსპერტიზის ცენტრის მიერ გაცემული დასკვნა არის მცდარი, ხოლო მისი საპირისპირო დასკვნა კი _ სწორი. ამასთან, სასამართლოს არც ის დაუსაბუთებია _ რა საფუძველზე მიიჩნია, რომ არასწორი საექსპერტო დასკვნა განზრახ, შეგნებულად გაიცა, ანუ ჩადენილ იქნა სიყალბე. ამ შემთხვევაში გ. ა-ის მიმართ გამოტანილ და კანონიერ ძალაში შესულ განაჩენებზე, როგორც პრეიუდიციულ ფაქტზე მითითება, ვერ გამოდგება საკმარის საფუძვლად, რადგან ამ განაჩენში საერთოდ არაფერია მითითებული იმის თაობაზე, თუ რა ობიექტური მტკიცებულებებით არის დადასტურებული სადავო საექსპერტო დასკვნის სიყალბე.

ამავე დროს, საყურადღებოა ის გარემოებაც, რომ სააპელაციო სასამართლომ ასევე საერთოდ არ გაარკვია, რომელი მოდელის მერქნის საშრობი დანადგარი იყო გარიგების საგანი სს «...» და ხსენებულ სამინისტროს შორის და რომელი მოდელის დანადგარზე იქნა ჩატარებული ექსპერტიზები. საყურადღებოა, რომ არც ერთ საპროცესო დოკუმენტში (საბრალდებო დასკვნისა და განაჩენების ჩათვლით) და არც ერთ საექსპერტო დასკვნაში არ არის მითითებული იმ მერქნის საშრობი დანადგარის მოდელი, რომელიც სს «....» მიიღო ეკონომიკის სამინისტროსგან. აღნიშნულის გარკვევას დიდი მნიშვნელობა აქვს ჭეშმარიტების დასადგენად, რადგან საშრობ კამერებში მერქნის ტევადობის მოცულობითი ზომები პირდაპირ კავშირშია დანადგარის მოდელთან. ამას ადასტურებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე მტკიცებულების სახით დართული დოკუმენტი, რომელიც ინტერნეტსაიტიდან მოიპოვა და სააპელაციო სასამართლოში წარმოადგინა დაცვის მხარემ. ეს არის ხარბინის ხე-ტყის შრობის მოწყობილობის ქარხანა «...»-ს მიერ გამოცემული მონაცემები თვით ქარხნისა და ასევე მის მიერ დამზადებული ხის მერქნის საშრობი მოწყობილობების შესახებ, რომელშიც მოცემულია ამ უკანასკნელთა მოდელების დასახელება და მონაცემები თითოეული მათგანის პარამეტრების შესახებ. მასში მითითებულია, რომ 100მ3 ხის მასალის გამოსაშრობი კამერის ზომებია……..., რაც წარმოადგენს 392,16მ3-ს და რაც აშკარად ეწინააღმდეგება საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს ექსპერტ ნ. ბ-ას მიერ ექსპერტიზის ჩატარებისას შემოწმებული საშრობი დანადგარის კამერის მოცულობით ზომებსა და პარამეტრებს, ხოლო ასეთი არსებითი წინააღმდეგობა სასამართლომ გაურკვეველი დატოვა.

რაც შეეხება სს ,,.....» და საქართველოს ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტროს შორის დადებული ხელშეკრულების ¹... დანართში მითითებულ გამოსაშრობ კამერაში ტევადი ხის მასალის მოცულობას (100მ3), გარკვეულია, რა დოკუმენტურ საფუძველზე და რომელი წყაროდან არის იგი აღებული.

ყოველივე ამასთან ერთად უნდა აღინიშნოს ისიც, რომ სააპელაციო სასამართლომ განაჩენის დადგენისას დაუშვა სხვა არსებითი საპროცესო დარღვევაც – სისხლის სამართლის კანონის არასწორი გამოყენება, კერძოდ: სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, რის საფუძველზეც მსჯავრდებულ ა. ჩ-ს შეუფარდა დამატებითი სასჯელი – ჯარიმა 100 000 (ასი ათასი) ლარის ოდენობით. ეს აშკარად არასწორი იყო, რადგან იმ დროისათვის მოქმედი სისხლის სამართლის კანონით, როდესაც განაჩენის მიხედვით ა. ჩ-მა ქმედება ჩაიდინა, დამატებით სასჯელად ჯარიმის დანიშვნა დაუშვებელი იყო, თუკი სისხლის სამართლის კოდექსის კერძო ნაწილის შესაბამისი მუხლის სანქციით ჯარიმა არ იყო გათვალისწინებული (საქართველოს სსკ-ის 42-ე მუხლის მე-6 ნაწილი – 2001 წლის 19 ივნისის რედაქცია), ხოლო საქართველოს სსკ-ის 180-ე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილების (2000 წლის 5 მაისის რედაქცია) სანქციები ჯარიმას არ ითვალისწინებდა.

ამრიგად, სააპელაციო სასამართლომ ა. ჩ-ის ბრალდების საქმის განხილვისას დაუშვა საქართველოს სსსკ-ის 562-ე მუხლის «ა,» «ბ» ქვეპუნქტებში, იმავე კოდექსის 563-ე მუხლის პირველ ნაწილსა და 564-ე მუხლის «ბ» ქვეპუნქტში მითითებული დარღვევები, რამაც გავლენა მოახდინა საქმის შედეგზე კანონიერი, დასაბუთებული და სამართლიანი განაჩენის დადგენის თვალსაზრისით, რაც მოცემულ შემთხვევაში განაჩენის გაუქმების საფუძველია. რაც შეეხება საკასაციო საჩივარში დაცვის მხარის მიერ გასაჩივრებული განაჩენის წინააღმდეგ გამოთქმულ სხვა კონკრეტულ შენიშვნებსა და არგუმენტებს, მათი საფუძვლიანობა უნდა შემოწმდეს სააპელაციო სასამართლოში საქმის ხელახლა განხილვის პროცესში. ზემოაღნიშნული გარემოებების გამო ამ ეტაპზე შეუძლებელია, გაკეთდეს საბოლოო დასკვნა მსჯავრდებულ ა. ჩ-ის ბრალეულობისა თუU უდანაშაულობის თაობაზე, რის გამოც საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა ვერ დაკმაყოფილდება.

საბოლოოდ საკასაციო პალატა, განხილული გარემოებებიდან გამომდინარე, მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2008 წლის 19 დეკემბრის განაჩენი ა. ჩ-ის მსჯავრდების თაობაზე უნდა გაუქმდეს, ხოლო სისხლის სამართლის საქმე მის მიმართ ახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს. სააპელაციო სასამართლოში ამ საქმის არსებითი, ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური განხილვის მეშვეობით უნდა გაირკვეს ყველა ზემოაღნიშნული საკითხი, რომლებსაც გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს ა. ჩ-ის ბრალეულობის დასადგენად. ამისთვის მაქსიმალურად უნდა იქნეს გამოყენებული საპროცესო კოდექსით გათვალისწინებული ყველა შესაძლებლობა, რათა ამ პროცესში მოპოვებულ უტყუარ მტკიცებულებათა საფუძველზე სწორად დადგინდეს საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, რაც აუცილებელ წინაპირობას წარმოადგენს კანონიერი სასამართლო გადაწყვეტილების მისაღებად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ, იხელმძღვანელა რა საქართველოს სსსკ-ის 561-ე მუხლის პირველი ნაწილის «ბ» ქვეპუნქტითა და 568-ე მუხლით,დ ა ა დ გ ი ნ ა:

მსჯავრდებულ ა. ჩ-ის დამცველის, ადვოკატ რ. ხ-ას საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2008 წლის 19 დეკემბრის განაჩენი ა. ჩ-ის მსჯავრდების თაობაზე, ხოლო სისხლის სამართლის საქმე მის მიმართ ახალი განხილვისათვის გადაეგზავნოს იმავე სასამართლოს.

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.