შეიცვალა კვალიფიკაცია და სასჯელი

საქმე # 190100121004457492

საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განაჩენი

საქართველოს სახელით

№886აპ-22 ქ. თბილისი

ქ. მ, 886აპ-22 27 დეკემბერი, 2022 წელი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

მამუკა ვასაძე (თავმჯდომარე),შალვა თადუმაძე, ნინო სანდოძე

სხდომის მდივან -კონსტანტინე თოდრიას

პროკურორის - მალხაზ გეწაძის

მსჯავრდებულ - მ. ქ-ს

მონაწილეობით ღია სასამართლო სხდომაზე განიხილა მსჯავრდებულ მ. ქ-ს საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 8 ივლისის განაჩენზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 8 ივლისის განაჩენი საკასაციო წესით გაასაჩივრა მსჯავრდებულმა მ. ქ-მ, რომელიც ითხოვს საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა” და მე-3 ნაწილის ,,ბ“, ,,დ“ ქვეპუნქტებით წარდგენილ ბრალდებაში უდანაშაულოდ ცნობას, ვინაიდან მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ძარცვაში მის მსჯავრდებასთან მიმართებით დაუსაბუთებელი და უკანონოა; სასამართლომ უპირობოდ გაიზიარა დაზარალებულ ჰ. ჟ-ს ჩვენება, რადგან მიიჩნია, რომ იგი დასტურდებოდა ნეიტრალური მოწმის - ვ. შ-ს ჩვენებით, რომლის მონათხრობი, თავისი შინაარსიდან გამომდინარე, არის - ირიბი და ვერ დაედება საფუძვლად გამამტყუნებელ განაჩენს; მსჯავრდებულის მითითებით, მას არ ჰქონია ჰ. ჟ-ს მობილური ტელეფონისა და ველოსიპედის დაუფლების მიზანი, რადგან, ერთი მხრივ, ჰყავს ორი საკუთარი ველოსიპედი, ხოლო, მეორე მხრივ, ასეთი სურვილის არსებობის შემთხვევაში, სამართალდამცავების მისვლამდე, 4 საათის განმავლობაში, თავისუფლად მიითვისებდა მათ; ჰ. ჟ-ს ნივთებისათვის მას ხელი არ უხლია, რასაც ადასტურებს ასევე - ექსპერტ ა. ქ-ს ჩვენება, როლის მიხედვით, შემთხვევის ადგილზე მისვლისას ჰ. ჟ-ს ველოსიპედი იყო სახლის გარეთ, ხოლო ტელეფონი - სახლში, რისი გათვალისწინებითაც, გაყალბებულია საცხოვრებელი ფართის ჩხრეკის ოქმი, რომლის თანახმად, დაზარალებულის ველოსიპედი მსჯავრდებულის სახლიდან ამოიღეს; გამოძიება ჩატარდა ცალმხრივად და მიკერძოებულად, ხოლო მოწმის სახით დაკითხული გამომძიებლების - ს. ყ-სა და ზ. ბ-ს ჩვენებები წინააღმდეგობრივი და არადამაჯერებელია; ზ. ბ-მ აღნიშნა, რომ შემთხვევის ადგილზე მყოფ ლ. მ-ს არ გასაუბრებია, რადგან იყო ნასვამი და აქვს ფსიქიკური პრობლემები, მაშინ, როდესაც შეტყობინების ოქმით დასტურდება, რომ ს. ყ-მ მ. ქ-ს დაკავების შესახებ შეატყობინა მისი ოჯახის ქმედუნარიან წევრს - ლ. მ-ს; ზ. ბ-მ არასრულყოფილად შეადგინა შემთხვევის ადგილის დათვალიერების ოქმი, რადგან ჩვენების მიცემისას აღნიშნა, რომ გარდა დაზარალებულისა, შემთხვევის ადგილზე იყო კიდევ ორი ველოსიპედი, რომლებიც საგამოძიებო მოქმედების ოქმში არ ასახა, რადგან იყო მცირე ზომის; გაურკვეველია, რატომ ჩაატარა ს. ყ-მ ჩხრეკა და არა - ამოღება, როდესაც მისივე მტკიცებით, შემთხვევის ადგილზე მისვლისთანავე დაინახა მობილური ტელეფონიცა და ველოსიპედიც, რომელთა ძებნა საჭირო არ გამხდარა; ს. ყ-მ ჰ. ჟ. ალკოჰოლურ თრობაზე შეამოწმა პირველად საგამოძიებო მოქმედებებში მონაწილეობის შემდეგ, რაც საეჭვოს ხდის მათ სისწორეს; მნიშვნელოვანია, რომ შემთხვევის ადგილზე მსჯავრდებულისა და დაზარალებულის გარდა, იმყოფებოდნენ დაზარალებულის ძმა - ი. ჩ., რომელიც ბრალდების მხარემ სასამართლოში დასაკითხ პირთა სიიდან მოხსნა და მსჯავრდებულის ახლობელი - ლ. მ., რომელიც არც გამოუკითხავს; მას შემდეგ, რაც ბრალდების მხარემ აღარ ისურვა დაზარალებულის ძმის ჩვენების მოსმენა, სასამართლომ არ დააკმაყოფილა დაცვის მხარის შუამდგომლობა ი. ჩ-ს დაკითხვის თაობაზე, მიუხედავად იმისა, რომ გამოძიების ეტაპზე მ. ქ. იყო პატიმარი, არ ჰყავდა ადვოკატი და არ ჰქონდა მტკიცებულებების ბრალდებასთან თანაბარ პირობებში მოპოვებისა და სასამართლოსათვის წარდგენის შესაძლებლობა; სასამართლომ ისე გაიზიარა დაზარალებულის ჩვენება მისთვის მიყენებულ მნიშვნელოვან ზიანთან მიმართებით, რომ მისი ნივთების ღირებულების დასადგენად გამოძიებას არ ჩაუტარებია სასაქონლო ექსპერტიზა.

2. რუსთავის რაიონული პროკურატურის პროკურორი თინათინ სტურუა მიიჩნევს, რომ კასატორ - მსჯავრდებულ მ. ქ-ს საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა დაუსაბუთებელი და უსაფუძვლოა, საკასაციო შესაგებლით ითხოვს, რომ საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს, ხოლო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 8 ივლისის განაჩენი დარჩეს უცვლელად.

3. რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2021 წლის 19 ოქტომბრის განაჩენით მ. ქ, - დაბადებული 19.. წლის .. თებერვალს, - ცნობილ იქნა დამნაშავედ და მიესაჯა: საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 126-ე მუხლის პირველი ნაწილით - 1 წლით თავისუფლების აღკვეთა; საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა“ და ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,ბ“, ,,დ“ ქვეპუნქტებით - 5 წლით თავისუფლების აღკვეთა; უფრო მკაცრმა სასჯელმა შთანთქა ნაკლებად მკაცრი სასჯელი და მ. ქ-ს საბოლოოდ მიესაჯა - 5 წლით თავისუფლების აღკვეთა.

4. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. ქ-მ ჩაიდინა: ცემა, რამაც დაზარალებულის ფიზიკური ტკივილი გამოიწვია, მაგრამ არ მოჰყოლია სისხლის სამართლის კოდექსის 120-ე მუხლით გათვალისწინებული შედეგი; ძარცვა, ესე იგი სხვისი მოძრავი ნივთის აშკარა დაუფლება მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით, რამაც მნიშვნელოვანი ზიანი გამოიწვია, ჩადენილი არაერთგზის, ძალადობით, რომელიც საშიში არ არის სიცოცხლისა და ჯანმრთელობისთვის, რაც გამოიხატა შემდეგში:

4.1. 20.. წლის .. თებერვალს, ღამის საათებში, .... მიმდებარე ტერიტორიაზე, ჰ. ჟ. მივიდა მ. ქ-ს საცხოვრებელ ფართში, თავისი ძმის - ი. ჩ-ს წამოსაყვანად, რომელიც ალკოჰოლურ სასმელს სვამდა. მ. ქ. აღნიშნულის გამო გახდა აგრესიული ჰ. ჟ-ს მიმართ, უთხრა, რომ არ იყო ი. ჩ-ს ძმობის ღირსი და მუშტი დაარტყა სახის არეში, რის გამოც დაზარალებული წაიქცა, ხოლო მ. ქ-მ ფეხები ურტყა სახის არეში. ჰ. ჟ. ეზოში გაიქცა, მ. ქ. კი დაეწია და ფეხი ჩაარტყა ფეხების არეში, რის გამოც დაზარალებული ისევ წაიქცა, ხოლო მ. ქ-მ ფეხები ურტყა სახის არეში. მსჯავრდებულის ქმედებებით ჰ. ჟ-მ განიცადა ფიზიკური ტკივილი და მიიღო დაზიანებები.

4.2. ზემოაღნიშნულის შემდეგ ჰ. ჟ. დაბრუნდა მ. ქ-ს სახლში და უთხრა, რომ მისი ნივთების, კერძოდ, 600 ლარად ღირებული, ,,შიმანოს“ ფირმის ველოსიპედისა და 200 ლარად ღირებული, „სამსუნგის“ ფირმის ტელეფონის წაღება უნდოდა, მაგრამ მ. ქ-მ უპასუხა, რომ დაზარალებულის ნივთები უკვე მას ეკუთვნოდა და არ მისცემდა. ჰ. ჟ. მიუახლოვდა თავის ველოსიპედს, რა დროსაც მ. ქ-მ ისევ ჩაარტყა წიხლი და უთხრა, რომ ველოსიპედსა და ტელეფონს არ მისცემდა. აღნიშნული ქმედების შედეგად ჰ. ჟ-ს მიადგა 800 ლარის მნიშვნელოვანი ქონებრივი ზიანი.

5. რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2021 წლის 19 ოქტომბრის განაჩენი სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს, ერთი მხრივ, მსჯავრდებულ მ. ქ-ს ინტერესების დამცველმა, ადვოკატმა გ. ბ-მ, რომელიც ითხოვდა განაჩენის შეცვლასა და მ. ქ-ს საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა“ და ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,ბ“, ,,დ“ ქვეპუნქტებით წარდგენილ ბრალდებაში უდანაშაულოდ ცნობას, ხოლო, მეორე მხრივ, რუსთავის რაიონული პროკურატურის პროკურორმა თინათინ სტურუამ, რომელიც ითხოვდა გადაწყვეტილების შეცვლასა და მ. ქ-სათვის სასჯელის გამკაცრებას.

6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 8 ივლისის განაჩენით ცვლილება შევიდა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2021 წლის 19 ოქტომბრის განაჩენში; მ. ქ. ცნობილ იქნა დამნაშავედ და მიესაჯა: საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 126-ე მუხლის პირველი ნაწილით - 1 წლით თავისუფლების აღკვეთა; საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა“ და ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,ბ“, ,,დ“ ქვეპუნქტებით - 6 წლით თავისუფლების აღკვეთა; უფრო მკაცრმა სასჯელმა შთანთქა ნაკლებად მკაცრი სასჯელი და მ. ქ-.ს საბოლოოდ მიესაჯა - 6 წლით თავისუფლების აღკვეთა.

7. საქმის საკასაციო განხილვისას კასატორმა - მსჯავრდებულმა მ. ქ-მ მხარი დაუჭირა თავის საკასაციო საჩივარს და ითხოვა მისი დაკმაყოფილება, კერძოდ, საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა“ და ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,ბ“, ,,დ“ ქვეპუნქტებით წარდგენილ ბრალდებაში უდანაშაულოდ ცნობა.

8. საქმის საკასაციო განხილვისას ბრალდების მხარემ, პროკურორმა მალხაზ გეწაძემ ითხოვა, არ დაკმაყოფილდეს მსჯავრდებულის საკასაციო საჩივარი და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 8 ივლისის განაჩენი დარჩეს უცვლელად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

1. საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმის მასალები, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა, გააანალიზა კასატორის საკვანძო არგუმენტები, მოუსმინა მხარეებს და მიაჩნია, რომ მსჯავრდებულ მ. ქ-ს საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, ხოლო გასაჩივრებული განაჩენი უნდა შეიცვალოს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

2. საკასაციო სასამართლო პირველ რიგში აღნიშნავს: არც მხარეებს გაუხდიათ სადავოდ და სასამართლოსაც უტყუარად დადგენილად მიაჩნია ის გარემოება, რომ მ. ქ-მ ნამდვილად ჩაიდინა საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 126-ე მუხლის პირველი ნაწილით მისთვის მსჯავრად შერაცხული დანაშაული - ცემა, რომელიც დადასტურებულია კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით, სრულყოფილად და ობიექტურად გამოკვლეული, ურთიერთშეჯერებული და დამაჯერებელი მტკიცებულებების ერთობლიობით - დაზარალებულ ჰ. ჟ-სა და მოწმე ვ. შ-ს ჩვენებებით, შემთხვევის ადგილის დათვალიერებისა და საგამოძიებო ექსპერიმენტის ოქმებით, ასევე - თავად მსჯავრდებულ მ. ქ-ს აღიარებითი ჩვენებით, რომლებიც ქმნიან უტყუარ და საკმარის ერთობლიობას მისი ბრალეულობის გონივრულ ეჭვს მიღმა დასადგენად. ამდენად, საკასაციო სასამართლო, რომელიც მიიჩნევს, რომ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 126-ე მუხლის პირველ ნაწილში მ. ქ-ს დამნაშავედ ცნობა კანონერი და დასაბუთებულია, გასაჩივრებულ განაჩენს საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა“ და ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,ბ“, ,,დ“ ქვეპუნქტებით მსჯავრდების სადავოდ გამხდარ ნაწილში მიმოიხილავს.

3. საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 82-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მტკიცებულება უნდა შეფასდეს სისხლის სამართლის საქმესთან მისი რელევანტურობის, დასაშვებობისა და უტყუარობის თვალსაზრისით. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, გამამტყუნებელი განაჩენით პირის დამნაშავედ ცნობისათვის საჭიროა გონივრულ ეჭვს მიღმა არსებულ, შეთანხმებულ მტკიცებულებათა ერთობლიობა. მტკიცებულებითი სტანდარტი - ,,გონივრულ ეჭვს მიღმა“, ამავე კოდექსის მე-3 მუხლის მე-13 ნაწილის შესაბამისად, განიმარტება, როგორც სასამართლოს მიერ გამამტყუნებელი განაჩენის გამოტანისათვის საჭირო მტკიცებულებათა ერთობლიობა, რომელიც ობიექტურ პირს დაარწმუნებდა პირის ბრალეულობაში.

4. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით სარწმუნოდ დადგენილია და არც მხარეები დავობენ იმ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომ დაზარალებულ ჰ. ჟ-ს კუთვნილი ველოსიპედი და მობილური ტელეფონი ამოღებულია მსჯავრდებულ მ. ქ-ს საცხოვრებელი ფართის ჩხრეკის შედეგად, თუმცა დავის საგნად არის ქცეული ის გარემოება, აუკრძალა თუ არა მ. ქ-მ ძალადობის გამოყენებით ჰ. ჟ-ს თავისი ნივთების წაღება, რითაც აშკარად, მართლსაწინააღმდეგოდ დაეუფლა მათ - როგორც ამას ბრალდების მხარე ამტკიცებს, თუ მ. ქ-ს ფიზიკური ძალადობის შემდეგ დაზარალებული ისე გაიქცა შემთხვევის ადგილიდან, რომ კუთვნილი ნივთები თან არ წაუღია - როგორც ამაზე დაცვის მხარე მიუთითებს.

5. აღსანიშნავია, რომ მ. ქ-ს ძარცვაში მსჯავრდებას საფუძვლად უდევს სასამართლოს მიერ მსჯავრდებულის ქმედებაში ორი ფაქტობრივი გარემოების გამოკვეთა, რომლებიც, თითქოსდა, მიუთითებენ მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით სხვისი ნივთების აშკარა დაუფლებაზე, კერძოდ, ერთი მხრივ, მ. ქ-მ თითქოსდა, ჰ. ჟ-ს ფიზიკური ძალადობის გამოყენებით არ მისცა მისი ველოსიპედისა და მობილური ტელეფონის წაღების საშუალება, რითაც აშკარად, მართლსაწინააღმდეგოდ დაეუფლა დაზარალებულის ნივთებს, ხოლო, მეორე მხრივ, თითქოსდა, ველოსიპედი, რომელიც მსჯავრდებულის სახლთან იყო გაჩერებული, მ. ქ-მა შეიტანა სახლში, რითაც აღასრულა სხვისი ნივთის მისაკუთრების განზრახვა, რაც გასაჩივრებული განაჩენის მიხედვით, დასტურდება ბრალდების მხარის მიერ წარმოდგენილი შემდეგი მტკიცებულებებით: დაზარალებულ ჰ. ჟ-ს, მოწმეების - ვ. შ-ს, ზ. ბ-ს, ს. ყ-ს, ა, ქ-სა და ბ, მ-ს ჩვენებებით, სამედიცინო ექსპერტიზის დასკვნით, შემთხვევის ადგილის დათვალიერების, საცხოვრებელი ფართის ჩხრეკის, ბრალდებულის დაკავების, დაზარალებულის მონაწილეობით ჩატარებული საგამოძიებო ექსპერიმენტის, ნივთის ამოცნობის, ნივთიერი მტკიცებულების გახსნისა და დათვალიერების ოქმებით, ამოღებული მობილური ტელეფონითა და ველოსიპედით. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ გულდასმით უნდა შემოწმდეს ზემოაღნიშნული მტკიცებულებების შინაარსობრივი მხარე, რომლებიც საფუძვლად დაედო მ, ქ-ს ძარცვაში დამნაშავედ ცნობას, რათა სარწმუნოდ დადგინდეს, თუ რა ფაქტობრივი გარემოებების უტყუარად დადასტურების შესაძლებლობას ქმნის თითოეული სამხილი და აკმაყოფილებს თუ არა მათი ერთობლიობა გამამტყუნებელი განაჩენისათვის სავალდებულო გონივრულ ეჭვს მიღმა მტკიცებულებით სტანდარტს.

6. დაზარალებულ ჰ, ჟ-ს ჩვენების მიხედვით, შემთხვევის დღეს მ. ქ-ს სახლში ველოსიპედით მიაკითხა თავის ძმას - ი. ჩ-ს, რომელიც მასპინძელთან ერთად სვამდა ალკოჰოლურ სასმელს. ველოსიპედი მიაყუდა სახლიდან დაახლოებით 3 მეტრში არსებულ კედელთან, ხოლო მობილური ტელეფონი დადო სახლში მდგარ მაგიდაზე. თავადაც დალია ალკოჰოლური სასმელი, რის შემდეგაც მ. ქ-სთან მოუხდა შელაპარაკება და მსჯავრდებულმა სცემა მას სახლში, ხოლო ეზოში გასულს ჩაარტყა წიხლი წელში. მან გადაწყვიტა გარიდება. ძმაც თან გაჰყვა. დაახლოებით 10 მეტრის გავლის შემდეგ, გზიდან მიაძახა მსჯავრდებულს, რომ ველოსიპედი და მობილური რჩებოდა, რაზეც მან უპასუხა, რომ ვერც ერთს წაიღებდა და ვერც მეორეს, რის გამოც გზა განაგრძო.

7. გამოძიების დროს, გამოკითხვისას მიცემული ინფორმაციის სასამართლო სხდომაზე გამოქვეყნების შემდეგ, დაზარალებულმა დაადასტურა, რომ უკვე ნაცემი დაბრუნდა მ. ქ-ს სახლში და უთხრა, რომ ტელეფონსა და ველოსიპედს მაინც წაიღებდა, რაზეც მსჯავრდებულმა კატეგორიულად უპასუხა, რომ ეს ნივთები უკვე მას ეკუთვნოდა და არ აპირებდა დაბრუნებას. იგი მიუახლოვდა ველოსიპედს, რა დროსაც მ. ქ-მ ჩაარტყა წიხლი წელში და უთხრა, რომ ველოსიპედსა და ტელეფონს არ მისცემდა.

8. დაზარალებულის მიერ გაცხადებული გარემოებების საპირისპიროდ, მსჯავრდებულმა მ. ქ-მ ჩვენებისას მიუთითა, რომ შემთხვევის დღეს, მის საცხოვრებელ ფართში ის და ი. ჩ. მიირთმევდნენ სასმელს. მათთან ერთად იყო ლ. მ-ც. ი. ჩ-ს მოგვიანებით მიაკითხა ძმამ - ჰ. ჟ-მ, რომელმაც მისი ველოსიპედი სახლთან გააჩერა. ჰ. ჟ. სუფრაზე იგინებოდა, რის გამოც შელაპარაკდნენ, სცემა მას და სახლიდან გააგდო, თან მიაძახა, რომ თავისი ნივთები წაეღო, რაზეც დაზარალებულმა უპასუხა, რომ საქმის გასარკვევად ე.წ. ,,ძველ ბიჭებთან“ ერთად დაბრუნდებოდა. ჰ. ჟ-ს ტელეფონისა და ველოსიპედისათვის ხელი არ უხლია, ელოდებოდა, რომ დაზარალებული დაბრუნდებოდა მათ წასაღებად. სხვისი ველოსიპედის მისაკუთრების სურვილი არ ჰქონია, რადგან საკუთარი ორი ველოსიპედი ჰყავს, რომლებიც შემთხვევის დღეს იყო შემთხვევის ადგილზე (ერთი სახლში, მეორე - სახლის გარეთ).

9. ამდენად, ცხადია, იმის გათვალისწინებით, რომ ბრალად შერაცხული დანაშაულის შემადგენლობის არსებობის დასადგენად გადამწყვეტი მნიშვნელობის მქონე საკითხთან მიმართებით - დაეუფლა თუ არა მ. ქ აშკარად, ძალადობრივად დაზარალებულის ნივთებს - გამოკვეთილია დაზარალებულისა და მსჯავრდებულის ურთიერთსაწინააღმდეგო და ურთიერთგამომრიცხველი განმარტებები, საქმეზე ობიექტური გადაწყვეტილების მისაღებად ყურადღება უნდა მიექცეს სხვა სამხილებს, რომელთა ერთობლიობა, ბრალდების მხარის მტკიცებით, ქმნის მ. ქ-ს მსჯავრდების ობიექტურ და დამაჯერებელ საფუძველს, კერძოდ:

10. სააპელაციო სასამართლომ განსაკუთრებული ყურადღება გაამახვილა მოწმე ვ. შ-ს დაკითხვაზე და მისი მონათხრობი დაზარალებულის ჩვენების დამადასტურებელ უტყუარ მტკიცებულებად მიიჩნია, თუმცა ზემოაღნიშნული მოწმის ჩვენებით მხოლოდ ის დგინდება, რომ ბენზინგასამართ სადგურზე მორიგეობისას, მას დახმარების თხოვნით მიმართა ჰ. ჟ-მ, რომელსაც სხეულზე აღენიშნებოდა ძალადობის კვალი, ამასთან - აცხადებდა, რომ მას სცემეს და მობილური ტელეფონი წაართვეს. ამდენად, ხაზგასასმელია, რომ მოწმე ვ შ-ს ჩვენება მ. ქ-სათვის ბრალად წარდგენილი კონკრეტული დანაშაულის - ძარცვის ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით - არის ირიბი, რადგან ემყარება დაზარალებულის მონათხრობს და შესაბამისად, ვერ დაედება საფუძვლად გამამტყუნებელ განაჩენს. ამასთან, მცდარია სასამართლოს მსჯელობა დაზარალებულისა და მოწმის ჩვენებების ზედმიწევნით თანხვდენასთან დაკავშირებით, რადგან ვ. შ-ს განმარტებით, დაზარალებული მხოლოდ მობილური ტელეფონის გატაცებაში ამხელდა სხვა პირს, მაგრამ არა - ველოსიპედის, როგორც ამას დაზარალებული ამტკიცებდა. ჰ. ჟ-ს სხეულზე არსებულ ძალადობის აშკარა კვალთან მიმართებით, რომელზეც თავის ჩვენებაში ასევე უთითებს ვ. შ., აღსანიშნავია, რომ მ. ქ-სამართალწარმოების ყველა ეტაპზე აღიარებდა დაზარალებულის ცემას, რომლის ჩადენისათვის მას მსჯავრი კანონიერად და სამართლიანად აქვს დადებული.

11. ბრალდების მხარის მიერ წარმოდგენილი სხვა მტკიცებულებებით, კერძოდ: საგამოძიებო ექსპერიმენტის ოქმით ირკვევა, რომ ჰ. ჟ-ს ჩვენების ადგილზე შესამოწმებლად ჩატარდა საგამოძიებო ექსპერიმენტი, რა დროსაც დაზარალებულმა მიუთითა მ. ქ-ს საცხოვრებელზე, სადაც მსჯავრდებულმა ჯერ ფიზიკური შეურაცხყოფა მიაყენა, ხოლო შემდეგ წაართვა მობილური ტელეფონი და ველოსიპედი; ნივთის ამოცნობისა და ნივთიერი მტკიცებულების გახსნისა და დათვალიერების ოქმებით დგინდება, რომ დაზარალებულმა ჰ. ჟ-მ, ერთი მხრივ, მისთვის წარდგენილ საგნებს შორის ამოიცნო თავისი ველოსიპედი, ხოლო, მეორე მხრივ, ,,სამსუნგის“ ფირმის მობილური ტელეფონის დათვალიერებისას დაადასტურა, რომ დათვალიერებული ნივთი ნამდვილად მას ეკუთვნოდა. ამდენად, ერთმნიშვნელოვანია, რომ ზემოჩამოთვლილი მტკიცებულებები - საგამოძიებო ექსპერიმენტის ოქმი, რომელიც ჩატარდა დაზარალებულის ჩვენების ადგილზე შესამოწმებლად, ისევე, როგორც - ნივთის ამოცნობისა და ნივთიერი მტკიცებულების გახსნისა და დათვალიერების ოქმები, რომელთა მიხედვით, ჰ. ჟ-მ მისთვის წარდგენილ საგნებს შორის ამოიცნო თავისი ველოსიპედი და მობილური ტელეფონი, დაზარალებულის ჩვენებასთან ერთობლივად ვერ ქმნიან გონივრულ ეჭვს მიღმა მტკიცებულებების იმგვარ ერთობლიობას, რომელიც საკმარისია მ. ქ-ს მიერ სხვისი მოძრავი ნივთის აშკარა დაუფლების უტყუარად დასადასტურებლად და წარდგენილ ბრალდებაში გამამტყუნებელი განაჩენის გამოსატანად.

12. მოწმე ი. ჩ- დაკითხვაზე პირველი ინსტანციის სასამართლოს უართან მიმართებით საკასაციო სასამართლო მიუთითებს ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს განმარტებაზე (იხ.: 2018 წლის 7 ივნისის გადაწყვეტილება საქმეზე: Kartvelishvili v. Georgia, no. 17716/08, §§60-61), რომლის მიხედვით, მტკიცებულებათა დასაშვებობა ძირითადად ეროვნული კანონმდებლობით დასარეგულირებელი საკითხია. კონვენციის შესაბამისად, სასამართლოს ამოცანა არის არა იმის განსჯა, სათანადოდ დაიკითხნენ თუ არა მოწმეები, არამედ - იმის დადგენა, მთლიანობაში იყო თუ არა სასამართლო პროცესი, მათ შორის, მტკიცებულების მოპოვების მეთოდები სამართლიანი (იხ.: სხვათა შორის, ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს 1997 წლის 23 აპრილის გადაწყვეტილება საქმეზე: Van Mechelen and Others v. the Netherlands, §50, განჩინებებისა და გადაწყვეტილებების ანგარიშები 1997-III). კერძოდ, როგორც წესი, ეროვნული სასამართლოები აფასებენ მათთვის წარდგენილ მტკიცებულებებს, ისევე, როგორც - იმ მტკიცებულებების დასაშვებობას, რომელთა წარდგენაც ბრალდებულებს მათთვის სურთ. კონვენციის მე-6 მუხლის მე-3 პუნქტის (d) ქვეპუნქტის თანახმად, სწორედ სასამართლოები წყვეტენ, მიზანშეწონილია თუ არა მოწმეთა დაკითხვა (იხ.: ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილება საქმეზე: Perna v. Italy [GC], no. 48898/99, § 29, ECHR 2003-V და 1992 წლის 22 აპრილის გადაწყვეტილება საქმეზე: Vidal v. Belgium, § 33, სერია A, no. 235-B). შესაბამისად, საკმარისი არ არის ბრალდებულის პრეტენზია, რომ მას არ მისცეს კონკრეტული მოწმეების დაკითხვის საშუალება. მისი მოთხოვნა დამატებითი არგუმენტაციით უნდა დასტურდებოდეს, თუ რატომ არის მნიშვნელოვანი, რომ კონკრეტულმა მოწმეებმა მისცენ ჩვენება და რატომ არის აუცილებელი მათი დაკითხვა ჭეშმარიტების დასადგენად (იხ.: ზემოთ მითითებული Perna; ასევე 2006 წლის 22 ივნისის გადაწყვეტილება საქმეზე: Guilloury v. France, no. 62236/00, § 55 და 2006 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილება საქმეზე: Borisova v. Bulgaria, no. 56891/00, § 46). ამდენად, როდესაც ბრალდებული ითხოვს მოწმეთა დაკითხვას, არ არის გამოკვეთილი მისი არაკეთილსინდისიერება, მოთხოვნა საკმარისად დასაბუთებულია და უკავშირდება ბრალდების საგანს, რომელმაც შესაძლოა გაამყაროს მოპასუხის პოზიცია ან შედეგად მისი გამართლებაც კი მოჰყვეს, ადგილობრივმა ხელისუფლების ორგანოებმა აუცილებლად უნდა წარმოადგინონ ამ მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმისთვის საკმარისი და შესაბამისი საფუძვლები (იხ.: , 2009 წლის 29 იანვრის გადაწყვეტილება საქმეზე: Polyakov v. Russia, no. 77018/01, §§ 34-35 და 2017 წლის 9 მაისის გადაწყვეტილება საქმეზე: Poropat v. Slovenia, no. 21668/12, § 42).

13. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს: იმ ვითარებაში, როდესაც სასამართლოში გამოკვლეული მტკიცებულებებით იკვეთებოდა, რომ შემთხვევის ადგილზე იმყოფებოდნენ: დაზარალებული ჰ. ჟ., მსჯავრდებული მ. ქ, დაზარალებულის ძმა - ი.ძ. მსჯავრდებულის ახლობელი - ლ. მ-ი, ხოლო მათგან საქმისათვის გადამწყვეტი მნიშვნელობის მქონე გარემოებებთან დაკავშირებით სასამართლოს ურთიერთგამომრიცხველი ჩვენებები მისცეს - მ. ქ-მ და ჰ. ჟ-მ, თანაბარი რაოდენობისა და წონის სამხილების არსებობისას, სასამართლოსთვის მეტად საინტერესო უნდა ყოფილიყო შემთხვევის ადგილზე მყოფი მოწმე ლ. მ-ს განმარტებები, რომელიც ბრალდების მხარემ არ გამოკითხა, მიუხედავად იმისა, რომ რაიმე სარწმუნო გარემოება, რის გამოც მას არ შეეძლო სწორად აღექვა, დაემახსოვრებინა და აღედგინა ფაქტები, სასამართლოში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დადგენილა, ისევე - როგორც მოწმე ი. ჩ-ა ჩვენების მოსმენა, რომელიც ბრალდების მხარემ დასაკითხ მოწმეთა სიიდან მოხსნა, ხოლო პირველი ინსტანციის სასამართლომ არ დააკმაყოფილა დაცვის მხარის შუამდგომლობა აღნიშნული მოწმის დაკითხვის თაობაზე. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების მიღებისას მხედველობაში უნდა მიეღო ის გარემოება, რომ მ. ქ-ს გამოძიების ეტაპზე არ ჰყავდა ადვოკატი, რაც მეტად უზრუნველყოფდა ბრალდების მხარესთან დაცვის თანაბარ შესაძლებლობებს, ჰქონდა ლეგიტიმური მოლოდინი, რომ სასამართლოში დაიკითხებოდა ბრალდების მოწმეთა სიაში მყოფი ი. ჩ., ხოლო მტკიცებულებების ყოველმხრივ, სრულად და ობიექტურად მოპოვება და სასამართლოსთვის წარდგენა დიდწილად მისი საპროცესო მოწინააღმდეგის - ბრალდების მხარის კეთილსინდისიერებაზე იყო მინდობილი.

14. მეტად საყურადღებოა მ. ქ-ს საცხოვრებელი ფართის ჩხრეკის ოქმი, რომლის თანახმად, ... მიმდებარე ტერიტორიაზე მდებარე საცხოვრებელი ფართის ჩხრეკისას, ოთახში მდგარი მაგიდიდან ამოიღეს ,,სამსუნგის“ ფირმის მობილური ტელეფონი, ხოლო მაგიდის გვერდით არსებული ტახტიდან - ,,შიმანოს“ ფირმის ველოსიპედი, რაც დაზარალებულის ჩვენების გათვალისწინებით, რომ მ. ქ-სთან სტუმრობისას ველოსიპედი დააყენა სახლიდან დაახლოებით სამ მეტრში და იმის მხედველობაში მიღებით, რომ ველოსიპედი მოგვიანებით ამოიღეს მსჯავრდებულის საცხოვრებელი ფართიდან, თითქოსდა, მიუთითებდა მ. ქ-ს ქმედებაში სხვისი ნივთის მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრებაზე, მაგრამ სადავოდ გამხდარი ამ ფაქტობრივი გარემოების საფუძვლიანად გამოსარკვევად მეტად მნიშვნელოვანია მ. ქ-ს საცხოვრებელი ფართის ჩხრეკაში მონაწილე ექსპერტ-კრიმინალისტის - ა. ქ-ს ჩვენება, რომელმაც თავისუფალი თხრობის დროს, ცალსახად მიუთითა, რომ ჩხრეკისას ამოღებული მობილური ტელეფონი იყო სახლში, ხოლო ველოსიპედი - გარეთ, რაც სადავოდ გამხდარი საგამოძიებო მოქმედების ოქმის შინაარსთან მიმართებით აჩენს გონივრულ ეჭვს, რომელიც არ გაქარწყლებულა სასამართლოში წარმოდგენილი სხვა, სარწმუნო და დამაჯერებელი მტკიცებულებებით.

15. შემთხვევის ადგილის დათვალიერების ოქმთან მიმართებით საყურადღებოა, რომ გარდა მსჯავრდებულ მ. ქ-სა, დაზარალებულმა ჰ. ჟ-მ ჯვარედინი დაკითხვისას ასევე დაადასტურა, რომ მ. ქ-ს ჰყავს ორი, ზრდასრულისათვის განკუთვნილი ველოსიპედი, რომლებითაც იგი სარგებლობს და რომლებიც შემთხვევის დღეს შემთხვევის ადგილზე იყო (ერთი - სახლში, მეორე - გარეთ), ხოლო მოწმის სახით დაკითხულმა ზ. ბ-მ, რომელმაც შეადგინა შემთხვევის ადგილის დათვალიერების ოქმი, აღნიშნა, რომ შემთხვევის ადგილზე დამატებით ნახა ორი ველოსიპედი, რომლებიც საგამოძიებო მოქმედების ოქმში არ ასახა, რადგან იყო მცირე ზომის და შესაბამისად, საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე საგნებად არ მიიჩნია, რაც მოცემული საქმის ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საეჭვოს ხდის შემთხვევის ადგილის დათვალიერების ოქმის სისწორეს.

16. აღსანიშნავია, რომ მოწმეების სახით დაკითხული გამომძიებლების - ზ. ბ-სა და ს. ყ-ს ჩვენებები, რომლებმაც დაადასტურეს მათ მიერ/მათი მონაწილეობით ჩატარებული საგამოძიებო/საპროცესო მოქმედებები; სამედიცინო ექსპერტ ბ. მ-ს ჩვენება და სამედიცინო ექსპერტიზის დასკვნა, რომლის მიხედვით, ჰ. ჟ-ს სახის არეში აღენიშნებოდა დაუდგენელი ხანდაზმულობის ნახეთქი ჭრილობა და ჰემატომა; ისევე - როგორც შემთხვევის ადგილის დათვალიერების ოქმი, რომლის თანახმად, შემთხვევის ადგილიდან ამოიღეს სისხლისმაგვარი ლაქები და ბრალდებულის დაკავების ოქმი, რომლის შინაარსით ირკვევა, რომ მსჯავრდებული დაკავებულია 2021 წლის 7 თებერვალს, 04:58 საათზე, მ. ქ-სათვის ბრალად შერაცხული დანაშაულის - ძარცვის - ობიექტური შემადგენლობის ჩადენის დროს მსჯავრდებულის შესაძლო ქმედებებთან მიმართებით - არაფრისმთქმელია და, შესაბამისად, წარდგენილი ბრალდების დასადასტურებლად ან უარსაყოფად არ გამოდგება.

17. და ბოლოს, საკასაციო პალატა განმარტავს: სასამართლო სისხლის სამართლის საქმეს განიხილავს მხარეთა თანასწორობისა და შეჯიბრებითობის პრინციპების დაცვით, რაც გულისხმობს სასამართლოში ჭეშმარიტების დამტკიცების ფუნქციის სათანადოდ მომზადებულ და დაინტერესებულ მხარეთა ინიციატივისთვის მინდობას, თუმცა აქვე დასძენს, რომ ბრალდების მხარე ასევე ვალდებულია, გამოძიება წარმართოს ყოველმხრივ, სრულად და ობიექტურად, ხოლო სასამართლომ - მხარეებს თავიანთი უფლებებისა და კანონიერი ინტერესების დასაცავად შეუქმნას თანაბარი შესაძლებლობები ისე, რომ არცერთ მათგანს არ მიანიჭოს უპირატესობა, რაც, თავის მხრივ, უზრუნველყოფს სამართლიან პროცესს და ამცირებს უდანაშაულო პირის მსჯავრდების რისკს. იმ ვითარებაში, როდესაც დადგენილია, რომ შემთხვევის ადგილზე, გარდა დაზარალებულისა და მსჯავრდებულისა, რომლებსაც, როგორც წესი, საქმის შედეგთან მიმართებით საპირისპირო ინტერესები გააჩნიათ, ასევე - იყვნენ ლ. მ, რომელიც ბრალდების მხარემ საერთოდ არ გამოკითხა და ი. ჩ, რომელიც სასამართლოში დასაკითხ პირთა სიიდან მოხსნა, ამ მოწმეებთან დაკავშირებით, ერთი მხრივ, ყურადსაღებია სასამართლოში დაკითხული გამომძიებლების - ს. ყ-სა და ზ. ბ-ს წინააღმდეგობრივი მოქმედებები, როდესაც ზ. ბ-მ აღნიშნა, რომ შემთხვევის ადგილზე მყოფი ლ. მ., სიმთვრალისა და ფსიქიკური პრობლემების გამო, არ გამოკითხეს, მაშინ, როდესაც ს. ყ-მ მ. ქ-ს დაკავების შესახებ შეატყობინა სწორედ ლ. მ-ს, რომლის ქმედუნარიანობასთან მიმართებით კითხვები არ გასჩენია, ხოლო, მეორე მხრივ, მნიშვნელოვანია, რომ ი. ჩ-ს დასაკითხ პირთა სიიდან მოხსნის საფუძვლად ბრალდების მხარემ სასამართლოს მიუთითა ბინაზე გამოცხადებისა და სატელეფონო გასაუბრების ოქმებზე, რომლებიც თითქოსდა, ადასტურებდნენ, რომ მოწმესთან დაკავშირება იყო შეუძლებელი, რის საპირწონედ, დაცვის მხარემ სასამართლოს წარუდგინა ი. ჩ-სთან გასაუბრების ოქმი, რომლითაც ირკვევა, რომ მოწმე მზად იყო, ჩვენება მიეცა სასამართლოსთვის, თუმცა მას არავინ დაკავშირებია; აღსანიშნავია, რომ როგორც მსჯავრდებულმა მ------ ქ-------–მა, ასევე - დაზარალებულმა ჰ. ჟ-მ და საგამოძიებო მოქმედებაში მონაწილე გამომძიებელმა ზ. ბ-მ დაადასტურეს, რომ შემთხვევის ადგილზე, გარდა დაზარალებულის ველოსიპედისა, ასევე იყო მსჯავრდებულის ორი ველოსიპედი, რომლებიც არც შემთხვევის ადგილის დათვალიერების და არც საცხოვრებელი ფართის ჩხრეკის ოქმებში არ ასახულა; ხაზგასასმელია, რომ მ. ქ-ს მხოლოდ დაზარალებულის ჩვენების საფუძველზე წარედგინა ბრალდება დაზარალებულისათვის 150 ლარს ზევით, მნიშვნელოვანი ზიანის მიყენებისათვის, თუმცა ჰ. ჟ-ს ნივთების ღირებულების დასადგენად გამოძიებას სასაქონლო ექსპერტიზა არ ჩაუტარებია, მითუფრო, როდესაც დანაშაულის ორივე შესაძლო საგანი - მობილური ტელეფონიცა და ველოსიპედიც ამოღებულია და ინახებოდა საგამოძიებო ორგანოში; ამოღებულ მობილურ ტელეფონსა და ველოსიპედთან მსჯავრდებულის კავშირის დასადგენად და სხვისი ნივთების მისაკუთრების განზრახვის დასადასტურებლად გამოძიებას დაქტილოსკოპიური ან ბიოლოგიური (გენეტიკური, სეროლოგიური) კვლევები არ ჩაუტარებია. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, ცხადია, რომ მ. ქ-ს ბრალდების სისხლის სამართლის საქმეზე გამოძიება, ისევე, როგორც სასამართლოში მტკიცებულებათა წარდგენა და მათი გამოკვლევა წარიმართა არასრულად და ცალმხრივად, ხოლო სამხილების შეფასებისას გაჩენილი ეჭვები, რომლებიც ვერ დადასტურდა კანონით დადგენილი წესით, in dubio pro reo - პრინციპის საპირისპიროდ, ბრალდებულის/მსჯავრდებულის საწინააღმდეგოდ გადაწყდა.

18. ამდენად, ვინაიდან ბრალდების მხარის მიერ სასამართლოში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით ცალსახად და დამაჯერებლად არ დასტურდება მ. ქ-ს ქმედებაში მისთვის ბრალად წარდგენილი დანაშაულის - ძარცვის ობიექტური შემადგენლობისათვის სავალდებულო ნიშნების არსებობა, ერთი მხრივ, სხვისი მოძრავი ნივთების აშკარა, ძალადობრივი დაუფლება, ხოლო, მეორე მხრივ, მათი მისაკუთრების მიზანი, საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა“ და ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,ბ“, ,,დ“ ქვეპუნქტით წარდგენილ ბრალდებაში იგი ცნობილ უნდა იქნეს უდანაშაულოდ და გამართლდეს.

19. ამასთან, იმის მხედველობაში მიღებით, რომ მ. ქ-ს საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 126-ე მუხლის პირველი ნაწილით განსაზღვრული სასჯელი - 1 წლით თავისუფლების აღკვეთა - აეთვალა 2021 წლის 7 თებერვლიდან, რაც დღეის მდგომარეობით მოხდილია, იგი დაუყოვნებლივ უნდა გათავისუფლდეს სასამართლო სხდომის დარბაზიდან.

20. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მსჯავრდებულ მ. ქ-ს საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, ხოლო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 8 ივლისის განაჩენი უნდა შეიცვალოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 307-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით, 301-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მსჯავრდებულ მ. ქ-ს საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 8 ივლისის განაჩენში შევიდეს ცვლილება:

3. მ. ქ. საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა“ და ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,ბ“, ,,დ“ ქვეპუნქტებით წარდგენილ ბრალდებაში გამართლდეს;

4. მ. ქ-ს საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 126-ე მუხლის პირველი ნაწილით განსაზღვრული სასჯელი - 1 წლით თავისუფლების აღკვეთა აეთვალა 2021 წლის 7 თებერვლიდან, რაც დღეის მდგომარეობით მოხდილია და იგი დაუყოვნებლივ გათავისუფლდეს სასამართლო სხდომის დარბაზიდან;

5. მ. ქ-ს განემარტოს, რომ უფლება აქვს, საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 92-ე მუხლით დადგენილი წესით მოითხოვოს ზიანის ანაზღაურება;

6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 8 ივლისის განაჩენი სხვა, მათ შორის - საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 126-ე მუხლის პირველი ნაწილით მ. ქ-ს მსჯავრდებისა და ნივთმტკიცებების ბედის გადაწყვეტის ნაწილში - დარჩეს უცვლელად;

7. განაჩენი საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვასაძე

მოსამართლეები: შ. თადუმაძე

ნ. სანდოძე