საკასაციო საჩივარი ცნობილია დაუშვებლად

საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის

შემოწმების შესახებ

№944აპ-25 თბილისი

ფ–ი გ., 944აპ-25 11 თებერვალი, 2026 წელი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

მერაბ გაბინაშვილი (თავმჯდომარე),ნინო სანდოძე, ლევან თევზაძე

ზეპირი მოსმენის გარეშე შეამოწმა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2025 წლის 11 აგვისტოს განაჩენზე რუსთავის რაიონული პროკურატურის პროკურორ ნუგზარ მახათაძის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:

1. ბრალდების შესახებ დადგენილების თანახმად, გ. ფ–ს ბრალი დაედო საქართველოს სსკ-ის 1261-ე მუხლის 1-ელი ნაწილით – ოჯახის ერთი წევრის მიერ ოჯახის სხვა წევრის მიმართ ძალადობისთვის, რამაც გამოიწვია ფიზიკური ტკივილი და რასაც არ მოჰყოლია ამ კოდექსის 117-ე, 118-ე ან 120-ე მუხლით გათვალისწინებული შედეგი.

2. აღნიშნული ქმედება გამოიხატა შემდეგით:

· 2023 წლის 5 დეკემბერს, დაახლოებით, 05:30 საათზე, გ. ფ–ი დაბრუნდა ქ. რ–ში, ლ–ს ქუჩის N...-ში მდებარე თავის საცხოვრებელ ბინაში ტაქსით, რომლის მომსახურებისათვის გადასახდელი თანხა – 10 ლარი – მოსთხოვა დას, ნ. ფ–ს. ვინაიდან ნ. ფ–ს არ გააჩნდა 10 ლარის ოდენობით თანხა და, ასევე, უარი უთხრა პაპისათვის მითითებული თანხის გამორთმევაზე, გ. ფ–მა ნ. ფ–ს სახის არეში ხელის გარტყმით მიაყენა ფიზიკური შეურაცხყოფა, რის შედეგადაც ნ. ფ–მა განიცადა ფიზიკური ტკივილი.

3. რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2025 წლის 10 აპრილის განაჩენით გ. ფ–ი ცნობილ იქნა უდანაშაულოდ და გამართლდა საქართველოს სსკ-ის 1261-ე მუხლის 1-ელი ნაწილით წარდგენილ ბრალდებაში. გამართლებულს განემარტა, რომ უფლება აქვს, საქართველოს სსსკ-ის 92-ე მუხლით დადგენილი წესით მოითხოვოს მიყენებული ზიანის ანაზღაურება.

4. აღნიშნული განაჩენი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2025 წლის 11 აგვისტოს განაჩენით დარჩა უცვლელად.

5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის განაჩენი საკასაციო წესით გაასაჩივრა ბრალდების მხარემ. წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრით პროკურორი ნუგზარ მახათაძე ითხოვს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2025 წლის 11 აგვისტოს გამამართლებელი განაჩენის გაუქმებას, გ. ფ–ის მიმართ გამამტყუნებელი განაჩენის დადგენას და შესაბამისი სასჯელის განსაზღვრას საქართველოს სსკ-ის 1261-ე მუხლის 1-ელი ნაწილით გათვალისწინებული საქციის ფარგლებში.

6. საკასაციო პალატამ შეისწავლა საკასაციო საჩივარი და დაასკვნა, რომ იგი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც, არ უნდა დაიშვას განსახილველად, კერძოდ: საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 303-ე მუხლის მე-3 ნაწილი ამომწურავად იძლევა იმ საფუძველთა ჩამონათვალს, რომელთა არსებობის შემთხვევაში, საკასაციო საჩივარი დასაშვებად მიიჩნევა, ასეთებია:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) კასატორი არასრულწლოვანი მსჯავრდებულია.

7. საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ სისხლის სამართლის საქმეში არ მოიპოვება რომელიმე ზემოაღნიშნული საფუძველი. ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკას (მაგალითისათვის იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილებები: №883აპ-24, №527აპ-24, №17აპ-24).

8. საკასაციო პალატა ვერ დაეთანხმება პროკურორის მითითებას, რომ სააპელაციო სასამართლომ გამოიტანა უკანონო და დაუსაბუთებელი განაჩენი, ვინაიდან საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით უტყუარად დასტურდება გ. ფ–ის ბრალეულობა. საკასაციო პალატის აზრით, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაში მითითებულია იმ მოტივებზე, რომელთა საფუძველზეც, დაასკვნა, რომ გ. ფ–ის მსჯავრდებისათვის არ არსებობს გონივრულ ეჭვს მიღმა მტკიცების სტანდარტი.

9. დაზარალებულმა ნ. ფ–მა (ბრალდებულის და) სასამართლოს უარი განუცხადა ოჯახის წევრის წინააღმდეგ ჩვენების მიცემაზე. შესაბამისად, მან არ დაადასტურა მის მიმართ განხორციელებული ფიზიკური ძალადობის და ამ ძალადობით ტკივილის განცდის ფაქტი.

10. ბრალდებულმა გ. ფ–მა წარდგენილ ბრალდებაში თავი არ სცნო დამნაშავედ და განმარტა, რომ ნ. ფ–ი მოჰყვა გაუგებრობაში, კერძოდ, გარეთ გასვლასთან დაკავშირებით, დედასთან – ნ. ფ–თან – მოუვიდა კონფლიქტი, რა დროსაც დედამ ხელი მოუქნია და გ–ს გაუჩნდა ნაკაწრი; ამ დროს ნ–აც გამოვიდა ოთახიდან და თავისით მიიღო დაზიანება. რაც შეეხება ფულის თხოვნას, გამოართვა მამას და არა – ნ–ას. იმ დღეს ფსიქოტროპული წამალი ჰქონდა მიღებული, თავისი დისთვის ხელი არ დაურტყამს, ნ–ამ ეს დაზიანებები გაუგებრობაში მიიღო თავისით.

11. მოწმე ნ. ფ–მა სასამართლო სხდომაზე უარყო გ. ფ–ის მხრიდან დისთვის ფიზიკური შეურაცხყოფის მიყენება და განმარტა, რომ სახლში ცხოვრობენ თვითონ, მისი ორი შვილი და მეუღლე. ერთ დღეს მისი შვილი – გ–ი სახლში გვიან მივიდა და ტაქსის ფული სთხოვა. მამამისმა მისცა ფული. გ–კიდევ გარეთ აპირებდა გასვლას, რაც მას არ სურდა და სთხოვა, გარეთ არ გასულიყო. გ-სთან კამათის დროს მისი მეორე შვილი – ნ–ა, რომელიც ფსიქიკურადაა დაავადებული და სვამს შესაბამის მედიკამენტებს, გამოვიდა ოთახიდან, გამოსვლისას ზღურბლს წამოკრა ფეხი, წაიქცა და თავი მიარტყა. მოწმის განმარტებით, გაურკვევლობისგან ნ–ა არაადეკვატური გახდა, ფანჯრიდან გადახტომით იმუქრებოდა. ჩხუბის და არეულობის დროს მისმა მამამთილმა პოლიცია გამოიძახა. მოწმის გადმოცემით, პოლიციაში უთხრეს, რომ აუცილებლად უნდა მიეცა ჩვენება და ნ–ამ გ–ს წინააღმდეგ მისცა ჩვენება, ხოლო თვითონ თავისი შვილის წინააღმდეგ გამოძიების ეტაპზე ჩვენება არ მისცა. ნ–ას მხოლოდ პენსია აქვს, როგორც შემოსავალი, ამიტომ მოწმე უარყოფს გ–ს მიერ ნ–ასგან ფულის თხოვნის ფაქტს. ნ–ასა და გ–ს კარგი ურთიერთობა აქვთ.

12. შპს „......... ცენტრის“ N.... ცნობის თანახმად, შპს „......... ცენტრში“ ნ. ფ–ი იმყოფება მეთვალყურეობა-ზრუნვაზე 13/12/2010 წლიდან დღემდე (ბარათის გაცემის თარიღი – 06/12/2023) დიაგნოზით: მანიაკალური ტიპის შიზოაფექტური აშლილობა F 25.0. აღნიშნული ცნობა სრულად შეესაბამება გ. ფ–ისა და ნ. ფ–ის ჩვენებებს.

13. სასამართლო აღნიშნავს, რომ სსიპ „112-ში“ შესული შეტყობინება დანაშაულის შესახებ (რომლის ინიციატორიც იყო დაზარალებულისა და ბრალდებულის დედა ნ. ფ–ი) ვერ დაედება საფუძვლად გამამტყუნებელ განაჩენს. საქართველოს სსსკ-ის მე-3 მუხლის მე-20 ნაწილის თანახმად, პირი მოწმის სტატუსს და უფლება-მოვალეობებს იძენს სისხლის სამართლებრივი პასუხისმგებლობის შესახებ გაფრთხილებისა და ფიცის დადების შემდეგ. ნ. ფ–მა სასამართლოში ჩვენების მიცემისას უარყო გ. ფ–ის მხრიდან დაზე ძალადობის ფაქტი. ამასთან, გამოძიების ეტაპზე გამოკითხვისას ნ. ფ–მა გამოიყენა კანონით მინიჭებული უფლება და არ მისცა ჩვენება შვილის წინააღმდეგ. რაც შეეხება საქმეში არსებულ, „112-ში“ შესულ სხვა შეტყობინებას, რომლის ინიციატორია უ. ფ., საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ, როგორც ირკვევა, ეს პირი ბრალდებულის პაპა – გ. ფ–ია, რომელიც სასამართლოში მოწმედ არ დაკითხულა, ხოლო გამოძიებაში მოწმედ გამოკითხვისას განმარტა, რომ 2023 წლის 5 დეკემბერს, ღამით, შემოესმა ხმაური და ჩხუბის ხმა, რის გამოც, თავისი ტელეფონიდან დარეკა „112-ში“ და განაცხადა აღნიშნულის თაობაზე. იგი გარეთ არ გასულა და არ დაუნახავს, ვინ ვის ეჩხუბებოდა, შეტყობინებაში რატომ წერია, შვილი მშობლებს სცემსო, არ იცის, არ ახსოვს, რომ ასე ეთქვას ოპერატორისთვის. იმ მოცემულობით, როდესაც ნ. ფ–ს – სასამართლოში, ხოლო გ. ფ–ს – გამოძიებაში გამოკითხვისას არ დაუდასტურებიათ შეტყობინებაში მითითებული ინფორმაცია, შეუძლებელია, ზემომითითებული შეტყობინებები საფუძვლად დაედოს გამამტყუნებელ განაჩენს. „დაზარალებულის შეტყობინება ვერ ჩაანაცვლებს დაზარალებულის ჩვენებას. შეტყობინებაში მითითებული გარემოებების არსებობა უნდა გადამოწმდეს და დადასტურდეს საგამოძიებო და საპროცესო მოქმედებებით“ (იხ. უზენაესი სასამართლოს №317აპ-23 გადაწყვეტილება).

14. რაც შეეხება მოწმეებს – პატრულ-ინსპექტორებს: ლ. მ–სა და ზ. ო–ს, ისინი არ არიან შემთხვევის თვითმხილველი მოწმეები, არ შესწრებიან ფიზიკური ძალადობის ფაქტს და ამის შესახებ იციან მხოლოდ ნ–ა და ნ. ფ–ების მონაყოლით, რომელთაგან ნ. ფ–მა სასამართლოში ჩვენების მიცემაზე უარი განაცხადა, ხოლო ნ. ფ–მა სასამართლოში ჩვენების მიცემისას უარყო გ–ს მიერ ნ–ასთვის ფიზიკური შეურაცხყოფის მიყენება. ზემოხსენებული მოწმეების ირიბი ჩვენებები ვერ დაედება საფუძვლად გ. ფ–ის მიმართ გამამტყუნებელი განაჩენის გამოტანას. ირიბი მტკიცებულების გამოყენების კონსტიტუციური და საპროცესო სტანდარტი მოითხოვს, საქმეში წარმოდგენილი იყოს დანაშაულის ჩადენის დამადასტურებელი თუნდაც ერთი პირდაპირი მტკიცებულება, ირიბი შინაარსის შემცველი მტკიცებულებების სიმრავლე და მრავალფეროვნება კი, თავისთავად, არ ამაღლებს ამ მტკიცებულებათა უტყუარობის ხარისხს. საყურადღებოა ისიც, რომ ლ. მ–სა და ზ. ო–ს ჩვენებები განსხვავდება ერთმანეთისგან. ზ. ო–ის ჩვენებით, ბრალდებული მისვლისას აგრესიული იყო, ამიტომ ოჯახის წევრებს განარიდეს, ხოლო ლ. მ-ის ჩვენებით, ადგილზე მისვლისას ძალადობა არ ხორციელდებოდა. პატრულ-ინსპექტორების მიერ გამოცემულ შემაკავებელ ორდერებთან დაკავშირებით პალატა აღნიშნავს, რომ მათში მითითებული ინფორმაციაც ეყრდნობა დაზარალებულისა და ბრალდებულის დედის მიერ მიწოდებულ ინფორმაციას, რომლებმაც აღნიშნული ინფორმაციის სისწორე სასამართლოში არ დაადასტურეს, რაც იმას ნიშნავს, რომ შემაკავებელი ორდერი წარმოადგენს არაპირდაპირ მტკიცებულებას, შესაბამისად, ვერ გახდება გამამტყუნებელი განაჩენის გამოტანის საფუძველი.

15. საქმეში წარმოდგენილია ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 30.11.2024წ. სამედიცნო ექსპერტიზის N......... დასკვნა, რომლის თანახმად, ექსპერტიზაზე წარმოდგენილი სამედიცინო დოკუმენტაციის მიხედვით, მოქალაქე ნ. ფ–ი მკურნალობდა 05.12.2023წ.. მას დაუდგინდა: ჰემატომა თავის მიდამოში, ექსკორიაცია ზურგის მიდამოში, განვითარებული რაიმე მკვრივი, ბლაგვი საგნის (საგნების) მოქმედებით და მიეკუთვნება მსუბუქ ხარისხს, ჯანმრთელობის მოუშლელად; დაზიანების ხანდაზმულობა, მისი მორფოლოგიური აღწერილობის არარსებობის გამო, ვერ დადგინდა. იქიდან გამომდინარე, რომ არ არსებობს დაზიანების შესახებ დაზარალებულ ნ. ფ–ის მიერ სასამართლოში მიცემული ჩვენება, ნ. ფ–ისა და გ. ფ–ის სასამართლოში მიცემული ჩვენებები ნ. ფ–ის დაზიანების შესახებ ურთიერთთანხვდენილია და განსხვავდება ბრალდების ვერსიისგან, ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად კი, შეუძლებელია იმის განსაზღვრა, თუ რა ვითარებაში მიიღო ეს დაზიანებები დაზარალებულმა. არ არის განსაზღვრული ხანდაზმულობაც. აღსანიშნავია ისიც, რომ ექსპერტიზის დასკვნით დადგენილია ექსკორიაცია ზურგის მიდამოში, რასაც სახელმწიფო ბრალდება გ. ფ–ს ბრალდების შესახებ დადგენილებით არ ედავება. ბრალდების შესახებ დადგენილების მიხედვით, გ. ფ–ი პასუხისგებაშია მიცემული დაზარალებულ ნ. ფ–ისათვის სახის არეში ხელის გარტყმით ფიზიკური შეურაცხყოფის მიყენებისათვის, რის შედეგადაც, ნ. ფ–მა განიცადა ფიზიკური ტკივილი. სამედიცინო ექსპერტიზის დასკვნით და სამედიცინო ბარათით, რომლის საფუძველზეც ჩატარდა ექსპერტიზა, არ გარკვეულა, დაზარალებულს ჰემატომა თავზე რა ადგილას აღენიშნება, არის თუ არა ჰემატომა სახის არეში ზუსტად ის დაზიანება, რომელიც ბრალდების შესახებ დადგენილებაშია მითითებული, ასევე, დაუდგენელი და გაუგებარია, რა გარემოებებში მიიღო დაზარალებულმა ექსკორიაცია ზურგის მიდამოში. შესაბამისად, სასამართლო მითითებულ ექსპერტიზის დასკვნაზე დაყრდნობით, ვერ დაადგენს გამამტყუნებელ განაჩენს.

16. ამდენად, ბრალდებულ გ. ფ–ისა და მოწმე ნ. ფ–ის ჩვენებები ურთიერთთავსებადია და შეესაბამება ერთმანეთს, ხოლო სასამართლოში გამოკვლეულ და უდავოდ ცნობილ მტკიცებულებათაგან არცერთი არ არის პირდაპირი ხასიათისა, რაც გააბათილებდა პირდაპირი მოწმეების (ნ. ფ–ისა და გ. ფ–ის) ჩვენებებს, სასამართლოს დაარწმუნებდა და მისცემდა შესაძლებლობას, გამოეტანა დასკვნა, რომ გ. ფ–მა ნამდვილად იძალადა ნ. ფ–ზე.

17. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კანონმდებლობა ითვალისწინებს ერთიან სტანდარტს გამამტყუნებელი განაჩენის დადგენისათვის, დანაშაულის კატეგორიისა და სახის მიუხედავად, კერძოდ, საქართველოს სსსკ-ის 82-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, გამამტყუნებელი განაჩენით პირის დამნაშავედ ცნობისათვის საჭიროა გონივრულ ეჭვს მიღმა არსებულ შეთანხმებულ მტკიცებულებათა ერთობლიობა; ამავე კოდექსის 269-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, არ შეიძლება გამამტყუნებელ განაჩენს საფუძვლად დაედოს ვარაუდი. საქართველოს კონსტიტუციის 31-ე მუხლის მე-7 პუნქტის იმპერატიული დანაწესის თანახმად კი – გამამტყუნებელი განაჩენი უნდა ემყარებოდეს მხოლოდ უტყუარ მტკიცებულებებს და ყოველგვარი ეჭვი, რომელიც კანონის შესაბამისად ვერ დადასტურდება, ბრალდებულის (მსჯავრდებულის) სასარგებლოდ უნდა გადაწყდეს.

18. სასამართლო უთითებს, რომ მოცემული სისხლის სამართლის საქმის განხილვისას არ გამოვლენილა რომელიმე მტკიცებულება, რომელიც პირდაპირ დაადასტურებდა გ. ფ–ის მიერ მისთვის ბრალადწარდგენილი ქმედების ჩადენას. სააპელაციო სასამართლომ სრულად და ობიექტურად შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, მიღებული გადაწყვეტილება არის კანონიერი, დასაბუთებული და სამართლიანი. ბრალდების მხარის მიერ მითითებული საქმის მასალები არ ქმნის ერთმანეთთან შეთანხმებულ, აშკარა და დამაჯერებელ მტკიცებულებათა ერთობლიობას, გონივრულ ეჭვს მიღმა სტანდარტით გ. ფ–ის დამნაშავედ ცნობისათვის, რის გამოც, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ პროკურორ ნუგზარ მახათაძის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იყოს ცნობილი, რადგან ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა საყოველთაოდ აღიარებული პრინციპის – „In dubio pro reo-ს“– გათვალისწინებით, ეჭვი სწორად გადაწყვიტეს ბრალდებულის სასარგებლოდ და გ. ფ–ი გაამართლეს საქართველოს სსკ-ის 1261-ე მუხლის 1-ელი ნაწილით წარდგენილ ბრალდებაში (იხ. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2015 წლის 22 იანვრის №1/1/548 გადაწყვეტილება საქმეზე „საქართველოს მოქალაქე ზურაბ მიქაძე საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“).

19. ამდენად, არ არის მიზანშეწონილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობა ბრალდების მხარის იმ არგუმენტების ხელახლა შესაფასებლად, რომლებზეც სააპელაციო პალატამ უკვე იმსჯელა და რასაც საკასაციო პალატაც ეთანხმება.

20. სასამართლო ითვალისწინებს, რომ, „როდესაც საკასაციო სასამართლო უარს ამბობს საჩივრის დასაშვებობაზე, ვინაიდან საჩივარი არ აკმაყოფილებს კანონმდებლობით დადგენილ მოთხოვნებს და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სამართლებრივი საფუძვლები, მცირე დასაბუთებამაც შეიძლება დააკმაყოფილოს კონვენციის მე-6 მუხლის მოთხოვნები“ (Kadagishvili v. Georgia, no. 12391/06, §175, ECtHR, 14/05/2020). საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ყველა სადავო საკითხი ჯეროვნად არის შესწავლილი და განმარტებული სააპელაციო სასამართლოს დასაბუთებულ განაჩენში, ხოლო საკასაციო საჩივრის დასაბუთება არ შეიცავს მითითებას სასამართლოთა მიერ საქმის განხილვისა და გადაწყვეტისას საპროცესო კანონის არსებითი ხასიათის დარღვევის შესახებ. განსახილველ საქმეში არ იკვეთება ისეთი სამართლებრივი პრობლემა, რომელიც სამართლის განვითარებისათვის ახლებურ გადაწყვეტას საჭიროებს ან აქამდე დადგენილი სასამართლო პრაქტიკისგან განსხვავებულ სამართლებრივ მოცემულობას ქმნის.

21. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში არ იკვეთება საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3 და მე-31 ნაწილებით გათვალისწინებული მოთხოვნები, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნეს ცნობილი.

22. საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3, მე-32, მე-33, მე-4 ნაწილების შესაბამისად, საკასაციო პალატამ

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. დაუშვებლად იქნეს ცნობილი რუსთავის რაიონული პროკურატურის პროკურორ ნუგზარ მახათაძის საკასაციო საჩივარი;

2. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. გაბინაშვილი

მოსამართლეები: ნ. სანდოძე

ლ. თევზაძე