ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილება საქმე „შუბითიძე საქართველოს წინააღმდეგ“

ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილება საქმე „შუბითიძე საქართველოს წინააღმდეგ“

ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს

მეხუთე სექციის

გადაწყვეტილება

საქმეზე „შუბითიძე საქართველოს წინააღმდეგ“

(საჩივარი №43854/12)

სტრასბურგი

2021 წლის 17 ივნისი

წინამდებარე გადაწყვეტილება საბოლოოა, თუმცა შეიძლება დაექვემდებაროს რედაქციულ შესწორებას.

საქმეზე „შუბითიძე საქართველოს წინააღმდეგ“,ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს (მეხუთე სექცია) კომიტეტმა შემდეგი შემადგენლობით:

განა იუდკივსკა, თავმჯდომარე,სტეფანი მოროუ-ვიკშტრომი,ლადო ჭანტურია, მოსამართლეები,და მარტინა კელერი, სექციის განმწესრიგებლის მოადგილე,გაითვალისწინა რა:

საქართველოს მოქალაქის, ბ-ნ კაკო შუბითიძის (შემდგომში „მომჩივანი“) მიერ ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის (შემდგომში „კონვენცია“) 34-ე მუხლის შესაბამისად 2012 წლის 9 ივლისს საქართველოს წინააღმდეგ სასამართლოში შეტანილი საჩივარი (N 43854/12);

გადაწყვეტილება, რომ ეცნობოს საქართველოს მთავრობას (შემდგომში „მთავრობა“) საჩივრების შესახებ კონვენციის მე-6 მუხლის 1-ლი პუნქტისა და მე-8 მუხლის შესაბამისად და საჩივრის დანარჩენი ნაწილის მიუღებლად გამოცხადების შესახებ;

მხარეთა პოზიციები;

2021 წლის 27 მაისის დახურული თათბირის შემდეგ,გამოიტანა შემდეგი გადაწყვეტილება, რომელიც იმავე დღეს იქნა მიღებული:

შესავალი

1. საქმე ეხება მომჩივნის წინააღმდეგ წარმოებული სისხლის სამართლის პროცესის სავარაუდო უსამართლობას, კონვენციის მე-6 მუხლის 1-ლი პუნქტის მნიშვნელობის ფარგლებში, იმასთან დაკავშირებით, თუ როგორ იქნა მის წინააღმდეგ ძირითადი მტკიცებულები მოპოვებული და გამოყენებული.

ფაქტები

2. მომჩივანი დაიბადა 1984 წელს. მას წარმოადგენდა ქ-ნი ნ. ჯომარჯიძე, ადვოკატი, რომელიც საქმიანობს თბილისში.

3. მთავრობას წარმოადგენდა სახელმწიფო წარმომადგენელი იუსტიციის სამინისტროდან ბ-ნი ბ. ძამაშვილი.

4. საქმის ფაქტები, როგორც ისინი წარმოდგენილია მხარეთა მიერ, შეიძლება შეჯამდეს შემდეგნაირად.

მომჩივნის დაკავება და ჩხრეკა

5. მოვლენების ოფიციალური ვერსიის თანახმად, 2011 წლის 26 ივნისს, 21:00 საათზე, მომჩივანი დააკავეს ქუჩაში მარნეულის პოლიციის ინსპექტორ-გამომძიებელმა ი.ხ.-მ და მისმა კოლეგამ, გ.მ.-მ, ექიმის დანიშნულების გარეშე ნარკოტიკული ნივთიერების ზემოქმედების ქვეშ ყოფნის შესახებ ეჭვის საფუძველზე – რაც ადმინისტრაციული სამართალდარღვევაა (იხ. პარაგრაფი 23ქვემოთ). ადმინისტრაციული დაკავების ოქმში აღნიშნულია, რომ მომჩივანს არ ჰქონდა მანამდე ჩადენილი ადმინისტრაციული ან სისხლის სამართლის დანაშაული. ოქმის ის ნაწილი, იყო თუ არა რაიმე წინააღმდეგობა გაწეული დაპატიმრების დროს, შეუვსებელი იყო. განყოფილება, რომელშიც ჩამოთვლილია დაკავების საფუძვლები, რომელთაგან ერთს მაინც უნდა ჰქონოდა ქვეშ ხაზი გასმული, მოუნიშნავი იყო. ოქმს ხელს აწერდა მომჩივანი და პოლიციელი. მომჩივანი წაიყვანეს პოლიციის დაწესებულებაში და შემდეგ პოლიკლინიკაში ნარკოლოგიური შემოწმების ჩასატარებლად.

6. ნარკოლოგიური შემოწმების დასკვნის თანახმად, შემოწმება ჩატარდა 23:20 საათიდან 00:52 საათამდე შუალედში და ამ შემოწმების შედეგად აღმოჩნდა, რომ მომჩივანი არ ყოფილა რაიმე ნარკოტიკული საშუალების ზემოქმედების ქვეშ იმ დროისთვის, როდესაც შემოწმება ჩატარდა, მაგრამ მის შარდში აღმოჩნდა კანაფის კვალი. აღნიშნულ ოქმს ხელს აწერდა მომჩივანი, რომელიც აღნიშნავდა, რომ მას მიეწოდა ინფორმაცია მისი უფლების შესახებ – გაესაჩივრებინა გატარებული ღონისძიება და აღნიშნა, რომ მან მანამდე მოწია სიგარეტი.

7. დაუთარიღებელ და ხელმოუწერელ შიდა ანგარიშში, რომელიც მარნეულის პოლიციის უფროსის მისამართით იყო შედგენილი, ნათქვამია, რომ მისმა ავტორმა დააკავა მომჩივანი ნარკოტიკული საშუალებების მოხმარების ეჭვის საფუძველზე და აღნიშნა ნარკოლოგიური შემოწმების შედეგი. დოკუმენტში ნათქვამი იყო, რომ არსებულ ინფორმაციაში მითითებული იყო, რომ მომჩივანი „[უნდა ყოფილიყო] ნარკოტიკების ხშირი მომხმარებელი და რომ მას თან [უნდა ჰქონოდა] ნარკოტიკული ნივთიერება“.

8. გამომძიებელმა ვ.ჩ.-მ გამოიტანა გადაწყვეტილება, მომჩივნის პირადი ჩხრეკა განხორციელებულიყო სასამართლო ორდერის გარეშე, გადაუდებელ ვითარებაში. გადაწყვეტილებაში აღნიშნულია ნარკოლოგიური შემოწმების შედეგი და მითითებულია, რომ „არსებული ინფორმაციის საფუძველზე“ მომჩივანს თან უნდა ჰქონოდა ნარკოტიკული ნივთიერება. გამომძიებლის თანახმად, პირადი ჩხრეკის გაჭიანურება შეუძლებელს გახდიდა მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი ინფორმაციის მოპოვებას, რადგან მომჩივანს შეეძლო გაენადგურებინა ან დაემალა მტკიცებულებები.

9. 2011 წლის 27 ივნისს, 2:35-დან 3:10 საათამდე მომჩივნის პირადი ჩხრეკა განახორციელა ვ.ჩ.-მ. პირადი ჩხრეკის ოქმის თანახმად, გადაუდებელი გარემოებების გამო ჩხრეკა ჩატარდა დამსწრეების გარეშე, რასაც ითვალისწინებს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 331(4)-ე მუხლი (იხ. პარაგრაფი 24ქვემოთ). ასევე აღნიშნული იყო, რომ მომჩივანს განუმარტეს მისი უფლება ჩხრეკის პროცედურაზე დამსწრეების დასწრების შესახებ და რომ მან უარი თქვა ამ უფლების გამოყენებაზე. ოქმის თანახმად, ორი პატარა პაკეტი, რომელიც შეიცავდა მომწვანო ნივთიერებას ამოღებული იქნა მომჩივნის ფეხსაცმელებიდან. შემდგომმა ექსპერტიზამ დაადგინა, რომ ნივთიერება შეიცავდა 8 გრამ კანაფს. პირადი ჩხრეკის ოქმი შეიცავდა შენიშვნას იმის შესახებ, რომ მომჩივანმა უარი თქვა მის ხელმოწერაზე „უცნობი მიზეზით“.

10. 2011 წლის 27 ივნისს მომჩივანს ბრალი დაედო ნარკოტიკული ნივთიერების უკანონო შეძენა-შენახვაში. მან გამოიყენა დუმილის უფლება.

11. 2011 წლის 28 ივნისს ბოლნისის საოლქო სასამართლომ, წერილობითი სამართალწარმოების გზით და მომჩივნის ან მისი ადვოკატის მონაწილეობის გარეშე, post factum დააკმაყოფილა პროკურატურის შუამდგომლობა პირადი ჩხრეკის კანონიერების დადასტურების შესახებ. შემაჯამებელი ფორმით დაწერილი გადაწყვეტილება ითვალისწინებდა, რომ პროკურორის მიერ წარმოდგენილ „მტკიცებულებათა მთლიანობაში“ (რომელიც, როგორც ჩანს, შედგებოდა წინასწარი გამოძიების დაწყების შესახებ დოკუმენტისა და „მოწმის ჩვენებისგან“) მითითებული იყო, რომ მომჩივანს დაპატიმრების დროს შეიძლებოდა თან ჰქონოდა უკანონო საგნები და არსებობდა მტკიცებულების განადგურების საშიშროება, რაც ამართლებდა გადაუდებელი ღონისძიების განხორციელებას წინასწარი სასამართლო ორდერის გარეშე. შემდეგ სასამართლომ ჩამოთვალა შიდასახელმწიფოებრივი კანონმდებლობის რამდენიმე დებულება და შემდგომი დაზუსტების გარეშე განაცხადა, რომ ჩხრეკა აკმაყოფილებდა საპროცესო კანონმდებლობას. გადაწყვეტილება ითვალისწინებდა სამოცდათორმეტსაათიან გასაჩივრების პერიოდს. არ არის გარკვეული, თუ როდის გადაეცა გადაწყვეტილება მომჩივანს.

მომჩივნის საქმის სასამართლოში განხილვა და მსჯავრდება

12. 2011 წლის 29 ივლისს მომჩივანმა ბოლნისის საოლქო სასამართლოს წინასწარი მოსმენის ფარგლებში მოითხოვა, რომ მტკიცებულებები, მათ შორის, 2011 წლის 27 ივნისის პირადი ჩხრეკის ოქმი, მიუღებლად გამოცხადებულიყო. მან, სხვა არგუმენტებთან ერთად, აღნიშნა, რომ არ არსებობდა გადაუდებელი გარემოებები სასამართლო ორდერის გარეშე პირადი ჩხრეკის გასამართლებლად და რომ ნარკოტიკი მას არ ეკუთვნოდა. პროკურორმა აღნიშნა, რომ გამოძიება დაიწყო ოპერატიული ინფორმაციის საფუძველზე და არსებობდა გადაუდებელი საჭიროება, რომ სადავო ზომები სასამართლო ორდერის გარეშე განხორციელებულიყო და დასძინა, რომ ნარკოტიკული საშუალებების მოხმარების ფაქტი ამართლებდა სისხლის სამართლის გამოძიების დაწყებას. სასამართლომ არ დააკმაყოფილა განცხადება მტკიცებულების მიუღებლობასთან დაკავშირებით, როგორც დაუსაბუთებლის, იმ საფუძველზე, რომ მომჩივანს არ დაუყენებია ეჭვქვეშ პატარა პაკეტებზე, რომლებიც ექსპერტებს წარუდგინეს ექსპერტიზისთვის, დადებული ბეჭდის ნამდვილობა. სასამართლომ დაასკვნა, რომ ექსპერტს წარუდგინეს მასალა „რომელიც ჩამოართვეს მომჩივანს“ და რომ არ არსებობდა საფუძველი მიუღებლობის მოთხოვნით შუამდგომლობის დასაკმაყოფილებლად.

13. პირველი ინსტანციის სასამართლოს წინაშე სამართალწარმოების დროს ი.ხ.-მ, პოლიციელმა, რომელმაც დააკავა მომჩივანი, მისცა ჩვენება. მან აღნიშნა, რომ ის და მისი კოლეგა (გ.მ.) ჩაცმული იყვნენ სამოქალაქო ტანსაცმელსა და პოლიციის ფორმაში, შესაბამისად. ისინი პატრულირებდნენ ქალაქში, როდესაც მათ შენიშნეს მომჩივანი, რომელმაც ჩამოიარა ქუჩაზე, სავარაუდოდ, ინტოქსიკაციის მდგომარეობაში. გ.მ.-მ ჟესტით მიუთითა მომჩივანს, რომ გაჩერებულიყო; თუმცა, ეს უკანასკნელი გაიქცა. მას დაედევნნენ და გააჩერეს. ი.ხ.-მ განმარტა, რომ დაწესებულებაში რიგის გამო, მომჩივნის დაკავებასა და ტესტირებას შორის რამდენიმე საათი გავიდა. მაშინ მან დაწერა შიდა ანგარიში, რომელშიც აღნიშნავდა, რომ მომჩივანს შესაძლოა თან ჰქონოდა ნარკოტიკული ნივთიერება. ი.ხ.-მ აღნიშნა, რომ მას გაუჩნდა ეჭვი, რომ მომჩივანს თან უნდა ჰქონოდა ნარკოტიკული საშუალება, რომლის თავიდან მოშორების სურვილი ჰქონდა, რადგან ამ უკანასკნელმა მოითხოვა ხელბორკილების მოხსნა. ი.ხ.-მ აღნიშნა, რომ მას მონაწილეობა არ მიუღია და არ დასწრებია მომჩივნის ჩხრეკას და რომ მან არ იცის ვინ გაჩხრიკა მომჩივანი. მან ასევე აღნიშნა, რომ მომჩივანმა აღიარა, რომ სიგარეტი ჰქონდა მოწეული, რომელიც შეიცავდა კანაფს.

14. ნ.ნ.-მ, ექსპერტმა, რომელმაც ჩაატარა პატარა პაკეტების შემოწმება, რომლებიც შეიცავდა მომწვანო ნივთიერებას, განაცხადა, რომ ნივთიერება იყო კანაფი. მან აღნიშნა, რომ დოკუმენტებში, რომლითაც მოთხოვნილი იყო ექსპერტიზის განხორციელება, აღნიშნული იყო, რომ ეს ნივთიერება ჩამოერთვა მომჩივანს.

15. ე.ვ.-მ, ექსპერტმა, რომელმაც ჩაატარა მომჩივნის შარდის შემოწმება, მიუთითა, რომ შარდში კანაფის კვალის აღმოჩენა მხოლოდ იმას მიანიშნებდა, რომ მომჩივანმა გარკვეული დროით ადრე მოიხმარა ნარკოტიკი, მაგრამ არ ნიშნავდა, რომ ის იმყოფებოდა ნარკოტიკის ზემოქმედების ქვეშ შემოწმების მომენტისთვის. მან განმარტა, რომ ნარკოტიკული ნივთიერებების აქტიური გავლენის დასადგენად ტესტი აუცილებელია ჩატარდეს სწრაფად, მოხმარებიდან რამდენიმე წუთში და რომ კანაფს ჩვეულებრივ აქვს ინტოქსიკაციის ეფექტი მხოლოდ 15-20 წუთის განმავლობაში, ხოლო კვალი რჩება შარდში 15-20 დღის განმავლობაში. მან აღნიშნა, რომ მომჩივანმა ხელი მოაწერა ნარკოლოგიური შემოწმების დასკვნას, ყოველგვარი პრეტენზიის გამოთქმის გარეშე, თუმცა განაცხადა, რომ მას არანაირი ნარკოტიკი არ მოუხმარია.

16. ბოლნისის საოლქო სასამართლოში სამართალწარმოების დროს მომჩივანმა გააპროტესტა მის წინააღმდეგ წარდგენილი ყველა მტკიცებულება, მათ შორის, ამტკიცებდა, რომ ნარკოტიკი მას არ ეკუთვნოდა. მან ასევე მოითხოვა, რომ დაეკითხათ, რათა მიეწოდებინა მოვლენების მისი ვერსია და აღნიშნა, რომ პროკურორის მიერ მის მიმართ აღძრული საქმე შეიცავდა სერიოზულ ხარვეზებსა და წინააღმდეგობებს და პროკურორმა ვერ შეძლო ჩამოეყალიბებინა დამაჯერებელი საქმე მის წინააღმდეგ. მომჩივნის მოთხოვნა, რომ დაეკითხათ, იქნა უარყოფილი, იმ მოტივით, რომ ის წარდგენილი იყო შესაბამისი საპროცესო ვადის მიღმა. პროკურორისა და დამცველი ადვოკატის მიერ გაკეთებული დასკვნითი სიტყვის შემდეგ მომჩივანს ჰკითხეს, სურდა თუ არა მას დასკვნითი სიტყვის წარმოთქმა და მან მოკლედ თქვა, რომ მხოლოდ იმის დამატება შეეძლო, რომ „მას ნარკოტიკი არ ჰქონდა თან, არ მოუხმარია ის და არასოდეს ყოფილა ნარკომანი.“

17. 2011 წლის 29 აგვისტოს ბოლნისის საოლქო სასამართლომ მომჩივანს მსჯავრი დასდო წაყენებული ბრალის შესაბამისად (იხ. პარაგრაფი 10ზემოთ) და მიუსაჯა მას სამი წლით თავისუფლების აღკვეთა და დააკისრა ჯარიმა 2000 ქართული ლარის ოდენობით (დაახლოებით 840 ევრო (EUR) იმ დროისთვის). მან ასევე დააკისრა, როგორც დამატებითი სანქცია, ხუთწლიანი შეზღუდვა მომჩივნის უფლებაზე: (a) ეტარებინა ნებისმიერი სატრანსპორტო საშუალება; (b) ჩართულიყო სამედიცინო საქმიანობაში; (c) ემოქმედა როგორც ადვოკატს; (d) ემუშავა საგანმანათლებლო დაწესებულებაში; (e) ემუშავა თვითმმართველობაში ან საჯარო მომსახურების დაწესებულებაში; (f) კენჭი ეყარა არჩევნებში; და (g) რომ გაკეთებინა, ეყიდა, შეენახა ან ეტარებინა იარაღი. სასამართლო დაეყრდნო პოლიციელის, ი.ხ.-ს (იხ. პარაგრაფი 13ზემოთ), ასევე, ექსპერტების (იხ. პარაგრაფები 14და 15ზემოთ) მიერ მიცემულ მოწმის ჩვენებებს და შესაბამის ანგარიშებს, რომლებიც ხელმისაწვდომია საქმის მასალებში, მათ შორის, მომჩივნის პირადი ჩხრეკის ოქმს (იხ. პარაგრაფი 9 ზემოთ).

18. 2011 წლის 27 სექტემბერს მომჩივანმა გაასაჩივრა, აღნიშნა რა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ არ მისცა მას შესაძლებლობა, რომ სასამართლო განხილვის დროს წარედგინა მოვლენების განვითარების მისი ვერსია, ვინაიდან მისი მოთხოვნა, რომ ის გამოეკითხათ, უარყოფილი იქნა, როგორც ვადის დარღვევით წარდგენილი. მან შემდგომ განაცხადა, რომ არცერთი მისი შედავება დაპატიმრებისა და პირადი ჩხრეკის ოქმის მისაღებობასთან დაკავშირებით არ ყოფილა სათანადოდ განხილული და რომ მტკიცებულება, რომლის საფუძველზეც მას დაედო მსჯავრი, იყო არასანდო და არასაკმარისი. სხვა საკითხებთან ერთად მომჩივანმა აღნიშნა, რომ თუმცა ი.ხ.-მ წინასასამართლო საგამოძიებო სტადიაზე მიუთითა, რომ პირადი ჩხრეკა აუცილებელი იყო „ხელმისაწვდომი ინფორმაციის“ გათვალისწინებით, რადგან მომჩივანი იყო ნარკოტიკების ხშირი მომხმარებელი და მას თან უნდა ჰქონოდა ნარკოტიკები, არანაირი მსგავსი ინფორმაცია არ იყო ნახსენები ი.ხ.-ს მიერ სასამართლო განხილვაზე გაკეთებულ განცხადებაში. შემდგომ მომჩივანმა გამოთქვა პრეტენზია, რომ ი.ხ.-ს განცხადებების საპირისპიროდ, მის დაპატიმრების ოქმში არ იყო ნახსენები გაქცევის სავარაუდო მცდელობა. გარდა ამისა, გაჭიანურებამ დაკავებას, ნარკოლოგიურ შემოწმებასა და ჩხრეკას შორის გააჩინა ეჭვი ჩხრეკის ღონისძიების სასწრაფოდ ჩატარების აუცილებლობის შესახებ. მომჩივნის თანახმად, ეს გაჭიანურება ან საშუალებას მისცემდა მას, რომ თავიდან მოეშორებინა ნარკოტიკული საშუალება, თუ მას თან ჰქონდა ის, ან საშუალებას მისცემდა პოლიციელებს, რომ ჩაედოთ ნარკოტიკები, რაც მათ გააკეთეს კიდეც. მომჩივანმა ხაზი გაუსვა, რომ მტკიცების ტვირთი იყო სისხლისსამართლებრივი დევნის ორგანოზე, რომ დაემტკიცებინა მისი დანაშაული გონივრული ეჭვის ფარგლებს მიღმა, რაც მათ ვერ განახორციელეს, განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, რომ საგამოძიებო და სისხლისსამართლებრივი დევნის ორგანოებმა არ მოიპოვეს პოლიციელის ჩვენება, რომელმაც ჩაატარა პირადი ჩხრეკა დამსწრეების გარეშე, რაც იძლეოდა ეჭვის აღძვრის საფუძველს პირადი ჩხრეკის ოქმის ნამდვილობისა და სანდოობის შესახებ. მომჩივანი ამტკიცებდა, რომ შედეგად მისი მსჯავრდება ეყრდნობოდა სადავო პირადი ჩხრეკის ოქმს, რომელიც მიღებული იქნა როგორც ჭეშმარიტად სანდო, მის მისაღებობასთან დაკავშირებული გამოწვევების მიუხედავად და ი.ხ-ს განცხადებას, მიუხედავად იმ ფაქტისა, რომ ამ უკანასკნელს არც განუხორციელებია პირადი ჩხრეკა და არც დასწრებია მას და იყო მოწმე, რომელსაც პირადი ინტერესი ჰქონდა სასამართლო წესით მომჩივნის დევნაში. მომჩივანმა აღნიშნა, რომ რომ არა სადავო პირადი ჩხრეკის ოქმი და იმის გათვალისწინებით, რომ მას არასოდეს ჰქონია ნარკოტიკებთან დაკავშირებულ დანაშაულების ჩანაწერი, საქმის მასალებში ხელმისაწვდომი მტკიცებულებები საუკეთესო შემთხვევაში შეიძლებოდა მიღებული ყოფილიყო, როგორც კანაფის მოხმარების მტკიცებულება – რაც წარმოადგენდა ადმინისტრაციულ და არა სისხლის სამართლის დანაშაულს.

19. 2011 წლის 1 ნოემბერს თბილისის სააპელაციო სასამართლომ ძალაში დატოვა ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მიერ გამოტანილი დასკვნები. მან აღნიშნა, რომ მომჩივნის პოზიცია სასამართლოს წინაშე არ იყო გამყარებული საქმის მასალებში მოცემული მტკიცებულებებით, კერძოდ, მოწმეთა ჩვენებებით (იხ. პარაგრაფები 13-15 ზემოთ) და პირადი ჩხრეკის ოქმით (იხ. პარაგრაფი 9ზემოთ). სააპელაციო სასამართლომ განაცხადა, რომ მომჩივნის არგუმენტი ი.ხ.-ს შესახებ, რომ ის იყო მოწმე, რომელსაც პირადი ინტერესი ჰქონდა, არ იყო დადასტურებული მტკიცებულებით. სასამართლომ ასევე აღნიშნა, რომ დაპატიმრებასა და პირად ჩხრეკას შორის გაჭიანურება არ ყოფილა გადაჭარბებული და რადგან მომჩივანს მთელი დროის განმავლობაში ხელბორკილი ჰქონდა დადებული, ნებისმიერი შესაძლებლობა, რომ მას შესაძლებელია თავიდან მოეშორებინა ნარკოტიკი, შეიძლება გამორიცხულიყო. სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ მტკიცებულებების მთლიანობამ, რომლებიც ხელმისაწვდომი იყო საქმის მასალებში, დაადასტურა, რომ მომჩივანი დამნაშავე იყო ნარკოტიკული ნივთიერების უკანონო შეძენასა და შენახვაში.

20. 2011 წლის 27 სექტემბერს მომჩივანმა სააპელაციო საჩივარი შეიტანა სამართლებრივი ნორმების შესახებ, გაიმეორა რა მისი ადრინდელი განცხადებები (იხ. პარაგრაფი 18 ზემოთ) და ამტკიცებდა რა, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ განიხილა ისინი.

21. 2012 წლის 1 იანვარს უზენაესმა სასამართლომ მომჩივნის საჩივარი სამართლებრივი ნორმების შესახებ ცნო მიუღებლად.

22. როგორც ჩანს, მომჩივანი გაათავისუფლეს 2013 წლის იანვარში, 2012 წლის 28 დეკემბრის ამნისტიის აქტის შესაბამისად, მას შემდეგ, რაც პარლამენტმა გამოაცხადა, რომ ის დაპატიმრებულია „პოლიტიკურ საფუძველზე“. მხარეებს არ დაუკონკრეტებიათ ეს საკითხი.

შესაბამისი სამართლებრივი ჩარჩო

23. ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის (შემდგომში „ასკ“) 45-ე მუხლი ითვალისწინებდა დაჯარიმებას 500 ლარის ოდენობით (დაახლოებით 213 ევრო (EUR) იმ დროისთვის) ან ადმინისტრაციულ პატიმრობას 30 დღემდე ვადით „ექიმის დანიშნულების გარეშე ნარკოტიკული ნივთიერების მოხმარებისთვის“. 1999 წლის სისხლის სამართლის კოდექსის 273-ე მუხლმა (შემდგომში „სსკ“) მოახდინა ექიმის დანიშნულების გარეშე ნარკოტიკული საშუალებების მოხმარების კრიმინალიზება იმ პირთა მიმართ, რომელთაც მანამდე დაუდგინდა პასუხისმგებლობა ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 45-ე მუხლის შესაბამისად ან დაუდგინდა სისხლის სამართლის დანაშაულის ჩადენა „სსკ“-ის შესაბამისად.

24. 2010 წლის სისხლის სამართლის ახალი საპროცესო კოდექსის (შემდგომში „სსსკ“) 331-ე მუხლის მე-4 ნაწილი, როგორც ის იმ დროს იყო ჩამოყალიბებული, ითვალისწინებდა, რომ ჩხრეკა შეიძლება განხორციელდეს დამსწრეების გარეშე „მხოლოდ გადაუდებელ შემთხვევებში, როდესაც არსებობს ... მტკიცებულებათა დაზიანების, განადგურების ან გადამალვის რეალური საფრთხე ...“.

25. სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 72-ე მუხლის 1-ლი და მე-2 ნაწილები ითვალისწინებდა, რომ მტკიცებულება შეიძლება გამოცხადდეს მიუღებლად, თუ ის მოპოვებულია „სსსკ“-ის სერიოზული დარღვევებით ან, თუ ის მოპოვებულია სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსით დადგენილი წესის დაცვით, მაგრამ უარყოფილი არ არის გონივრული ეჭვი მისი შესაძლო ჩანაცვლების, მისი ნიშან-თვისებების არსებითი შეცვლის ან მასზე დარჩენილი კვალის არსებითი გაქრობის შესახებ. სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 72-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ბრალდების მხარის (a) მტკიცებულების მისაღებობისა და დაცვის მხარის (b) მტკიცებულების მიუღებლობის მტკიცების ტვირთი ეკისრება ბრალმდებელს.

სამართალი

კონვენციის მე-6 მუხლის სავარაუდო დარღვევა

26. კონვენციის მე-6(1) მუხლზე დაყრდნობით მომჩივანმა იჩივლა, რომ მის მიმართ ჩატარებული ჩხრეკა იყო უკანონო და მას არ ესწრებოდნენ დამსწრეები, ხოლო ჩხრეკის დროს სავარაუდოდ აღმოჩენილი ნარკოტიკი, სინამდვილეში ჩაუდეს მას. აღნიშნულთან დაკავშირებით ის ამტკიცებდა, რომ შიდასახელმწიფოებრივმა სასამართლოებმა ვერ მიაქციეს სათანადო ყურადღება არგუმენტებს, როლებიც სადავოდ ხდიდა შესაბამისი მტკიცებულებების სანდოობასა და გამოყენებას, რამაც უსამართლო გახადა სასამართლო პროცესი. მე-6(1) მუხლის შესაბამისი ნაწილი იკითხება შემდეგნაირად:

„ყოველი ადამიანი ... მისთვის წარდგენილი სისხლისსამართლებრივი ბრალდების საფუძვლიანობის გამორკვევისას, ... აღჭურვილია მისი საქმის .... სამართლიანი ... განხილვის უფლებით ...სასამართლოს მიერ...“

მისაღებობა

27. სასამართლო აღნიშნავს, რომ ეს საჩივარი არც აშკარად დაუსაბუთებელია და არც მიუღებელია კონვენციის 35-ე მუხლში ჩამოთვლილი რომელიმე სხვა საფუძვლით. აქედან გამომდინარე, ის მისაღებად უნდა გამოცხადდეს.

საქმის არსებითი მხარე

მხარეთა არგუმენტები

28. მომჩივანმა სხვა არგუმენტებთან ერთად აღნიშნა, რომ არ არსებობდა რაიმე გარემოება, რომელიც ამართლებდა მის პირად ჩხრეკას სასამართლო ორდერის გარეშე; რომ მას უარი ეთქვა უფლებაზე, რომ მოეწვია დამსწრეები ჩხრეკაზე დასასწრებად; და რომ ნარკოტიკები მას ჩაუდეს, მისი პოლიტიკური აქტივობის გამო, მისთვის სამაგიეროს გადახდის მიზნით; და რომ მიუხედავად იმისა, რომ მტკიცებულებებს, რომელთა საფუძველზეც მას დასდეს მსჯავრი, არ გააჩნდა სიზუსტისა და საიმედოობის თვისებები, შიდასახელმწიფოებრივმა სასამართლოებმა ვერ შეძლეს, სათანადოდ განეხილათ აღნიშნულთან დაკავშირებით გამოთქმული რომელიმე მისი განცხადება.

29. მთავრობამ სხვა არგუმენტებთან ერთად აღნიშნა, რომ მომჩივნის პირადი ჩხრეკა განხორციელდა ოპერატიული ინფორმაციის საფუძველზე, ხოლო ნარკოლოგიური შემოწმების შედეგების გათვალისწინებით, არსებობდა საკმარისი საფუძველი, რომელიც ამართლებდა ჩხრეკის განხორციელებას სასამართლო ორდერის გარეშე. რაც შეეხება დამსწრეების ყოფნას ჩხრეკის დროს, მომჩივანს არასოდეს დაუყენებია საკითხი შიდასახელმწიფოებრივ დონეზე. მას არც იმის გამო უჩივლია, რომ ის სამიზნე იყო მისი პოლიტიკური აქტივობის გამო. მთავრობამ შემდგომ აღნიშნა, რომ მომჩივანს არ მოუთხოვია, რომ შიდასახელმწიფოებრივ სასამართლოებს მისი სახელით დაეკითხათ ინდივიდუალური პირები მისი დაკავების და პირადი ჩხრეკის გარემოებების გასარკვევად. აცხადებდა რა, რომ მომჩივნის მსჯავრდება გამყარებული იყო მრავალი ერთეული მტკიცებულებით, მთავრობამ აღნიშნა, რომ სისხლის სამართლის პროცესი მთლიანობაში იყო სამართლიანი.

სასამართლოს შეფასება

ზოგადი პრინციპები

30. შესაბამისი ზოგადი პრინციპები შეჯამებულია საქმეში „ბიკოვი რუსეთის წინააღმდეგ“ ([GC] no. 4378/02, §§ 88-90, 2009 წლის 10 მარტი) და საქმეში „კობიაშვილი საქართველოს წინააღმდეგ“ (no. 36416/06, §§ 56-58, 2019 წლის 14 მარტი).

ზემოაღნიშნული პრინციპების გამოყენება წინამდებარე საქმეში

31. სასამართლომ უკვე შეისწავლა საქმეები ჩხრეკის სავარაუდო უკანონობასთან დაკავშირებით, რომელიც ჩატარდა წინასწარი სასამართლო უფლებამოსილების არარსებობის და შედეგად მიღებული მტკიცებულებების არასანდოობის პირობებში და დაადგინა, რომ მომჩივნების წინააღმდეგ ძირითადი მტკიცებულების მოპოვების წესი ეჭვის ქვეშ აყენებდა მის სანდოობასა და სიზუსტეს (იხ. კობიაშვილის საქმე, ციტირებული ზემოთ, §§ 59-73 და საქმე „მეგრელიშვილი საქართველოს წინააღმდეგ“ [Committee], no. 30364/09, §§ 32-39, 2020 წლის 7 მაისი). ამ მტკიცებულების მნიშვნელობის გათვალისწინებით სასამართლომ მიიჩნია, რომ ერთობლივად – პროცედურულმა დარღვევებმა მომჩივნის პირადი ჩხრეკის დროს; არათანმიმდევრულმა და წინააღმდეგობრივმა მტკიცებულებებმა ჩხრეკის ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით; არასაკმარისმა სასამართლო მოკვლევამ, როგორც საქმის სასამართლოში განხილვამდე, ისე საქმის სასამართლოში განხილვის დროს, მათ შორის, რომ შიდასახელმწიფოებრივმა სასამართლოებმა საკმარისად არ შეისწავლეს მომჩივნების ბრალდებები იმის შესახებ, რომ უკანონო საგნები მათ არ ეკუთვნოდათ; და დამადასტურებელი მტკიცებულების სისუსტემ – მომჩივნების საქმეების სასამართლოში განხილვა გახადა მთლიანობაში უსამართლო (იხ. კობიაშვილის საქმე, § 73 და მეგრელიშვილის საქმე, § 39, ორივე ციტირებული ზემოთ).

32. მიუხედავად იმისა, რომ მოცემული საჩივრის გარემოებები გარკვეულწილად განსხვავებულია, სასამართლოს ანალიზის გადამწყვეტი ელემენტები იგივე რჩება.

33. კერძოდ, მომჩივნის დაპატიმრება და ჩხრეკა განხორციელდა სასამართლო ორდერის გარეშე. მომჩივანი დააკავეს ეჭვის საფუძველზე, რომ ის იმყოფებოდა ნარკოტიკების ზემოქმედების ქვეშ (იხ. პარაგრაფი 5ზემოთ). რაც შეეხება მის პირად ჩხრეკას, გაურკვეველი რჩება ზუსტი საფუძვლები: საგამოძიებო სტადიასთან დაკავშირებული დოკუმენტები (იხ. პარაგრაფები 7და 8 ზემოთ) მიუთითებს „არსებულ ინფორმაციაზე“; მთავრობის განცხადებებში სასამართლოს წინაშე (იხ. პარაგრაფი 29 ზემოთ) ნახსენებია ოპერატიული ინფორმაციის არსებობა (იგულისხმება ინფორმაცია, რომელიც მიღებულია ისეთი წყაროდან, რომლის ვინაობის გამჟღავნება შეუძლებელია) იმის შესახებ, რომ მომჩივანი იყო ნარკოტიკების მომხმარებელი და თან ჰქონოდა უკანონო ნივთიერება, აგრეთვე ნარკოლოგიური შემოწმების შედეგები, რომლებმაც აჩვენა, რომ მომჩივანმა წარსულში მოიხმარა კანაფი. თუმცა, სისხლის სამართლის პროცესის განმავლობაში საერთოდ არ იყო ნახსენები ოპერატიული ინფორმაცია (იხ. პარაგრაფი 13 ზემოთ).

34. გარდა ამისა, პირადი ჩხრეკის ფაქტობრივი გარემოებები დარჩა სადავო სამართალწარმოების მთელი პერიოდის განმავლობაში. მიუხედავად იმისა, რომ სასამართლო ითვალისწინებს მთავრობის განცხადებას, რომ მომჩივანს კონკრეტულად არ უდავია შიდასახელმწიფოებრივ დონეზე იმ ფაქტის გამო, რომ მის პირად ჩხრეკას არ ესწრებოდნენ დამსწრეები (იხ. პარაგრაფი 29ზემოთ), ის ვერ უგულებელყოფდა იმ ფაქტს, რომ შესაბამისი ანგარიში, როგორც ჩანს, გულისხმობდა რომ ჩხრეკა ნებისმიერ შემთხვევაში ხორციელდებოდა იმ გარემოებებში, რომლებიც ათავისუფლებდა საგამოძიებო ორგანოებს დამსწრეების მონაწილეობის უზრუნველყოფის ვალდებულებისგან (შეადარეთ პარაგრაფები 9 და 24 ზემოთ). ასეთ გარემოებებში შიდასახელმწიფოებრივი სასამართლოებისთვის მით უფრო მნიშვნელოვანი იყო, რომ მომჩივნის ბრალდებებისა და არგუმენტების საპასუხოდ, რომლებიც სადავოდ ხდიდა მომჩივნის წინააღმდეგ არსებული ძირითადი მტკიცებულების მისაღებობას, დაეზუსტებინათ პირადი ჩხრეკის ფაქტობრივი გარემოებები. აღნიშნულთან დაკავშირებით სასამართლო იმეორებს, რომ როდესაც მტკიცებულების სანდოობა სადავოა, სამართლიანი პროცედურების არსებობა, რათა შესწავლილი იქნეს მტკიცებულების მისაღებობა, იძენს კიდევ უფრო მეტ მნიშვნელობას (იხ.ბიკოვის საქმე, ციტირებული ზემოთ, § 95).

35. აღნიშნულისგან განსხვავებით, შიდასახელმწიფოებრივმა სასამართლოებმა დაპატიმრებისა და ჩხრეკის კანონიერება, ასევე, მომჩივანთან ნარკოტიკების აღმოჩენა განიხილეს როგორც დადგენილი ფაქტები. კერძოდ, ჩხრეკის შემდგომი სასამართლო გადასინჯვა ჩატარდა მომჩივნის დასწრების გარეშე და არ ჩანს, რომ ჩხრეკის გარემოებები საერთოდ შეფასდა როგორც ამ სამართალწარმოების ნაწილი (იხ. პარაგრაფი 11 ზემოთ). ნებისმიერ შემთხვევაში, სასამართლომ უკვე დაადგინა, რომ, ასეთი სასამართლო გადასინჯვა არ არის ადეკვატური და საკმარისი მტკიცებულების ნამდვილობასა და სანდოობაზე დავის მიზნებისთვის (იხ. კობიაშვილის საქმე, §§ 67-69 და მეგრელიშვილის საქმე, § 35, ორივე ციტირებული ზემოთ).

36. რაც შეეხება სისხლის სამართლის პროცესს მომჩივნის წინააღმდეგ, შუამდგომლობა მტკიცებულებების მიუღებლობის მოთხოვნით, პირადი ჩხრეკის ოქმის ჩათვლით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ უარყო იმ საფუძვლებით, რომ მომჩივანს არ უდავია სავარაუდოდ მისთვის ჩამორთმეულ მასალაზე დასმული ბეჭდის ნამდვილობის შესახებ (იხ. პარაგრაფი 12ზემოთ). სასამართლოს მხრიდან ასეთმა ფორმალურმა მიდგომამ პირადი ჩხრეკის პროცედურის მიმართ მომჩივნის შედავება და შედეგად წარმოდგენილი ანგარიში ძირითადად დატოვა განხილვის გარეშე. რაც შეეხება სააპელაციო სასამართლოს, ნაცვლად იმისა, რომ შეესწავლა საკითხი, იყო თუ არა სადავო მტკიცებულება მისაღები, მან დაადგინა, რომ ჩხრეკის გარემოებები დადგენილია იმავე სადავო პირადი ჩხრეკის ოქმით და ასვე მოწმეთა ჩვენებებით, რომლებსაც კავშირი არ ჰქონდათ ჩხრეკასთან (იხ. პარაგრაფი 19ზემოთ). ამ კონტექსტში, მომჩივნის წარუმატებლობა შიდასახელმწიფოებრივ დონეზე, რომ ეჩივლა, რომ ის იყო სამიზნე მისი სავარაუდო პოლიტიკური აქტივობის გამო, მთავრობის განცხადების საპირისპიროდ, ვერ დააბალანსებს იმ ფაქტს, რომ შიდასახელმწიფოებრივმა სასამართლოებმა საერთოდ არ განიხილეს მისი არგუმენტების მნიშვნელოვანი ასპექტები, როგორიცაა მისი დაკავებისა და ჩხრეკის კანონიერება, პირადი ჩხრეკის გარემოებები, ჩხრეკის ოქმის სადავო მისაღებობა, მტკიცება, რომ ნარკოტიკები არ ეკუთვნოდა მომჩივანს და რომ არანაირი მტკიცებულება, სადავო ოქმის გარდა, არ იყო საკმარისი ნარკოტიკული ნივთიერების უკანონო შეძენა-შენახვის გამო მისი მსჯავრდებისთვის (შეადარეთ პარაგრაფები 17-19 ზემოთ).

37. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სასამართლომ დაასკვნა, რომ ის გარემოებები, რომლებშიც ჩატარდა პირადი ჩხრეკა, ეჭვის ქვეშ აყენებდა მოპოვებული მტკიცებულების სანდოობას და რომ მომჩივანს არ მიეცა ქმედითი შესაძლებლობა, რომ ედავა ამ გარემოებების შესახებ და დაპირისპირებოდა სადავო მტკიცებულების გამოყენებას.

38. ასევე გამოსარკვევია, დადასტურდა თუ არა ჩხრეკის შედეგად მოპოვებული ნივთიერი მტკიცებულება სხვა წყაროებიდან მიღებული მტკიცებულებით. კერძოდ, რაც შეეხება პოლიციელ ი.ხ.-ს მიერ მიცემულ ჩვენებას, ეს უკანასკნელი სამართალწარმოების დასაწყისიდანვე იყო მომჩივნის წინააღმდეგ და დაინტერესებული იყო სისხლისსამართლებრივი დევნის შედეგებით, განსაკუთრებით, მომჩივნის ბრალდების გათვალისწინებით, რომ მას ნარკოტიკი ჩაუდეს. უფრო მეტიც, შესაბამისმა პოლიციელმა მონაწილეობა მიიღო მხოლოდ მომჩივნის დაკავებაში და მას არ ჩაუტარებია და არც დასწრებია მომჩივნის პირად ჩხრეკას. მას შემოწმებაც კი არ შეეძლო, თუ ვინ გაჩხრიკა მომჩივანი (იხ. პარაგრაფი 13 ზემოთ). რაც შეეხება ექსპერტების ჩვენებას, მათ დაადასტურეს ის ფაქტი, რომ მომჩივნისგან მიღებულმა ბიოლოგიურმა მასალებმა აჩვენა მომჩივნის მიერ მანამდე ნარკოტიკული საშუალების მოხმარება. მომჩივანთან დაკავშირებით ადრე ჩადენილი ნარკოტიკულ საშუალებასთან დაკავშირებული სისხლის სამართლის ან ადმინისტრაციული დანაშაულის ჩანაწერის არარსებობის პირობებში, მხოლოდ კანაფის მოხმარება მიკუთვნებოდა უფრო მეტად ადმინისტრაციულ და არა სისხლის სამართლის დანაშაულს (იხ. პარაგრაფები 5და 23 ზემოთ). ფაქტობრივად, ეს უკანასკნელი არგუმენტი წარადგინა მომჩივანმა, მაგრამ სააპელაციო სასამართლომ არ განიხილა ის (იხ. პარაგრაფები 18 და 19 ზემოთ). ამიტომ სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქმის მასალებში არსებული არცერთი სხვა მტკიცებულება, სადავო პირადი ჩხრეკის ოქმის არარსებობის პირობებში, არ იყო საკმარისად მტკიცე თავისთავად (შეადარეთ ბიკოვის საქმე, ციტირებული ზემოთ, § 98).

39. ზემოთ მოყვანილი მოსაზრებები საკმარისია სასამართლოსთვის, რათა დაადგინოს, რომ მომჩივნის საქმის სასამართლოში განხილვა არ იყო სამართლიანი.

შესაბამისად, დაირღვა კონვენციის მე-6 მუხლის 1-ლი პუნქტი.

კონვენციის მე-8 მუხლის სავარაუდო დარღვევა

40. მომჩივანი ჩიოდა, რომ ჩხრეკის ღონისძიება განხორციელდა კონვენციის მე-8 მუხლის დარღვევით და რომ შიდასახელმწიფოებრივმა სასამართლოებმა ვერ შეძლეს საჭირო ბალანსის დაცვა მის უფლებებსა და საზოგადოებრივ ინტერესს შორის.

41. მთავრობამ განაცხადა, რომ კონვენციის მე-8 მუხლი არ დარღვეულა.

42. სასამართლო აღნიშნავს, რომ მომჩივანი არ ამტკიცებდა შიდასახელმწიფოებრივი სამართალწარმოების კონტექსტში, რომ ჩხრეკის ღონისძიებამ დაარღვია კონვენციის მე-8 მუხლით გარანტირებული მისი უფლებები; შედეგად, შიდასახელმწიფოებრივ სასამართლოებს და შემდგომ სასამართლოს არ მიეცათ შესაძლებლობა, რომ სათანადოდ შეესწავლათ წინამდებარე საჩივარი (იხ. საქმე „ტლაშაძე და კაკაშვილი საქართველოს წინააღმდეგ“ [Committee], no. 41674/10, § 56, 2021 წლის 25 მარტი). ასეთ გარემოებებში, საჩივარი კონვენციის მე-8 მუხლის შესაბამისად არის აშკარად არასაკმარისად დასაბუთებული და საჩივრის ეს ნაწილი უარყოფილი უნდა იქნეს, კონვენციის 35-ე მუხლის მე-3(a) და მე-4 პუნქტების შესაბამისად.

კონვენციის 41-ე მუხლის გამოყენება

43. კონვენციის 41-ე მუხლი ითვალისწინებს:

„თუ სასამართლო დაასკვნის, რომ დაირღვა კონვენციით ან მისი ოქმებით გათვალისწინებული უფლება, ხოლო შესაბამისი მაღალი ხელშემკვრელი მხარის შიდა სამართალი დარღვევის მხოლოდ ნაწილობრივი გამოსწორების შესაძლებლობას იძლევა, საჭიროების შემთხვევაში, სასამართლო დაზარალებულ მხარეს სამართლიან დაკმაყოფილებას მიაკუთვნებს.“

44. მომჩივანმა მოითხოვა 5000 ევრო (EUR) მორალური ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებით.

45. მთავრობამ დაადგინა, რომ მოთხოვნა გადაჭარბებული იყო.

46. შეაფასა რა სამართლიან საფუძველზე, სასამართლომ მომჩივანს მიანიჭა 3 600 ევრო მორალური ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებით, ნებისმიერი გადასახადის დამატებით, რომელიც შეიძლება დაეკისროს მომჩივანს.

47. სასამართლო მიზანშეწონილად მიიჩნევს, რომ საურავის განაკვეთი განისაზღვროს ევროპის ცენტრალური ბანკის ზღვრული სასესხო განაკვეთით, რომელსაც უნდა დაემატოს სამი საპროცენტო პუნქტი.

ამ მოტივით, სასამართლო ერთხმად

აცხადებს კონვენციის მე-6 მუხლის 1-ლი პუნქტის საფუძველზე შეტანილ საჩივარს მისაღებად, ხოლო საჩივრის დარჩენილ ნაწილს – მიუღებლად.

ადგენს, რომ დაირღვა კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პუნქტი.

ადგენს,რომ მოპასუხე სახელმწიფო ვალდებულია გადაწყვეტილების ძალაში შესვლის დღიდან სამი თვის განმავლობაში, გადახდის დღეს არსებული კურსით, ეროვნულ ვალუტაში, მომჩივანს გადაუხადოს 3 600 ევრო (სამი ათას ექვსასი ევრო), დამატებული ნებისმიერი გადასახადი, რომელიც შეიძლება დაეკისროს მომჩივანს მორალურ ზიანთან დაკავშირებით;

რომ, ზემოხსენებული სამთვიანი ვადის გასვლის შემდეგ, თანხის სრულ გადარიცხვამდე, გადასახდელ თანხას საჯარიმო პერიოდის განმავლობაში დაერიცხება გადახდის დღეს მოქმედი, ევროპის ცენტრალური ბანკის ზღვრული სასესხო განაკვეთის თანაბარი პროცენტები, რასაც დაემატება სამი პროცენტი.

უარყოფს მომჩივნის მოთხოვნას სამართლიან დაკმაყოფილებაზე დანარჩენ ნაწილში.

შესრულებულია ინგლისურ ენაზე და მხარეებს წერილობით ეცნობათ 2021 წლის 17 ივნისს, სასამართლოს რეგლამენტის 77-ე წესის მე-2 და მე-3 პუნქტების შესაბამისად.

მარტინა კელერი
სექციის განმწესრიგებლის მოადგილე

განა იუდკივსკა

თავმჯდომარე