ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილება საქმეზე „ნათია ჯანელიძე საქართველოს წინააღმდეგ“

ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს მეხუთე სექციის

გადაწყვეტილება

საქმეზე

საჩივარი №25395/11

ნათია ჯანელიძე საქართველოს წინააღმდეგ

 

2022 წლის 10 ნოემბერს ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს (მეხუთე სექცია) პალატამ, შემდეგი შემადგენლობით:

სტეფანი მოურუ-ვიკსტრომი, თავმჯდომარე,
ლადო ჭანტურია,
არნფინ ბარდსენი, მოსამართლეები,
და მარტინა კელერი, სექციის განმწესრიგებლის მოადგილე,

გაითვალისწინა რა:

საჩივარი (№25395/11) საქართველოს წინააღმდეგ, რომელიც ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის ევროპული კონვენციის (შემდგომში „კონვენცია“) 34-ე მუხლის შესაბამისად, 2011 წლის 19 მაისს სასამართლოში წარადგინა 1974 წელს დაბადებულმა და თბილისში მცხოვრებმა საქართველოს მოქალაქემ, ქ-ნმა ნათია ჯანელიძემ (შემდგომში „მომჩივანი“), რომელსაც წარმოადგენდა ადვოკატი ბ-ნი ზ.თოდუა, რომელიც საადვოკატო საქმიანობას ახორციელებს თბილისში.

გადაწყვეტილება, ეცნობოს საჩივრის შესახებ საქართველოს მთავრობას (შემდგომში „მთავრობა“), რომელსაც წარმოადგენდა ყოფილი სახელმწიფო წარმომადგენელი ბატონი ლ. მესხორაძე;

მხარეთა დაკვირვებები;

განხილვის შედეგად, მიიღო შემდეგი გადაწყვეტილება:

 

საქმის საგანი

1. საქმე ეხება, კონვენციის მე-3 და მე-6 მუხლების შესაბამისად, მომჩივნის შესაბამისი სამედიცინო მკურნალობის არარსებობას თავისუფლების აღკვეთის დაწესებულებაში, ეროვნული სასამართლოების უარს მისი თავისუფლების აღკვეთის სასჯელის შეჩერების შესახებ და საქმის ზეპირი განხილვის არარსებობას საქმისწარმოებაში მისი სასჯელის შეჩერებისთვის.

2. მომჩივანი იხდიდა თავისუფლების აღკვეთის თოთხმეტწლიან სასჯელს 2007 წლის 27 ივლისს ჩადენილი მკვლელობისთვის მსჯავრის დადების შემდეგ. 2009 წლის აპრილში მას დაუსვეს საშვილოსნოს ფიბრომის დიაგნოზი, 2009 წლის 22 მაისს მომჩივანი გადაიყვანეს სპეციალიზებულ სამოქალაქო საავადმყოფოში, სადაც მას ჩაუტარდა ჰისტერექტომია (საშვილოსნოს ქირურგიული ამოკვეთა), რის შედეგადაც მას განუვითარდა შარდის შეკავება. 2009 წლის 1 ივნისამდე ის იმყოფებოდა ციხის საავადმყოფოში თერაპევტის, გინეკოლოგისა და ქირურგის მეთვალყურეობის ქვეშ. ამის შემდეგ ის დააბრუნეს ციხეში, სადაც მას მუდმივად უზრუნველყოფდნენ მედიკამენტური მკურნალობით. 2009 წლის 26 ოქტომბერსა და 3 ნოემბერს მომჩივანს ჩაუტარდა შარდის ბუშტის ულტრაბგერითი გამოკვლევა, რასაც მოგვიანებით მოჰყვა უროლოგის გამოკვლევა. კონსულტაციის დროს აღმოჩნდა, რომ მომჩივანი გასული ოთხი თვის განმავლობაში იტარებდა თვითკათეტერიზაციას. უროლოგმა გასცა რეკომენდაცია, კომპლექსური უროლოგიური გამოკვლევა ჩატარებულიყო უროლოგიის ეროვნულ ცენტრში. მომჩივანი განაგრძობდა შარდის ბუშტის სტიმულაციისთვის გარკვეული მედიკამენტების მიღებას, რამაც არანაირი შედეგი არ გამოიღო.

3.  2010 წლის 1 მარტს და 3 მაისს მომჩივანი ისევ მოინახულა უროლოგმა. მას დაუსვეს ატონიური შარდის ბუშტის დიაგნოზი და ჩაუდგეს შარდის კათეტერი. მომჩივანს ასევე დაენიშნა გარკვეული მედიკამენტები. კათეტერიზაციამ მომჩივანს დისკომფორტი შეუქმნა და ტკივილი მიაყენა, ამიტომ 2010 წლის 6 ივნისს, მისი თანხმობით, გადაიყვანეს უროლოგიის ეროვნულ ცენტრში, სადაც  გაუკეთეს სუპრაპუბიკური ცისტოსტომია (ოპერაცია შარდის ბუშტსა და გარე ზედაპირს შორის ღიობის შესაქმნელად, რაც უზრუნველყოფს სადრენაჟო გზას შარდისთვის). იმ დროს მისი დიაგნოზი იყო ატონიური შარდის ბუშტი, შარდის ქრონიკული შეკავება და კონკრემენტი (თირკმლის კენჭები) მარჯვენა თირკმელში, შარდის ბუშტის დისფუნქციის შედეგად განვითარებული გართულება. ის დარჩა უროლოგიის ეროვნულ ცენტრში 2010 წლის 15 ივნისამდე და გაწერილ იქნა უროლოგის მეთვალყურეობის ქვეშ ყოფნის რეკომენდაციით.

4. 2010 წლის 7 ივნისს მომჩივნის ადვოკატმა მოითხოვა, რომ მომჩივანს გაევლო ყოვლისმომცველი სამედიცინო შემოწმება ჯანმრთელობის მდგომარეობის სიმძიმის შესაფასებლად. 2010 წლის 8 ივნისიდან 5 აგვისტომდე მომჩივნის ჯანმრთელობის მდგომარეობის შემოწმების დასკვნის თანახმად („2010 წლის 5 აგვისტოს სამედიცინო დასკვნა“), დაუდასტურდა ატონიური შარდის ბუშტის, შარდის სრული შეკავებისა და მარჯვენა თირკმელში არსებული თირკმლის კენჭის დიაგნოზი. სამედიცინო დასკვნა ადასტურებდა, რომ მომჩივნის მდგომარეობა არ იყო მძიმე, მაგრამ ესაჭიროებოდა მუდმივი სამედიცინო მკურნალობა ამბულატორიულად.

5. 2010 წლის 6 ნოემბერს მომჩივნის ადვოკატმა მოითხოვა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს შეეჩერებინა მომჩივნის სასჯელი. ადვოკატი ამტკიცებდა, რომ მომჩივნის სამედიცინო დიაგნოზი იყო მძიმე, იმის გათვალისწინებით, რომ ციხეში მისთვის ხელმისაწვდომი მკურნალობა იყო არაადეკვატური და სამედიცინო პროცედურის ჩატარება (პირდაპირი ელექტროსტიმულაცია), რომელსაც ის სავარაუდოდ საჭიროებდა, საქართველოში იყო შეუძლებელი. კონვენციის მე-3 მუხლზე დაყრდნობით, ადვოკატი ამტკიცებდა, რომ მომჩივნის თავისუფლების აღკვეთა, მისი ფიზიკური მდგომარეობისა და ციხეში არსებული ზოგადი პირობების გათვალისწინებით, უტოლდებოდა არაადამიანურ და დამამცირებელ მოპყრობას. მომჩივნის ადვოკატმა სთხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს, განეხილა მათი მოთხოვნა ზეპირი მოსმენით და აღნიშნულ ზეპირ მოსმენაზე გამოეძახებინა სამი ექიმი-ექსპერტი. 2010 წლის 10 ნოემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლომ, ზეპირი მოსმენის გარეშე, არ დააკმაყოფილა მომჩივნის მოთხოვნა სასჯელის შეჩერების შესახებ. 2010 წლის 5 აგვისტოს, სამედიცინო დასკვნაზე დაყრდნობით, სასამართლომ დაადგინა, რომ მიუხედავად იმისა, რომ სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 283-ე მუხლი ითვალისწინებდა პატიმრობის შეჩერების შესაძლებლობას პატიმრის მძიმე ავადმყოფობის შემთხვევაში, მომჩივნის მდგომარეობა არ იყო მძიმე და, ამდენად, არ შედიოდა შესაბამისი გამონაკლისის მოქმედების სფეროში.

6. მომჩივანმა გაასაჩივრა სააპელაციო საჩივრით, მათ შორის, ზეპირი მოსმენის არარსებობა ზემოაღნიშნულ საქმისწარმოებაში. 2010 წლის 8 დეკემბერს სააპელაციო სასამართლომ, სრულ თანხვედრაში პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასაბუთებასთან, არ დააკმაყოფილა მომჩივნის სააპელაციო საჩივარი ზეპირი მოსმენის ჩატარების გარეშე. გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის შესაბამისად, ის არ გასაჩივრებულა.

7. ამასობაში, 2010 წლის 18 აგვისტოს მომჩივანი გადაიყვანეს კერძო სამედიცინო დაწესებულებაში კათეტერის გამოსაცვლელად. საავადმყოფოდან გაწერის დროს მისი მდგომარეობა დახასიათებული იყო როგორც დამაკმაყოფილებელი. 2010 წლის 6 ოქტომბერს ის კვლავ გადაიყვანეს უროლოგიის ეროვნულ ცენტრში, სადაც ჩაუტარდა დანიშნული სამედიცინო მკურნალობა. 2010 წლის 23 დეკემბერს მომჩივანი გადაიყვანეს თბილისის ქალთა და არასრულწლოვანთა ახალაშენებულ სასჯელაღსრულების დაწესებულებაში. 2014 წლის 11 იანვარს მომჩივანი გაათავისუფლეს ციხიდან პრეზიდენტის შეწყალების საფუძველზე.

სასამართლოს შეფასება

კონვენციის მე-3 მუხლის სავარაუდო დარღვევა

8.  მომჩივნის საჩივარი, კონვენციის მე-3 მუხლის შესაბამისად, მოიცავდა სამ პუნქტს: პირველი, რომ მას განუვითარდა შარდის შეკავება და შარდის ბუშტის სხვა გართულებები თავისუფლების აღკვეთის დაწესებულებაში ყოფნისას; მეორე, რომ ხელისუფლების შესაბამისმა ორგანოებმა ვერ შეძლეს მისთვის შესაბამისი მკურნალობის უზრუნველყოფა თავისუფლების აღკვეთის დაწესებულებაში და მესამე, რომ ზემოაღნიშნულის ერთობლიობამ გახადა ის შეუსაბამო ხანგრძლივი პატიმრობისთვის.

9.  პირველ ელემენტთან დაკავშირებით მხარეები არ დაობდნენ იმ ფაქტის შესახებ, რომ მომჩივანს განუვითარდა შარდის შეკავება თავისუფლების აღკვეთის დაწესებულებაში, ხოლო მომჩივანმა ვერ მოახერხა დაემტკიცებინა, რომ ეს იყო სამედიცინო შეცდომის ან დაუდევრობის შედეგი. ჰისტერექტომია ჩაუტარდა მისი თანხმობით მის მიერ არჩეულ კერძო სამედიცინო დაწესებულებაში. საქმის მასალებიდან არ გამომჟღავნებულა რაიმე მტკიცებულება ხელისუფლების ორგანოების მხრიდან ამ კუთხით წარუმატებლობის შესახებ და, მართლაც, აღმოჩნდა, რომ შარდის ბუშტის გართულებები ხშირია ჰისტერექტომიის შემდეგ.

10. რაც შეეხება ოპერაციის შემდგომ მკურნალობას, მთავრობამ წარმოადგინა მომჩივნის სამედიცინო ისტორიის ასლი, რომელიც შეიცავს სრულ დეტალურ მონაცემებს შესაბამისი პერიოდის შესახებ. შესაბამისი მკურნალობის ხარისხის შესაფასებლად საჭირო ყველა ინფორმაციის გამჟღავნებით, მათ შეასრულეს თავიანთი მტკიცების ტვირთი, დაეხმარნენ რა სასამართლოს ფაქტების დადგენის მისი ამოცანის შესრულებაში, ხოლო მომჩივნის შემდგომი შედავებები სიფრთხილით უნდა იქნეს განხილული (იხ. საქმე Goginashvili v. Georgia, no. 47729/08, § 72, 2011 წლის 4 ოქტომბერი). სასამართლოსთვის ხელმისაწვდომი მტკიცებულებები აჩვენებს, რომ მომჩივნის ჯანმრთელობას მნიშვნელოვანი ყურადღება დაუთმო ხელისუფლების შესაბამისმა ორგანოებმა მას შემდეგ, რაც თავისუფლების აღკვეთის დაწესებულებაში მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა გაუარესდა. ის იმყოფებოდა სამედიცინო პერსონალის მუდმივი მეთვალყურეობის ქვეშ და მიეცა საშუალება, მიეღო კონსულტაციები სპეციალისტებისგან თავისუფლების აღკვეთის დაწესებულების სისტემის ფარგლებს გარეთ. ასპექტი, რომელიც შესაძლოა პრობლემური აღმოჩნდეს მომჩივნის საჩივარში, არის თვითკათეტერიზაცია. თუმცა, ის კონკრეტულად არ დაობდა იმის შესახებ და სამედიცინო მტკიცებულებებიდანაც არ ჩანს, რომ მომჩივნის სამედიცინო ღონისძიების ამ ეპიზოდმა გამოიწვია მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესება. უფრო მეტიც, მომჩივანმა ვერ მიუთითა რაიმე კონკრეტული შემთხვევა, როდესაც მოითხოვა, მაგრამ უარი მიიღო სამედიცინო ღონისძიებაზე, ან რაიმე კონკრეტული ნაბიჯი, რომელიც მოითხოვა ხელისუფლების ორგანოებისგან მისი ჯანმრთელობისა და კეთილდღეობის უზრუნველსაყოფად, მაგრამ უარი მიიღო.

11. რაც შეეხება სუპრაპუბიკური ცისტოტომიის ჩატარების შემდეგ მკურნალობის შესაბამისობას, მომჩივნის არგუმენტები, არსებითად, მდგომარეობს იმაში, რომ თავისუფლების აღკვეთის დაწესებულების ხელმძღვანელობამ ვერ უზრუნველყო მისთვის პროცედურის ჩატარება, რომელიც მოიცავდა პირდაპირ ელექტროსტიმულაციას. თუმცა, მომჩივანს არ წარმოუდგენია რაიმე მტკიცებულება მისი არგუმენტის დასადასტურებლად, რომ სამედიცინო პროცედურა, რომლის ჩატარებასაც ის ითხოვდა, იყო რეკომენდებული ექიმი-ექსპერტების მიერ (იხ. საქმე Krivolapov v. Ukraine, no. 5406/07, § 76, 2018 წლის 2 ოქტომბერი; ასევე, იხ. საქმე Wenner v. Germany, no. 62303/13, §§ 67-68, 2016 წლის 1 სექტემბერი), ხოლო მთავრობა ამტკიცებდა, რომ მომჩივნის მიერ მოთხოვნილი მკურნალობა იყო ექსპერიმენტული და არ იყო ხელმისაწვდომი საქართველოში. სასამართლო, რომელიც მგრძნობიარეა თავისი როლის სუბსიდიარული ხასიათის მიმართ, იმეორებს, რომ მისი ამოცანა არ არის გადაწყვეტილების მიღება საკითხებზე, რომლებიც მხოლოდ სამედიცინო სპეციალისტების ექსპერტიზის სფეროს მიეკუთვნება და დადგენა იმისა, ნამდვილად სჭირდებოდა თუ არა მომჩივანს კონკრეტული მკურნალობა ან სათანადოდ ასახავდა თუ არა მკურნალობის მეთოდების არჩევანი მომჩივნის საჭიროებებს (იხ. საქმე Ukhan v. Ukraine, no. 30628/02, § 76, 2008 წლის 18 დეკემბერი და საქმე Sergey Antonov v. Ukraine, no. 40512/13, § 86, 2015 წლის 22 ოქტომბერი).

12.  ასეთ გარემოებებში სასამართლომ მიიჩნია, რომ თავისუფლების აღკვეთის დაწესებულების ხელმძღვანელობამ გამოიჩინა გულმოდგინების საკმარისი დონე და უზრუნველყო მომჩივანი შარდის ბუშტის პრობლემების საკმარისად სწრაფი, რეგულარული და სათანადო მკურნალობით.

13.  საჩივართან დაკავშირებით, რომ მისმა ფიზიკურმა ნაკლმა და კათეტერით გამოწვეულმა დისკომფორტმა და ტკივილმა, რასაც ემატებოდა ის, რომ საჭირო სამედიცინო პროცედურების მიღება თავისუფლების აღკვეთის დაწესებულებაში შეუძლებელი იყო, მომჩივანი გახადა შეუსაბამო პატიმრობის გაგრძელებისთვის, სასამართლომ აღნიშნა, რომ მიუხედავად იმისა, რომ მომჩივნის ჯანმრთელობის მდგომარეობა იყო მძიმე, ეს არ იყო სიცოცხლისთვის საშიში მდგომარეობა. როგორც უკვე დადგინდა ზემოთ, მას თავისუფლების აღკვეთის დაწესებულებაში გაეწია სათანადო სამედიცინო მომსახურება (იხ. პარაგრაფი 12 ზემოთ). რამდენადაც მომჩივანი, როგორც ჩანს, უჩივის ციხის პირობებს მისი ფიზიკური ნაკლის გათვალისწინებით, სასამართლომ აღნიშნა, რომ მას არ სჭირდებოდა პირადი ასისტენტი სადღეღამისო ზრუნვის მიზნით და  შეეძლო თავისი დამოუკიდებლობის შენარჩუნება (შეადარეთ საქმეს Xiros v. Greece, no. 1033/07, § 78, 2010 წლის 9 სექტემბერი). ასევე, არ იყო წამოჭრილი საკითხი თავისუფლების აღკვეთის დაწესებულებასთან დაკავშირებით, როგორიცაა მომჩივნის საკნის არასათანადოდ აღჭურვა ან არასაკმარისად ადაპტირება მის მდგომარეობასთან.

14.  სასამართლო ასევე მიიჩნევს, რომ მომჩივანს არ დაუდასტურებია, მაგალითად, სამედიცინო დასკვნების საშუალებით, თავისი მტკიცება იმის შესახებ, რომ ჯანმრთელობის მდგომარეობის გათვალისწინებით, მისი პატიმრობა უნდა გამორიცხულიყო სამედიცინო ჩვენების საფუძველზე (შეუპირისპირეთ საქმე Contrada v. Italy (no. 2), no. 7509/08, §§ 82 და 85, 2014 წლის 11 თებერვალი; იხ. ასევე Xiros-ის საქმე, ციტირებული ზემოთ, § 79) ან/და, რომ სავარაუდო ხარვეზებმა მისთვის სამედიცინო დახმარების გაწევაში გამოიწვია მომჩივნის ფსიქიკური და ფიზიკური ტანჯვის გაძლიერება და ჯანმრთელობის გაუარესება ((იხ. Xiros-ის საქმე, ციტირებული ზემოთ, § 81).

15. დასკვნის სახით, სასამართლო მისაღებად მიიჩნევს, რომ მომჩივნის ჯანმრთელობის მდგომარეობა მას უფრო მოწყვლადს ხდიდა, ვიდრე საშუალო დაკავებულის შემთხვევაშია და რომ პატიმრობამ შესაძლოა გარკვეულწილად გაამწვავა მისი სულიერი ტანჯვა. თუმცა, მის წინაშე არსებული მტკიცებულებების საფუძველზე და იმ მოპყრობისა და მზრუნველობის გათვალისწინებით, რომელსაც თავისუფლების აღკვეთის დაწესებულების ხელმძღვანელობა უწევდა მას, სასამართლო თვლის, რომ მომჩივნის სხვადასხვა საჩივარი, კონვენციის მე-3 მუხლის შესაბამისად, აშკარად დაუსაბუთებელია.

16. აქედან გამომდინარე, საჩივარი ამ ნაწილში უნდა იქნეს უარყოფილი, როგორც აშკარად დაუსაბუთებელი კონვენციის 35-ე მუხლის მე-3(a) და მე-4 პუნქტების შესაბამისად.

კონვენციის მე-6(1) მუხლის სავარაუდო დარღვევა

17.  მომჩივანი ჩიოდა, კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, საქმის ზეპირი განხილვის არარსებობის შესახებ, მისი სასჯელის შეჩერებასთან დაკავშირებით.

18.  მთავრობა არ დაობდა, რომ კონვენციის მე-6 მუხლი იყო გამოყენებადი ratione materiae წინამდებარე საქმეში. მიუხედავად ამისა, თუნდაც მთავრობის მხრიდან პრეტენზიის არარსებობის შემთხვევაში, ეს საკითხი მოითხოვს სასამართლოს მიერ განხილვას საკუთარი ინიციატივით (იხ. საქმე Blečić v. Croatia [GC], no. 59532/00, § 67, ECHR 2006‑III).

19.  სასამართლო აღნიშნავს, რომ კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პუნქტი არ გამოიყენება მისი სისხლისსამართლებრივი ასპექტის შესაბამისად, რადგან ციხის სისტემასთან დაკავშირებული საქმისწარმოებები, მათი ჩათვლით, რომლებიც დაკავშირებულია თავისუფლების აღკვეთის სასჯელის შეჩერებასთან, პრინციპში არ არის დაკავშირებული „სისხლის სამართლის ბრალდების დადგენასთან” (იხ. საქმე Enea v. Italy [GC], no. 74912/01, § 97, ECHR 2009 და Ballıktaş Bingöllü v. Turkey, no. 76730/12, § 48, 2021 წლის 22 ივნისი). რაც შეეხება მე-6 მუხლის სამოქალაქო ასპექტს, სასამართლომ თანამიმდევრულად დაადგინა, რომ დროებითი გათავისუფლების მოთხოვნის ან საპატიმრო სასჯელის აღსრულების წესთან დაკავშირებული საკითხების განხილვა არ შედის კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პუნქტის მოქმედების სფეროში, რადგან არ ეხება „სამოქალაქო უფლებებისა და მოვალეობების“ განსაზღვრას ამ დებულების მნიშვნელობის ფარგლებში (იხ. საქმე Boulois v. Luxembourg [GC], no. 37575/04, § 87, ECHR 2012 და Ballıktaş Bingöllü-ის საქმე, ციტირებული ზემოთ, § 48). სასამართლო დამატებით აღნიშნავს, რომ კონვენცია არ უზრუნველყოფს, როგორც ასეთს, პირობით გათავისუფლების უფლებას ან თავისუფლების აღკვეთის სასჯელის აღსრულებას სასჯელის მოხდის ნებისმიერი კონკრეტული რეჟიმის შესაბამისად (იმავე წყაროში; იხ. ასევე საქმე Aydin v. Turkey (dec.), no. 41954/98, 2000 წლის 14 სექტემბერი და საქმე Dybeku v. Albania, no. 41153/06, § 55, 2007 წლის 18 დეკემბერი).

20.  საქმისწარმოება, რომელიც აღძრა მომჩივანმა წინამდებარე საქმეში, ეხებოდა თავისუფლების აღკვეთის სასჯელის შეჩერების მოთხოვნას მისი ჯანმრთელობის ცუდი მდგომარეობის გათვალისწინებით. მიუხედავად იმისა, რომ მომჩივნის ჯანმრთელობასთან იყო დაკავშირებული, საქმისწარმოების საგანი, როგორც ასეთი, იყო მისი საპატიმრო სასჯელის აღსრულების წესი (იხ. Dybeku-ის საქმე, ციტირებული ზემოთ, § 56). თუ მომჩივანი თვლიდა, რომ საფრთხის ქვეშ იყო ციხეში მისი ჯანმრთელობის დაცვის უფლება და მასთან დაკავშირებული უფლება, მოეხადა მისი საპატიმრო სასჯელი სათანადო პირობებში, ამასთან დაკავშირებით ცალკე საჩივრის წარდგენა ქვეყნის ეროვნულ სასამართლოებში იქნებოდა შესაბამისი დაცვის საშუალება (იხ. Goginashvili-ის საქმე, ციტირებული ზემოთ, §§ 55-56).

21.  შესაბამისად, სასამართლომ დაადგინა, რომ წინამდებარე საქმეში სადავო საქმისწარმოება ხვდება სასამართლოს იურისდიქციის მოქმედების სფეროს მიღმა ratione materiae, რადგან არ მოითხოვს „სისხლის სამართლის ბრალდების“ ან „სამოქალაქო უფლებებისა და მოვალეობების“ განსაზღვრას კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პუნქტის მნიშვნელობის ფარგლებში. აქედან გამომდინარე, საჩივარი უნდა იქნეს უარყოფილი კონვენციის 35-ე მუხლის მე-3 და მე-4 პუნქტების შესაბამისად.

ამ მოტივით, სასამართლო ერთსულოვნად

აცხადებს საჩივარს მიუღებლად.

შესრულებულია ინგლისურ ენაზე და მხარეებს წერილობით ეცნობა 2022 წლის 1 დეკემბერს.

                       

       მარტინა კელლერი                                               სტეფანი მოურუ-ვიკსტრომი
სექციის განმწესრიგებლის მოადგილე                                         თავმჯდომარე