N მომჩივნის სახელი დაბადების წელი მოქალაქეობა საცხოვრებელი ადგილი

ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილება საქმეზე „ღლონტი და სხვები საქართველოს წინააღმდეგ“

ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს მეოთხე სექციის

გადაწყვეტილება საქმეზე

„ღლონტი და სხვები საქართველოს წინააღმდეგ“

(საჩივარი N13708/18)

სტრასბურგი

2025 წლის 11 თებერვალი

ეს გადაწყვეტილება საბოლოოა, თუმცა ის შეიძლება დაექვემდებაროს რედაქციული ხასიათის შესწორებას.

საქმეზე „ღლონტი და სხვები საქართველოს წინააღმდეგ“

ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ (მეოთხე სექცია), კომიტეტის სახით შემდეგი შემადგენლობით:

ჟოლიენ შუკინგი, თავმჯდომარე,ფერის ვეჰაბოვიჩი,ლორიენ შემბრი ორლენდი, მოსამართლეები,და სიმიონ პეტროვსკი, სექციის განმწესრიგებლის მოადგილე

გაითვალისწინა რა:

საჩივარი (N13708/18) საქართველოს წინააღმდეგ, რომელიც 2018 წლის 14 მარტს წარდგენილ იქნა სასამართლოში ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის (შემდგომში „კონვენცია“) 34-ე მუხლის შესაბამისად საქართველოს ხუთი მოქალაქის (შემდგომში „მომჩივნები“) მიერ, რომელთა შესახებ შესაბამისი დეტალები ჩამოთვლილია თანდართულ ცხრილში, და რომლებიც წარმოდგენილნი იყვნენ ქ.-ნ ნ. ჯომარჯიძის მიერ, რომელიც საადვოკატო საქმიანობას ახორციელებს თბილისში;

გადაწყვეტილება საქართველოს მთავრობისთვის (შემდგომში „მთავრობა“), რომელსაც წარმოადგენდა სახელმწიფო წარმომადგენელი იუსტიციის სამინისტროდან ბ.-ნი ბ. ძამაშვილი, კონვენციის მე-6 მუხლის 1-ელი და მე-3 (a) და (b) პუნქტების ფარგლებში არსებული პრეტენზიების შესახებ შეტყობინებაზე და საჩივრის დანარჩენი ნაწილის მიუღებლად გამოცხადებაზე;

მხარეთა მოსაზრებები;

გადაწყვეტილება კომიტეტის მიერ საჩივრის განხილვასთან დაკავშირებით მთავრობის შედავების უარყოფაზე;

2025 წლის 21 იანვრის დახურულ თათბირზე,გამოიტანა შემდეგი გადაწყვეტილება, რომელიც იმავე დღეს იქნა მიღებული:

საქმის არსი

1. საჩივარი ეხება მომჩივნების მიმართ სისხლის სამართლის საქმისწარმოების სავარაუდო უსამართლობას სააპელაციო წარმოების ბოლო ეტაპზე სასამართლოს მიერ დანაშაულის გადაკვალიფიცირების გამო და გარკვეული დოკუმენტებისა და ინფორმაციის‑გაუმჟღავნებლობას, რომლებზეც სავარაუდოდ იყო დაფუძნებული ბრალდების მხარის მნიშვნელოვანი მტკიცებულება. მომჩივნები ეყრდნობოდნენ კონვენციის მე-6 მუხლის 1-ელ და მე-3 (a) და (b) პუნქტებს.

სისხლის სამართლის საქმისწარმოება მომჩივნების მიმართ

2. 2014 წლის 20 ივნისს, სისხლის სამართლის კოდექსის 332-ე მუხლის საფუძველზე (სამსახურებრივი უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენება, ციტირებული მე-8 პარაგრაფში, ქვემოთ) დაიწყო სისხლის სამართლის გამოძიება, რაც უკავშირდებოდა თავდაცვის სამინისტროს მიერ ადრე გამოცხადებულ მსხვილ ტენდერს. 2014 წლის 22 ოქტომბერს, დანაშაული გადაკვალიფიცირდა გაფლანგვაზე (სისხლის სამართლის კოდექსის 182-ე მუხლით გათვალისწინებული დანაშაული, იხ. იქვე). 2014 წლის 29 ოქტომბერს მომჩივნებს, რომლებიც იმ დროისთვის თავდაცვის სამინისტროში სხვადასხვა პოზიციას იკავებდნენ, ბრალი წარედგინათ სამსახურებრივი მდგომარეობის გამოყენებით დამამძიმებელ გარემოებებში, ჯგუფის მიერ ჩადენილი დიდი ოდენობით თანხების გაფლანგვისთვის, რაც წარმოადგენს სისხლის სამართლის კოდექსის 182-ე მუხლის მე-2 ნაწილის (ა) და (დ) პუნქტებითა და იმავე მუხლის მე-3 ნაწილის (ბ) პუნქტით (იხ. იქვე) გათვალისწინებულ დანაშაულს და შეეფარდათ წინასწარი პატიმრობა.

3. 2015 წლის 19 ივნისს მომჩივნები გათავისუფლდნენ გირაოს სანაცვლოდ. 2016 წლის 16 მაისს მომჩივნები თბილისის საქალაქო სასამართლომ დამნაშავედ ცნო წარდგენილ ბრალდებაში. ისინი დაუყოვნებლივ დააბრუნეს პატიმრობაში. სასამართლომ დაადგინა, რომ მომჩივნები პასუხისმგებელნი იყვნენ ტენდერის გამოცხადების ორგანიზებაზე, რა დროსაც მათ მიითვისეს 4,102,872.60 ლარი. სხვა მტკიცებულებებს შორის სასამართლო დაეყრდნო მულტიდისციპლინური სასამართლო ექსპერტიზის N01/348 დასკვნას, რომლის მიზანიც იყო დაედგინა სხვაობა პროექტის დასრულების შედეგად გამარჯვებული კომპანიის მიერ მიწოდებული აქტივების საბაზრო ღირებულებასა და იმ თანხას შორის, რაზეც თავდაცვის სამინისტრო შეუთანხმდა კომპანიას, რომ გადაიხდიდა პროექტისთვის. მიუხედავად დაცვის მხარის მოთხოვნებისა, რამდენიმე დოკუმენტი, რომელთა საფუძველზეც სასამართლო ექსპერტიზის ზემოაღნიშნული დასკვნა მომზადდა, არ გაუმჟღავნეს დაცვის მხარეს. თბილისის საქალაქო სასამართლომ თითოეულ მომჩივანს შვიდი წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა.

4. 2017 წლის 26 იანვარს თბილისის სააპელაციო სასამართლომ, საკუთარი ინიციატივით, შემდგომი არგუმენტების წარდგენის შესაძლებლობის მიცემის გარეშე შეცვალა განაჩენი სააპელაციო ეტაპზე და გაფლანგვის დანაშაული გადააკვალიფიცირა, როგორც სამსახურებრივი უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენება. სასამართლომ დაადგინა, რომ ბრალდების მხარის მტკიცებულება არ ამყარებდა გაფლანგვის დანაშაულის ერთ-ერთ შემადგენელ ელემენტს – გაფლანგული აქტივების მფლობელობაში ან გამგებლობაში არსებობას – და რომ, შესაბამისად, მსჯავრდადება სისხლის სამართლის კოდექსის 182-ე მუხლის ფარგლებში ვერ დარჩებოდა უცვლელად. რაც შეეხება იმ ფაქტს, რომ მომჩივნებს არ მიეცათ შესაძლებლობა დაეცვათ თავი სამართლებრივად ახლად გადაკვალიფიცირებულ დანაშაულთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ გადაკვალიფიცირება ეჭვქვეშ არ აყენებდა წარმოების სამართლიანობას, ვინაიდან ბრალის ფორმულირების ცვლილებით არ მომხდარა იმ ახალი ფაქტობრივი ელემენტის შემოტანა, რომელზეც მომჩივნებს არ ჰქონდათ შესაძლებლობა ედავათ საქმის განმხილველ და სააპელაციო სასამართლოებში. დამატებით, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მომჩივნებს შესაძლებლობა ექნებოდათ გაესაჩივრებინათ ეს გადაწყვეტილება უზენაეს სასამართლოში. სასამართლომ მათ სასჯელი შეუმცირა და მიუსაჯა ერთი წლითა და 6 თვით თავისუფლების აღკვეთა.

5. 2017 წლის 24 თებერვალს მომჩივნებმა შეიტანეს საკასაციო საჩივარი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში. საჩივარში ისინი დავობდნენ, inter alia, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დანაშაულის გადაკვალიფიცირებამ და იმ დოკუმენტების გაუმჟღავნებლობამ, რასაც სასამართლო ექსპერტის მთავარი დასკვნა ეყრდნობოდა, ხელი შეუშალა მათ სათანადოდ ესარგებლათ დაცვის უფლებით. 2017 წლის 14 სექტემბერს საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად ცნო. რაც შეეხება დანაშაულის გადაკვალიფიცირებას, სასამართლომ აღნიშნა, რომ ორივე დანაშაულის ფაქტობრივი გარემოებები იყო მსგავსი და რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლომ მომჩივნების თავდაპირველი ბრალდების სამართლებრივი კვალიფიკაცია შეცვალა ახალი ფაქტობრივი ელემენტის შემოტანის გარეშე. ასეთ გარემოებებში, და რამდენადაც ბრალდება შეიცვალა მომჩივნების სასარგებლოდ, უზენაეს სასამართლოში არ იყო მოსალოდნელი მხარეებს ემსჯელათ დანაშაულის ახალ სამართლებრივ კვალიფიკაციაზე.

6. 2017 წლის 27 იანვარს, საქართველოს პრეზიდენტმა ყველა მომჩივანი შეიწყალა, რაც მოიაზრებდა მათი სასჯელის შეცვლასა და ნასამართლობის გაქარწყლებას. იმავე დღეს მომჩივნები გათავისუფლდნენ თავისუფლების აღკვეთის დაწესებულებიდან.

7. კონვენციის მე-6 მუხლის 1-ელ და მე-3 (a) და (b) პუნქტებზე დაყრდნობით მომჩივნები დავობდნენ, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დანაშაულის გადაკვალიფიცირებამ და დაცვის მხარისთვის ბრალდების მხარის მნიშვნელოვანი მტკიცებულების გაუმჟღავნებლობამ მათი საქმის სასამართლოში განხილვა არასამართლიანი გახადა.

შესაბამისი ეროვნული კანონმდებლობა

8. სისხლის სამართლის კოდექსის შესაბამისი მუხლები იკითხება შემდეგნაირად:

მუხლი 182. მითვისება და გაფლანგვ
ა

„1. სხვისი ნივთის ან ქონებრივი უფლების მართლსაწინააღმდეგო მითვისება ან გაფლანგვა, თუ ეს ნივთი ან ქონებრივი უფლება მიმთვისებლის ან გამფლანგველის მართლზომიერ მფლობელობაში ან გამგებლობაში იმყოფებოდა...

2. იგივე ქმედება

ა) წინასწარი შეთანხმებით ჯგუფის მიერ;

დ) სამსახურებრივი მდგომარეობის გამოყენებით...

3. ამ მუხლის პირველი ან მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული ქმედება, ჩადენილი:

ბ) დიდი ოდენობით...

ისჯება თავისუფლების აღკვეთით ვადით შვიდიდან თერთმეტ წლამდე, თანამდებობის დაკავების ან საქმიანობის უფლების ჩამორთმევით ვადით სამ წლამდე“.

მუხლი 332. სამსახურებრივი უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენება🔗

„1. მოხელის ან მასთან გათანაბრებული პირის მიერ სამსახურებრივი უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენება საჯარო ინტერესის საწინააღმდეგოდ, თავისთვის ან სხვისთვის რაიმე გამორჩენის ან უპირატესობის მისაღებად, რამაც ფიზიკური ან იურიდიული პირის უფლების, საზოგადოების ან სახელმწიფოს კანონიერი ინტერესის არსებითი დარღვევა გამოიწვია, – ისჯება ჯარიმით ან თავისუფლების აღკვეთით ვადით სამ წლამდე, ან თანამდებობის დაკავების ან საქმიანობის უფლების ჩამორთმევით ვადით სამ წლამდე.

...“

სასამართლოს შეფასება

კონვენციის მე-6 მუხლის 1-ელი და მე-3 (a) და (b) პუნქტების სავარაუდო დარღვევა

9. სასამართლო აღნიშნავს, რომ აღნიშნული პრეტენზიები არ არის აშკარად დაუსაბუთებელი კონვენციის 35-ე მუხლის მე-3 (a) პუნქტის ფარგლებში და არც რაიმე სხვა საფუძვლით მიუღებელი. აქედან გამომდინარე, საჩივარი უნდა გამოცხადდეს მისაღებად.

10. მომჩივნები მიუთითებდნენ, რომ მათ ვერ შეძლეს თავის დაცვა სამსახურებრივი უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენებასთან დაკავშირებულ ბრალდებაში, ვინაიდან მათთვის ბრალი ამ ნაწილში არ წაუყენებიათ. ასევე, მათ განაცხადეს, რომ ექსპერტიზის დასკვნის მთავარი შედეგები, რასაც მათი ბრალდება დიდწილად ეყრდნობოდა, დაფუძნებული იყო გაუმჟღავნებელ მასალებსა და ინფორმაციაზე, რაც, თავის მხრივ, ამ დასკვნის სისრულესა და სანდოობას კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებდა.

11. მთავრობამ განაცხადა, რომ გამოძიება საწყის ეტაპზევე დაიწყო სისხლის სამართლის კოდექსის 332-ე მუხლით გათვალისწინებულ დანაშაულზე, რაც გულისხმობდა სამსახურებრივი უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენებას. ამრიგად, მომჩივნებისთვის ცნობილი იყო სადავო ფაქტების სამართლებრივი კვალიფიკაციის პოტენციური ალტერნატივა. ასევე, მთავრობამ აღნიშნა, რომ ფაქტმა, როდესაც მომჩივნებს ბრალი წაეყენათ და დამნაშავედ იქნენ ცნობილნი პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ სამსახურებრივი მდგომარეობის გამოყენებით დამამძიმებელ გარემოებებში გაფლანგვის დანაშაულის ჩადენაში, მათ მიერ ჩადენილი დანაშაული ძალიან მიამსგავსა სამსახურებრივი უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენებას. რაც შეეხება სასამართლო ექსპერტიზის დასკვნას, მთავრობა ამტკიცებდა სხვა მტკიცებებს შორის, რომ ეს არ იყო გადამწყვეტი მტკიცებულება მომჩივნების დამნაშავეობის დასამტკიცებლად.

12. მომჩივნების საჩივრის პირველი ასპექტიდან დაწყებული, რომელიც ეხება დანაშაულის გადაკვალიფიცირებას, ზოგადი პრინციპები, რომლებიც ეხება ბრალდების ბუნებისა და მიზეზების შესახებ ინფორმირებულობის უფლებას, მისი სამართლებრივი კვალიფიკაციის ჩათვლით, და ბრალდებულის უფლებას მოამზადოს საკუთარი დაცვის პოზიცია, შეჯამებულია საქმეებში Pélissier and Sassi v. France ([GC], No 25444/94, §§ 51‑54, ECHR 1999-II) და Penev v. Bulgaria (No 20494/04, §§ 33-34 და 42, 2010 წლის 7 იანვარი; იხ. აგრეთვე საქმე I.H. and Others v. Austria, No 42780/98, § 34, 2006 წლის 20 აპრილი).

13. სასამართლო აღნიშნავს, რომ საბრალდებო დასკვნას, სადაც მოცემულია მოპასუხის ბრალდების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები, აქვს მთავარი როლი სისხლის სამართლის პროცესში (იხ. საქმე Kamasinski v. Austria, 1989 წლის 19 დეკემბერი, § 79, სერია A No 168, და საქმე Varela Geis v. Spain, No 61005/09, § 51, 2013 წლის 5 მარტი). მოცემულ საქმეში მომჩივნებს ბრალი წარედგინათ მხოლოდ დამამძიმებელ გარემოებებში ჩადენილ გაფლანგვასთან დაკავშირებით (იხ. პარაგრაფი 2 ზემოთ). გაფლანგვა და სამსახურებრივი უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენება საქართველოს სისხლის სამართლის კანონმდებლობით გათვალისწინებული სხვადასხვა დანაშაულია და შემადგენელი ელემენტებიც, რომლებიც უნდა დადასტურდეს მსჯავრის დადებისას, განსხვავებულია (იხ. პარაგრაფი 8 ზემოთ). შესაბამისად, სამსახურებრივი უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენების შემთხვევაში დანაშაულის შემადგენელი ერთ-ერთი ელემენტია განზრახვა „საკუთარი თავისთვის ან სხვისთვის რაიმე გამორჩენის ან უპირატესობის მიღება“, ხოლო ასეთი ნიშანი, თავისთავად, გაფლანგვის დანაშაულის ნაწილს არ წარმოადგენს (იხ., mutatis mutandis, საქმე Adrian Constantin v. Romania, No 21175/03, § 23, 2011 წლის 12 აპრილი, და საქმე „გელენიძე საქართველოს წინააღმდეგ“, NPenev 72916/10, §33, 2019 წლის 7 ნოემბერი). აღნიშნულთან დაკავშირებით, სასამართლო არ იზიარებს მთავრობის იმ მტკიცებას, რომელსაც ეროვნული სასამართლოები ეყრდნობიან (იხ. პარაგრაფები 4‑5 ზემოთ), რომ დანაშაულის სამართლებრივი კვალიფიკაცია უმნიშვნელო იყო, ვინაიდან შეცვლილი მსჯავრი ეყრდნობოდა იმავე ფაქტებს. სასამართლო იმეორებს, რომ კონვენციის მოთხოვნით ბრალდებული დეტალურად უნდა იყოს ინფორმირებული არამხოლოდ იმ ქმედების შესახებ, რაც მან სავარაუდოდ ჩაიდინა, ანუ იმ ფაქტობრივი გარემოებების შესახებ, რომლებსაც ეფუძნება ბრალდება, არამედ, აგრეთვე, იმ სამართლებრივი კვალიფიკაციის შესახებ, რაც მათ მიენიჭათ (იხ. საქმე Penev, ზემოთ ციტირებული, §42, და საქმე D.M.T. and D.K.I. v. Bulgaria, No 29476/06, §80, 2012 წლის 24 ივლისი). მთელი სასამართლო განხილვის დროს მომჩივნები თავს იცავდნენ მხოლოდ გაფლანგვის ბრალდებასთან დაკავშირებით. საბოლოო ჯამში, თბილისის სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ბრალდება იყო დაუსაბუთებელი, ვინაიდან დანაშაულის ერთ-ერთი შემადგენელი ელემენტი – გაფლანგული აქტივების მფლობელობაში ან გამგებლობაში არსებობა – არ იყო სახეზე (იხ. პარაგრაფი4ზემოთ). ახალი განაჩენის გამოტანამდე, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს არ გაუფრთხილებია მომჩივნები, რომ მათი დანაშაული შესაძლოა გადაკვალიფიცირებულიყო (იხ. პარაგრაფი 4ზემოთ). სასამართლოს სხდომა არ გადადებულა დამატებითი არგუმენტებისთვის და არც ახალი დანაშაულის შემადგენელი ნიშნების სასამართლო განხილვა ჩატარებულა (იხ. საქმე გელენიძე, ციტირებულია ზემოთ, §35; იხ. აგრეთვე, საქმე Penev, ციტირებულია ზემოთ, §43). მომჩივნებმა ფაქტების ახალი სამართლებრივი კვალიფიკაციის შესახებ მხოლოდ სააპელაციო სასამართლოს განაჩენიდან შეიტყვეს. ამ გარემოებებში, ვინაიდან სასამართლო აღიარებს სააპელაციო სასამართლოს იურისდიქციას დანაშაულის გადაკვალიფიცირებაზე, მას უნდა მიეცა შესაძლებლობა მომჩივნებისთვის, რომ ამ საკითხთან დაკავშირებით მათ პრაქტიკული და ეფექტური ფორმით, კერძოდ, კი შესაბამის დროს გამოეყენებინათ საკუთარი დაცვის უფლებები.

14. სასამართლოს არ შეუძლია სპეკულირება იმის შესახებ, თუ რას გამოიყენებდნენ მომჩივნები თავის დაცვისთვის საქმის არსებითი განხილვის დროს, რომ ჰქონოდათ იმის შესაძლებლობა, რომ წარმოედგინათ კონკრეტული არგუმენტები სამსახურებრივი უფლებამოსილების გადამეტების დანაშაულთან დაკავშირებით, რისთვისაც ისინი საბოლოოდ ცნეს დამნაშავედ. თუმცა, მათ ამის შესაძლებლობა უნდა მისცემოდათ.

15. შესაბამისად, თბილისის სააპელაციო სასამართლომ არ მისცა მომჩივნებს შესაძლებლობა, რომ მათი დაცვის საშუალება შესაბამისობაში მოეყვანათ ახალ ბრალდებასთან. რაც შეეხება უზენაეს სასამართლოს, რომელსაც შეეძლო საქმე სრულად განეხილა, ვერ შეძლო სააპელაციო წარმოების ხარვეზების გამოსწორება, ვინაიდან მომჩივნების საკასაციო საჩივარი გამოაცხადა დაუშვებლად (იხ. საქმე Juha Nuutinen v. Finland, No 45830/99, § 33, 2007 წლის 24 აპრილი; შედარებისთვის იხილეთ საქმე Dallos v. Hungary, No 29082/95, §§50-52, ECHR 2001-II და საქმე Sipavičius v. Lithuania, No 49093/99, §§ 31‑32, 2002 წლის 21 თებერვალი).

16. ზემოაღნიშნული დასკვნების გათვალისწინებით სასამართლო ადგენს, რომ დარღვეულია მომჩივნების უფლება, ყოფილიყვნენ დეტალურად ინფორმირებულნი მათ წინააღმდეგ არსებული ბრალდების ბუნებისა და მიზეზის შესახებ და იმ უფლების შესახებ, რომ მათ უნდა ჰქონდათ სათანადო დრო და საშუალებები საკუთარი დაცვის საშუალებების მოსამზადებლად. შესაბამისად, აღნიშნულთან დაკავშირებით ადგილი ჰქონდა კონვენციის მე-6 მუხლის 1-ელი და მე-3 (a) და (b) პუნქტების დარღვევას.

17. რაც შეეხება მომჩივნების საჩივრის მეორე ასპექტს, რომელიც ეხებოდა დაცვის მხარისთვის ბრალდების მხარის მნიშვნელოვანი მტკიცებულების სავარაუდო გაუმჟღავნებლობას, სასამართლო თვლის, რომ მან უკვე განიხილა ის მთავარი სამართლებრივი საკითხი, რომელიც ამ საჩივარშია წამოწეული და რომ არ არის საჭირო აღნიშნულთან დაკავშირებით არსებითი მხარეზე ცალკე გადაწყვეტილების გამოტანა (იხ. საქმე Centre for Legal Resources on behalf of Valentin Câmpeanu v. Romania [GC], No 47848/08, §156, ECHR 2014).

კონვენციის 41-ე მუხლის გამოყენება

18. მომჩივნებს არ წარუდგენიათ მოთხოვნა სამართლიანი დაკმაყოფილების შესახებ. შესაბამისად, სასამართლო მიიჩნევს, რომ აღნიშნულთან დაკავშირებით მათ არ უნდა მიაკუთვნოს რაიმე თანხა.

ამ მოტივით, სასამართლო ერთხმად,1. აცხადებს საჩივარს მისაღებად.

2. ადგენს, რომ ადგილი ჰქონდა კონვენციის მე-6 მუხლის 1-ელი და მე-3 (a) და (b) პუნქტების დარღვევას დანაშაულის გადაკვალიფიცირების გამო.

3. ადგენს, რომ არ არის საჭირო საჩივრის დანარჩენი ნაწილის არსებითი მხარის განხილვა კონვენციის მე-6 მუხლის 1-ელი და მე-3 (b) პუნქტის ფარგლებში.

შესრულებულია ინგლისურ ენაზე და მხარეებს წერილობით ეცნობათ 2025 წლის 11 თებერვალს, სასამართლოს რეგლამენტის 77-ე წესის მე-2 და მე-3 პუნქტების შესაბამისად.

სიმიონ პეტროვსკი                                           ჟოლიენ შუკინგი
განმწესრიგებლის მოადგილე                                თავმჯდომარე

დანართი

მომჩივნების სია:

საჩივარი N13708/18

N

მომჩივნის სახელი

დაბადების წელი

მოქალაქეობა

საცხოვრებელი ადგილი

1.

გიზო ღლონტი

1965

საქართველო

თბილისი

2.

გიორგი ლობჟანიძე

1981

საქართველო

თბილისი

3.

დავით წიფურია

1972

საქართველო

თბილისი

4.

არჩილ ალავიძე

1968

საქართველო

თბილისი

5.

ნუგზარ კაიშაური

1965

საქართველო

თბილისი