საქართველოს სახალხო დამცველი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ

საქართველოს სახალხო დამცველი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს პირველი კოლეგიის განმწესრიგებელი სხდომის საოქმო ჩანაწერი №1/2/1870 2025 წლის 23 ივლისი ქ. ბათუმი კოლეგიის შემადგენლობა : ვასილ როინიშვილი − სხდომის თავმჯდომარე ; ევა გოცირიძე − წევრი ; გიორგი თევდორაშვილი − წევრი , მომხსენებელი მოსამართლე ; გიორგი კვერენჩხილაძე − წევრი . სხდომის მდივანი : სოფია კობახიძე . საქმის დასახელება : საქართველოს სახალხო დამცველი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ . დავის საგანი : „საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირის – საზოგადოებრივი უსაფრთხოების მართვის ცენტრი „112“-ის შესახებ “ საქართველოს კანონის 7​1 მუხლის მე -3 პუნქტის კონსტიტუციურობა საქართველოს კონსტიტუციის მე -19 მუხლის პირველ და მე -2 პუნქტებთან და 31-ე მუხლის პირველ პუნქტთან მიმართებით . I აღწერილობითი ნაწილი 1. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2025 წლის 16 ივნისს კონსტიტუციური სარჩელით (რეგისტრაციის №1870) მომართა საქართველოს სახალხო დამცველმა . №1870 კონსტიტუციური სარჩელი , არსებითად განსახილველად მიღების საკითხის გადასაწყვეტად , საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს პირველ კოლეგიას გადმოეცა 2025 წლის 16 ივნისს . №1870 კონსტიტუციური სარჩელთან დაკავშირებით , საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს პირველი კოლეგიის განმწესრიგებელი სხდომა , ზეპირი მოსმენის გარეშე , გაიმართა 2025 წლის 23 ივლისს . 2. №1870 კონსტიტუციურ სარჩელში საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოსათვის მომართვის სამართლებრივ საფუძვლებად მითითებულია : საქართველოს კონსტიტუციის მე -60 მუხლის მეოთხე პუნქტის „ა “ ქვეპუნქტი ; „საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს შესახებ “ საქართველოს ორგანული კანონის მე -19 მუხლის პირველი პუნქტის „ე “ ქვეპუნქტი და 39-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ბ “ ქვეპუნქტი . 3. „საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირის – საზოგადოებრივი უსაფრთხოების მართვის ცენტრი „112“-ის შესახებ “ საქართველოს კანონის 7​1 მუხლის მე -3 პუნქტი განსაზღვრავს სატრანსპორტო საშუალების ან /და მისი მისაბმელის საზოგადოებრივი უსაფრთხოების მართვის ცენტრი „112“-ის სპეციალურ დაცულ სადგომზე გადაყვანისა და დგომის საფასურის გადახდევინებაზე ვალდებულ პირს . კერძოდ , სატრანსპორტო საშუალების ან /და მისი მისაბმელის დაცულ სადგომზე გადაყვანისა და დგომის საფასურის გადახდის ვალდებულება ეკისრება : ა ) დაცულ სადგომზე გადაყვანილი სატრანსპორტო საშუალების ან /და მისი მისაბმელის მესაკუთრეს ; ბ ) დაცულ სადგომზე გადაყვანილი სატრანსპორტო საშუალების ან /და მისი მისაბმელის კანონიერ მფლობელსა და მესაკუთრეს , თუ კანონიერი მფლობელი იმავდროულად არ არის მესაკუთრე . 4. საქართველოს კონსტიტუციის მე -19 მუხლის პირველი პუნქტით აღიარებული და უზრუნველყოფილია საკუთრების უფლება , ხოლო ამავე მუხლის მე -2 პუნქტის შესაბამისად , „საჯარო ინტერესებისათვის დასაშვებია ამ უფლების შეზღუდვა კანონით განსაზღვრულ შემთხვევებში და დადგენილი წესით “. საქართველოს კონსტიტუციის 31-ე მუხლის პირველი პუნქტი განამტკიცებს სასამართლოსადმი მიმართვისა და საქმის სამართლიანი და დროული განხილვის კონსტიტუციურ უფლებას . 5. საქართველოს სახალხო დამცველის განმარტებით , გასაჩივრებული ნორმების თანახმად , სისხლის სამართლის საქმეზე გამოძიების მიერ მოპოვებული /ამოღებული ნივთიერი მტკიცებულების − სატრანსპორტო საშუალების სპეციალურ დაცულ სადგომზე გადაყვანისა და დგომის საფასურის გადახდევინება ეკისრება სატრანსპორტო საშუალების მესაკუთრეს /კანონიერ მფლობელს , მიუხედავად საქმეში მისი სტატუსისა . შესაბამისად , ხარჯების გადახდა ეკისრება როგორც მსჯავრდებულს , ბრალდებულს , ისე გამართლებულს , დაზარალებულსა თუ მოწმეს , სატრანსპორტო საშუალების დანაშაულთან კავშირისა და დაცულ სადგომზე მისი შენახვის პერიოდის მიუხედავად . მოქმედი კანონმდებლობა არ ახდენს განსხვავებას სატრანსპორტო საშუალება , როგორც ნივთიერი მტკიცებულება , მოპოვებულია ბრალდების მხარის მიერ გამოძიებისა და მართლმსაჯულების ინტერესებიდან გამომდინარე , თუ დაცვის მხარის მიერ არის იგი წარდგენილი . შესაბამისად , იმ შემთხვევაშიც კი , როდესაც სატრანსპორტო საშუალება ან /და მისი მისაბმელი სისხლის სამართლის საქმეზე ბრალდების მხარის მიერ არის ნივთიერ მტკიცებულებად წარმოდგენილი , მისი დაცულ სადგომზე გადაყვანისა და დგომის საფასურის გადახდის ვალდებულება ეკისრება სატრანსპორტო საშუალების ან /და მისი მისაბმელის მესაკუთრეს /კანონიერ მფლობელს . 6. საქართველოს სახალხო დამცველი აღნიშნავს , რომ ნივთიერი მტკიცებულების შენახვის ხარჯების გადახდევინების ამგვარი წესი არ შეესაბამება საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კანონმდებლობას და წინააღმდეგობაში მოდის საქართველოს კონსტიტუციით გარანტირებულ საკუთრების უფლებასთან . კერძოდ , მოსარჩელე მხარე განმარტავს , რომ საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსი დაზარალებულსა და მოწმეს საერთოდ არ აკისრებს სისხლის სამართლის საქმეზე გამოძიებისა და სასამართლო განხილვის მიმდინარეობის საპროცესო ხარჯების დაფარვის ვალდებულებას . ბრალდებულს /მსჯავრდებულს კი , მხოლოდ ადვოკატის მომსახურებისა და დაცვის მხარის (მისი ან მისი ადვოკატის ) მიერ ჩატარებული საგამოძიებო მოქმედებების , მოწვეული ექსპერტის , მოწმის ან წარდგენილი ნივთიერი მტკიცებულების შენახვის ხარჯებს აკისრებს . შესაბამისად , მოსარჩელის განმარტებით , დაზარალებულს ან მოწმეს საერთოდ არ უნდა ეკისრებოდეს სატრანსპორტო საშუალების გადაყვანისა და დგომის საფასურის ანაზღაურება , ხოლო ბრალდებულს /მსჯავრდებულს უნდა ეკისრებოდეს მხოლოდ მისი ინიციატივით წარდგენილი ნივთიერი მტკიცებულების შენახვის ხარჯები და აღნიშნულის თაობაზე  გადაწყვეტილება მიღებული უნდა იქნეს სასამართლოს მიერ განაჩენის დადგენისას . 7. მოსარჩელე მხარე მიიჩნევს , რომ სახელმწიფოს , როგორც გამოძიებისა და მართლმსაჯულების აღსრულებაზე პასუხისმგებელი სუბიექტის ვალდებულებას წარმოადგენს მის მიერ სისხლის სამართლის საქმეზე წარდგენილი ნივთიერი მტკიცებულების შენახვის ხარჯების ანაზღაურება . აღსანიშნავია ის გარემოებაც , რომ მსგავს შემთხვევაში , მესაკუთრე /კანონიერი მფლობელი , ობიექტური საფუძვლით , ისედაც ვერ სარგებლობს მისი საკუთრებით (დაცულ სადგომზე გაჩერებული სატრანსპორტო საშუალებით ) გამოძიების ინტერესებიდან გამომდინარე . ამასთანავე , სისხლის სამართლის საქმეზე გამოძიება და სასამართლო განხილვა შესაძლებელია გრძელდებოდეს ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში , თვეებისა და წლების მანძილზე , კონკრეტული დანაშაულისთვის დადგენილი სისხლისსამართლებრივი დევნის ხანდაზმულობის ვადის გასვლამდე . ამდენად , სისხლის სამართლის საქმეზე გამოძიების მიერ მოპოვებული ნივთიერი მტკიცებულება , მათ შორის , სატრანსპორტო საშუალება , შესაძლებელია , ინახებოდეს ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში . სატრანსპორტო საშუალების ხანგრძლივი პერიოდით დაცულ ავტოსადგომზე გაჩერების შემთხვევაში , მცირდება სატრანსპორტო საშუალების თვითღირებულება და დაცულ სადგომზე მისი გადაყვანისა და დგომის საფასური , სატრანსპორტო საშუალების დაბრუნების დროისათვის , შეიძლება , აღემატებოდეს მის ღირებულებას . აღნიშნული ხარჯების მესაკუთრისათვის /კანონიერი მფლობელისათვის დაკისრება მაშინ , როდესაც სატრანსპორტო საშუალების ამოღება და შესაბამისი ვადით დაცულ სადგომზე დაყოვნება გამოძიების ინტერესს წარმოადგენს , გაუმართლებელ მატერიალურ ზარალს აყენებს მის მესაკუთრეს /კანონიერ მფლობელს . 8. მოსარჩელე მხარე მიიჩნევს , რომ მსჯავრდებულის /ბრალდებულისთვის , გაუმართლებელი ხარჯების დაკისრება მაშინ , როდესაც ბრალდების მხარის ინიციატივით ხდება სატრანსპორტო საშუალების /მისაბმელის სადგომზე გადაყვანა , არღვევს სამართლიანი სასამართლო განხილვის უფლების მოთხოვნას მხარეთა თანასწორობისა და შეჯიბრებითობის კონტექსტში და უარეს , წამგებიან მდგომარეობაში აყენებს დაცვის მხარეს . 9. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე , მოსარჩელე მხარე მიიჩნევს , რომ სადავო ნორმის ის ნორმატიული შინაარსი , რომლის მიხედვითაც , სატრანსპორტო საშუალების ან /და მისი მისაბმელის დაცულ სადგომზე გადაყვანისა და დგომის საფასურის გადახდა ეკისრება მის მესაკუთრეს /კანონიერ მფლობელს მაშინ , როდესაც სატრანსპორტო საშუალების ან /და მისი მისაბმელის სპეციალურ დაცულ სადგომზე გადაყვანა ხდება ბრალდების მხარის ინიციატივით , არაკონსტიტუციურია და ეწინააღმდეგება საქართველოს კონსტიტუციის მე -19 მუხლის პირველ და მე -2 პუნქტებსა და 31-ე მუხლის პირველ პუნქტს .  II სამოტივაციო ნაწილი 1. კონსტიტუციური სარჩელის არსებითად განსახილველად მისაღებად აუცილებელია , იგი აკმაყოფილებდეს საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილ მოთხოვნებს . „საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს შესახებ “ საქართველოს ორგანული კანონის 31-ე მუხლის მე -2 პუნქტის შესაბამისად , კონსტიტუციური სარჩელი ან კონსტიტუციური წარდგინება დასაბუთებული უნდა იყოს . ამავე კანონის 31​1 მუხლის პირველი პუნქტის „ე “ ქვეპუნქტით კი  განისაზღვრება საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოსათვის იმ მტკიცებულებათა წარდგენის ვალდებულება , რომლებიც ადასტურებს სარჩელის საფუძვლიანობას . საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს დადგენილი პრაქტიკის თანახმად , „კონსტიტუციური სარჩელის არსებითად განსახილველად მიღებისათვის აუცილებელია , მასში გამოკვეთილი იყოს აშკარა და ცხადი შინაარსობრივი მიმართება სადავო ნორმასა და კონსტიტუციის იმ დებულებებს შორის , რომლებთან დაკავშირებითაც მოსარჩელე მოითხოვს სადავო ნორმების არაკონსტიტუციურად ცნობას “ (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2009 წლის 10 ნოემბრის №1/3/469 განჩინება საქმეზე „საქართველოს მოქალაქე კახაბერ კობერიძე საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ “, II-1). წინააღმდეგ შემთხვევაში , კონსტიტუციური სარჩელი მიიჩნევა დაუსაბუთებლად და , შესაბამისად , არ მიიღება არსებითად განსახილველად . 2. №1870 კონსტიტუციურ სარჩელში სადავოდ არის გამხდარი , მათ შორის , „საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირის – საზოგადოებრივი უსაფრთხოების მართვის ცენტრი „112“-ის შესახებ “ საქართველოს კანონის 7​1 მუხლის მე -3 პუნქტის კონსტიტუციურობა საქართველოს კონსტიტუციის 31-ე მუხლის პირველ პუნქტთან მიმართებით . მოსარჩელე მხარე მიიჩნევს , რომ მსჯავრდებულის /ბრალდებულისთვის გაუმართლებელი ხარჯების დაკისრება მაშინ , როდესაც ბრალდების მხარის ინიციატივით ხდება სატრანსპორტო საშუალების /მისაბმელის სადგომზე გადაყვანა , არღვევს სამართლიანი სასამართლოს უფლების მოთხოვნას მხარეთა თანასწორობისა და შეჯიბრებითობის კონტექსტში და უარეს , წამგებიან მდგომარეობაში აყენებს დაცვის მხარეს . 3. საქართველოს კონსტიტუციის 31-ე მუხლის პირველი პუნქტით დაცულია სამართლიანი სასამართლოს უფლების ისეთი მნიშვნელოვანი უფლებრივი კომპონენტი , როგორიცაა სამართალწარმოების მხარეთა თანასწორობისა და შეჯიბრებითობის კონსტიტუციური პრინციპები . საკონსტიტუციო სასამართლოს პრაქტიკით , „შეჯიბრებითობის პრინციპი ეფუძნება მხარეთა თანაბარ შესაძლებლობას , აღიჭურვონ სათანადო საპროცესო ინსტრუმენტებით და გამოიყენონ ისინი საიმისოდ , რათა წარადგინონ მათი პოზიციების სასარგებლო არგუმენტები . იმავდროულად , ამ პრინციპის უმთავრესი მიზანი არის სწორი გადაწყვეტილების მიღების ხელშეწყობა და ამ მიზნისთვის ეს პრინციპი ეყრდნობა ორივე მხარის მიერ არგუმენტების თავისუფლად წარდგენის შესაძლებლობას “ (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2016 წლის 30 სექტემბრის №1/8/594 გადაწყვეტილება საქმეზე „საქართველოს მოქალაქე ხათუნა შუბითიძე საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ “, II-27). 4. საკონსტიტუციო სასამართლოს განმარტებით , შეჯიბრებითი პროცესის ფარგლებში „მხარეს უნდა ჰქონდეს საქმისწარმოებაზე სამართლებრივი გავლენის მოხდენის , მტკიცებულების იმ პირობებში მოპოვება -წარდგენის და საკუთარი ინტერესების დაცვის გონივრული შესაძლებლობა , რომელიც არ აყენებს მას მოწინააღმდეგე მხარესთან შედარებით არსებითად არახელსაყრელ მდგომარეობაში “ (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2017 წლის 27 იანვრის №1/1/650,699 გადაწყვეტილება საქმეზე „საქართველოს მოქალაქეები ნადია ხურციძე და დიმიტრი ლომიძე საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ “, II-8). მხარეთა შორის მითითებული ბალანსი მოიცავს სისხლის სამართლის პროცესში საგამოძიებო ღონისძიებებისა და შესაძლებლობების მაქსიმალურ თანასწორობას , ასევე , აღნიშნულ ღონისძიებათა შედეგად მოპოვებული სხვადასხვა ხასიათის მტკიცებულების საკუთარი პოზიციის დასაბუთებისათვის გამოყენების შესახებ გადაწყვეტილების ჩაურევლად მიღებასა და სამართალწარმოებაში მონაწილეობას დამოუკიდებლად განსაზღვრულ სტრატეგიაზე დაყრდნობით . 5. „სისხლის სამართლის პროცესში მხარეთა თანასწორობის უფლება გულისხმობს არა მხარეთა სრულ , ტოტალურ გათანაბრებას , არამედ მათთვის გონივრულობის ფარგლებში თანაბარი შესაძლებლობის მინიჭებას , დაცვის მხარის აღჭურვას იმგვარი საპროცესო უფლებებით , რომ შეძლოს ბრალდების მხარესთან კონკურენცია , სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე ზეგავლენის მოხდენა . ამ კონტექსტში არ უნდა არსებობდეს იმგვარი საკანონმდებლო მოწესრიგება , რომელიც ბრალდების მხარეს ჩააყენებს უპირატეს მდგომარეობაში , მიანიჭებს მას რაიმე ისეთ პრივილეგიას , რომლის დაბალანსებაც მთლიანი პროცესის განმავლობაში ვერ მოხდება და დაცვის მხარე არსებითად უარეს სამართლებრივ მდგომარეობაში აღმოჩნდება “ (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2018 წლის 14 დეკემბრის №1/4/809 გადაწყვეტილება საქმეზე „საქართველოს მოქალაქე ტიტიკო ჩორგოლიანი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ “, II-19). 6. ამდენად , მოსარჩელე მხარემ სადავო ნორმის შეჯიბრებითობისა და მხარეთა თანასწორობის კონსტიტუციურ პრინციპთან წინააღმდეგობის სამტკიცებლად , უნდა დაასაბუთოს , რომ საკანონმდებლო მოწესრიგება ბრალდების მხარეს აყენებს უპირატეს მდგომარეობაში , ანიჭებს მას ისეთ პრივილეგიას , რომლის დაბალანსებაც არ ხდება მთლიანი პროცესის განმავლობაში და ამით დაცვის მხარეს აყენებს არსებითად უარეს სამართლებრივ მდგომარეობაში . 7. სადავო ნორმა ადგენს ნივთიერი მტკიცებულების - სატრანსპორტო საშუალების ან /და მისი მისაბმელის საზოგადოებრივი უსაფრთხოების მართვის ცენტრი „112“-ის სპეციალურ დაცულ სადგომზე გადაყვანისა და დგომის საფასურის გადახდევინებაზე ვალდებულ პირს , იგი არ განსაზღვრავს რომელიმე მხარის მიერ საგამოძიებო ღონისძიებების განხორცილების შესაძლებლობას , არ აწესრიგებს მტკიცებულებების მოპოვების , სასამართლოში წარდგენისა თუ წარდგენილი მტკიცებულებების გამოკვლევის წესს . აღსანიშნავია , რომ მოსარჩელე მხარეს არ წარმოუდგენია არგუმენტი , რომელიც წარმოაჩენდა , სადავო ნორმიდან იმგვარი შეზღუდვის არსებობას , რომლის პირობებშიც , დაცვის მხარე უარეს სამართლებრივ მდგომარეობაშია ჩაყენებული და , ამ მხრივ , ირღვევა მხარეთა თანასწორობისა და შეჯიბრებითობის კონსტიტუციური პრინციპი . ზემოაღნიშნულის საპირისპიროდ , კონსტიტუციურ სარჩელში , მოსარჩელე მხარე მხოლოდ აბსტრაქტულად მიუთითებს უფლების შეზღუდვაზე . ამგვარი ზოგადი მითითება კი ვერ გამოდგება კონსტიტუციური სარჩელის დასაბუთებულად მიჩნევისათვის . 8. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე , №1870 კონსტიტუციური სარჩელი სასარჩელო მოთხოვნის იმ ნაწილში , რომელიც შეეხება „საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირის – საზოგადოებრივი უსაფრთხოების მართვის ცენტრი „112“-ის შესახებ “ საქართველოს კანონის 7​1 მუხლის მე -3 პუნქტის კონსტიტუციურობას საქართველოს კონსტიტუციის 31-ე მუხლის პირველ პუნქტთან მიმართებით , დაუსაბუთებელია და არ უნდა იქნეს მიღებული არსებითად განსახილველად „საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს შესახებ “ საქართველოს ორგანული კანონის 31​1 მუხლის პირველი პუნქტის „ე “ ქვეპუნქტისა და 31​3 მუხლის პირველი პუნქტის „ა “ ქვეპუნქტის საფუძველზე . 9. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს პირველი კოლეგია მიიჩნევს , რომ №1870 კონსტიტუციური სარჩელი , სხვა მხრივ , აკმაყოფილებს „საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს შესახებ “ საქართველოს ორგანული კანონის 31​1 მუხლის პირველი და მე -2 პუნქტების მოთხოვნებს და არ არსებობს კონსტიტუციური სარჩელის არსებითად განსახილველად მიღებაზე უარის თქმის აღნიშნული ორგანული კანონის 31​3 მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძველი .  III სარეზოლუციო ნაწილი  საქართველოს კონსტიტუციის მე -60 მუხლის მე -4 პუნქტის „ა “ ქვეპუნქტის , „საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს შესახებ “ საქართველოს ორგანული კანონის მე -19 მუხლის პირველი პუნქტის „ე “ ქვეპუნქტის , 21-ე მუხლის მე -2 პუნქტის , 27​1 მუხლის მე -2 და მე -3 პუნქტების , 31-ე მუხლის , 31​1 მუხლის პირველი და მე -2 პუნქტების , 31​2 მუხლის მე -8 პუნქტის , 31​3 მუხლის პირველი პუნქტის „ა “ ქვეპუნქტის , 31​5 მუხლის პირველი , მე -2, მე -3, მე -4 და მე -7 პუნქტების , 31​6 მუხლის პირველი პუნქტის , 39-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ბ “ ქვეპუნქტის და მე -2 პუნქტის , 43-ე მუხლის საფუძველზე , საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლო ა დ გ ე ნ ს : 1. მიღებულ იქნეს არსებითად განსახილველად №1870 კონსტიტუციური სარჩელი („საქართველოს სახალხო დამცველი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ “) სასარჩელო მოთხოვნის იმ ნაწილში , რომელიც შეეხება „საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირის – საზოგადოებრივი უსაფრთხოების მართვის ცენტრი „112“-ის შესახებ “ საქართველოს კანონის 7​1 მუხლის მე -3 პუნქტის კონსტიტუციურობას საქართველოს კონსტიტუციის მე -19 მუხლის პირველ და მე -2 პუნქტებთან მიმართებით . 2. არ იქნეს მიღებული არსებითად განსახილველად №1870 კონსტიტუციური სარჩელი („საქართველოს სახალხო დამცველი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ “) სასარჩელო მოთხოვნის იმ ნაწილში , რომელიც შეეხება „საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირის – საზოგადოებრივი უსაფრთხოების მართვის ცენტრი „112“-ის შესახებ “ საქართველოს კანონის 7​1 მუხლის მე -3 პუნქტის კონსტიტუციურობას საქართველოს კონსტიტუციის 31-ე მუხლის პირველ პუნქტთან მიმართებით . 3. საქმეს არსებითად განიხილავს საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს პირველი კოლეგია . 4. საქმის არსებითი განხილვა დაიწყება „საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს შესახებ “ საქართველოს ორგანული კანონის 22-ე მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად . 5. საოქმო ჩანაწერი საბოლოოა და გასაჩივრებას ან გადასინჯვას არ ექვემდებარება . 6. საოქმო ჩანაწერი 15 დღის ვადაში გამოქვეყნდეს საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს ვებგვერდზე , გაეგზავნოს მხარეებს და „საქართველოს საკანონმდებლო მაცნეს “. კოლეგიის შემადგენლობა : ვასილ როინიშვილი ევა გოცირიძე გიორგი თევდორაშვილი გიორგი კვერენჩხილაძე