გადაწყვეტილება №26924/2/2026

№26924/2/2026

17 აპრილი 2026

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

 

მომჩივანი: შპს „-------“ (ს/ნ „-------“)

მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი

 

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ,26.03.2026 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება შპს „-------“-ს 17.03.2026 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის №26924/2/2026).

 

დავის საგანი:

დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვის და განკარგვადი თანხის კორექტირება ფიზიკური პირებისგან შეძენილი სამშენებლო მასალების გათვალისწინებით.

 

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:

1. აუდიტის დეპარტამენტის 22.12.2025 წლის №127-33 საგადასახადო მოთხოვნა;

2. შემოსავლების სამსახურის 18.02.2026 წლის №3641 ბრძანება.

 

დარიცხული თანხა: 128 628,49 ლარი.

მათ შორის:

გადასახადი - 68 565,98

დღგ - 55 784,38

საშემოსავლო გადასახადი - 12 781,6

ჯარიმა - 36 166,3

საურავი - 23 896,21

 

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები

აუდიტის დეპარტამენტის 22.12.2025 წლის კამერალური საგადასახადო შემოწმების აქტით შემოწმებულია 1.01.2022 წლიდან 1.05.2025 წლამდე პერიოდი.

კომპანია გადასახადის გადამხდელად და დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებულია 18.09.2019 წელს. საქმიანობის ძირითად სახეს წარმოადგენს საცხოვრებელი სახლების, სადარბაზოების და ფასადის სარეაბილიტაციო სამუშაოები, ეზოების კეთილმოწყობა, სანიაღვრე არხების მოწყობა და სარეაბილიტაციო სამუშაოები. გადასახადის გადამხდელი მონაწილეობს სახელმწიფო ტენდერებში. შემოწმების შედეგად შესწავლილ იქნა შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების ელექტრონულ ბაზაში და სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს ვებგვერდზე არსებული ინფორმაცია,ასევე, გადასახადის გადამხდელის მიერ მოწოდებული პირველადი სააღრიცხვო დოკუმენტაცია. აუდიტის დეპარტამენტის მიერ 2.05.2024 წლის №10698 ბრძანებით შემოწმდა 2023 წლის ივნისის, აგვისტოსა და ოქტომბრის საანგარიშო პერიოდების დღგ-ის დეკლარაციებში ასახვის სისწორე და 25.06.2024 წელს შედგენილია საგადასახადო შემოწმების აქტი. შემოწმების შედეგად, ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, გამოვლინდა სხვაობა შემოწმებით დადგენილ და დეკლარირებულ დღგ-ით დასაბეგრ ბრუნვას შორის.

შემოწმებით, საგადასახადო კოდექსის 73-ე, 49-ე, 159-ე, 160-ე მუხლების საფუძველზე დაზუსტდა შესამოწმებელი პერიოდების დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვა. გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა დღგ და დაეკისრა ჯარიმა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების შესაბამისად.

ერთიანი ელექტრონულ საინფორმაციო ბაზაში არსებული მონაცემებზე დაყრდნობით გადასახადის გადამხდელს არ უფიქსირდება გაცემული ხელფასები. შემოწმებით დადგინდა, რომ კომპანიას ხელშეკრულებების საფუძველზე დაქირავებული ჰყავს ინდივიდუალური და მცირე ბიზნესის სტატუსის მქონე მეწარმეები, რომლებიც ასრულებენ ტენდერით გათვალისწინებულ სამუშაოებს. ჩატარდა ფულადი სახსრების მოძრაობის ანალიზი. შემოწმების მიმდინარეობისას კომპანიის მიერ წარმოდგენილი იქნა ბანკის ანგარიშების ამონაწერები და ხელშეკრულებები, სალაროს გასავლის ორდერები და ურთიერთშედარების აქტები. კომპანიას არ აქვს ბუღალტრული პროგრამა და არ აწარმოებს ბუღალტრულ აღრიცხვას. შემოწმების ფარგლებში შესწავლილ იქნა გადასახადის გადამხდელის მიერ წარმოდგენილი განცხადება დებიტორული და კრედიტორული დავალიანების შესახებ.

საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის და ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, არაპირდაპირი მეთოდით დაანგარიშდა საზოგადოების ფულადი სახსრების მოძრაობა. კომპანიას შემოსავალი მიღებული აქვს მხოლოდ უნაღდო ანგარიშსწორებით, ხოლო ხარჯი გაწეული აქვს როგორც ნაღდი, ისე უნაღდო ანგარიშსწორებით. შემოწმებით დადგენილ იქნა ნაღდი ანგარიშსწორებით გაწეული ხარჯი. მათ შორის დოკუმენტურად დადასტურებული სმფ-ების შეძენის ხარჯი და სხვა განაცემის შინაარსით გადახდილი თანხები. შემოწმებით დადგენილ შემოსავლებს გამოაკლდა ეკონომიკურ საქმიანობასთან დაკავშირებული ხარჯები. აგრეთვე, ბიუჯეტში გადახდილი/დაბრუნებული თანხები და დებიტორული/კრედიტორული დავალიანების გათვალისწინებით, გაანგარიშებულ იქნა კომპანიის მიერ ეკონომიკური საქმიანობიდან მიღებული თავისუფალი განკარგვადი თანხა. აღნიშნული ფულის ნაშთი საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის საფუძველზე ჩაითვალა დირექტორზე, "-------"-ზე (პ/ნ "-------") გაცემულ ხელფასად. საგადასახადო კოდექსის 101-ე და 154-ე მუხლების შესაბამისად კომპანიას დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი და დაეკისრა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით გათვალისწინებული ჯარიმა.

შემოწმების აქტის საფუძველზე გადასახადის გადამხდელს წარედგინა აუდიტის დეპარტამენტის 22.12.2025 წლის №127-33 საგადასახადო მოთხოვნა, რაც გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში.

შემოსავლების სამსახურის 18.02.2026 წლის №3641 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 302-ე მუხლის მე-2 და მე-6 ნაწილებზე, 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, 49-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტზე, 61-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, 73-ე მუხლისმე-4 ნაწილზე, მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე და მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტზე, 101-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, მე-12 მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტზე, 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, მე-2 ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტებზე, 105-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, 106-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტზე, 72-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე.

დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებაა, რომ კომპანიას ხელშეკრულებების საფუძველზე დაქირავებული ჰყავდა ინდივიდუალური მეწარმე და მცირე ბიზნესის სტატუსის მქონე პირები, რომლებიც ასრულებენ ტენდერით გათვალისწინებულ სამუშაოებს. თუმცა, შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემის მონაცემებზე დაყრდნობით, გადასახადის გადამხდელს არ უფიქსირდებოდა გაცემული ხელფასები. ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, არაპირდაპირი მეთოდით დაანგარიშდა საწარმოს ფულადი სახსრების მოძრაობა. დადგენილ შემოსავლებს გამოაკლდა ეკონომიკურ საქმიანობასთან დაკავშირებული ხარჯები, აგრეთვე ბიუჯეტში გადახდილი/დაბრუნებული და დებიტორული/კრედიტორული დავალიანების გათვალისწინებით გაანგარიშებულ იქნა კომპანიის მიერ ეკონომიკური საქმიანობიდან მიღებული განკარგვადი თანხა, რომელიც განხილულ იქნა დირექტორზე გაცემულ ხელფასად.

გადასახადის გადამხდელის მიერ საჩივარში დაფიქსირებულ პოზიციასთან, შემოწმების მიერ ფიზიკური პირებისგან შეძენილი სამშენებლო მასალების ხარჯებში გაუთვალისწინებლობას და აღნიშნულთან დაკავშირებით წარმოდგენილ შესყიდვის აქტებთან მიმართებით, შემოსავლების სამსახური ყურადღებას ამახვილებს აუდიტის დეპარტამენტის მიერ მოწოდებულ ინფორმაციაზე, რომლის მიხედვითაც, შემოწმების მიერ ფორმა 2-ებსა და მიღება-ჩაბარების აქტების ანალიზის შედეგად დადგინდა, რომ სატენდერო საქმიანობის ფარგლებში კომპანია იყენებს დაქირავებულ ფიზიკურ პირებს და სატრანსპორტო საშუალებებს (მცირე მეწარმეებს). მცირე ბიზნესის სტატუსის მქონე ფიზიკურ პირებზე განაცემი შესაბამისობაშია ფორმა 2-ებში გაწერილ შრომით დანახარჯებთან და სატრანსპორტო ხარჯთან. შემოწმებით ჩატარებული იქნა ფულადი სახსრების მოძრაობის ანალიზი. შემოწმებისთვის კომპანიის მიერ წარდგენილი იქნა ბანკის ამონაწერები და ხელშეკრულებები, შემოსავალი მიღებული აქვს მხოლოდ უნაღდო ანგარიშსწორებით, ხოლო ხარჯი როგორც უნაღდო, ასევე ნაღდი ანგარიშსწორებით. გადასახადის გადამხდელი არ აწარმოებს ბუღალტრულ აღრიცხვას, შემოწმებას წარუდგინა ფიზიკურ პირებთან გაფორმებული სმფ-ების შესყიდვის აქტები, ფორმა 2-ებზე დაყრდნობით დადგენილ იქნა გახარჯული სმფ-ები და გათვალისწინებული იქნა გაწეულ ხარჯში. არაპირდაპირი მეთოდით დაანგარიშდა ფულადი სახსრების მოძრაობა. შემოწმებით დადგენილ შემოსავლებს გამოაკლდა ეკონომიკურ საქმიანობასთან დაკავშირებული ხარჯები, ასევე საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის მიერ ჩატარებული სალაროში ნაღდი ფულის ინვენტარიზაციით დადგენილი ფულის ნაშთი. ჩაითვალა, რომ გადამხდელს არ გააჩნია დებიტორული/კრედიტორული დავალიანება. შედეგად, დაანგარიშდა შესამოწმებელი პერიოდის ბოლოს საწარმოში არსებული ფულის ნაშთი, რისი არსებობაც გადამხდელის მიერ ვერ დადასტურდა და ჩაითვალა დირექტორზე გაცემულ ხელფასად.

ხოლო, გადასახადის გადამხდელის მიერ საჩივარზე თანდართულ შესყიდვის აქტებთან დაკავშირებით მიუთითებს, რომ გადამხდელს აღნიშნული დოკუმენტები წარდგენილი ჰქონდა შემოწმების პროცესშიც. შემოწმების ფარგლებში შესყიდვის აქტებით ფიზიკური პირებისგან შეძენილი საქონელი შედარებულ იქნა ფორმა 2-ებში ჩამოწერილ და სამშენებლო პროექტით გათვალისწინებულ საქონელთან. შედეგად, შემოწმების მიერ ხარჯებში გათვალისწინებულ იქნა საქონლის ის ნაწილი, რისი საჭიროებაც დასტურდებოდა სამშენებლო-საპროექტო დოკუმენტაციით.

ამასთან, შემოსავლების სამსახური აღნიშნავს, რომ მომჩივანი საჩივარში ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, თუ რა ნაწილში იქნა განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები არამართლზომიერად. ხოლო, დავის წარმოების პროცესში არ ყოფილა წარმოდგენილი ისეთი მტკიცებულებები, რომლებიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ გარემოებებს.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმებისა და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, საჩივარი აღნიშნულ ნაწილში დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე, 269-ე მუხლის პირველ და მე-7 ნაწილებზე, 270-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, 272-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 275-ე მუხლის პირველი მე-2 ნაწილებზე და განმარტავს, რომ გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერება უკავშირდება მის მიერ დაშვებულ შეცდომას, გადამხდელი კეთილსინდისიერია იმ შემთხვევაში თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია მის მიერ დაშვებული შეცდომით (არცოდნით). კეთილსინდისიერება გულისხმობს პირის სუბიექტურ დამოკიდებულებას მის მიერ ჩადენილი ქმედებისადმი. პირი მოქმედებს საპატიებელი შეცდომის პირობებში ანუ მან არ იცოდა და არც შეიძლებოდა სცოდნოდა, რომ ჩადიოდა აკრძალულ ქმედებას (სამართალდარღვევას). საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის მიზანია საგადასახადო პასუხისმგებლობისგან გაათავისუფლოს პირი, რომელიც სამართლებრივი შეცდომის არეალში მოქმედებდა, რადგან სამართლებრივი შეცდომის დროს პირი არასწორად აფასებს ჩადენილი ქმედების სამართლებრივ არსს და ამ ქმედებით გამოწვეულ სამართლებრივ შედეგს.

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელს არასრულად ჰქონდა შესრულებული საგადასახადო ვალდებულებები, ამასთან, მომჩივანი ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, რომლითაც დადასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელი საგადასახადო ვალდებულებების არაჯეროვნად შესრულებისას მოქმედებდა სამართლებრივი შეცდომის არეალში. შესაბამისად, საგადასახადო შემოწმების შედეგად დარიცხული სანქციის მიმართ შემოსავლების სამსახურს მიზანშეწონილად არ მიაჩნია საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენება.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

შემმოწმებელმა ხარჯებში არ ჩათვალა ფიზიკური პირებისგან ნაყიდი სხვადასხვა სამშენებლო მასალები.

კომპანია ეტაპობრივად ახდენდა ფიზიკური პირებისგან სხვადასხვა სამშენებლო მასალების შესყიდვას. შესამოწმებელ პერიოდში შესყიდული იქნა 79 073 ლარის მასალები ფიზიკური პირებისგან. ეს მასალები იყო მეორადი და ამ პირებს თავის დროზე შეძენილი ჰქონდათ პირადი მოხმარებისთვის და არა გასაყიდად, მაგრამ მოგვიანებით მათ მოახდინეს ამ მასალების რეალიზაცია კომპანიაზე. კანონმდებლობა არ კრძალავს ფიზიკური პირებისგან მასალების შესყიდვას. მასალა, რომელიც შეძენილია ფიზიკური პირებისგან, ასახულია ფორმა 2-ებში, ესეიგი მოხდა მათი რეალიზაცია.

უნდა შემცირდეს დარიცხული დღგ 15 550 ლარით და დარიცხული საშემოსავლო გადასახადი 12 781,6 ლარით. ასევე, უნდა შემცირდეს ჯარიმის და საურავის თანხა სრულად, რადგან კომპანიას არ გააჩნია ფინანსური სახსრები ამ თანხის გადასახდელად.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილების თანახმად:

1. გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სწორად და დროულად აღრიცხოს შემოსავლები და ხარჯები დოკუმენტურად დადასტურებულ მონაცემთა საფუძველზე, ამ თავით გათვალისწინებული მეთოდების გამოყენებით და მიაკუთვნოს იმ საანგარიშო პერიოდს, რომელშიც მოხდა მათი მიღება და გაწევა.

3. გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.

საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, პირის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვროს არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით (აქტივების სიდიდის, საოპერაციო შემოსავლებისა და ხარჯების, პირის შესახებ ინფორმაციის მისი საქმიანობის სხვა საგადასახადო პერიოდთან ან სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელის შესახებ მონაცემების შედარების, აგრეთვე სხვა მსგავსი ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე) თუ პირს არ აქვს სააღრიცხვო დოკუმენტაცია ან სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის დადგენა.

საგადასახადო კოდექსის 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციაა დასაბეგრი პირის მიერ საქართველოს ტერიტორიაზე ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში ანაზღაურების სანაცვლოდ საქონლის მიწოდება.

საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს სამეურნეო ოპერაციის ფორმისა და შინაარსის გათვალისწინებით შეცვალოს მისი კვალიფიკაცია, თუ ოპერაციის ფორმა არ შეესაბამება მის შინაარსს.

საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ხელფასის სახით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება ფიზიკური პირის მიერ დაქირავებით მუშაობის შედეგად მიღებული ნებისმიერი საზღაური ან სარგებელი.

საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავება ევალება საგადასახადო აგენტს, რომელიც არის იურიდიული პირი, საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, რომელიც დაქირავებულს უხდის ხელფასს.

შემოწმების შედეგად დადგენილია, რომ კომპანიას შემოსავალი მიღებული აქვს მხოლოდ უნაღდო ანგარიშსწორებით, ხოლო ხარჯი გაწეული აქვს როგორც ნაღდი, ისე უნაღდო ანგარიშსწორებით. შემოწმებით დადგენილ იქნა ნაღდი ანგარიშსწორებით გაწეული ხარჯი. მათ შორის დოკუმენტურად დადასტურებული სმფ-ების შეძენის ხარჯი და სხვა განაცემის შინაარსით გადახდილი თანხები.

შემოწმებით დადგენილ შემოსავლებს გამოაკლდა ეკონომიკურ საქმიანობასთან დაკავშირებული ხარჯები. აგრეთვე, ბიუჯეტში გადახდილი/დაბრუნებული თანხები და დებიტორული/კრედიტორული დავალიანების გათვალისწინებით, გაანგარიშებულ იქნა კომპანიის მიერ ეკონომიკური საქმიანობიდან მიღებული თავისუფალი განკარგვადი თანხა.

მომჩივანი განმარტავს, რომ შემმოწმებელმა ხარჯებში არ ჩათვალა ფიზიკური პირებისგან ნაყიდი სხვადასხვა სამშენებლო მასალები. მასალა, რომელიც შეძენილია ფიზიკური პირებისგან, ასახულია ფორმა 2-ებში.

აუდიტის დეპარტამენტის წარმომადგენლის განმარტებით, შესყიდვის აქტებით ფიზიკური პირებისგან შეძენილი საქონელი შედარებულ იქნა ფორმა 2-ებში ჩამოწერილ და სამშენებლო პროექტით გათვალისწინებულ საქონელთან. შედეგად, შემოწმების მიერ ხარჯებში გათვალისწინებულ იქნა საქონლის ის ნაწილი, რისი საჭიროებაც დასტურდებოდა სამშენებლო-საპროექტო დოკუმენტაციით. გამოვლენილი სხვაობა ჩათვლილია თვითღირებულებით რეალიზებულად.

საბჭო მიუთითებს, რომ საჩივრის განხილვა ჩაინიშნა მომჩივნის მონაწილეობით, თუმცა მომჩივანი არ გამოცხადდა საჩივრის განხილვაზე და არც განცხადება წარმოუდგენია დავის განხილვის გადადებასთან დაკავშირებით.

საბჭო ყურადღებას ამახვილებს საქმის გარემოებებზე, მხარეთა არგუმენტაციაზე და მიიჩნევს, რომ მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია არსებული გარემოებების გათვალისწინებით, კანონმდებლობის მოთხოვნათა შესაბამისად. ამასთან, ვინაიდან მომჩივნის მიერ არ არის წარმოდგენილი მტკიცებულებები, რომლითაც დადგინდება შემოწმების შედეგად დადგენილისგან განსხვავებული გარემოებები, საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის თანხის შემცირება, გარდა ამ მუხლის პირველი, 21 და 22 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა, − იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 50 პროცენტის ოდენობით.

საგადასახადო კოდექსის 272-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საურავი არის საგადასახადო სანქცია, რომელიც პირს ეკისრება საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში გადასახადის გადასახდელი თანხის გადაუხდელობისათვის.

საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად, დავის განმხილველ ორგანოს უფლება აქვს, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციისაგან, თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით.

საბჭოს მიაჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში არ დასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ საგადასახადო ვალდებულებების არასრულად დეკლარირება გამოწვეულია მისი შეცდომით/არცოდნით. შესაბამისად, არ არსებობს დაკისრებული სანქციებისგან საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე მომჩივნის გათავისუფლების საფუძველი.

 

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

 

1. საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი

მომჩივანი მიიჩნევს,რომ უნდა შემცირდეს დარიცხული დღგ და დარიცხული საშემოსავლო გადასახადი.ასევე, უნდა შემცირდეს ჯარიმის და საურავის თანხა სრულად.

 

ფაქტობრივი გარემოებები

კომპანია გადასახადის გადამხდელად და დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებულია 18.09.2019 წელს.გამოვლინდა სხვაობა შემოწმებით დადგენილ და დეკლარირებულ დღგ-ით დასაბეგრ ბრუნვას შორის.შემოწმებით, სსკ-ის 73-ე, 49-ე, 159-ე, 160-ე მუხლების საფუძველზე დაზუსტდა შესამოწმებელი პერიოდების დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვა. გადამხდელს დაერიცხა დღგ და დაეკისრა ჯარიმა სსკ-ის 275-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების შესაბამისად.

არაპირდაპირი მეთოდით დაანგარიშდა საზოგადოების ფულადი სახსრების მოძრაობა. კომპანიას შემოსავალი მიღებული აქვს მხოლოდ უნაღდო ანგარიშსწორებით, ხოლო ხარჯი გაწეული აქვს როგორც ნაღდი, ისე უნაღდო ანგარიშსწორებით. შემოწმებით დადგენილ იქნა ნაღდი ანგარიშსწორებით გაწეული ხარჯი. მათ შორის დოკუმენტურად დადასტურებული სმფ-ების შეძენის ხარჯი და სხვა განაცემის შინაარსით გადახდილი თანხები. შემოწმებით დადგენილ შემოსავლებს გამოაკლდა ეკონომიკურ საქმიანობასთან დაკავშირებული ხარჯები. აგრეთვე, ბიუჯეტში გადახდილი/დაბრუნებული თანხები და დებიტორული/კრედიტორული დავალიანების გათვალისწინებით, გაანგარიშებულ იქნა კომპანიის მიერ ეკონომიკური საქმიანობიდან მიღებული თავისუფალი განკარგვადი თანხა. აღნიშნული ფულის ნაშთი სსკ-ის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის საფუძველზე ჩაითვალა დირექტორზე გაცემულ ხელფასად.სსკ-ის 101-ე და 154-ე მუხლების შესაბამისად კომპანიას დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი და დაეკისრა ჯარიმა.

 

გადაწყვეტილება

საბჭოს მიაჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში არ დასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ საგადასახადო ვალდებულებების არასრულად დეკლარირება გამოწვეულია მისი შეცდომით/არცოდნით. შესაბამისად, არ არსებობს დაკისრებული სანქციებისგან საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე მომჩივნის გათავისუფლების საფუძველი.

 

დასაბუთება

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს :

73(5,9),101,154,275