ბრძანება N 4349

N 4349

25 თებერვალი 2026

ბ რ ძ ა ნ ე ბ ა

 

შპს „--------ის“ (ს/ნ-----------)

(ფაქტ. მის.: ------------------- ;

იურ. მის.: ---------------------)

2026 წლის 30 იანვრისა და 20 თებერვლის საჩივრების

ნაწილობრივ დაკმაყოფილების თაობაზე

 

შემოსავლების სამსახურმა დავების განხილვის საბჭოს 2026 წლის 20 თებერვალს გამართულ სხდომაზე (ოქმი №17) განიხილა შპს „--------ის“ (ს/ნ-----------) №--/1/2026 და №--/1/2026 საჩივრები, შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2025 წლის 31 დეკემბრის №068-26 საგადასახადო მოთხოვნასთან დაკავშირებით.

 

სადავო საკითხები:

1. გადასახადის გადამხდელი არ ეთანხმება საგადასახადო ვალდებულებების არაპირდაპირი მეთოდით განსაზღვრას. კერძოდ, განმარტავს, რომ საგადასახადო შემოწმების აქტში საერთოდ არ არის აღნიშნული არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებისთვის საგადასახადო კანონმდებლობით გათვალისწინებული წინაპირობებიდან, რომლის არსებობას ჰქონდა ადგილი და შესაბამისად, რომელი პირობა დაედო საფუძვლად არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებას. მომჩივანი აღნიშნავს, რომ კანონმდებლობით გათვალისწინებული არცერთი წინაპიროება არ იყო სახეზე არაპირდაპირი მეთოდის გამოსაყენებლად.

ამასთან, გადასახადის გადამხდელი „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 56-ე და „ბუღალტრული აღრიცხვის, ანგარიშგებისა და აუდიტის შესახებ“ საქართველოს კაონონის მე-3 მუხლზე მითითებით, განმარტავს, რომ ბუღალტრული აღრიცხვა და ფინანსური ანგარიშგება უნდა შეესაბამებოდეს ბუღალტრული აღრიცხვისა და ფინანსური ანგარიშგების საერთაშორისო სტანდარტებს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასოფლო-სამეურნეო საქმიანობის ფარგლებში წარმოებული სოფლის მეურნეობის პროდუქციის აღრიცხვას არგეულირებს ბუღალტრული აღრიცხვის საერთაშორისო სტანდარტი ბასს 41 - სოფლის მეურნეობა, რომლითაც დადგენილია ბიოლოგიური აქტივებისა და ნაყოფის მიღების მომენტში საწარმოს ბიულოგიური აქტივებიდან მიღებული პროდუქციის აღიარების, აღრიცვისა და შემდგომი შეფასების წესები. აღნიშნულიდან გამომდინარე, გადასახადის გადამხდელი მიუთითებს, რომ კონკრეტულ შემთხვევბზე, რა დროსაც შესაძლებელია ამა თუ იმ ობიექტს მიეცეს აქტივის, ვალდებულების ან საკუთარი კაპიტალის კვალიფიკაცია. სწორედ აღნიშნული საკონონმდებლო რეგულაციების გათვალისწინებით არის აღრიცხული კომპანიის მიერ შესყიდული ბიოლოგიური აქტივები და სასოფლო-სამეურნეო საქმიანობის პროცესში წარმოებული მზა პროდუქცია - საქონლის რძე. გადასახადის გადამხდელი განმარტავს, რომ კომპანიის მიერ მათი შესყიდვისთანავე ხორციელდებოდა მსხვილფეხა საქონლის, როგორც სანაშენე ბიოლოგიური აქტივის, მათ ბუღალტერიაში აღრიცხვა.

ასევე, გადასახადის გადამხდელი მიუთითბს, კონკრეტული სეგემნტსა (მეცხოველეობა) და კომპანიაში არსებულ სირთულეებზე, სადიან გამომდინარეც იყო შემთხვევები, როდესაც ხბოების დიდი რაოდენობა ავადდებოდა და კვდებოდა. მომჩივანის მითითებით, მიმდინარე წლის იანვრის თვიდან რეგულარულად ხდება დაცემული პირუტყვის ჩამოწერის მიზნით, კანონმდებლობთ დადგენილი წესით შესაბამისი განაცხადის საგადასახადო ორგანოსთვის წარდგენა და მისგან თანხმობის მიღება. მომჩივნის განმარტებით, პირუტყვთა დაცემასთან ერთად, პრობლემური იყო ასევე ფურების დაძროხიანების პროცესი. გადასახადის გადამხდელი აღნიშნავს, რომ მათ მიერ შემოწმებისთვის ინფორმაციის გადაცემის შემდეგ, შემოწმებას თითქმის ერთ თვეზე ნაკლები ვადა ჰქონდა საწარმოს საქმიანობის ამსახველი დოკუმენტაციის სრულად გაცნობისა და საქმისთვის მნიშვნელოვანი ყველა გარემოების გამოკვლევისთვის. ამასთან, აღნიშნულ პერიოდში პარალელურად მიმდინარეობს კომპანიასთან დაკავშირებული დამატებით ოთხი გადასახადის გადამხდელის საქმიანობის შემოწმება, საიდანაც სამ მათგანში შემოწმება მიმდინარეობდა ერთდორულად და იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ კომპანიის ფინანსური მიმართულების გუნდი პარალელურად ოთხ კომპანიაში მართავდა ბუღალტრული არღიცხვის პროცესს, რთული იყო ერთთვიან ინტერვალში ხუთი საწარმოს საღრიცხვო დოკუმენტაციის ორგანიზებულად თავმოყრა, დახარისხება და შემოწმებასთან სრულფასოვანი კომუნიკაცია.

2. გადასახადის გადამხდელი ითხოვს დამკვეთისთვის დარიცხული დღგ-ის თანხის ჩათვლას და განმარტავს, რომ შპს „----ს“ ჰქონდა შენება-ნაგებობა, რომელიც შეთანხმების მიხედვით, კომპანიას შპს „---თან“ ხუთი წლის ვადით უნდა გეფორმებინა სასყიდლიანი საიჯარო ხელშეკრულება და ამავე ვადაში უნდა შეესყიდა აღნიშნული შენობა-ნაგებობა. თუმცა, ვინაიდან კომპანია ახლად დარეგისტრირებული იყო და შენობა-ნაგებობის სრულ გამოყენებას გარკვეულ ეტაპზე ვერ შეძლებდა. მხარეთა შეთანხმებით, თავდაპირველად განისაზღვრა ე.წ „საშეღავათო პერიოდი“, რა დროსაც კომპანია არ იხდიდა იჯარის თანხას, მაგრამ თუ შპს „---ი“ არ დააკმაყოფილებდა ზემოთ აღნიშნულ პირიობას ხუთ წლიან იჯარისა და შეყიდვასთან დაკავშირებით, კომპანია ვალდებული იქნებოდა საშეღავათო პერიოდში შენობა-ნაგებობის გამოყენებისთვის გადაეხადა აღნიშნული თანხა. შემოწმებამ შპს „----ის“ მიერ შპს „-----ზე“ 2022 წლის განმავლობაში შენობანაგებობის სარგებლობის უფლებით გადაცემა დაბეგრა დღგ-ით, რასაც შპს „----ი“ არ ეთანხმება და მიუთითებს, რომ შენობა-ნაგებობის შპს „----თვის“ კომპენსაციის გარეშე სარგებლობის უფლებით გადაცემა განხორციელდა ეკონომიკური საქმიანობის ფარგელბში და იგი საქმიანობისგან განსხვავებულ მიზანს არ ემსახურებოდა. შესაბამისად, თუ აღნიშნული ოპერაცია შპს „----თვის“ დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციაა, მაშინ შპს „-----ს“ უნდა წარმოეშვას ჩათვლის უფლება.

3. მომჩივანი არ ეთანხმება სასოფლო-სამეურნეო საქმიანობაში გამოყენებულ მოძრავ ქონებაზე, საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრას ქონების გადასახადში და განმარტავს, რომ კომპანიის ბალანსზე ძირითად საშუალებად აღიცხულია ისეთი ტიპის აქტივები, როგორიცაა მანქანა-დანადგარები, სარწყავი სისტემა, სატრანსპორტო საშუალებები და სხვა. კომპანია ახორციელებს სასოფლო-სამეურნეო საქმიანობას. შესამოწმებელ პერიოდში შემოსავლების მიღება მხოლოდ სასოფლო-სამეურნეო საქმიანობიდან ხდება. შესაბამისად, კომპანიის მიერ ზემოთხსენებული მოძრავი ქონების გამოყენება მხოლოდ სასოფლო-სამეურნეო საქმიანობაში ხდება, რაც თავის მხრივ საქართველოს საგადასახადო კოდექსში მოცემული შეღავათის გამოყენების შესაძლებლობას იძლევა ვინაიდან, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 206-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ჯ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად აღნიშნული ქონება გადასახადით დაბეგვრისგან თავისუფლება.

 

ფაქტობრივი გარემოებები:

საქმეზე არსებული მასალებიდან დგინდება, რომ აუდიტის დეპარტამენტის 2025 წლის 28 ნოემბრის №26216 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა შპს „--------ის“ (ს/ნ-----------) საქმიანობის კამერალური საგადასახადო შემოწმება. შესამოწმებელ პერიოდად განისაზღვრა 2022 წლის პირველი იანვრიდან 2025 წლის 4 ნოემბრამდე საანგარიშო პერიოდები. საგადასახადო შემოწმების შედეგებზე 2025 წლის 31 დეკემბერს შედგა საგადასახადო შემოწმების აქტი, რაზეც გამოიცა გადასახადების/გადასახდელების და საგადასახადო სანქციების თანხების დარიცხვის/შემცირების შესახებ 2025 წლის 31 დეკემბრის №29059 ბრძანება და ამავე თარიღის №068-26 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც გადასახადის გადამხდელს განესაზღვრა სულ 663 227 ლარი, მათ შორის გადასახადი 293 008 ლარი, ჯარიმა 292 117 ლარი და საურავი 78 102 ლარი.

 

საგადასახადო შემოწმების აქტის მიხედვით, საჩივრებში დასმულ სადავო საკითხებთან დაკავშირებით განხორციელებული დარიცხვა განპირობებულია შემდეგი გარემოებებით:

. კომპანია ახორციელებს სასოფლო-სამეურნეო საქმიანობას მეცხოველეობისა და მერძევეობის მიმართულებით. კომპანიის საკუთრებაშია სხვადასხვა სახეობის ცოცხალი მსხვილფეხა რქოსანი პირუტყვი, რომლებიც შეძენილია შემდგომი წარმოებითი პროცესების განხორციელების მიზნით. საწარმოო საქმიანობა მოიცავს ძირითადად რძის წარმოებას, პირუტყვის გამრავლებას და მათ მოვლაპატრონობას. ამასთანავე, წარმოებული საქონლის გარკვეული ნაწილი გამოიყენება შემდგომი რეალიზაციის მიზნით. საწარმოს მიერ შესამოწმებელ პერიოდზე არ არის წარმოდგენილი ეკონომიკურ საქმიანობასთან დაკავშირებული სამეურნეო ოპერაციების ამსახველი სრულყოფილი ინფორმაცია/დოკუმენტაცია. კერძოდ, არ არის წარმოდგენილი თითოეული სულის მიხედვით შობადობის მონაცემები შესაბამისი საანგარიშო პერიოდის ჭრილში, სადაც მოცემული იქნება ცხოველის ყურის ბირკა/რეესტრის კოდი, ჯიში/სახეობა, დაბადების, განაყოფიერების და მშობიარობის თარიღები, დაბადებული ნაშიერების რაოდენობა თითოეულ მშობიარობაზე. აღრიცხვით არ ჩანს რძის წარმოების სრული ციკლი და განაყოფიერების ფაზები. საწარმო არ აწარმოებს საბუღალტრო აღრიცხვას კანონმდებლობის შესაბამისად. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 43-ე, 136-ე, მე-8 და 73-ე მუხლებიდან გამომდინარე, შესამოწმებელი საანგარიშო პერიოდის ფარგლებში, ჩატარებული ინვენტარიზაციის შედეგების, აგრეთვე, აღნიშნულ პერიოდში შეძენილი საქონლის რაოდენობრივი მაჩვენებლების გათვალისწინებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მუხლი 286-ის შესაბამისად განისაზღვრა და გაანგარიშდა რეალიზებული მეწველი ძროხებისა და მოზვრების რაოდენობა/მათი ღირებულება. დადგინდა, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ განხორციელებული რეალიზაცია არ იყო სრულად ასახული ბუღალტრულ და საგადასახადო აღრიცხვაში, რაც ეწინააღმდეგება საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 81-ე მუხლის მოთხოვნებს (აღრიცხვის ვალდებულება) და რის შედეგადაც წარმოიშვა დასაბეგრი შემოსავალი. ამასთანავე, გაანალიზდა შესამოწმებელ პერიოდში შეძენილი ან/და მოყვანილი საკვები მარაგების მოცულობა. მარაგების ნაშთების, მოხმარებისა და ინვენტარიზაციის მონაცემების შედარებითი ანალიზის შედეგად გამოვლინდა სხვაობები, რომლებიც საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 158-ე მუხლის შესაბამისად ჩაითვალა საქონლის რეალიზაციად და დაიბეგრა შესაბამის საანგარიშო პერიოდში. დამატებით დადგენილი შემოსავალი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 159-ე და 160-ე მუხლების გათვალისწინებით, დაექვემდებარა დღგ-ის დასაბეგრ ბრუნვაში ჩართვას. ამასთან, დამატებით მიღებული შემოსავალი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის გათვალისწინებით, დაექვემდებარა საწარმოს დირექტორზე გაცემულ ხელფასად კვალიფიკაციას და საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრას. აღნიშნულის გათვალისწინებით, პირს დაერიცხა დღგ და საშემოსავლო გადასახადი. ასევე, ჯარიმა საქართველოს საგადასახადო კოდქსის 275-ე მუხლის შესაბამისად.

. შემოწმების შედეგად იკვეთება, რომ შპს ,,-----ს“ (ს/ნ ------) არ აქვს სრულად და სწორად ჩათვლილი შესაბამის პერიოდებში გადახდილი დღგ-ის თანხები.

ყოველივე ზემოაღნიშნულისა და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 174-ე და 175-ე მუხლების გათვალისწინებით, აღნიშნული თანხები დაექვემდებარა დღგ-ის ჩათვლაში გათვალისწინებას, რამაც განაპირობა დღგ-ს ნაწილში გადასახადის შემცირება.

. შემოწმების ფარგლებში შესწავლილ იქნა საწარმოს მიერ წარმოდგენილი ბუღალტრული აღრიცხვის მონაცემები და შესაბამისი ქონების გადასახადის დეკლარაციები. შედეგად დადგინდა, რომ შენობა-ნაგებობები არ არის ასახული ბუღალტრულ აღრიცხვაში ძირითად საშუალებებად და შესაბამისად, არ ირიცხება საწარმოს ბალანსზე. ამასთანავე, მათი ღირებულება არ არის ასახული ქონების გადასახადის შესაბამის დეკლარაციებში. ასევე, არასრულად არის დეკლარირებული ბუღალტრულ აღრიცხვაში დაფიქსირებული კომპანიის ძირითადი საშუალებები.

ყოველივე ზემოაღნიშნულისა და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 201-ე და 202-ე მუხლების გათვალისწინებით, პირს დაერიცხა ქონების გადასახადი და ჯარიმა საქაართველოს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის შესაბამისად.

 

შემოსავლების სამსახურმა განიხილა წარმოდგენილი საჩივრები და მიიჩნია, რომ გადასახადის გადამხდელის მოთხოვნა უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ შემდეგ გარემოებათა გამო:

 

პირველ სადავო საკითხთან დაკავშირებით, შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომლის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 49-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, ამ კოდექსის დებულებათა გათვალისწინებით საგადასახადო ორგანოებს თავიანთი კომპეტენციის ფარგლებში და საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით უფლება აქვთ დამოუკიდებლად განსაზღვრონ გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულების მოცულობა საგადასახადო ორგანოში არსებული ინფორმაციით (მათ შორის, გადასახადის გადამხდელის დანახარჯების შესახებ) ან შედარების მეთოდით – სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელების შესახებ ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე, თუ გადასახადის გადამხდელი არ წარადგენს საგადასახადო კონტროლის განსახორციელებლად საჭირო სააღრიცხვო დოკუმენტაციას ან დადგენილი წესის დარღვევით აწარმოებს ბუღალტერიას, აგრეთვე ამ კოდექსით გათვალისწინებულ სხვა შემთხვევებში.

ამავე კოდექსის 61-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილია პირს დაარიცხოს გადასახადი თავის ხელთ არსებული ინფორმაციის საფუძველზე, თუ პირი მას არ წარუდგენს გადასახადის დასარიცხად საჭირო ინფორმაციას.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მიხედვით, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, პირის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვროს არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით (აქტივების სიდიდის, საოპერაციო შემოსავლებისა და ხარჯების, პირის შესახებ ინფორმაციის მისი საქმიანობის სხვა საგადასახადო პერიოდთან ან სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელის შესახებ მონაცემების შედარების, აგრეთვე სხვა მსგავსი ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე):

ა) თუ პირს არ აქვს სააღრიცხვო დოკუმენტაცია ან სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის დადგენა.

ბ) ერთზე მეტი ნებისმიერი შემდეგი პირობის არსებობისას:

ბ.ა) ადგილი აქვს პირის აქტივების დაუსაბუთებელ ზრდას;

ბ.ბ) პირის მიერ ეკონომიკური საქმიანობისათვის ან/და პირადი მოხმარებისათვის გაწეული ხარჯი აჭარბებს დეკლარირებულ შემოსავალს;

ბ.გ) მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად საგადასახადო შემოწმების დაწყების შესახებ საგადასახადო ორგანოს შესაბამისი აქტით განსაზღვრულ შესამოწმებელ პერიოდში გამოვლენილია პირის მიერ საგადასახადო სამართალდარღვევის ჩადენის ორი ან მეტი შემთხვევა;

ბ.დ) გამოვლენილია არსებითი სხვაობა პირის მიერ საგადასახადო ორგანოსათვის წარდგენილ/დეკლარირებულ დაბეგვრასთან დაკავშირებულ მონაცემებსა და მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად ფაქტობრივად დაფიქსირებულ მონაცემებს შორის.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 158-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ით დასაბეგრ პირად (შემდგომ − დასაბეგრი პირი) განიხილება ნებისმიერი პირი, რომელიც ნებისმიერ ადგილზე დამოუკიდებლად ახორციელებს ნებისმიერი სახის ეკონომიკურ საქმიანობას, მიუხედავად ამ საქმიანობის მიზნისა და შედეგისა.

ამავე კოდექსის 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციაა დასაბეგრი პირის მიერ საქართველოს ტერიტორიაზე ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში ანაზღაურების სანაცვლოდ საქონლის მიწოდება.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 163-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად:

1. საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის დღგ-ით დაბეგვრა ხორციელდება საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის მომენტში, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.

2. თუ თანხა სრულად ან ნაწილობრივ ანაზღაურებულია საქონლის მიწოდებამდე/მომსახურების გაწევამდე, ანაზღაურებული თანხის შესაბამისი დღგ-ის გადახდა ხორციელდება ანაზღაურების თანხის გადახდის საანგარიშო პერიოდის მიხედვით, გარდა ამ მუხლის მე-5 და მე-9 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა.

ამავე კოდექსის 164-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, დღგ-ით დასაბეგრი თანხა არის საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის სანაცვლოდ მიღებული/მისაღები ანაზღაურება დღგ-ის გარეშე, საქონლის/მომსახურების ფასთან პირდაპირ დაკავშირებული სუბსიდიის ჩათვლით. აღნიშნული დებულება გამოიყენება საქონლის/მომსახურების გაცვლის ოპერაციის (ბარტერული ოპერაციის) შემთხვევაშიც.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის ,,ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს სამეურნეო ოპერაციის ფორმისა და შინაარსის გათვალისწინებით შეცვალოს მისი კვალიფიკაცია, თუ ოპერაციის ფორმა არ შეესაბამება მის შინაარსს. ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ რაიმე თანხა გამოიყენება კონკრეტული პირის ინტერესებისათვის, ჩაითვლება, რომ ეს თანხა მიღებული აქვს ამ პირს.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის პირველ ნაწილის თანახმად, ხელფასის სახით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება ფიზიკური პირის მიერ დაქირავებით მუშაობის შედეგად მიღებული ნებისმიერი საზღაური ან სარგებელი, მათ შორის, წინა სამუშაო ადგილიდან პენსიის ან სხვა სახით მიღებული შემოსავალი, ან შემოსავალი მომავალი სამუშაო ადგილიდან.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავება ევალება საგადასახადო აგენტს, რომელიც არის იურიდიული პირი, საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, რომელიც დაქირავებულს უხდის ხელფასს.

ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტების თანახმად:

ა) გადასახადის დაკავებისა და ბიუჯეტში მისი გადარიცხვისათვის პასუხისმგებლობა ეკისრება შემოსავლის გადამხდელს;

ბ) გადასახადის თანხის დაუკავებლობის შემთხვევაში შემოსავლის გადამხდელი ვალდებულია ბიუჯეტში შეიტანოს დაუკავებელი გადასახადის თანხა ფაქტობრივად გადახდილი ანაზღაურების შესაბამისად და მასთან დაკავშირებული სანქციები.

ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, პირი, რომელიც ამ მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად გადახდის წყაროსთან აკავებს გადასახადს, ვალდებულია ბიუჯეტში გადარიცხოს გადასახადი პირისათვის თანხის გადახდისთანავე, ხოლო განაცემის არაფულადი ფორმით განხორციელების შემთხვევაში - შესაბამისი თვის ბოლო რიცხვში.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვალდებულებათა შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელს ეკისრება ამ კოდექსით ან/და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობა.

შემოსავლების სამსახური ყურადღებას ამახვილებს საგადასახადო შემოწმების აქტით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომლის მიხედვითაც, საწარმოს მიერ შესამოწმებელ პერიოდზე არ არის წარმოდგენილი ეკონომიკურ საქმიანობასთან დაკავშირებული სამეურნეო ოპერაციების ამსახველი სრულყოფილი ინფორმაცია/დოკუმენტაცია. კერძოდ, არ არის წარმოდგენილი თითოეული სულის მიხედვით შობადობის მონაცემები შესაბამისი საანგარიშო პერიოდის ჭრილში, სადაც მოცემული იქნება ცხოველის ყურის ბირკა/რეესტრის კოდი, ჯიში/სახეობა, დაბადების, განაყოფიერების და მშობიარობის თარიღები, დაბადებული ნაშიერების რაოდენობა თითოეულ მშობიარობაზე. აღრიცხვით არ ჩანს რძის წარმოების სრული ციკლი და განაყოფიერების ფაზები. საწარმო არ აწარმოებს საბუღალტრო აღრიცხვას კანონმდებლობის შესაბამისად. აღნიშნულიდან გამომდინარე, შემოწმების მიერ საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით.

იმის გათვალისწინებით, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ შესამოწმებელ პერიოდზე არ არის წარმოდგენილი ეკონომიკურ საქმიანობასთან დაკავშირებული სამეურნეო ოპერაციების ამსახველი სრულყოფილი ინფორმაცია/დოკუმენტაცია. ასევე, ვინაიდან აღრიცხვით არ ჩანს რძის წარმოების სრული ციკლი, განაყოფიერების ფაზები და გადასახადის გადამხდელი არ აწარმოებს საბუღალტრო აღრიცხვას კანონმდებლობის შესაბამისად, შემოსავლების სამსახური განმარტავს, რომ აუდიტის დეპარტამენტს შეეძლო არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით განესაზღვრა საგადასახადი ვალდებულებები, კერძოდ, შესამოწმებელ პერიოდში შეძენილი ან/და მოყვანილი საკვები მარაგების მოცულობის, მოხმარების, მარაგების ნაშთებისა და ინვენტარიზაციის მონაცემების ანალიზის შედეგად გამოვლენილი სხვაობები, ჩათვლილ იქნა საქონლის რეალიზაციად და დაბეგრა შესაბამის საანგარიშო პერიოდში, რის შედეგადაც დამატებით დადგენილი შემოსავალი დაექვემდებარა დღგ-ის დასაბეგრ ბრუნვაში ჩართვას, რამაც თავის მხრივ, გამოიწვია საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა დღგ-სა და საშემოსავლო გადასახადში.

ამასთან, საგადასახადო დავის ეტაპზე მომჩივნის მხრიდან არ წარმოდგენილა მისი პოზიციის შესაბამისი იმგვარი დოკუმენტაცია/მტკიცებულება, რომელიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს.

ზემოხსენებულ სამართლებრივი ნორმების, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებისა და მხარეთა არგუმენტების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ შემოწმებით საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია საგადასახადო კანონმდებლობის შესაბამისად, წარმოდგენილი საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ არსებობს საჩივრის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი.

 

მე-2 სადავო საკითხთან დაკავშირებით, შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომლის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 174-ე მუხლის პირველ ნაწილის თანახმად, დღგ-ის ჩათვლა არის დასაბეგრი პირის უფლება, შეიმციროს გადასახდელი დღგ-ის თანხა საქონლის მიწოდებასთან/მომსახურების გაწევასთან დაკავშირებული ხარჯის სხვადასხვა კომპონენტის ღირებულებაზე პირდაპირ მიკუთვნებული დღგ-ის თანხით.

ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, დღგ-ის ჩათვლის უფლება წარმოიშობა ჩასათვლელი დღგის თანხის დარიცხვის ვალდებულების წარმოშობის (შესაბამისი ოპერაციის დღგ-ით დაბეგვრის) მომენტიდან.

ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, დღგ-ის ჩათვლის უფლება აქვს მხოლოდ დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებულ დასაბეგრ პირს.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 175-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“, „ბ“ და ,,გ“ ქვეპუნქტების თანახმად, თუ საქონელი/მომსახურება გამიზნულია ან გამოიყენება დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელებისთვის, დასაბეგრ პირს უფლება აქვს ჩაითვალოს:

ა) საქართველოს ტერიტორიაზე სხვა დასაბეგრი პირისგან ამ საქონლის/მომსახურების შეძენისთვის გადახდილი/გადასახდელი დღგ.

ბ) ამ კარის შესაბამისად საქონლის მიწოდებად ან მომსახურების გაწევად განხილულ ოპერაციებთან დაკავშირებით გადასახდელი დღგ.

გ) საქონლის იმპორტისას გადახდილი/გადასახდელი დღგ.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 176-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ის ჩათვლის მიღების საფუძველია:

ა) ამ კოდექსის 175-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტებითა და მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ შემთხვევებში – საქონლის/მომსახურების შეძენასთან დაკავშირებით ამ კოდექსით დადგენილი წესით გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა;

ბ) ამ კოდექსის 175-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევაში – საქონლის იმპორტთან დაკავშირებით, იმპორტის დეკლარაცია;

გ) დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული პირის მიერ უკუდაბეგვრის შემთხვევაში დარიცხული და დღგ-ის დეკლარაციაში ასახული უკუდაბეგვრის დღგ-ის თანხა, რომელიც იმავდროულად ჩათვლის მიღების საფუძველია;

დ) ამ კოდექსის 1611 მუხლით გათვალისწინებულ შემთხვევებში − მყიდველის მიერ საქონლის შეძენის დამადასტურებელი შესაბამისი დოკუმენტი, რომელშიც მითითებული უნდა იყოს საქონლის შესაძენად გადახდილი თანხის (მათ შორის, დღგ-ის თანხის) ოდენობა;

ე) საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილების საფუძველზე საქონლის იმპორტთან დაკავშირებით დღგ-ის დარიცხვისას − დარიცხული დღგ-ის ბიუჯეტში გადახდის დამადასტურებელი დოკუმენტი.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 180-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად:

1. თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არის დადგენილი, დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული დასაბეგრი პირის მიერ სხვა დასაბეგრი პირისთვის საქონლის მიწოდების ან მომსახურების გაწევის შემთხვევაში, გამოიწერება საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა. საქართველოს ფინანსთა მინისტრის მიერ განსაზღვრულ შემთხვევებში შესაძლებელია გამოიწეროს გამარტივებული ფორმის საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა.

2. საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა გამოიწერება წერილობითი ან ელექტრონული ფორმით.

,,გადასახადების ადმინისტრირების შესახებ“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის №996 ბრძანებით დამტკიცებული ინსტრუქციის 72-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ საქონელი/მომსახურება გამიზნულია ან გამოიყენება დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელებისთვის, გარდა ჩათვლის უფლების გარეშე გათავისუფლებული დასაბეგრი ოპერაციებისა, დასაბეგრ პირს უფლება აქვს ჩაითვალოს:

ა) საქართველოს ტერიტორიაზე სხვა დასაბეგრი პირისგან ამ საქონლის/მომსახურების შეძენისთვის გადახდილი/გადასახდელი დღგ;

ბ) ანაზღაურების სანაცვლოდ საქონლის მიწოდებად ან მომსახურების გაწევად, განხილულ ოპერაციებთან დაკავშირებით გადასახდელი დღგ;

გ) საქონლის იმპორტისას გადახდილი/გადასახდელი დღგ;

ხოლო, მე-3 ნაწილის ,,ა“ და ,,ბ“ ქვეპუნქტების თანახმად, დასაბეგრ პირს უფლება არ აქვს ჩაითვალოს:

ა) დღგ, თუ იგი არ არის რეგისტრირებული დღგ-ის გადამხდელად;

ბ) იმ საქონელზე/მომსახურებაზე (გარდა ძირითადი საშუალებებისა) გაწეული ხარჯის ღირებულებაზე მიკუთვნებული დღგ-ის თანხა, რომელიც დასაბეგრი პირის მიერ დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაციამდე პერიოდში გამოყენებულია დასაბეგრ ოპერაციებში.

გადასახადის გადამხდელის მიერ საჩივარში წარმოდგენილ არგუმენტთან, დღგ-ის თანხის ჩათვლასთან დაკავშირებით, შემოსავლების სამსახური ყურადღებას ამახვილებს საქართველოს საგადასახადო კოდქსის 176-ე მუხლის პირველი ნაწილის დისპოზიციაზე, რომელიც ამომწურავად ადგენს დღგ-ის ჩათვლის მიღების საფუძველებს. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან წარმოდგენილი არ არის დასახელებული მუხლით განსაზღვრული კონკრეტული დოკუმენტი/დეკლარაცია, არ არსებობს დღგ-ის ჩათვლის საფუძველი.

ამასთან, შემოსავლების სამსახური აღნიშნავს, რომ საგადასახადო დავის ეტაპზე მომჩივნის მხრიდან არ წარმოდგენილა მისი პოზიციის შესაბამისი იმგვარი დოკუმენტაცია/მტკიცებულება, რომელიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების, საქმეში არსებული მასალებისა და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ შემოწმებით განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები შესაბამისობაშია კანონმდებლობის მოთხოვნებთან, წარმოდგენილი საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ არსებობს მისი დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი.

 

მე-3 სადავო საკითხთან დაკავშირებით, შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომლის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 201-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა.ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, ქონების გადასახადის გადამხდელია რეზიდენტი საწარმო/ორგანიზაცია მის ბალანსზე ძირითად საშუალებად ან/და საინვესტიციო ქონებად აღრიცხულ აქტივებზე, დაუმონტაჟებელ მოწყობილობებზე, დაუმთავრებელ მშენებლობაზე, აგრეთვე მის მიერ ლიზინგით გაცემულ ქონებაზე.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 202-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საწარმოსთვის/ორგანიზაციისთვის ქონების გადასახადის წლიური განაკვეთი განისაზღვრება დასაბეგრი ქონების ღირებულების არა უმეტეს 1 პროცენტის ოდენობით. ამ ნაწილის მიზნებისათვის დასაბეგრი ქონების ღირებულება არის საშუალო წლიური საბალანსო ნარჩენი ღირებულება (გამოიანგარიშება კალენდარული წლის დასაწყისისა და ბოლოსთვის აქტივების საშუალო ღირებულების მიხედვით).

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 205-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საწარმო/ორგანიზაცია ქონების გადასახადის დეკლარაციას შესაბამის საგადასახადო ორგანოს წარუდგენს არა უგვიანეს კალენდარული წლის 1 აპრილისა და ამავე ვადაში იხდის ქონების გადასახადს, გარდა ამ მუხლის მე-7 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევისა. დეკლარაციაში მონაცემები დასაბეგრი ქონების შესახებ შეიტანება გასული საგადასახადო წლის მიხედვით, ხოლო დასაბეგრი მიწის შესახებ – მიმდინარე საგადასახადო წლის მიხედვით.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვალდებულებათა შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელს ეკისრება ამ კოდექსით ან/და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობა.

შემოსავლების სამსახური ყურადღებას ამახვილებს გადასახადის გადამხდელი მიერ საჩივარში მითითებულ არგუმენტაციაზე, რომლის მიხედვით, კომპანიის მიერ მოძრავი ქონების გამოყენება მხოლოდ სასოფლო-სამეურნეო საქმიანობაში ხდება, რაც თავის მხრივ საქართველოს საგადასახადო კოდექსში მოცემული შეღავათის გამოყენების შესაძლებლობას იძლევა ვინაიდან, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 206-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ჯ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად აღნიშნული ქონება გადასახადით დაბეგვრისგან თავისუფლება.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებისა და გადასახადის გადამხდელის მიერ წარმოდგენილი არგუმენტაციის გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახური მიიჩნევს, რომ აღნიშნული სადავო საკითხი საჭიროებს დამატებით შესწავლას. კერძოდ, უნდა დაევალოს აუდიტის დეპარტამენტს, გადასახადის გადამხდელის არგუმენტების გათვალისწინებით, ყოველმხრივ შეისწავლოს/გამოიკვლიოს სადავო საკითხი და შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით, სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, განახორციელოს საგადასახადო ვალდებულებების კორექტირება (შემცირება).

 

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის საფუძველზე,ვ ბ რ ძ ა ნ ე ბ :

 

1.შპს „--------ის“ (ს/ნ-----------) საჩივრები დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2.მე-3 სადავო საკითხთან დაკავშირებით, დაევალოს აუდიტის დეპარტამენტს, გადასახადის გადამხდელის არგუმენტების გათვალისწინებით, ყოველმხრივ შეისწავლოს/გამოიკვლიოს სადავო საკითხი და შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით, სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, განახორციელოს საგადასახადო ვალდებულებების კორექტირება (შემცირება);

3. დანარჩენ ნაწილში საჩივრები არ დაკმაყოფილდეს;

4. აღნიშნული ბრძანება შეიძლება გასაჩივრდეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში (მის.: ქ. თბილისი, ვახტანგ გორგასლის ქ. №16) ან სასამართლოში (მის.: ქ. თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64), საქართველოს საგადასახადო კოდექსის XIV კარით დადგენილი წესის შესაბამისად, ამ ბრძანების ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი

1.გადასახადის გადამხდელი არ ეთანხმება საგადასახადო ვალდებულებების არაპირდაპირი მეთოდით განსაზღვრას.

2.ითხოვს დამკვეთისთვის დარიცხული დღგ-ის თანხის ჩათვლას.

3.არ ეთანხმება სასოფლო-სამეურნეო საქმიანობაში გამოყენებულ მოძრავ ქონებაზე საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრას.

 

ფაქტობრივი გარემოებები

აუდიტის დეპარტამენტის №26216 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა მომჩივანის საქმიანობის კამერალური საგადასახადო შემოწმება. შესამოწმებელ პერიოდად განისაზღვრა 2022 წლის პირველი იანვრიდან 2025 წლის 4 ნოემბრამდე საანგარიშო პერიოდები. საგადასახადო შემოწმების შედეგებზე შედგა საგადასახადო შემოწმების აქტი, რაზეც გამოიცა გადასახადების/გადასახდელების და საგადასახადო სანქციების თანხების დარიცხვის/შემცირების შესახებ №29059 ბრძანება და №068-26 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც გადასახადის გადამხდელს განესაზღვრა სულ 663 227 ლარი, მათ შორის გადასახადი 293 008 ლარი, ჯარიმა 292 117 ლარი და საურავი 78 102 ლარი.

საგადასახადო შემოწმების აქტის მიხედვით ირკვევა,რომ საწარმოს მიერ შესამოწმებელ პერიოდზე არ არის წარმოდგენილი ეკონომიკურ საქმიანობასთან დაკავშირებული სამეურნეო ოპერაციების ამსახველი სრულყოფილი ინფორმაცია/დოკუმენტაცია.საწარმო არ აწარმოებს საბუღალტრო აღრიცხვას კანონმდებლობის შესაბამისად. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 43-ე, 136-ე, მე-8 და 73-ე მუხლებიდან გამომდინარე, შესამოწმებელი საანგარიშო პერიოდის ფარგლებში, ჩატარებული ინვენტარიზაციის შედეგების, აგრეთვე, აღნიშნულ პერიოდში შეძენილი საქონლის რაოდენობრივი მაჩვენებლების გათვალისწინებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მუხლი 286-ის შესაბამისად განისაზღვრა და გაანგარიშდა რეალიზებული საქონლის ღირებულება. დადგინდა, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ განხორციელებული რეალიზაცია არ იყო სრულად ასახული ბუღალტრულ და საგადასახადო აღრიცხვაში, რაც ეწინააღმდეგება საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 81-ე მუხლის მოთხოვნებს (აღრიცხვის ვალდებულება) და რის შედეგადაც წარმოიშვა დასაბეგრი შემოსავალი. ამასთანავე, გაანალიზდა შესამოწმებელ პერიოდში შეძენილი ან/და მოყვანილი საკვები მარაგების მოცულობა. მარაგების ნაშთების, მოხმარებისა და ინვენტარიზაციის მონაცემების შედარებითი ანალიზის შედეგად გამოვლინდა სხვაობები, რომლებიც საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 158-ე მუხლის შესაბამისად ჩაითვალა საქონლის რეალიზაციად და დაიბეგრა შესაბამის საანგარიშო პერიოდში. დამატებით დადგენილი შემოსავალი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 159-ე და 160-ე მუხლების გათვალისწინებით, დაექვემდებარა დღგ-ის დასაბეგრ ბრუნვაში ჩართვას. ამასთან, დამატებით მიღებული შემოსავალი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის გათვალისწინებით, დაექვემდებარა საწარმოს დირექტორზე გაცემულ ხელფასად კვალიფიკაციას და საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრას. აღნიშნულის გათვალისწინებით, პირს დაერიცხა დღგ და საშემოსავლო გადასახადი. ასევე, ჯარიმა საქართველოს საგადასახადო კოდქსის 275-ე მუხლის შესაბამისად.

ასევე,შემოწმების შედეგად იკვეთება, რომ მომჩივანს არ აქვს სრულად და სწორად ჩათვლილი შესაბამის პერიოდებში გადახდილი დღგ-ის თანხები.ყოველივე ზემოაღნიშნულისა და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 174-ე და 175-ე მუხლების გათვალისწინებით, აღნიშნული თანხები დაექვემდებარა დღგ-ის ჩათვლაში გათვალისწინებას, რამაც განაპირობა დღგ-ს ნაწილში გადასახადის შემცირება.

ამასთან,შემოწმების ფარგლებში შესწავლილ იქნა საწარმოს მიერ წარმოდგენილი ბუღალტრული აღრიცხვის მონაცემები და შესაბამისი ქონების გადასახადის დეკლარაციები. შედეგად დადგინდა, რომ შენობა-ნაგებობები არ არის ასახული ბუღალტრულ აღრიცხვაში ძირითად საშუალებებად და შესაბამისად, არ ირიცხება საწარმოს ბალანსზე. ამასთანავე, მათი ღირებულება არ არის ასახული ქონების გადასახადის შესაბამის დეკლარაციებში. ასევე, არასრულად არის დეკლარირებული ბუღალტრულ აღრიცხვაში დაფიქსირებული კომპანიის ძირითადი საშუალებები. ყოველივე ზემოაღნიშნულისა და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 201-ე და 202-ე მუხლების გათვალისწინებით, პირს დაერიცხა ქონების გადასახადი და ჯარიმა საქაართველოს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის შესაბამისად.

 

გადაწყვეტილება

პირველ და მე-2 სადავო საკითხებთან დაკავშირებით შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ შემოწმებით განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები შესაბამისობაშია კანონმდებლობის მოთხოვნებთან, წარმოდგენილი საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ არსებობს მისი დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი.

ხოლო,მე-3 სადავო საკითხთან დაკავშირებით შემოსავლების სამსახური მიიჩნევს, რომ აღნიშნული სადავო საკითხი საჭიროებს დამატებით შესწავლას. კერძოდ, დაევალა აუდიტის დეპარტამენტს, გადასახადის გადამხდელის არგუმენტების გათვალისწინებით, ყოველმხრივ შეისწავლოს/გამოიკვლიოს სადავო საკითხი და შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით, სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, განახორციელოს საგადასახადო ვალდებულებების კორექტირება (შემცირება).

 

დასაბუთება

შემოსავლების მამსახურის დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს: 73(5.9,,ბ“); 101(1); 154(1,,ა“.2 „ა“ და „ბ“.3 „ა“); 158(1); 159(1„ა“); 163(1.2); 164(1); 174(1.2.3); 175(1„ა“, „ბ“ და ,,გ“); 176(1); 180(1.2); 201(1„ა.ა“); 202(1); 205(2); 206(1 „ჯ“);