ბრძანება N 3204
📜 საკანონმდებლო ნორმები
📄 სრული ტექსტი
N 3204
13 თებერვალი 2026
ბ რ ძ ა ნ ე ბ ა
შპს „-----“ (ს/ნ -----) (მის.: ----- )
2026 წლის 15 იანვრის საჩივრის
დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე.
შემოსავლების სამსახურმა დავების განხილვის საბჭოს 2026 წლის 4 თებერვლის სხდომაზე (ოქმი N 10) განიხილა შპს „-----“ (ს/ნ -----) 2026 წლის 15 იანვრის N 5289/21-11 საჩივარი, რომლითაც გადამხდელი არ ეთანხმება პირადი აღრიცხვის ბარათზე დარიცხულ საურავს.
სადავო საკითხი:
გადამხდელი წარმოდგენილ საჩივარში აღნიშნავს, რომ 2025 წლის დეკემბრის თვეში შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის რეკომენდაციით მოახდინა მის ბალანსზე არსებული უძრავი ქონების აფასება 2022 წლიდან 2025 წლის ჩათვლით, შესაბამისად, კომპანიამ დააზუსტა 2022, 2023 და 2024 წლების ქონების გადასახადის დეკლარაციები და იმავე დღესვე გადაიხადა კუთვნილი გადასახადი. დეკლარაციების დაზუსტებამ გამოიწვია საურავის დარიცხვაც, რომელიც დღეისათვის შეადგენს 24 605.13 ლარს, რაც მძიმე ფინანსური ტვირთია კომპანიისათვის. მიუთითებს, რომ შპს „ ----- “ ყოველთვის დროულად ახდენს გადასახადების დეკლარირებას და დროულად იხდის გადასახადებს. აღნიშნულის გათვალისწინებით, კეთილსინდისიერებაზე მითითებით, გადამხდელი ითხოვს დარიცხული საურავის გაუქმებას.
ფაქტობრივი გარემოებები:
შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემის მონაცემებით და აუდიტის დეპარტამენტის მიერ მოწოდებული ინფორმაციით დგინდება, რომ აუდიტის დეპარტამენტის მიერ განხორციელდა შპს „-----“ (ს/ნ ----- ) 2025 წლის ივლისის თვის საანგარიშო პერიოდის მოგების გადასახადის ყოველთვიური დეკლარაციის შესწავლა, რომელიც მიჩნეულ იქნა რისკის შემცველად კონკრეტული ინდიკატორების მიხედვით. შესაბამისი პროცედურული სახელმძღვანელოს მიხედვით, განხორციელდა სათანადო შესწავლის პროცესი, რაც მათ შორის, გულისხმობს შპს „-----“ (ს/ნ -----) მიმართებაში გამოვლენილი რისკების გადამხდელის მიერ დეკლარირებულ მონაცემების სისწორეზე შესაძლო გავლენის გაქარწყლებას ან/და გამოვლენილი უზუსტობის ნებაყოფლობით აღმოფხვრას გადამხდელის მიერ, რაც მდგომარეობს შესაბამისი საგადასახადო ვალდებულებების დეკლარირებას საგადასახადო ორგანოში დაზუსტებული სათანადო დეკლარაციის წარმოდგენით.
შესწავლის პროცესში გადამხდელს მიეცა რეკომენდაცია, გაეკონტროლებინა მის მიერ, ქონების საშუალო წლიური საბალანსო ნარჩენი ღირებულებიდან გამომდინარე ქონების გადასახადის დეკლარირების სისწორე. გადამხდელმა მოახდინა აღნიშნული ქონების აფასება და აქედან გამომდინარე, 2022, 2023 და 2024 წლების საწარმო/ორგანიზაციის ქონების გადასახადის წლიური დეკლარაციების ნებაყოფლობით დაზუსტება. შედეგად, გადამხდელმა 2025 წლის 15 დეკემბერს ქონების გადასახადში დამატებით დაირიცხა 106 907 ლარი (მ.შ. 2022 წ.-32 658 ლ. 2023 წ.-35 108 ლ. 2024 წ.-39 141 ლ.) და 105 000 ლარი იმავე დღეს გადაიხადა ბიუჯეტში. აღნიშნული დეკლარაციების დაზუსტებამ გამოიწვია გადასახადის გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე შესაბამისი საურავის დარიცხვა.
შემოსავლების სამსახურმა განიხილა წარმოდგენილი საჩივარი და მიიჩნია, რომ გადასახადის გადამხდელის მოთხოვნა არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 302-ე მუხლის მე-6 ნაწილის თანახმად, დავის განმხილველ ორგანოებს უფლება აქვთ, საჩივარი განიხილონ დისტანციურად, ტექნიკურ საშუალებათა გამოყენებით. მათ ასევე უფლება აქვთ, საჩივარი განიხილონ მომჩივნის დაუსწრებლად, თუ საქმეში არსებული მასალებიდან სრულად დგინდება დავის საგანთან დაკავშირებული ფაქტობრივი გარემოებები.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია შეასრულოს საგადასახადო ვალდებულებები საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილი წესითა და პირობებით. ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვალდებულებათა შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელს ეკისრება ამ კოდექსით ან/და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობა.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ვალდებულებად ითვლება პირის ვალდებულება, გადაიხადოს ამ კოდექსით დაწესებული, აგრეთვე ამ კოდექსით დაწესებული და მუნიციპალიტეტის წარმომადგენლობითი ორგანოს მიერ შემოღებული გადასახადი. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, პირს საგადასახადო ვალდებულება ეკისრება საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ იმ გარემოებათა წარმოქმნის მომენტიდან, რომლებიც ითვალისწინებს გადასახადის გადახდას. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ვალდებულების შესრულებად ითვლება გადასახადის თანხის დადგენილ ვადაში გადახდა.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო სამართალდარღვევად ითვლება პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება (მოქმედება ან უმოქმედობა), რომლისთვისაც ამ კოდექსით გათვალისწინებულია პასუხისმგებლობა. საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის პირს პასუხისმგებლობა შეიძლება დაეკისროს მხოლოდ ამ კოდექსით დადგენილი საფუძვლითა და წესით.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 270-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო სანქცია არის პასუხისმგებლობის ზომა ჩადენილი საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო სანქცია გამოიყენება გაფრთხილების, საურავის, ფულადი ჯარიმის, სამართალდარღვევის საქონლის ან/და სატრანსპორტო საშუალების უსასყიდლოდ ჩამორთმევის სახით, ამ კოდექსით გათვალისწინებულ შემთხვევებში.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 272-ე მუხლის თანახმად, საურავი არის საგადასახადო სანქცია, რომელიც პირს ეკისრება საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში გადასახადის გადასახდელი თანხის გადაუხდელობისათვის.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს/დავის განმხილველ ორგანოს უფლება აქვს, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციისაგან, თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით.
დადგენილია, რომ გადასახადის გადამხდელის მხრიდან არაზუსტი დეკლარაციების დაზუსტება, კერძოდ, დაახლოებით 106 907 ლარის ოდენობის დამატებით დარიცხვა განხორციელდა მსხვილ გადამხდელთა ოფისის მიერ მიცემული რეკომენდაციის შემდეგ და არა საგადასახადო ორგანოს ჩარევის გარეშე განხორციელებული თვითკონტროლის შედეგად. აღნიშნულმა ქმედებამ, დროში გადასახადების გადაუხდელობის საფუძვლით გამოიწვია საურავის დარიცხვა. თავის მხრივ, გადასახადის გადამხდელი უთითებს რომ კონკრეტული საურავი წარმოადგენს დამატებით და მძიმე ტვირთს და ასევე იმ გარემოებას, რომ გადამხდელმა აღნიშნული განახორციელა ნებაყოფლობით (მიუხედავად იმისა, რომ არ ეთანხმება), თუმცა საგადასახადო ვალდებულების დროში დაგვიანებით შესრულება (და ის გარემოება, რომ არ ეთანხმება, რომელიც სრულიად არ ნიშნავს რომ არ ეკუთვნოდა კონკრეტული) და დარიცხული საურავის დიდი ოდენობა არ და ვერ დაადასტურებს პირის კეთილსინდისიერებას და აღნიშნული საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის, მე-7 ნაწილის შესაბამისად ვერ გახდება დროში გადასახადების გადაუხდელობის საფუძვლით დაკისრებული, კუთვნილი კანონიერი საურავის გაუქმების საფუძველი.
ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმებისა და ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ გადასახადის გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე დარიცხული საურავი მართლზომიერია და არ ექვემდებარება გაუქმებას. ამასთან, განსახილველ შემთხვევაში, გადასახადის გადამხდელის მიერ დეკლარაციის დაზუსტების საფუძვლით დარიცხული საურავის მიმართ შემოსავლების სამსახურს მიზანშეწონილად არ მიაჩნია საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენება. ამდენად, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ არ არსებობს საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის საფუძველზე,ვ ბ რ ძ ა ნ ე ბ :
1. შპს „-----“ (ს/ნ -----) საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
2. აღნიშნული ბრძანება შეიძლება გასაჩივრდეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში (მის.: ქ. თბილისი, ვახტანგ გორგასლის ქ. N 16) ან სასამართლოში (მის.: ქ. თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი N 64), საქართველოს საგადასახადო კოდექსის XIV კარით დადგენილი წესის შესაბამისად, ამ ბრძანების ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.
სადავო საკითხი:
კეთილსინდისიერებაზე მითითებით, გადამხდელი ითხოვს დარიცხული საურავის გაუქმებას.
ფაქტობრივი გარემოებები:
შემოსავლების სამსახურის მონაცემებით, კომპანიის მოგების გადასახადის დეკლარაცია შეფასდა რისკის შემცველად და ჩატარდა შესაბამისი შესწავლა. პროცესში კომპანიას მიეცა რეკომენდაცია ქონების გადასახადის დეკლარირების სისწორის გადამოწმების შესახებ.
გადამხდელმა ნებაყოფლობით დააზუსტა წინა პერიოდების ქონების გადასახადის დეკლარაციები, რის შედეგადაც დაერიცხა დამატებითი გადასახადი (რაც გადახდილ იქნა) და ასევე გამოიწვია საურავის დარიცხვა.
გადაწყვეტილება:
შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ გადასახადის გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე დარიცხული საურავი მართლზომიერია და არ ექვემდებარება გაუქმებას.
დასაბუთება:
შემოსავლების სამსახურის დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს: მუხლი 269(7); 272;.