გადაწყვეტილება №26255/2/2025

№26255/2/2025

18 დეკემბერი 2025

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

 

მომჩივანი: ი/მ --------ი (ს/ნ -----------)

მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი

 

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ, 12.12.2025 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება ი/მ -------ის 3.12.2025 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის №26255/2/2025).

 

დავის საგანი:

უძრავი ქონების რეალიზაციის შედეგად წარმოშობილი საგადასახადო ვალდებულებები.

 

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:

1. აუდიტის დეპარტამენტის 2025 წლის 16 სექტემბრის №083-32 საგადასახადო მოთხოვნა;

2. შემოსავლების სამსახურის 2025 წლის 12 ნოემბრის №24867 ბრძანება.

 

დარიცხული თანხა: 57 154.28 ლარი.

მათ შორის:

გადასახადი - 34 096.06

დღგ - 11 435.51

საშემოსავლო გადასახადი - 22 660.55

ჯარიმა - 16 828.55

საურავი - 6 229.67

 

ფაქტების აღწერა

მეწარმის ძირითადი საქმიანობაა საკურიერო მომსახურების გაწევა, ხოლო დამატებით საქმიანობას წარმოადგენს ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში ბინების ყიდვა-გაყიდვა. გადასახადის გადამხდელად რეგისტრირებულია 2023 წლის 27 ივნისს, მცირე ბიზნესის სტატუსი მინიჭებული აქვს 2023 წლის 1 სექტემბრიდან.

შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2025 წლის 17 ივნისის №12599 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა მომჩივნის საქმიანობის კამერალური თემატური საგადასახადო შემოწმება. შემოწმების შედეგები აისახა 2025 წლის 11 სექტემბრის საგადასახადო შემოწმების აქტში, საიდანაც ირკვევა, რომ სადავო დარიცხვა გამოწვეულია შემდეგი გარემოებებით:

მეწარმეს 2023 წლის 27 ივნისს და 25 ოქტომბერს შეძენილი აქვს ბინები ქ. ----ში, - ქ. №--ში, საკადასტრო კოდებით №--- და №---. შეძენის ღირებულებები შეადგენს 115 650 ლარს და 77 049 ლარს. ზემოთ აღნიშნული საკადასტრო კოდი №-- დაყოფის ხელშეკრულების საფუძველზე 2 ბინად დაიყო და მიენიჭა ახალი საკადასტრო კოდები №-- და №--. ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში მომჩივანმა აღნიშნული ბინების რეალიზაცია მოახდინა 2023 წლის 22 აგვისტოს 68 120 ლარად, 18 ოქტომბერს - 68 390 ლარად და 2024 წლის 6 მარტს - 112 737 ლარად.

საგადასახადო ორგანომ მიიჩნია, რომ სახეზეა გადასახადის გადამხდელის მიერ ეკონომიკური საქმიანობის მიზნით შეძენილი ბინების რეალიზაციით მიღებული შემოსავალი, რომელიც იბეგრება საშემოსავლო გადასახადით. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, შემოწმებით დადგინდა ერთობლივი შემოსავალი, ხოლო ბინების შეძენის ღირებულებების გათვალისწინებით დაანგარიშდა გამოსაქვითი ხარჯები. ჯამში ნამეტი შემოსავალი - 77 720 ლარი, საგადასახადო კოდექსის მე-80, 81-ე, 135-ე და 153-ე მუხლების საფუძველზე, დაიბეგრა საშემოსავლო გადასახადით. მომჩივანს ასევე დაეკისრა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით გათვალისწინებული ჯარიმა.

შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის 2025 წლის 16 სექტემბრის №20288 ბრძანება და №083-32 საგადასახადო მოთხოვნა. მომჩივანს დამატებით გადასახდელად განესაზღვრა 57 154.28 ლარი.

აღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნა 2025 წლის 24 ოქტომბერს გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში, რომელმაც 2025 წლის 12 ნოემბრის №24867 ბრძანებით არ დააკმაყოფილა საჩივარი, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 302-ე, 136-ე, 88-ე, მე-9, 79-ე, მე-80, 81-ე, მე-100, 102-ე, 105-ე, 72-ე, 135-ე, 153-ე, 43-ე მუხლებზე, „სპეციალური დაბეგვრის რეჟიმების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2010 წლის 29 დეკემბრის №415 დადგენილებაზე და ყურადღებას ამახვილებს საგადასახადო შემოწმების აქტით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომლის მიხედვითაც, გადასახადის გადამხდელს 2023 წლის 27 ივნისს და 25 ოქტომბერს შეძენილი აქვს ბინები ქ. --ში (საკადასტრო კოდები №--- და №---), რომელთაგან დაყოფის ხელშეკრულების საფუძველზე საკადასტრო კოდის №-- ქვეშ არსებული ბინა დაიყო 2 ბინად (საკადასტრო კოდები №-- და №--). ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში მომჩივანმა აღნიშნული ბინების რეალიზაცია მოახდინა 2023 წლის 22 აგვისტოს, 18 ოქტომბერს და 2024 წლის 6 მარტს. შემოწმებით ბინების რეალიზაციისა და შეძენის ღირებულებების გათვალისწინებით დაანგარიშდა ნამეტი შემოსავალი, რაც კანონმდებლობის შესაბამისად დაიბეგრა საშემოსავლო გადასახადის 20%-იანი განაკვეთით.

აუდიტის დეპარტამენტის მიერ მიწოდებული ინფორმაციით, მათ შორის საჩივრის ზეპირ განხილვაზე შემმოწმებლის/წარმომადგენლის განმარტებით ირკვევა, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულების მიხედვით არ იკვეთება რემონტის საკითხი, რადგან არ არის დაკონკრეტებული ბინების კონდიციები შესყიდვის დროს. ამასთან, შემოწმების პროცესში გადასახადის გადამხდელის მიერ სხვა რაიმე ხარჯის დოკუმენტაცია ან ხელოსნებზე გადახდილ თანხებზე პოზიცია წარდგენილი არ ყოფილა.

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს, რომ საგადასახადო დავის ეტაპზე მომჩივნის მხრიდან არ წარდგენილა მისი პოზიციის, ბინების რემონტზე გაწეული ხარჯებთან დაკავშირებით, შესაბამისი რაიმე დოკუმენტაცია/მტკიცებულება, მათ შორის არც ხელოსნებთან დადებული ხელშეკრულებებისა და გადახდილი თანხების შესახებ ინფორმაცია, რომელიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს.

ზემოხსენებული სამართლებრივი ნორმების, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებისა და მხარეთა არგუმენტების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ შემოწმებით საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია საგადასახადო კანონმდებლობის შესაბამისად, წარდგენილი საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ არსებობს მისი დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

შემოწმებისას სრულად არ არის გათვალისწინებული მეწარმის მიერ ბინების რემონტზე გაწეული ხარჯები. კერძოდ, არ არის გათვალისწინებული რემონტის დროს ხელოსნებზე გადახდილი თანხები, რაც მნიშვნელოვან წილს წარმოადგენს ბინის რემონტისას და არ შეიძლება ჩაითვალოს არაგონივრულ/არამიზნობრივ ხარჯად. ბინების რემონტის დროს აუცილებელია სხვადასხვა ტიპის ხელოსნის აყვანა, რათა სრულყოფილად და ხარისხიანად მოხდეს ბინის გარემონტება. აღნიშნული ხარჯები წარმოადგენს საერთო ხარჯების 30 პროცენტს.

რეალიზებულ ბინებში რეალურად არის განხორციელებული სარემონტო სამუშაოები და აღნიშნულის დადასტურებას შეძლებს თავდაპირველი გამყიდველისა და შემდეგ მყიდველის ახსნაგანმარტებების საფუძველზე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ითხოვს გაუქმდეს შემოსავლების სამსახურის სადავო ბრძანება და გათვალისწინებულ იქნას რემონტისას ხელოსნებზე გაწეული ხარჯები სრულად, რაც მნიშვნელოვნად შეამცირებს საშემოსავლო გადასახადს. ამასთან, მეწარმეს არ ქონდა არანაირი ინფორმაცია, რომ 2 წელზე ადრე პერიოდში ბინის რეალიზაციისას საჭირო იყო ნამეტი შემოსავლის დაბეგვრა. ეს შემთხვევა გამოწვეულია იყო არცოდნით.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.

საგადასახადო კოდექსის 88-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, საქართველოს პარლამენტის საფინანსო-საბიუჯეტო კომიტეტთან შეთანხმებით, საქართველოს მთავრობას უფლება აქვს, განსაზღვროს შემოსავლის სახეები, რომლებიც არ დაიბეგრება სპეციალური რეჟიმით და არ გაითვალისწინება ერთობლივ შემოსავალში მცირე ბიზნესის სტატუსის მქონე ფიზიკური პირისთვის დადგენილი კალენდარული წლის განმავლობაში მიღებული ერთობლივი შემოსავლის 500 000-ლარიანი ზღვრის, ხოლო ღვინის ტურიზმის საქმიანობის სუბიექტისა და აგროტურისტული საქმიანობის სუბიექტის შემთხვევაში − 700 000-ლარიანი ზღვრის გაანგარიშებისას.

„სპეციალური დაბეგვრის რეჟიმების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2010 წლის 29 დეკემბრის №415 დადგენილებით დამტკიცებულია შემოსავლის სახეები, რომლებიც არ დაიბეგრება სპეციალური რეჟიმით და არ გაითვალისწინება ერთობლივ შემოსავალში მცირე ბიზნესის სტატუსის მქონე ფიზიკური პირისთვის დადგენილი კალენდარული წლის განმავლობაში მიღებული ერთობლივი შემოსავლის 500 000-ლარიანი ზღვრის, ხოლო ღვინის ტურიზმის საქმიანობის სუბიექტისა და აგროტურისტული საქმიანობის სუბიექტის შემთხვევაში − 700 000-ლარიანი ზღვრის გაანგარიშებისას (დანართი 5). შემოსავლის სახეები, რომლებიც არ დაიბეგრება სპეციალური დაბეგვრის რეჟიმით და არ ითვლება მცირე ბიზნესის განხორციელების ფარგლებში მიღებულ ერთობლივ შემოსავალში - ნამეტი შემოსავალი, რომელიც მიღებულია უძრავი ქონების რეალიზაციით.

საგადასახადო კოდექსის მე-9 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ეკონომიკურ საქმიანობად განიხილება ნებისმიერი საქმიანობა, რომელიც ხორციელდება შემოსავლის ან კომპენსაციის მისაღებად, მიუხედავად ამ საქმიანობის შედეგისა, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. საგადასახადო კოდექსის 79-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, საშემოსავლო გადასახადის გადამხდელია რეზიდენტი ფიზიკური პირი. საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, რეზიდენტი ფიზიკური პირის საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრის ობიექტია დასაბეგრი შემოსავალი, რომელიც განისაზღვრება, როგორც სხვაობა კალენდარული წლის განმავლობაში მიღებულ ერთობლივ შემოსავალსა და ამ პერიოდისათვის ამ კოდექსით გათვალისწინებული გამოქვითვების თანხებს შორის.

საგადასახადო კოდექსის 81-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ფიზიკური პირის დასაბეგრი შემოსავალი იბეგრება 20 პროცენტით, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.

საგადასახადო კოდექსის მე-100 მუხლის მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ერთობლივ შემოსავალს განეკუთვნება ეკონომიკური საქმიანობით მიღებული შემოსავლები, რომლებიც დაკავშირებული არ არის დაქირავებით მუშაობასთან.

საგადასახადო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, ეკონომიკური საქმიანობით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება აქტივების რეალიზაციით მიღებული ნამეტი შემოსავალი.

საგადასახადო კოდექსის 105-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილების თანახმად:

1. ერთობლივი შემოსავლიდან გამოიქვითება ყველა ხარჯი, რომელიც დაკავშირებულია მის მიღებასთან, გარდა იმ ხარჯებისა, რომლებიც ამ კოდექსის თანახმად გამოქვითვას არ ექვემდებარება.

2. თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, ყველა ხარჯი დოკუმენტურად უნდა იყოს დადასტურებული.

საგადასახადო კოდექსის 72-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, პირველადი საგადასახადო დოკუმენტი არის წერილობითი დოკუმენტი, რომლითაც შესაძლებელია სამეურნეო ოპერაციის მონაწილე მხარეთა იდენტიფიცირება, აქვს თარიღი და მოიცავს მიწოდებული საქონლის/გაწეული მომსახურების ჩამონათვალსა და ღირებულებას.

საგადასახადო კოდექსის 135-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, პირისთვის (გარდა ამ მუხლის მე-2−მე-5 ნაწილებით გათვალისწინებული პირებისა) საანგარიშო პერიოდია კალენდარული წელი.

საგადასახადო კოდექსის 153-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, საშემოსავლო გადასახადის/მოგების გადასახადის შესახებ დეკლარაციას საგადასახადო ორგანოს საანგარიშო წლის მომდევნო წლის 1 აპრილამდე წარუდგენენ რეზიდენტი ფიზიკური პირები, რომელთა შემოსავალიც არ იბეგრება საქართველოში გადახდის წყაროსთან (გარდა იმ პირებისა, რომლებიც საშემოსავლო გადასახადით იბეგრებიან ამ კოდექსის მე-80 მუხლის მე-7 და 71 ნაწილებით გათვალისწინებული დაბეგვრის ობიექტების მიხედვით).

სადავო საკითხზე წარმოდგენილია აუდიტის დეპარტამენტის 9.12.2025 წლის №----21-14 წერილი, სადაც მითითებულია, რომ მომჩივანი გადასახადის გადამხდელად რეგისტრირებულია 2023 წლის 27 ივნისს, მცირე ბიზნესის სტატუსი მინიჭებული აქვს 2023 წლის 1 სექტემბრიდან. მეწარმის ძირითადი საქმიანობაა საკურიერო მომსახურების გაწევა, ხოლო დამატებით საქმიანობას წარმოადგენს ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში ბინების ყიდვა-გაყიდვა. მომჩივანს 2023 წლის 27 ივნისს და 25 ოქტომბერს შეძენილი აქვს ბინები ქ.----ში, ---ის №-ში, საკადასტრო კოდებით:---- და -----. შეძენის ღირებულებები შეადგენს 115 650 ლარს და 77 049 ლარს. ზემოთ აღნიშნული საკადასტრო კოდი ---- დაყოფის ხელშეკრულების საფუძველზე 2 ბინად დაიყო და მიენიჭა ახალი საკადასტრო კოდები:----,-------. ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში მომჩივანმა აღნიშნული ბინების რეალიზაცია მოახდინა 2023 წლის 22 აგვისტოს 68 120 ლარად, 18 ოქტომბერს - 68 390 ლარად და 2024 წლის 6 მარტს - 112 737 ლარად. შესაბამისად, სახეზეა პირის მიერ ეკონომიკური საქმიანობის მიზნით შეძენილი ბინების რეალიზაციით მიღებული შემოსავალი, რომელიც იბეგრება საშემოსავლო გადასახადით. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, შემოწმებით დადგინდა ერთობლივი შემოსავალი, ხოლო ბინების შეძენის ღირებულებების გათვალისწინებით დაანგარიშდა გამოსაქვითი ხარჯები. პირველი ბინის რეალიზაცია მოხდა 2023 წლის 22 აგვისტოს ღირებულებით 68 120 ლარი, ხოლო მეორე ბინის - 2023 წლის 18 ოქტომბერს ღირებულებით 68 390 ლარი, რის შედეგადაც მომჩივანი გადასცდა დღგ-ის გადამხდელად სავალდებულო რეგისტრაციისთვის განსაზღვრულ 100 000 ლარიან ზღვარს. ამის შემდგომ მას კიდევ რეალიზებული აქვს 1 ბინა. შესაბამისად, ბინების სარეალიზაციო ღირებულებები დაიბეგრა დღგ-ით. ამასთან, ნასყიდობის ხელშეკრულების მიხედვით, არ იკვეთება რემონტის საკითხი, რადგან არ არის დაკონკრეტებული ბინების კონდიციები შესყიდვის დროს. ამასთან, შემოწმების პროცესში გადასახადის გადამხდელის მიერ სხვა რაიმე ხარჯის დოკუმენტაცია ან ხელოსნებზე გადახდილ თანხებზე პოზიცია წარდგენილი არ ყოფილა. არ არის დეკლარირებული სახელფასო განაცემები. შესაბამისად, ხელოსნების მიერ შესრულებული სამუშაო დასაბეგრი იქნებოდა დამატებით საშემოსავლო გადასახადით.

აღსანიშნავია, რომ მომჩივანს საგადასახადო დავის არც ერთ ეტაპზე არ წარმოუდგენია ისეთი დოკუმენტაცია/მტკიცებულებები, რომლებიც შეცვლიდა შემოწმებით დადგენილ გარემოებებს და გახდებოდა დარიცხული თანხების კორექტირების საფუძველი.

ამასთან, როგორც შემოსავლების სამსახურში, ასევე დავების განხილვის საბჭოში დავის განხილვისას, მომჩივანს მიეცა შესაძლებლობა დასწრებოდა საჩივრის განხილვის პროცესს და დამატებით წარმოედგინა არგუმენტაცია/მტკიცებულებები, თუმცა გადასახადის გადამხდელი არ დაესწრო დავის განმხილველ სხდომებს.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმებისა და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე, მხარეთა არგუმენტაციის გათვალისწინებით, საბჭომ მიიჩნია, რომ შემოსავლების სამსახურის სადავო ბრძანება მართლზომიერია, არ არსებობს მისი გაუქმების და მომჩივნის მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი.

 

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

 

1. საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (ქ. თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი

უძრავი ქონების რეალიზაციის შედეგად წარმოშობილი საგადასახადო ვალდებულებები.

 

ფაქტობრივი გარემოებები

შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის №12599 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა მომჩივნის საქმიანობის კამერალური თემატური საგადასახადო შემოწმება. შემოწმების შედეგები აისახა სექტემბრის საგადასახადო შემოწმების აქტში, საიდანაც ირკვევა, რომ მეწარმეს 2023 წლის 27 ივნისს და 25 ოქტომბერს შეძენილი აქვს ბინები . შეძენის ღირებულებები შეადგენს 115 650 ლარს და 77 049 ლარს.ერთერთი შეძენილი ბინა ხელშეკრულების საფუძველზე 2 ბინად დაიყო და მიენიჭა ახალი საკადასტრო კოდები. ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში მომჩივანმა აღნიშნული ბინების რეალიზაცია მოახდინა 2023 წლის 22 აგვისტოს 68 120 ლარად, 18 ოქტომბერს - 68 390 ლარად და 2024 წლის 6 მარტს - 112 737 ლარად.

საგადასახადო ორგანომ მიიჩნია, რომ სახეზეა გადასახადის გადამხდელის მიერ ეკონომიკური საქმიანობის მიზნით შეძენილი ბინების რეალიზაციით მიღებული შემოსავალი, რომელიც იბეგრება საშემოსავლო გადასახადით. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, შემოწმებით დადგინდა ერთობლივი შემოსავალი, ხოლო ბინების შეძენის ღირებულებების გათვალისწინებით დაანგარიშდა გამოსაქვითი ხარჯები. ჯამში ნამეტი შემოსავალი - 77 720 ლარი, საგადასახადო კოდექსის მე-80, 81-ე, 135-ე და 153-ე მუხლების საფუძველზე, დაიბეგრა საშემოსავლო გადასახადით. მომჩივანს ასევე დაეკისრა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით გათვალისწინებული ჯარიმა.

შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის №20288 ბრძანება და №083-32 საგადასახადო მოთხოვნა. მომჩივანს დამატებით გადასახდელად განესაზღვრა 57 154.28 ლარი.

აღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნა გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში, რომელმაც №24867 ბრძანებით არ დააკმაყოფილა საჩივარი, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

გადაწყვეტილება

სამართლებრივი ნორმებისა და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე, მხარეთა არგუმენტაციის გათვალისწინებით, საბჭომ მიიჩნია, რომ შემოსავლების სამსახურის სადავო ბრძანება მართლზომიერია, არ არსებობს მისი გაუქმების და მომჩივნის მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი.

 

დასაბუთება

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს: 72(1); 79( „ა“); 80(1); 81(1); 88(3); 100(3 „ბ“); 102(1 „ბ“); 105(1.2); 135(1); 153(1 ,,ა“);