გადაწყვეტილება № 26989/2/2026

№ 26989/2/2026

07 აპრილი 2026

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

 

მომჩივანი: შპს „------“ (ს/ნ -----)

მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი

 

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ, 27.03.2026 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება ი/მ -----11.03.2026 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის №26890/2/2026).

 

დავის საგანი:

საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდით და დადგენილი ფასნამატით.

 

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:

1. აუდიტის დეპარტამენტის 26.12.2025 წლის №007-404 საგადასახადო მოთხოვნა;

2. შემოსავლების სამსახურის 23.02.2026 წლის №3980 ბრძანება.

 

დარიცხული თანხა: 423 427.56 ლარი.

მათ შორის:

გადასახადი - 264 908.62

დღგ - 121 993.69

საშემოსავლო გადასახადი - 142 914.93

ჯარიმა - 101 348.1

საურავი - 57 170.84

 

ფაქტების აღწერა

გადასახადის გადამხდელის საქმიანობაა ფეხსაცმლით, ფეხსაცმლით ვაჭრობა, რომელსაც ახორციელებს იჯარით აღებულ ფართში ------).

აუდიტის დეპარტამენტის მიერ ჩატარდა გადასახადის გადამხდელის საქმიანობის 1.01.2022 წლიდან 19.12.2025 წლამდე საანგარიშო პერიოდების გასვლითი საგადასახადო შემოწმება. შემოწმების შედეგები აისახა აუდიტის დეპარტამენტის 24.12.2025 წლის საგადასახადო შემოწმების აქტში, რომლის მიხედვით, დარიცხვა განპირობებულია შემდეგი გარემოებების გამო:

1. გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი ცხრილების მიხედვით, შესამოწმებელ პერიოდში, ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში, დეკლარირებული საშუალო შეწონილი ფასნამატი შეადგენს 16- 17%. საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტიდან მოწოდებული ინფორმაცია/დოკუმენტაციით დადგინდა, რომ 2025 წლის პირველი დეკემბრის №26302 ბრძანების საფუძველზე განხორციელდა საკონტროლო შესყიდვის პროცედურა და შეძენილი იქნა 20 ლარის ღირებულების საქონელი, კერძოდ, „მამაკაცის რეზინის ჩექმა ------ წარმოების“ (ერთი ცალის ღირებულება 20 ლარი). საკონტროლო შესყიდვის დროს დაირღვა საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნები (მომხმარებელთან ნაღდი ფულით ანგარიშსწორებისას საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობა), რომელზეც შედგა საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი (№----). მიწოდებული ინფორმაცია/დოკუმენტაციით ასევე დადგინდა, რომ შესამოწმებელ პერიოდში მეწარმის მიერ დაირღვა საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მოთხოვნები (სარეალიზაციო ფასების დაუფიქსირებლობა და გადასახადის გადამხდელის მოწმობის გამოურკვევლობა). ზემოაღნიშნული ინფორმაციის მიხედვით ირკვევა, რომ შესამოწმებელი პერიოდის ბოლოს საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის ოფიცრები 2025 წლის 11, 15 და 18 დეკემბერს იმყოფებოდნენ მეწარმის ეკონომიკური საქმიანობის განხორციელების ობიექტზე საკონტროლო შესყიდვის ჩატარებისა და სარეალიზაციო ფასების ფიქსაციის მიზნით, მაგრამ აღნიშნულ მისამართზე ობიექტი იყო დაკეტილი. აღსანიშნავია, რომ გამოვლენილია არსებითი სხვაობა პირის მიერ საგადასახადო ორგანოსათვის წარდგენილ/დეკლარირებულ დაბეგვრასთან დაკავშირებულ მონაცემებსა და მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად ფაქტობრივად დაფიქსირებულ მონაცემებს შორის, კერძოდ, საკონტროლო შესყიდვის პროცედურის დროს დაფიქსირდა 336%-იანი ფასნამატი, 20 ლარად შეძენილ იქნა ერთი ცალი „მამაკაცის რეზინის ჩექმა ----- წარმოების“, რომლის თვითღირებულება დღგ-ის გარეშე შეადგენს 3,89 ლარს, ხოლო გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი ცხრილების მიხედვით, აღნიშნული საქონლის სარეალიზაციო ღირებულება დაფიქსირებულია 5,4 ლარი, შესაბამისად, დეკლარირებული ფასნამატი აღნიშნულ საქონელზე შეადგენს 18%-ს.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით, კერძოდ, არსებულ ინფორმაცია/დოკუმენტაციაზე დაყრდნობით განისაზღვრა, არადოკუმენტური, რეალიზებული საქონლის თვითღირებულება, რომელზეც სახეობების მიხედვით, საცალო სარეალიზაციო ფასის განსაზღვრის მიზნით, გამოყენებულ იქნა ამავე ტერიტორიულ ერთეულზე მოქმედი მსგავსი პროფილის საქმიანობის მქონე სხვა პირების აუდირებული ფასნამატი. შედეგად, გადასახადის გადამხდელს, საგადასახადო კოდექსის 159-ე მუხლის საფუძველზე, დაერიცხა დღგ და დაეკისრა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით განსაზღვრული ჯარიმა;

2. არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით განისაზღვრა საშემოსავლო გადასახადით დასაბეგრი ბრუნვები, რომელმაც 2022 წლის პერიოდზე შეადგინა

695 283 ლარი, ხოლო 2023 წლის პერიოდზე 572 974 ლარი. შესაბამისად, 2024 წელს დეკლარირებული მცირე ბიზნესის სტატუსის მქონე ფიზიკური პირის ყოველთვიური საშემოსავლო გადასახადი დაექვემდებარა შემცირებას და გადამხდელის შემოსავალი დაიბეგრა, საგადასახადო კოდექსის 81-ე მუხლის შესაბამისად, 20%-იანი განაკვეთით. შედეგად, გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი და დაეკისრა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით განსაზღვრული ჯარიმა.

შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოიცა 26.12.2025 წლის №28512 ბრძანება და №007-404 საგადასახადო მოთხოვნა, რაც გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში. შემოსავლების სამსახურის 23.02.2026 წლის №3980 ბრძანებით საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ხოლო დავების განხილვის საბჭოში არსებული დავის საგნის ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

შემოსავლების სამსახურის 23.02.2026 წლის №3980 ბრძანება გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახურმა იხელმძღვანელა საგადასახადო კოდექსის 302-ე მუხლის მე-2 ნაწილით, 136-ე მუხლის მე-3 ნალით, 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილით, 49-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტით, 61-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 158-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტებით, 163-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილებით, 164-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 79-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით, მე-80 მუხლის პირველი ნაწილით, 81-ე მუხლის პირველი ნაწილით, მე-100 მუხლის პირველი ნაწილით, 102-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით, 88-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 89-ე პირველი, მე-2 და მე-3 ნაწილებით, 90-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილებით, 93-ე მუხლის 11 ნაწილით და საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის „სპეციალური დაბეგვრის რეჟიმების გამოყენების შესახებ“ №999 ბრძანების მე-13 მუხლის პირველი პუნქტით, საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და მიუთითა შემოწმების აქტით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე.

შემოსავლების სამსახურმა განმარტა, რომ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოების თანახმად, მეწარმე დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებულია 2020 წლის 25 მაისს. შესაბამისად, როგორც მცირე ბიზნესის სტატუსის მქონე პირი, რომელიც დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებულია, ვალდებულია აღრიცხოს რეგისტრაციის მომენტისთვის არსებული სასაქონლო-მატერიალური მარაგების ნაშთი. ამდენად, შემოწმების მიერ არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენება და შესაბამისად, სმფ-ების ფაქტობრივ ნაშთსა და შემოწმებით დადგენილ ნაშთს შორის სხვაობის შესამოწმებელ პერიოდში აუდირებული ფასნამატით რეალიზებულად მიჩნევა მართლზომიერია.

ამასთან, შემოსავლების სამსახურმა აღნიშნა, რომ მომჩივანი საჩივარში ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, თუ რა ნაწილში იქნა განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები არამართლზომიერად. ხოლო, დავის წარმოების პროცესში არ ყოფილა წარმოდგენილი ისეთი არგუმენტები/მტკიცებულებები, რომლებიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ გარემოებებს.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, საჩივარი აღნიშნულ ნაწილში დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

მომჩივნის განმარტებით:

ა) არ იყო შესრულებული საგადასახადო ვალდებულებების არაპირდაპირი მეთოდით განსაზღვრისათვის საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლით დადგენილი მოთხოვნები;

ბ) ერთობლივი შემოსავლების და შესაბამისად, გადასახადების გაანგარიშებაში საშუალოდ 66%-იანი ფასნამატი ისეა გამოყენებული, რომ არ არის დაცული „პირის საგადასახადო ვალდებულებების არაპირდაპირი მეთოდით განსაზღვრის შესახებ“ შემოსავლების სამსახურის მეთოდური მითითების მოთხოვნები.

გადასახადის გადამხდელთან საკონტროლო შესყიდვისას, რომლის დროსაც შეძენილ იქნა 20 ლარის ღირებულების საქონელი: (მამაკაცის რეზინის ჩექმა ----- წარმოების 1 ცალი x 20.00 ლარი). საკონტროლო შესყიდვის დროს დაირღვა საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნები (მომხმარებელთან ნაღდი ფულით ანგარიშსწორებისას საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობა), რაზედაც შედგენილ იქნა საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი სერია №-----. მიწოდებული ინფორმაცია/დოკუმენტაციით ასევე დგინდება, რომ შესამოწმებელ პერიოდში მეწარმის მიერ დარღვეულ იქნა საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ზ“ ქვეპუნქტის მოთხოვნები (სარეალიზაციო ფასების არ დაფიქსირება და გადასახადის გადამხდელის მოწმობის გამოუკვრელობა), რაზედაც შედგენილ იქნა საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმები სერია №----- და სერია №-----.

იგივე საქონელზე დეკლარირებული 18%-იანი ფასნამატის ნაცვლად, აუდიტორების მიერ გაანგარიშდა 336%-იანი ფასნამატი.

თუნდაც ის ფაქტი, რომ 5,4 ლარიანი საქონელი გაიყიდა 20 ლარად 336%-იანი ფასნამატით, ჯერ საგადასახადო ოფიცრებისათვის და შემდეგ აუდიტორებისათვის უნდა გამხდარიყო იმის ნიშანი, რომ საკონტროლო შესყიდვისას ნებით თუ უნებლიედ, დაშვებულია შეცდომა, რადგან ასეთი დიდი სხვაობა საბითუმო და საცალო ფასებს შორის და 336%-იანი ფასნამატით საქონლის რეალიზაცია წარმოუდგენელია.

ამ 2 გარემოების ერთობლიობამ ფორმალურად დააკმაყოფილა საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის ბ.გ და ბ.დ ქვეპუნქტების მოთხოვნები, რამაც საშუალება მისცა საგადასახადო ორგანოს არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების.

აღნიშნული მეთოდის გამოყენება უკანონოა, რადგან:

მეწარმე სამშაბათს და პარასკევს არ მუშაობს. ამას ნათლად ადასტურებს ის ფაქტი, რომ სალარო აპარატით ნავაჭრის ყოველდღიური მონაცემების გაანალიზებისას კვირის ზემოთ აღნიშნულ დღეებში სალარო აპარატის გამოყენება არ დასტურდება. ამის დასადასტურებლად წარმოადგენს სრული საანგარიშო პერიოდის (2020-2025 წლების) დეკემბრის თვეების მიხედვით ამონაწერს, საჭიროების შემთხვევაში შეუძლია წარმოადგინოს ყველა თვეზე.

საკონტროლო შესყიდვის შედეგების ოქმი და მომხმარებელთან ნაღდი ფულით ანგარიშსწორებისას საკონტროლო სალარო აპარატის გამოუყენებლობისათვის შედგენილი ოქმები, შედგა 2.12.2025 წელს, სამშაბათ დღეს. მეწარმე იმყოფებოდა სახლში სოფელ ფონიჭალაში შეატყობინეს საგადასახადო ოფიცრების ვიზიტის შესახებ. შესაბამისად, მეწარმე გამოცხადდა ----- ბაზრობაზე, თავის სავაჭრო ობიექტზე, სალარო აპარატით. საგადასახადო ოფიცრების მიერ სალარო აპარატიდან გაცემული იქნა ჩეკი თანხით 0.01 ლარი და იმ დღეს სხვა რაიმე რეალიზაცია სალარო აპარატით არ ფიქსირდება.

რაც შეეხება საკონტროლო შესყიდვების ოქმში დაფიქსირებულ ---- წარმოების 20 ლარიან რეზინის ჩექმას, რომლის ფასნამატის საფუძველზე მოხდა შემდგომში საგადასახადო ვალდებულებების არაპირდაპირი მეთოდით გაანგარიშება, ეს საქონელი მეწარმეს არ ეკუთვნოდა, რაც დასტურდება შემდეგით:

როგორ მოხდებოდა აღნიშნული საქონლის რეალიზაცია, როცა მეწარმე ადგილზე არ იმყოფებოდა იგი გამოძახებული იქნა 2.12.2025 წელს დღის პირველი საათისათვის.

დაუჯერებელი და აბსურდულია ის ფაქტი, რომ მეწარმეს ლილოს ბაზრობაზე მისვლამდე ჰქონოდა სატელეფონო საუბარი საგადასახადო ოფიცრებთან, იცოდა, რომ ისინი მას ელოდებოდნენ და ადგილზე მისვლის შემდეგ დააიგნორირა ყველაფერი (მათ შორის ისიც, რომ 4.11.2025 წლიდან მიმდინარეობდა გასვლითი საგადასახადო შემოწმება, სალარო აპარატიდან არ გასცა ჩეკი და 5.4 ლარიანი ჩექმა მიჰყიდა 20 ლარად.

როდესაც მეწარმე გამოცხადდა ადგილზე, საგადასახადო ოფიცრებს განუცხადა, რომ ეს საქონელი მას არ ეკუთვნოდა და ის წარმოადგენდა მომიჯნავე N90 მაღაზიაში, მომუშავე მეწარმის საკუთრებას, რის შედეგადაც საქონლის რეალური მფლობელის მიერ გაცემული იქნა სალარო აპარატის შესაბამისი ჩეკი.

აღნიშნულის შემდეგ შეიქმნა ვითარება, რომ ყველაფერი გაირკვა და მეწარმემაც დამშვიდებულმა მოაწერა ხელი ოქმებს, მითუმეტეს, რომ მან არ იცის ქართული წერა კითხვა და ხელმოწერა განხორციელდა პლანშეტის მეშვეობით.

აუდიტის დეპარტამენტის 3.11.2025 წლის N24211 ბრძანებით თავდაპირველი შესამოწმებელი პერიოდი განისაზღვრა 1.01.2022 წლიდან და 1.09.2025 წლამდე საანგარიშო პერიოდები, ხოლო 22.12.2025 წლის N27946 ბრძანებით წინა ბრძანებაში შევიდა ცვლილება და შესამოწმებელი პერიოდი გაიზარდა 2025 წლის 19 დეკემბრამდე.

ფაქტია, რომ აღნიშნული განხორციელდა იმის გამო, რომ შექმნილიყო არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების სამართლებრივი საფუძველი.

აღნიშნულ მოსაზრებას ამყარებს შემდეგი ფაქტორი:

საგადასახადო კოდექსის 264-ე მუხლით განსაზღვრულია გასვლითი საგადასახადო შემოწმების ჩატარების სამართლებრივი ასპექტები(წინასწარი შეტყობინება, შემოწმების ვადები და მათი გაგრძელება, შემოწმების შეჩერება ან ეტაპობრივად ჩატარება და ა.შ.), მაგრამ მასში არაფერია ნათქვამი შესამოწმებელი პერიოდის გაზრდაზე. ამიტომ სადავოა საგადასახადო ორგანოს მიერ შესამოწმებელი პერიოდის გაზრდის მართლზომიერება.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, მიაჩნია, რომ აუდიტის დეპარტამენტს არ ჰქონდა არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების საფუძველი და აღნიშნულის გამო დარიცხული თანხები.

საგადასახადო ორგანოს მიერ მიწოდებული გაანგარიშებით ირკვევა, რომ საგადასახადო ორგანოს მიერ საქონლის სახეობების მიხედვით გამოყენებულია 56%-იანი, 66%-იანი და 68%-ანი ფასნამატები, თუმცა ძირითადად ფიგურირებს 66%-იანი ფასნამატი.

საგადასახადო ოფიცრებისაგანაც დადასტურებულია, რომ მეწარმე საქონელს ყიდის საბითუმოდ.

„პირის საგადასახადო ვალდებულებების არაპირდაპირი მეთოდით განსაზღვრის შესახებ“ შემოსავლების სამსახურის მეთოდური მითითების მე-19 მუხლის მე-3 პუნქტის მოთხოვნები არ არის დაცული.

დეკლარირებულ ჯამურ ბრუნვაში დოკუმენტური (ზედნადებებით) რეალიზაციის წილი წლების მიხედვით შეადგენს: 2022 წელს 7.91%, 2023 წელს 6.03%, 2024 წელს 5.54%, 2925 წლის 11 თვე 1.71%, სულ 5.43%.

აუდიტორები მიუთითებენ, რომ სააღრიცხვო დოკუმენტაციით საშუალო შეწონილი ფასნამატი შეადგენს დაახლოებით 16-17%, იგივე ფასნამატი დგინდება დოკუმენტური რეალიზაციის დროს, თუმცა აუდიტორებმა ეს არ ჩათვალეს დადგენილ ფასნამატად და მიუხედავად იმისა, რომ ბუღალტრული აღრიცხვის დოკუმენტაციაში მითითებული დასახელების საქონლის ყოველდღიური მოძრაობაა აღრიცხული, ზედნადების გარეშე რეალიზებული საქონელი ჩათვალეს საცალო რეალიზაციად და გამოიყენეს აუდირებული ფასნამატი, ზემოთ მითითებული მეთოდური მითითების ფასნამატის დადგენის მესამე პუნქტი საშუალოდ 66%-ის ოდენობით.

აქვე იკვეთება 2 საკითხი:

ახდენს ---- და ----- იმპორტირებული ისეთი საქონლის რეალიზაციას, რომელთა ღირებულება მათი ხარისხიდან გამომდინარე, დაბალია. ეს არის ძირითადად რეზინის კალოშები, სანდლები, ჩუსტები, შლოპანცები და ა.შ. მაშინ როდესაც ზედნადების გარეშე გაყიდულ საქონელზე სალარო აპარატის ჩეკის საშუალო ღირებულება 65 ლარია, ეს არ ნიშნავს, რომ მოხდენილია საცალო რეალიზაცია. შეიძლება მოხდა 25 ცალი ბავშვის შლოპანცის, 21 ცალი მამაკაცის რეზინის ჩუსტის, 20 ცალი კალოშის ან მათი სხვადასხვა კომბინაციით რეალიზაცია, რაც ფაქტიურად საბითუმო რეალიზაციაა და არა საცალო. სხვა შემთხვევაში გამოდის, რომ თუ მაგალითად ერთი ცალი ბავშვის შლოპანცი გაიყიდება 3 ლარად და გაიწერება ზედნადები, ეს საბითუმო რეალიზაციაა და ფასნამატზე ვერ მოხდება მოდავება, ხოლო თუ 22 ცალი 66 ლარად გაიყიდება და ზედნადები ვერ გაიწერება, მაშინ 66%-იანი ფასნამატის მიხედვით უნდა განისაზღვროს მეწარმის შემოსავალი. ის, რომ მყიდველები (ძირითადად ლილოს ბაზრობის მოვაჭრეები) უარს ამბობენ ზედნადებზე, არ არის მისი ბრალი და გართულებული საგადასახადო ადმინისტრირების გამო, ის არ უნდა დაისაჯოს ფინანსურად.

უნდა გამომდინარეობდეს, რომ სხვა პირების მიერვე (ვისი ფასნამატიც იქნა გამოყენებული არადოკუმენტურად რეალიზებულ საქონელზე) ----- და ----- იმპორტირებული ანალოგიური ხარისხის და ღირებულების რეზინის კალოშებით, ჩუსტებით და შლოპანცებით უნდა ვაჭრობდნენ და არა სხვა სახის ფეხსაცმლით.

უტყუარად ცნობილია ისეთი ფაქტი, როცა მართლაც ანალოგიური პროდუქციით მოვაჭრე პირთა შემოწმებით დადგენილი დანაკლისის დაფიქსირების შემდეგ, საგადასახადო ორგანოს თანამშრომლებმა მეწარმეს მოსთხოვეს სულ მცირე 25%-იანი ფასნამატით მოეხდინათ დანაკლისის თანხების შესაბამის დეკლარაციებში ასახვა და დაბეგვრა, თუმცა მეწარმის თანხმობის გარეშე ვერ დაასახელებს.

მიაჩნია, რომ სასაქონლო ზედნადებების გარეშე რეალიზებულ საქონელზე აუდირებული ფასნამატის 66%-ის გავრცელება არამართლზომიერია.

გაუგებარია შემოსავლების სამსახურის სადავო გადაწყვეტილებაში არსებული ჩანაწერი, რა შუაშია 2020 წელს დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაცია 2022-2025 წლებთან. საიდანაც დაასკვნა, რომ ამ დროისათვის სმფ-ების ნაშთი არ ჰქონდა აღრიცხული, ამის შესახებ აქტში არაფერია ნათქვამი.

საგადასახადო არ ადგენს, რომ აღრიცხვას არ აწარმოებდა, ინვენტარიზაცია არ ჩატარებულა და ნაშთებს შორის სხვაობა არ დადგენილა, შესაბამისად, ვერც აუდირებული ფასნამატი იქნებოდა გამოყენებული სხვაობაზე.

შემოსავლების სამსახურის მიერ დასაბუთებულ არგუმენტად არ იქნა ჩათვლილი შემდეგი გარემოებები:

შესამოწმებელ პერიოდში სამშაბათს და პარასკევს არ მუშაობდა, რაც დასტურდება იმითაც, რომ ამ დღეებში სალარო აპარატი არ არის გამოყენებული.

2.12.2025 წელს იმყოფებოდა სახლში, სამშაბათ დღეს სოფელ ფონიჭალაში, მხოლოდ მას შემდეგ გამოცხადდა ლილოს ბაზრობაზე, როცა შეატყობინეს საგადასახადო ორგანოს თანამშრომლების ვიზიტის შესახებ.

შესაბამისად, ის ვერც განახორციელებდა სავაჭრო საქმიანობას და იმ დღისთვის უმოქმედო ობიექტში არ იყო ვალდებული გამოეყენებინა სალარო აპარატი და გადამხდელის მოწმობის ასლი და ფასს მაჩვენებლები თვალსაჩინო ადგილზე ჰქონოდა განთავსებული.

336%-იანი ფასნამატით საქონლის რეალიზაცია საგადასახადო ორგანოსათვის და შემოსავლების სამსახურის დავის განმხილველი ორგანოსათვის უნდა გამხდარიყო იმის ცალსახა მანიშნებელი, რომ საკონტროლო შესყიდვისას დაშვებულია შეცდომები, რადგან ასეთი სხვაობა საბითუმო და საცალო ფასებს შორის და 335%-იანი ფასნამატით საქონლის რეალიზაცია არარეალურია. აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ შემოსავლების სამსახურს არ მოუწვევია საგადასახადო ოფიცრები, რომლებმაც ჩაატარეს საკონტროლო შესყიდვა, რაც გახდა არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების საფუძველი.

აღრიცხვაში მამაკაცის რეზინის ჩექმა ----- წარმოების შეძენის, რეალიზაციის და ყოველთვიური ნაშთის მონაცემები ცალკეა აღრიცხული. თუ 336%-იანი ფასნამატი სწორია, მაშინ, რატომ გამოიყენეს აუდიტორებმა ამ საქონელზე 66%-იანი ფასნამატი და არა საკონტროლო შესყიდვით დადგენილი ფასნამატი.

სადავო გადაწყვეტილებაში არაფერია ნათქვამი რამდენად სწორია აუდირებულ ფასნამატად 66%-ის გამოყენება. იმპორტიორის მიერ 66%-იანი ფასნამატით საბითუმო რეალიზაცია ფაქტიურად აორმაგებს საბოლოო მომხმარებლისათვის ამ საქონლის შესახებ ფასებს, რაც დღეისათვის ქვეყანაში განხილვის ერთერთი მთავარი საკითხია.

ითხოვს გათვალისწინდეს ყოველივე ზემოაღნიშნული და დაევალოს შემოსავლების სამსახურს შემოწმების აქტით დარიცხული თანხების შემცირება.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილების მიხედვით:

1. გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სწორად და დროულად აღრიცხოს შემოსავლები და ხარჯები დოკუმენტურად დადასტურებულ მონაცემთა საფუძველზე, ამ თავით გათვალისწინებული მეთოდების გამოყენებით და მიაკუთვნოს იმ საანგარიშო პერიოდს, რომელშიც მოხდა მათი მიღება და გაწევა.

3. გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.

საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ბ.გ“ და „ბ.დ“ ქვეპუნქტების თანახმად, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, პირის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვროს არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით (აქტივების სიდიდის, საოპერაციო შემოსავლებისა და ხარჯების, პირის შესახებ ინფორმაციის მისი საქმიანობის სხვა საგადასახადო პერიოდთან ან სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელის შესახებ მონაცემების შედარების, აგრეთვე სხვა მსგავსი ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე):

ბ) ერთზე მეტი ნებისმიერი შემდეგი პირობის არსებობისას:

ბ.გ) მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად საგადასახადო შემოწმების დაწყების შესახებ საგადასახადო ორგანოს შესაბამისი აქტით განსაზღვრულ შესამოწმებელ პერიოდში გამოვლენილია პირის მიერ საგადასახადო სამართალდარღვევის ჩადენის ორი ან მეტი შემთხვევა;

ბ.დ) გამოვლენილია არსებითი სხვაობა პირის მიერ საგადასახადო ორგანოსათვის წარდგენილ/დეკლარირებულ დაბეგვრასთან დაკავშირებულ მონაცემებსა და მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად ფაქტობრივად დაფიქსირებულ მონაცემებს შორის.

საგადასახადო კოდექსის 49-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, საგადასახადო ორგანოებს უფლება აქვთ დამოუკიდებლად განსაზღვრონ გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულების მოცულობა საგადასახადო ორგანოში არსებული ინფორმაციით (მათ შორის, გადასახადის გადამხდელის დანახარჯების შესახებ) ან შედარების მეთოდით – სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელების შესახებ ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე, თუ გადასახადის გადამხდელი არ წარადგენს საგადასახადო კონტროლის განსახორციელებლად საჭირო სააღრიცხვო დოკუმენტაციას ან დადგენილი წესის დარღვევით აწარმოებს ბუღალტერიას, აგრეთვე ამ კოდექსით გათვალისწინებულ სხვა შემთხვევებში.

საგადასახადო კოდექსის 61-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილია პირს დაარიცხოს გადასახადი თავის ხელთ არსებული ინფორმაციის საფუძველზე, თუ პირი მას არ წარუდგენს გადასახადის დასარიცხად საჭირო ინფორმაციას.

„ცალკეულ შემთხვევებში პირის საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრის მიზნით მეთოდური მითითებების დამტკიცების თაობაზე“ შემოსავლების სამსახურის უფროსის 2019 წლის 8 ივლისის №22708 ბრძანებით დამტკიცებული მეთოდური მითითების (დანართი 10) „პირის საგადასახადო ვალდებულების არაპირდაპირი მეთოდით განსაზღვრის შესახებ“ მე-20 მუხლის მე-3 პუნქტის მიხედვით, ფასნამატები გამოიყენება შემდეგი რიგითობით:

ა) პირველი - „დოკუმენტური ფასნამატი“;

ბ) მეორე - „მიმდინარე კონტროლის ფასნამატი“;

გ) მესამე - „სხვა შემოწმების ფასნამატი“;

დ) მეოთხე - „მესამე პირების ფასნამატი“;

ე) მეხუთე - „სხვა ფასნამატი“.

ამავე მუხლის მე-4 პუნქტის მიხედვით, ყოველი მომდევნო ფასნამატი გამოიყენება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ წინა ფასნამატის თაობაზე არ მოიპოვება სათანადო ინფორმაცია ან/და ვერ კმაყოფილდება შესაბამისი ფასნამატის დადგენილად მიჩნევის პირობა. ამასთან:

ა) თუ კონკრეტულ წელზე და ჯგუფზე ვერ დგინდება დოკუმენტური ფასნამატი, გამოიყენება ამავე სახეობის ჯგუფზე დადგენილი დოკუმენტური ფასნამატი, რომელიც დადგინდა განსახილველი წლის უახლოესი სამი წლიდან ერთ-ერთ უახლოეს წელს;

ბ) ამ მუხლის მე-4 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევაში, თუ დოკუმენტური ფასნამატი დადგინდა, როგორც განსახილველი წლის წინა წელს, ისე მის მომდევნო წელს, გამოიყენება ამ მომიჯნავე წლების ფასნამატების საშუალო მონაცემი, რომელიც გამოითვლება ამ მეთოდური მითითების მე-19 მუხლის მე-2 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად;

გ) თუ ვერ დადგინდა დოკუმენტური ფასნამატი და ვერც მისი გამოყენების პირობები დაკმაყოფილდა, შესაბამის ჯგუფზე გამოიყენება მიმდინარე კონტროლის ფასნამატი, რომელიც დადგინდა განსახილველ ჯგუფზე, განსახილველ წელს, ხოლო, თუ კონკრეტულ წელზე და ჯგუფზე ვერ დგინდება მიმდინარე კონტროლის ფასნამატი, გამოიყენება ამავე სახეობის ჯგუფზე დადგენილი მიმდინარე კონტროლის ფასნამატი, რომელიც დადგინდა განსახილველი წლის უახლოესი სამი წლიდან ერთ-ერთ უახლოეს წელს;

დ) ამ მუხლის მე-4 პუნქტის „გ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევაში, თუ მიმდინარე კონტროლის ფასნამატი დადგინდა განსახილველი წლის ორ მომიჯნავე წელს, გამოიყენება ამ ფასნამატების საშუალო მონაცემი, რომელიც გამოითვლება ამ მეთოდური მითითების მე-19 მუხლის მე-2 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად;

ე) თუ ვერ დადგინდა დოკუმენტური და მიმდინარე კონტროლის ფასნამატები და ვერც მათი გამოყენების პირობები დაკმაყოფილდა, შესაბამის ჯგუფზე გამოიყენება „სხვა შემოწმების ფასნამატი“, რომელიც დადგინდა განსახილველ წელს და განსახილველ ჯგუფზე;

ვ) თუ ვერ დადგინდა დოკუმენტური, მიმდინარე კონტროლის და სხვა შემოწმების ფასნამატები და ვერც მათი გამოყენების პირობები დაკმაყოფილდა, შესაბამის ჯგუფზე გამოიყენება მესამე პირების ფასნამატი, რომელიც დადგინდა განსახილველ წელს და განსახილველ ჯგუფზე;

ზ) თუ ვერ დადგინდა დოკუმენტური, მიმდინარე კონტროლის, სხვა შემოწმების და მესამე პირების ფასნამატები და ვერც მათი გამოყენების პირობები დაკმაყოფილდა, შესაბამის ჯგუფზე გამოიყენება სხვა ფასნამატი, რომელიც დადგინდა განსახილველ წელს და განსახილველ ჯგუფზე.

ამასთან, ამავე მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად, მიუხედავად ამ მუხლის მე-3 და მე-4 პუნქტებით გათვალისწინებული დებულებისა, სათანადო დასაბუთების შემთხვევაში, აუდიტორი უფლებამოსილია ფასნამატები გამოიყენოს შესაბამისი რიგითობის დაცვის გარეშე.

საგადასახადო კოდექსის 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაცია არის დასაბეგრი პირის მიერ საქართველოს ტერიტორიაზე ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში ანაზღაურების სანაცვლოდ საქონლის მიწოდება.

საგადასახადო კოდექსის 163-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად:

1. საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის დღგ-ით დაბეგვრა ხორციელდება საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის მომენტში, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.

2. თუ თანხა სრულად ან ნაწილობრივ ანაზღაურებულია საქონლის მიწოდებამდე/მომსახურების გაწევამდე, ანაზღაურებული თანხის შესაბამისი დღგ-ის გადახდა ხორციელდება ანაზღაურების თანხის გადახდის საანგარიშო პერიოდის მიხედვით, გარდა ამ მუხლის მე-5 და მე-9 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა.

საგადასახადო კოდექსის 164-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, დღგ-ით დასაბეგრი თანხა არის საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის სანაცვლოდ მიღებული/მისაღები ანაზღაურება დღგ-ის გარეშე, საქონლის/მომსახურების ფასთან პირდაპირ დაკავშირებული სუბსიდიის ჩათვლით. აღნიშნული დებულება გამოიყენება საქონლის/მომსახურების გაცვლის ოპერაციის (ბარტერული ოპერაციის) შემთხვევაშიც.

საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, რეზიდენტი ფიზიკური პირის საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრის ობიექტია დასაბეგრი შემოსავალი, რომელიც განისაზღვრება, როგორც სხვაობა კალენდარული წლის განმავლობაში მიღებულ ერთობლივ შემოსავალსა და ამ პერიოდისათვის ამ კოდექსით გათვალისწინებული გამოქვითვების თანხებს შორის.

საგადასახადო კოდექსის მე-100 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, რეზიდენტის ერთობლივი შემოსავალი შედგება საქართველოში არსებული წყაროდან და საქართველოს ფარგლების გარეთ მიღებული შემოსავლებისაგან. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ერთობლივ შემოსავალს განეკუთვნება ეკონომიკური საქმიანობით მიღებული შემოსავლები, რომლებიც დაკავშირებული არ არის დაქირავებით მუშაობასთან.

საგადასახადო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, ეკონომიკური საქმიანობით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება საქონლის/მომსახურების მიწოდებით მიღებული შემოსავლები.

აუდიტის დეპარტამენტის 16.03.2026 წლის 21650-21-14 წერილით წარმოდგენილი ინფორმაციით:

1. გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი ცხრილების მიხედვით შესამოწმებელ პერიოდში ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში, დეკლარირებული საშუალო შეწონილი ფასნამატი შეადგენს 16- 17%. შემოსავლების სამსახურის მონიტორინგის დეპარტამენტიდან მიწოდებული ინფორმაცია/დოკუმენტაციით, დგინდება, რომ 1.12.2025 წლის №26302 ბრძანების საფუძველზე, განხორციელდა საკონტროლო შესყიდვის პროცედურა, რომლის დროსაც შეძენილ იქნა 20 ლარის ღირებულების საქონელი: ("მამაკაცის რეზინის ჩექმა ---- წარმოების" 1 ცალი x 20.00 ლარი). საკონტროლო შესყიდვის დროს დაირღვა საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნები (მომხმარებელთან ნაღდი ფულით ანგარიშსწორებისას საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობა), რაზედაც შედგენილ იქნა საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი სერია №----. მიწოდებული ინფორმაცია/დოკუმენტაციით ასევე დგინდება, რომ შესამოწმებელ პერიოდში მეწარმის მიერ დარღვეულ იქნა საგადასახადო კოდექსის 43 მუხლის პირველი ნაწილის „ზ“ ქვეპუნქტის მოთხოვნები (სარეალიზაციო ფასების არ დაფიქსირება და გადასახადის გადამხდელის მოწმობის გამოუკვრელობა), რაზედაც შედგენილ იქნა საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმები სერია №CB1840262 და სერია №CB1840259.

საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტიდან მიწოდებული ინფორმაციით ასევე დადგინდა, რომ შესამოწმებელი პერიოდის ბოლოს, №26302 ბრძანების საფუძველზე, საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის სამართალდარღვევათა გამოვლენის სამმართველოს ოფიცრები 2025 წლის 11, 15, 18 დეკემბერს იმყოფებოდნენ მისამართზე: ქ. თბილისი ისანი- სამგორი/კახეთის გზატკეცილის 112 ლილოს ბაზრობის ტერიტორიაზე რიგი G4 მაღ. 89-ში, მეწარმის კუთვნილ ობიექტში საკონტროლო შესყიდვის ჩატარების და სარეალიზაციო ფასების ფიქსაციის მიზნით, მაგრამ აღნიშნულ მისამართზე ობიექტი იყო დაკეტილი.

აღსანიშნავია, რომ გამოვლენილია არსებითი სხვაობა პირის მიერ საგადასახადო ორგანოსათვის წარდგენილ/დეკლარირებულ დაბეგვრასთან დაკავშირებულ მონაცემებსა და მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად ფაქტობრივად დაფიქსირებულ მონაცემებს შორის, კერძოდ:

საკონტროლო შესყიდვის პროცედურის დროს დაფიქსირდა 336% ფასნამატი, 20 ლარად შეძენილ იქნა 1 ცალი „მამაკაცის რეზინის ჩექმა ------ წარმოების", რომლის თვითღირებულება დღგ-ს გარეშე შეადგენს 3,89 ლარს, (20/1,18/3,89-1=336%), ხოლო წარმოდგენილი ცხრილების მიხედვით აღნიშნული საქონლის სარეალიზაციო ღირებულება დაფიქსირებულია 5,4 ლარად, შესაბამისად დეკლარირებული ფასნამატი აღნიშნულ საქონელზე შეადგენს 18% (5,4/1,18/3,98-1=18%).

ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, საგადასახადო ორგანომ იხელმძღვანელა საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ბ“, „ბ.გ“ და „ბ.დ“ ქვეპუნქტების შესაბამისად და პირის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით. კერძოდ არსებული ინფორმაცია/დოკუმენტაციაზე დაყრდნობით განისაზღვრა, არადოკუმენტური, რეალიზებული საქონლის თვითღირებულება, რომელზეც სახეობების მიხედვით საცალო სარეალიზაციო ფასის განსაზღვრის მიზნით გამოყენებულ იქნა ამავე ტერიტორიულ ერთეულზე (ქ. თბილისი "ლილოს ბაზრობა") მოქმედი მსგავსი პროფილის საქმიანობის მქონე სხვა პირების აუდირებული ფასნამატი. შედეგად, დადგინდა გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებები.

ამავე წერილის მიხედვით, აღსანიშნავია, რომ თუ სამშაბათს და პარასკევს გადამხდელი არ საქმიანობს, საკონტროლო შესყიდვის დროს საგადასახადო ოფიცრებს გახსნილი დახვდათ ლილო მოლში რიგი G-4 მაღაზია N89, რა დროსაც განხორციელდა საკონტროლო შესყიდვა და შემდეგ გამოცხადდა მეწარმე და მეწარმის არყოფნის პერიოდში ვინ გახსნა მისი კუთვნილი ობიექტი (არევა შეუძლებელია მაღაზიას დიდი ასოებით აწერია N89) და დახლზე ვინ განათავსა საქონელი. ასევე გასათვალისწინებელია, რომ იმპორტირებული საქონლის საბითუმო რეალიზაცია ზედნადებებით განხორციელებულია გადასახადის გადამხდელის მიერ იჯარით აღებული საწყობიდან, რომელიც მდებარეობს სოფელ მარტყოფში, ხოლო საკონტროლო შესყიდვა ჩატარებულია ლილოს ბაზრობის ტერიტორიაზე სადაც მეწარმეს დახლებზე აქვს საქონელი განთავსებული. გადამხდელის პოზიციას შესამოწმებელი პერიოდის ცვლილებასთან დაკავშირებით, სსკ-ის 264-ე მუხლი არ არეგულირებს შესამოწმებელ პერიოდს, აღნიშნული რეგულირდება სსკ-ის მე-4 მუხლით, ხოლო ბრძანებაში ცვლილების შეტანა რეგულირდება საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 63-ე მუხლით.

2. გადასახადის გადამხდელის მიერ მითითებულ შემოსავლების სამსახურის „პირის საგადასახადო ვალდებულებების არაპირდაპირი მეთოდით განსაზღვრის შესახებ“ მეთოდური მითითებების მე-19 მუხლის მე-3 ქვეპუნქტით ფასნამატების დადგენის წყაროს განსაზღვრას, საგადასახადო ორგანო განმარტავს:

1) პირველი – სააღრიცხვო დოკუმენტაცია (ზედნადებები) შემოწმების მსვლელობისას გამოყენებული არ ყოფილა, ვინაიდან გაკეთებული ანალიზის მიხედვით იმპორტირებული საქონლის რეალიზაცია ზედნადებებით განხორციელებულია გადასახადის გადამხდელის მიერ იჯარით აღებული საწყობიდან, რომელიც მდებარეობს სოფელ მარტყოფში, ხოლო საკონტროლო შესყიდვა ჩატარებულია ლილოს ბაზრობის ტერიტორიაზე, სადაც გადამხდელს დახლებზე აქვს საქონელი განთავსებული.

2) მეორე - ჩატარებული მიმდინარე კონტროლის ღონისძიებებით დაფიქსირებული ინფორმაცია გამოყენებული ვერ იქნებოდა ვინაიდან შესყიდული იქნა მხოლოდ ერთი სახეობის საქონელი კერძოდ, საკონტროლო შესყიდვის პროცედურის დროს დაფიქსირდა 336% ფასნამატი, 20 ლარად შეძენილ იქნა 1 ცალი „მამაკაცის რეზინის ჩექმა ----- წარმოების", რომლის თვითღირებულება დღგ-ს გარეშე შეადგენს 3,89 ლარს, (20/1,18/3,89-1=336%), შემოწმების მსვლელობისას გამოყენებული იქნა მესამე შესადარისი პირების საგადასახადო შემოწმების მასალები (“სხვა 'შემოწმების ფასნამატი"), რომლის მიხედვითაც ჯამურად საშუალო შეწონილმა ფასნამატმა შეადგინა 63%.

საბჭოს სხდომაზე სადავო საკითხის ზეპირი განხილვისას მოპასუხე ორგანოს წარმომადგენელმა განმარტა, რომ საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის მიერ შესამოწმებელ პერიოდში საგადასახადო სამართალდარღვევებზე შედგენილი ზემოაღნიშნული ოქმები, ძალაშია და გადასახადის გადამხდელის მიერ არ გასაჩივრებულა, რაც მომჩივნის წარმომადგენელმაც დაადასტურა და აღნიშნულის მიზეზად დაასახელა ის ფაქტი, რომ ვინაიდან საგადასახადო შემოწმება მიმდინარეობდა მეწარმე მოერიდა საგადასახადო ორგანოსთან კონფლიქტს.

საბჭო ყურადღებას ამახვილებს მოპასუხე ორგანოს მიერ წარმოდგენილ ინფორმაციაზე და აღნიშნავს, რომ მიუხედავად იმისა, რომ მომჩივანს მიეცა საჩივრის ზეპირ განხილვაში მონაწილეობის მიღების შესაძლებლობა, მან ვერ შეძლო წარმოედგინა მოპასუხე ორგანოს საპირწონე, გამაბათილებელი არგუმენტები ან მტკიცებულებები, რაც მის მიერ დასახელებული არგუმენტების გათვალისწინების, შემოწმებისას დადგენილი გარემოებების შეცვლის და შესაბამისად, შემოწმების აქტით დარიცხული თანხების შემცირების საფუძველი გახდებოდა.

მხარეთა არგუმენტების, სადავო საქმეზე არსებული მასალების შესწავლის/შეფასების და ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საბჭოს მიაჩნია, რომ ვინაიდან მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად საგადასახადო შემოწმების დაწყების შესახებ საგადასახადო ორგანოს შესაბამისი აქტით განსაზღვრულ შესამოწმებელ პერიოდში გამოვლენილია პირის მიერ საგადასახადო სამართალდარღვევის ჩადენის ორი ან მეტი შემთხვევა, ასევე, გამოვლენილია არსებითი სხვაობა პირის მიერ საგადასახადო ორგანოსათვის წარდგენილ/დეკლარირებულ დაბეგვრასთან დაკავშირებულ მონაცემებსა და მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად ფაქტობრივად დაფიქსირებულ მონაცემებს შორის, საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებების არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით და დადგენილი ფასნამატით დამატებითი საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრის შესახებ მართებულია, არ არსებობს მომჩივნის არგუმენტების გათვალისწინების და საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი.

 

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

 

1. საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (ქ. თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი

საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდით და დადგენილი ფასნამატით.

 

ფაქტობრივი გარემოებები

გადასახადის გადამხდელის საქმიანობის სფეროს წარმოადგენს ფეხსაცმლით ვაჭრობა, საკონტროლო შესყიდვის დროს დაირღვა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნები (მომხმარებელთან ნაღდი ფულით ანგარიშსწორებისას საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობა), რომელზეც შედგა საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი. ასევე, გამოვლენილია არსებითი სხვაობა პირის მიერ საგადასახადო ორგანოსათვის წარდგენილ/დეკლარირებულ დაბეგვრასთან დაკავშირებულ მონაცემებსა და მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად ფაქტობრივად დაფიქსირებულ მონაცემებს შორის. აღნიშნულიდან გამომდინარე, გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით. შედეგად, გადამხდელს დაერიცხა დღგ და განსაზღვრული ჯარიმა.

არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით განისაზღვრა საშემოსავლო გადასახადით დასაბეგრი ბრუნვები. , 2024 წელს დეკლარირებული მცირე ბიზნესის სტატუსის მქონე ფიზიკური პირის ყოველთვიური საშემოსავლო გადასახადი დაექვემდებარა შემცირებას და გადამხდელის შემოსავალი დაიბეგრა, 20%-იანი განაკვეთით. გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი და განსაზღვრული ჯარიმა.

 

გადაწყვეტილება

საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებების არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით და დადგენილი ფასნამატით დამატებითი საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრის შესახებ მართებულია, არ არსებობს მომჩივნის არგუმენტების გათვალისწინების და საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი.

 

დასაბუთება

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს; 73(5);100;102;81