ბრძანება N 27266
📜 საკანონმდებლო ნორმები
📄 სრული ტექსტი
N 27266
11 დეკემბერი 2025
ბ რ ძ ა ნ ე ბ ა
შპს ------- (ს/ნ ---------------)
(მის.: ----------------------------)
2025 წლის 11 ნოემბრის საჩივრის
დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე
შემოსავლების სამსახურმა დავების განხილვის საბჭოს 2025 წლის 20 ნოემბრის სხდომაზე (ოქმი №96) განიხილა შპს „------“ (ს/ნ ------) 2025 წლის 11 ნოემბრის №98767/1/2025 საჩივარი, შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2025 წლის 13 ოქტომბრის №002-144 საგადასახადო მოთხოვნასთან დაკავშირებით.
სადავო საკითხები:
1.გადასახადის გადამხდელი არ ეთანხმება დღგ-ისა და საშემოსავლო გადასახადის ნაწილში განსაზღვრულ საგადასახადო ვალდებულებებს. განმარტავს, რომ შემოწმების აქტში დაფიქსირებული ქონება წარმოადგენს კომპანიის პარტნიორების ინვესტიციას, რომელიც ეკონომიკური საქმიანობის საწყის ეტაპზე შეტანილ იქნა კომპანიაში, ხოლო შემდგომ დაუბრუნდა პარტნიორებს. აცხადებს, რომ აღნიშნული თანხები არ განიხილება როგორც შემოსავალი და შესაბამისად, არ უნდა დაბეგრილიყო. ამასთან, განმარტავს, რომ ქონების შეფასება განხორციელდა მხოლოდ 2024 წლის ივნისის თვის მონაცემების საფუძველზე და შემმოწმებელმა არ განახორციელა ადგილზე ინსპექტირება. მიუთითებს, რომ შეფასება არ ასახავს ქონების რეალურ მდგომარეობას და შეფასებულია ზედმეტად მაღალი ღირებულებით.
2. გადასახადის გადამხდელი არ ეთანხმება ქონების გადასახადის დარიცხვას. აცხადებს, რომ ქონების გადასახადი არასწორად არის განსაზღვრული მთელი საგადასახადო წლისთვის, რადგან ქონება მხოლოდ წლის ნაწილის განმავლობაში იყო კომპანიის მფლობელობაში და შემდგომ დაუბრუნდა პარტნიორებს.
ფაქტობრივი გარემოებები:
საქმეზე არსებული მასალებიდან დგინდება, რომ აუდიტის დეპარტამენტის 2025 წლის 20 აგვისტოს №18676 და 9 სექტემბრის №19743 ბრძანებების საფუძველზე ჩატარდა შპს „------“ (ს/ნ ------) საქმიანობის კამერალური საგადასახადო შემოწმება. შესამოწმებელ პერიოდად განისაზღვრა 2022 წლის პირველი იანვრიდან 2025 წლის პირველ აგვისტომდე საანგარიშო პერიოდები. საგადასახადო შემოწმების შედეგებზე 2025 წლის 8 ოქტომბერს შედგა საგადასახადო შემოწმების აქტი, გამოიცა 2025 წლის 13 ოქტომბრის №21798 ბრძანება და ამავე თარიღის №002-144 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც გადასახადის გადამხდელს გადასახდელად დამატებით განესაზღვრა სულ 1 314 063 ლარი, მათ შორის, გადასახადი 751 026 ლარი, ჯარიმა 375 513 ლარი და საურავი 187 524 ლარი.
საგადასახადო შემოწმების აქტის მიხედვით დარიცხვა განპირობებულია შემდეგი გარემოებებით:
კომპანიას 2018 წლის საანგარიშო პერიოდში შპს „-----“ შეძენილი აქვს უძრავი ქონება ჯამში 909 კვ.მ, რომლის ღირებულება, გამოწერილი საგადახადო ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით, შეადგენს 646 955 ლარს. ასევე, 2018 წლის თებერვლის თვიდან 2021 წლის ივნისის თვის ჩათვლით პერიოდებში კომპანიის მიერ მიღებული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების ანალიზით დადგინდა, რომ გადამხდელს უფიქსირდება სხვადასხვა სახის სამშენებლო-სარემონტო მასალების შეძენა ჯამში 283 087 ლარის ოდენობით (დღგ-ის ჩათვლით). საწარმოს ქონებისა და სამშენებლო-სარემონტო მასალების შეძენის პერიოდებში მიღებული აქვს შესაბამისი დღგ-ის ჩათვლები. საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში წარდგენილი დოკუმენტების ანალიზის შედეგად დადგინდა, რომ გადამხდელს, შესამოწმებელ პერიოდში, კერძოდ, 2024 წლის 18 ივნისს, გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულებების მიხედვით, ურთიერთდამოკიდებულ სამ ფიზიკურ პირზე (რომლებიც წარმოადგენენ საწარმოს დამფუძნებლებს და დირექტორს) უსასყიდლოდ გადაცემული აქვს უძრავი ქონება ჯამში 909 კვ.მ (ს/კ -------); ტერასა+დამხმარე ფართი 494 კვ.მ (ს/კ ------); ტერასა+დამხმარე ფართი 372 კვ.მ (ს/კ --------); დამხმარე ფართი 21 კვ.მ (ს/კ --------); ბინა 21 კვ.მ, ხოლო დეკლარირება აღნიშნული ოპერაციის დღგ-ით დაბეგვრის კუთხით არ განუხორციელებია. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურიდან შემოწმებისთვის მოწოდებული სასაქონლო ექსპერტიზის დასკვნის მიხედვით, ზემოაღნიშნული ქონების საბაზრო ღირებულება 2024 წლის 18 ივნისის მდგომარებით შეადგენს 2 291 078 ლარს. აქედან გამომდინარე, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 159-ე მუხლის შესაბამისად, შემოწმების მიერ განხორციელდა 2024 წლის ივნისის თვის საანგარიშო პერიოდზე დღგ-ის დეკლარაციის კორექტირება. შედეგად, გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა დღგ და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით განსაზღვრული ჯარიმა.
გადასახადის გადამხდელს შესამოწმებელ პერიოდში, კერძოდ, 2024 წლის 18 ივნისს, გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულებების მიხედვით, ურთიერთდამოკიდებულ სამ ფიზიკურ პირზე (რომლებიც წარმოადგენენ საწარმოს დამფუძნებლებს და დირექტორს) უსასყიდლოდ გადაცემული აქვს უძრავი ქონება ჯამში 909 კვ.მ, მათ შორის, ტერასა+დამხმარე ფართი (ჯამში 494 კვ.მ) ჩუქების ხელშეკრულებით გადაცემულია -----, ხოლო ------ გადაცემულია ტერასა+დამხმარე ფართი (ჯამში 372.22 კვ.მ), ამასთან, ------ ჩუქების ხელშეკრულებით გადაცემულია დამხმარე ფართი (ჯამში 21 კვ.მ), ხოლო ბინა (21 კვ.მ) გადაცემულია --------- და -------. ამასთან, აღსანიშნავია რომ ფიზიკური პირები, ------ და ------, წარმოადგენენ ------- შვილებს, რომელიც თავის მხრივ არის საწარმოს დირექტორი. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურიდან შემოწმებისთვის მოწოდებული სასაქონლო ექსპერტიზის დასკვნის მიხედვით, აღნიშნული ქონების საბაზრო ღირებულება, 2024 წლის 18 ივნისის მდგომარებით, შეადგენს 2 291 078 ლარს, შესაბამისად, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის საფუძველზე, უსასყიდლოდ გადაცემული ქონების საბაზრო ღირებულება, რომელსაც გამოაკლდა 2018- 2019 წლების საანგარიშო პერიოდში შპს „-------“ შეძენილი უძრავი ქონების ღირებულება, რომელიც გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით შეადგენს 646 955 ლარს, განხილულ იქნა საწარმოს ანგარიშვალდებული პირებზე გაცემულ ხელფასად. შედეგად, გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით განსაზღვრული ჯარიმა.
საწარმო შესამოწმებელ პერიოდში ფლობს უძრავ ქონებას ჯამში 909 კვ.მ (ს/კ ------). შესაბამისად, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 201-ე მუხლის მიხედვით, საწარმო ვალდებული იყო წარმოედგინა ქონების გადასახადის დეკლარაცია, თუმცა, აღნიშნული გადამხდელის მიერ არ განხორციელებულა. შედეგად, საწარმოს დაერიცხა ქონების გადასახადი და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით განსაზღვრული ჯარიმა.
შემოსავლების სამსახურმა განიხილა წარმოდგენილი საჩივარი და მიიჩნია, რომ გადასახადის გადამხდელის მოთხოვნა არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 302-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, დავის განმხილველი ორგანო საჩივარს განიხილავს მხოლოდ მომჩივნის მოთხოვნის ფარგლებში.
პირველ სადავო საკითხთან დაკავშირებით, შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომლის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 61-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილია პირს დაარიცხოს გადასახადი თავის ხელთ არსებული ინფორმაციის საფუძველზე, თუ პირი მას არ წარუდგენს გადასახადის დასარიცხად საჭირო ინფორმაციას.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-19 მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, ურთიერთდამოკიდებულ პირებად ითვლებიან ის პირები, რომელთა შორის განსაკუთრებულ ურთიერთობათა არსებობამ შეიძლება გავლენა მოახდინოს მათი ან მათ მიერ წარმოდგენილი პირების საქმიანობის პირობებზე ან ეკონომიკურ შედეგებზე.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 157-ე მუხლის თანახმად, დღგ-ის მიზნებისთვის გამოყენებულ ტერმინებს აქვს შემდეგი მნიშვნელობა:
რ) საბაზრო ფასი არის ფასი, რომელიც გადასახდელი იქნებოდა მომხმარებლის მიერ შესაბამის დროს ამ საქონლის ან მომსახურების შესყიდვისას იმავე დონის ბაზარზე, სადაც თავისუფალი კონკურენციისა და სუბიექტების ეკონომიკური დამოუკიდებლობის პირობებში ხორციელდება საქონლის მიწოდება ან მომსახურების გაწევა და, სადაც ეს ოპერაცია იბეგრება დღგ-ით. თუ შეუძლებელია საქონლის ან მომსახურების შედარებითი ფასის დადგენა, დღგ-ის მიზნისთვის საბაზრო ფასი არის:
რ.ა) საქონლისთვის − ფასი, რომელიც არ უნდა იყოს ამ ან ანალოგიური საქონლის შესყიდვის ფასზე ნაკლები, ხოლო, თუ შესყიდვის ფასი არ არსებობს, ამ საქონლის წარმოების ღირებულება მისი მიწოდების მომენტში.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 158-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ით დასაბეგრ პირად (შემდგომ − დასაბეგრი პირი) განიხილება ნებისმიერი პირი, რომელიც ნებისმიერ ადგილზე დამოუკიდებლად ახორციელებს ნებისმიერი სახის ეკონომიკურ საქმიანობას, მიუხედავად ამ საქმიანობის მიზნისა და შედეგისა.
ამავე კოდექსის 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციაა დასაბეგრი პირის მიერ საქართველოს ტერიტორიაზე ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში ანაზღაურების სანაცვლოდ საქონლის მიწოდება.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 160-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ა“ და „გ“ ქვეპუნქტების თანახმად, ანაზღაურების სანაცვლოდ, საქონლის მიწოდებად ასევე განიხილება:
ა) დასაბეგრი პირის მიერ საქონლის უსასყიდლოდ მიწოდება, თუ მას ამ საქონელზე ან მასზე გაწეულ ხარჯზე დღგ სრულად ან ნაწილობრივ აქვს ჩათვლილი. ამასთანავე, საქონლის გადაცემა/გამოყენება ნიმუშის ან მცირე ღირებულების საჩუქრის სახით, არ განიხილება ანაზღაურების სანაცვლოდ საქონლის მიწოდებად.
გ) დასაბეგრი პირის მიერ საქონლის მიწოდება მისი დაქირავებული პირის პირადი სარგებლობისთვის ან მიწოდება/გამოყენება საკუთარი საქმიანობის მიზნისგან განსხვავებული მიზნით, თუ მას ამ საქონელზე ან მასზე გაწეულ ხარჯზე დღგ სრულად ან ნაწილობრივ აქვს ჩათვლილი.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 163-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის დღგ-ით დაბეგვრა ხორციელდება საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის მომენტში, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 164-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, ამ კოდექსის 160-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ა“−„ე“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებულ შემთხვევებში, დღგ-ით დასაბეგრი თანხა არის საქონლის შესყიდვის ფასი ამ ან ანალოგიურ საქონელზე, ან თუ ასეთი არ არსებობს − მისი წარმოების ფასი, რომელიც შესაბამის შემთხვევებში დგინდება საქონლის გამოყენების, გასხვისების, დასაკუთრების (მფლობელობაში დარჩენის) ან დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაციის გაუქმების მომენტში.
ამავე მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად, ურთიერთდამოკიდებულ პირებს შორის განხორციელებული დასაბეგრი ოპერაციის დროს დღგ-ით დასაბეგრი თანხა არის საქონლის/მომსახურების საბაზრო ფასი, დღგ-ის გარეშე, თუ:
ა) დასაბეგრი ოპერაციის ანაზღაურების თანხა დაბალია მის საბაზრო ფასზე და საქონლის/მომსახურების შემძენს ამ კოდექსის შესაბამისად, ამ ოპერაციაზე არ აქვს დღგ-ის სრულად ჩათვლის უფლება;
ბ) დასაბეგრი ოპერაციის ანაზღაურების თანხა დაბალია მის საბაზრო ფასზე და საქონლის/მომსახურების მიმწოდებელს ამ კოდექსის შესაბამისად, არ აქვს დღგ-ის სრულად ჩათვლის უფლება და მიწოდება გათავისუფლებულია დღგ-ისგან ჩათვლის უფლების გარეშე;
გ) დასაბეგრი ოპერაციის ანაზღაურების თანხა მაღალია მის საბაზრო ფასზე და საქონლის/მომსახურების მიმწოდებელს არ აქვს დღგ-ის სრულად ჩათვლის უფლება.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს სამეურნეო ოპერაციის ფორმისა და შინაარსის გათვალისწინებით შეცვალოს მისი კვალიფიკაცია, თუ ოპერაციის ფორმა არ შეესაბამება მის შინაარსს. ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ რაიმე თანხა გამოიყენება კონკრეტული პირის ინტერესებისათვის, ჩაითვლება, რომ ეს თანხა მიღებული აქვს ამ პირს.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-18 მუხლის მე-7 ნაწილის მიხედვით, საქონლის/მომსახურების საბაზრო ფასის განსაზღვრისას გამოიყენება საქონლის/მომსახურების საბაზრო ფასების შესახებ ინფორმაციის ოფიციალური წყაროები, აღმასრულებელი ხელისუფლების შესაბამისი ორგანოების საინფორმაციო ბაზა, საგადასახადო ორგანოებისათვის გადასახადის გადამხდელთა მიერ მიწოდებული ინფორმაცია, აგრეთვე სხვა სარწმუნო ინფორმაცია.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ხელფასის სახით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება ფიზიკური პირის მიერ დაქირავებით მუშაობის შედეგად მიღებული ნებისმიერი საზღაური ან სარგებელი, მათ შორის, წინა სამუშაო ადგილიდან პენსიის ან სხვა სახით მიღებული შემოსავალი, ან შემოსავალი მომავალი სამუშაო ადგილიდან.
ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, ამ მუხლის პირველი ნაწილის მიზნებისათვის სარგებლის ღირებულებად ითვლება ქვემოთ მითითებული თანხა, რომელიც მცირდება დაქირავებულის მიერ ამ სარგებლის მიღებისას დამქირავებლისათვის გადახდილი თანხით:
გ) დამქირავებლის მიერ დაქირავებულისათვის საქონლის/მომსახურების მიწოდებისას ან კომპენსაციის გარეშე გადაცემისას – ასეთი საქონლის/მომსახურების საბაზრო ფასი.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავება ევალება საგადასახადო აგენტს, რომელიც არის იურიდიული პირი, საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, რომელიც დაქირავებულს უხდის ხელფასს.
ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტების თანახმად, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავებისას:
ა) გადასახადის დაკავებისა და ბიუჯეტში მისი გადარიცხვისათვის პასუხისმგებლობა ეკისრება შემოსავლის გადამხდელს;
ბ) გადასახადის თანხის დაუკავებლობის შემთხვევაში შემოსავლის გადამხდელი ვალდებულია ბიუჯეტში შეიტანოს დაუკავებელი გადასახადის თანხა ფაქტობრივად გადახდილი ანაზღაურების შესაბამისად და მასთან დაკავშირებული სანქციები.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვალდებულებათა შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელს ეკისრება ამ კოდექსით ან/და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობა.
დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებაა, რომ კომპანიას 2018 წლის საანგარიშო პერიოდში შეძენილი აქვს უძრავი ქონება ჯამში 909 კვ.მ, რომლის ღირებულება, გამოწერილი საგადახადო ანგარიშფაქტურების მიხედვით, შეადგენს 646 955 ლარს. საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში წარდგენილი დოკუმენტების ანალიზის შედეგად დადგინდა, რომ გადამხდელს, შესამოწმებელ პერიოდში, კერძოდ, 2024 წლის 18 ივნისს, გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულებების მიხედვით, ურთიერთდამოკიდებულ სამ ფიზიკურ პირზე (რომლებიც წარმოადგენენ საწარმოს დამფუძნებლებს და დირექტორს) უსასყიდლოდ გადაცემული აქვს უძრავი ზემოაღნიშნული ქონება, ხოლო დეკლარირება აღნიშნული ოპერაციის არ განუხორციელებია.
შემოსავლების სამსახური ყურადღებას ამახვილებს აუდიტის დეპარტამენტის მიერ მოწოდებულ ინფორმაციაზე, რომლის თანახმად, საწარმოს მიერ შპს „------“ შეძენილი უძრავი ქონების ღირებულება (რომელზეც გამყიდველს 2018 წლის სექტემბრის თვის და 2019 წლის იანვრის თვის საანგარიშო პერიოდზე გამოწერილი ჰქონდა საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები) შემოწმებით ჩაითვალა საწესდებო კაპიტალში შეტანილ ქონებად (ვინაიდან, შემოწმების მიმდინარეობისას გადამხდელმა წარმოადგინა წერილობითი განმარტება, რომლის მიხედვით, აღნიშნული ქონება შეძენის მომენტში შეტანილ იქნა საწესდებო კაპიტალში) და ხელფასად განხილვის პერიოდში გამოაკლდა ქონების საბაზრო ღირებულებას. შესაბამისად, საშემოსავლო გადასახადით დაიბეგრა ნამეტი სხვაობა.
შემოსავლების სამსახური აღნიშნავს, რომ მომჩივანი საჩივარში ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, თუ რა ნაწილში იქნა განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები არამართლზომიერად. ხოლო, დავის წარმოების პროცესში არ ყოფილა წარმოდგენილი ისეთი მტკიცებულებები, რომლებიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ გარემოებებს.
ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, წარმოდგენილი საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.
მე-2 სადავო საკითხთან დაკავშირებით, შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 201-ე მუხლის „ა.ა“ ქვეპუნქტზე, რომლის მიხედვით, ქონების გადასახადის გადამხდელია რეზიდენტი საწარმო/ორგანიზაცია მის ბალანსზე ძირითად საშუალებად ან/და საინვესტიციო ქონებად აღრიცხულ აქტივებზე, დაუმონტაჟებელ მოწყობილობებზე, დაუმთავრებელ მშენებლობაზე, აგრეთვე მის მიერ ლიზინგით გაცემულ ქონებაზე.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 202-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საწარმოსთვის/ორგანიზაციისთვის ქონების გადასახადის წლიური განაკვეთი განისაზღვრება დასაბეგრი ქონების ღირებულების არა უმეტეს 1 პროცენტის ოდენობით. ამ ნაწილის მიზნებისათვის დასაბეგრი ქონების ღირებულება არის საშუალო წლიური საბალანსო ნარჩენი ღირებულება (გამოიანგარიშება კალენდარული წლის დასაწყისისა და ბოლოსთვის აქტივების საშუალო ღირებულების მიხედვით).
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 205-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საწარმო/ორგანიზაცია ქონების გადასახადის დეკლარაციას შესაბამის საგადასახადო ორგანოს წარუდგენს არა უგვიანეს კალენდარული წლის 1 აპრილისა და ამავე ვადაში იხდის ქონების გადასახადს, გარდა ამ მუხლის მე-7 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევისა. დეკლარაციაში მონაცემები დასაბეგრი ქონების შესახებ შეიტანება გასული საგადასახადო წლის მიხედვით, ხოლო დასაბეგრი მიწის შესახებ – მიმდინარე საგადასახადო წლის მიხედვით.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვალდებულებათა შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელს ეკისრება ამ კოდექსით ან/და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობა.
დადგენილი ფაქტობრივი გარეომაა, რომ საწარმო შესამოწმებელ პერიოდში ფლობს უძრავ ქონებას, შესაბამისად, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 201-ე მუხლის მიხედვით, საწარმო ვალდებული იყო წარედგინა ქონების გადასახადის დეკლარაცია, თუმცა, აღნიშნული გადამხდელის მიერ არ განხორციელებულა. შედეგად, შემოწმების მიერ დაკორექტირდა საწარმოს ქონების გადასახადის დეკლარაციები და გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა ქონების გადასახადი.
გადასახადის გადამხდელის მიერ საჩივარში წარმოდგენილ არგუმენტთან, ქონების გადასახადის მთელი საგადასახადო წლისთვის განსაზღვრასთან დაკავშირებით, შემოსავლების სამსახური ყურადღებას ამახვილებს საკითხის ზეპირ განხილვაზე აუდიტის დეპარტამენტის განმარტებაზე, რომლის თანახმად, ქონების გადასახადის ნაწილში გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია მხოლოდ იმ საანგარიშო პერიოდისთვის, როდესაც უძრავი ქონება ფიქსირდებოდა კომპანიის საკუთრებაში.
შემოსავლების სამსახური აღნიშნავს, რომ მომჩივანი საჩივარში ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, თუ რა ნაწილში იქნა განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები არამართლზომიერად. ხოლო, დავის წარმოების პროცესში არ ყოფილა წარმოდგენილი ისეთი მტკიცებულებები, რომლებიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ გარემოებებს.
ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, წარმოდგენილი საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის საფუძველზე,ვ ბ რ ძ ა ნ ე ბ:
1. შპს „-----“ (ს/ნ -----) საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
2. აღნიშნული ბრძანება შეიძლება გასაჩივრდეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში (მის.: ქ. თბილისი, ვახტანგ გორგასლის ქ. №16) ან სასამართლოში (მის.: ქ. თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64), საქართველოს საგადასახადო კოდექსის XIV კარით დადგენილი წესის შესაბამისად, ამ ბრძანების ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.
სადავო საკითხი
1.გადასახადის გადამხდელი არ ეთანხმება დღგ-ისა და საშემოსავლო გადასახადის ნაწილში განსაზღვრულ საგადასახადო ვალდებულებებს.
2. გადასახადის გადამხდელი არ ეთანხმება ქონების გადასახადის დარიცხვას.
ფაქტობრივი გარემოებები
კომპანიამ 2018–2021 წლებში შეიძინა უძრავი ქონება და სამშენებლო მასალები ჯამში 930 042 ლარის ღირებულებით და მიიღო შესაბამისი დღგ-ის ჩათვლები. 2024 წლის 18 ივნისს კომპანიამ ეს ქონება უსასყიდლოდ გადასცა ურთიერთდამოკიდებულ პირებს, მაგრამ ოპერაცია არ დაუბეგრავს დღგ-ით. შემოწმებამ დაარიცხა დღგ, საშემოსავლო გადასახადი და შესაბამისი ჯარიმები. ასევე, კომპანიამ არ წარადგინა ქონების გადასახადის დეკლარაცია, რის გამოც დაეკისრა ქონების გადასახადი და ჯარიმა.
გადაწყვეტილება
შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, წარმოდგენილი საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.
დასაბუთება
შემოსავლების სამსახურის დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს:19(1);158(1);160(3);164(2);73(9):101(1);154(1);201;202(1);205(2);275