გადაწყვეტილება №26198/2/2025

№26198/2/2025

09 დეკემბერი 2025

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

 

მომჩივანი: ი/მ ------ი (ს/ნ --------------)

მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი

 

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ, 5.12.2025 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება ი/მ ------ის 21.11.2025 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის №26198/2/2025).

 

დავის საგანი:

1. დღგ-ის გადამხდელად სავალდებულო რეგისტრაციის თარიღი და გავრცელებული ფასნამატი;

2. მცირე ბიზნესის სტატუსის გაუქმება და საშემოსავლო გადასახადში განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები;

3. დაკისრებული სანქციებისგან გათავისუფლება საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე.

 

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:

1. აუდიტის დეპარტამენტის 2025 წლის 27 აგვისტოს №002-134 საგადასახადო მოთხოვნა;

2. შემოსავლების სამსახურის 2025 წლის 7 ნოემბრის №24665 ბრძანება.

 

დარიცხული თანხა: 805 626.87 ლარი.

მათ შორის:

გადასახადი - 476 382.27

დღგ - 453 078.31

საშემოსავლო გადასახადი - 23 303.96

ჯარიმა - 238 838.55

საურავი - 90 406.05

 

პროცედურული გარემოებები

მომჩივნის საქმიანობაა იმპორტირებული საქონლით (ტანსაცმელი) ვაჭრობა ადგილობრივ ბაზარზე, საბანკო ტერმინალის გამოყენებით (დოკუმენტური რეალიზაცია 80 ლარი). მეწარმე გადასახადის გადამხდელად რეგისტრირებულია 2022 წლის 6 სექტემბერს, ხოლო დღგ-ის გადამხდელად - 2023 წლის 8 იანვარს. 2023 წლის 1 იანვრიდან არის მცირე ბიზნესის სტატუსის მქონე მეწარმე ფიზიკურ პირი.

შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2025 წლის 29 მაისის №10977 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა მომჩივნის საქმიანობის 2022 წლის 6 სექტემბრიდან 2025 წლის 3 ივნისამდე საანგარიშო პერიოდების კამერალური საგადასახადო შემოწმება. შემოწმების შედეგები აისახა 2025 წლის 26 აგვისტოს საგადასახადო შემოწმების აქტში, რომლის საფუძველზე გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის 2025 წლის 27 აგვისტოს №19114 ბრძანება და №002-134 საგადასახადო მოთხოვნა. მომჩივანს დამატებით გადასახდელად განესაზღვრა 805 626.87 ლარი.

აღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნა 2025 წლის 20 სექტემბერს გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში, რომელმაც 2025 წლის 7 ნოემბრის №24665 ბრძანებით არ დააკმაყოფილა საჩივარი, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

სადავო საკითხები:

1. დღგ-ის გადამხდელად სავალდებულო რეგისტრაციის თარიღი და გავრცელებული ფასნამატი

ფაქტების აღწერა

გადასახადის გადამხდელის მიერ მიწოდებული საბანკო ანგარიშის ამონაწერის მონაცემების მიხედვით, ტერმინალის გამოყენებით საქონლის რეალიზაციიდან მიღებულმა შემოსავალმა 2022 წლის 29 დეკემბერს გადააჭარბა 100 000 ლარს. მომჩივანს ამ თარიღიდან განესაზღვრა დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაციის ვალდებულება.

შემოწმების პროცესში გადასახადის გადამხდელმა წარადგინა ბუღალტრული აღრიცხვა სუპერფინი, რომლის მიხედვითაც 2025 წლის 2 ივნისის საქონლის ნაშთი პირვანდელი ღირებულებით არის 1 407 868 ლარი, ხოლო ფასნამატი - 43%. საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2025 წლის 2 ივნისის №11155 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა სმფ-ის ფაქტობრივი აღრიცხვა, რომლის მიხედვითაც ფაქტობრივი ნაშთი საბაზრო ღირებულებით შეადგენს 803 072 ლარს. საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის №17312 ბრძანებით გადასახადის გადამხდელთან ჩატარდა საკონტროლო შესყიდვის პროცედურა, რომლის დროსაც დაირღვა საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნები. კერძოდ, დაფიქსირდა საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობა, რისთვისაც საგადასახადო კოდექსის 281-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, მომჩივანს შეეფარდა სანქცია (-----).

შესამოწმებელ პერიოდში მეწარმის მიერ იმპორტირებული/ადგილობრივი საქონლის შეძენის დამადასტურებელი დოკუმენტების შესწავლის და იმის გათვალისწინებით, რომ გადასახადის გადამხდელს არ აქვს დოკუმენტური რეალიზაცია, სმფ-ის ინვენტარიზაციის ფაქტობრივი ნაშთის გათვალისწინებით განსაზღვრულ რეალიზებული საქონლის თვითღირებულებაზე გავრცელდა საქონლის ჯგუფების მიხედვით მეწარმის მიერ ინვენტარიზაციის დანართში დაფიქსირებული საბაზრო ღირებულებიდან გამომდინარე განსაზღვრული ფასნამატი (25-175%), ხოლო ჩასათვლელი დღგ-ის ნაწილში იმპორტის ოპერაციიდან გამომდინარე გადახდილი დღგ-ის თანხით დაკორექტირდა (გაიზარდა) ჩასათვლელი თანხა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, შემოწმების შედეგად, მომჩივანს დაერიცხა დღგ და დაეკისრა საგადასახადო კოდექსის 275-ე და 282-ე მუხლებით გათვალისწინებული ჯარიმები.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

პირველ და მე-2 სადავო საკითხებთან დაკავშირებით, შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 136-ე, 49-ე, 61-ე, 73-ე, 83-ე, 89-ე, 79-ე, მე-80, მე-100, 102-ე, 105-ე, 158-ე, 159-ე, 163-ე, 164-ე, 174-ე, 175-ე, 43-ე მუხლებზე და ყურადღებას ამახვილებს საგადასახადო შემოწმების აქტით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომლის მიხედვითაც, გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი საბანკო ანგარიშის ამონაწერების მიხედვით პოს-ტერმინალის გამოყენებით საქონლის რეალიზაციიდან მიღებულმა შემოსავალმა 2022 წლის 29 დეკემბერს გადააჭარბა დღგ-ის სავალდებულო რეგისტრაციისთვის განსაზღვრულ უწყვეტი 12 კალენდარული თვის განმავლობაში განხორციელებული დღგ-ით დასაბეგრი საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის ოპერაციების ჯამურ თანხას, 100 000 ლარს. ამასთან, აუდიტის დეპარტამენტის მიერ მიწოდებული ინფორმაციის თანახმად, შემოწმების მიმდინარეობისას გადასახადის გადამხდელმა წარადგინა ბუღალტრული აღრიცხვის პროგრამა „სუპერფინი“, რომლის მიხედვით 2025 წლის 2 ივნისის მდგომარეობით სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ნაშთი პირვანდელი ღირებულებით არის 1 407 868 ლარი, თუმცა საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2025 წლის 2 ივნისის №11155 ბრძანების საფუძველზე ჩატარებული სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების აღრიცხვით სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ფაქტობრივი ნაშთი საბაზრო ღირებულებით შეადგენს 803 072 ლარს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, დადგინდა, რომ გადასახადის გადამხდელს არასწორად ჰქონდა განსაზღვრული სასაქონლომატერიალური ფასეულობების ნაშთი და შესაბამისად დასაბეგრი ბრუნვა, რამაც შემოწმებისთვის შეუძლებელი გახადა დაბეგვრის ობიექტის დადგენა. შესაბამისად, საგადასახადო ვალდებულებები განისაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით. კერძოდ, შემოწმებით შესწავლილ იქნა შესამოწმებელ პერიოდში გადასახადის გადამხდელის მიერ იმპორტირებული/ადგილობრივი საქონლის შეძენის დამადასტურებელი დოკუმენტები და იმის გათვალისწინებით, რომ გადასახადის გადამხდელს არ ჰქონდა დოკუმენტური რეალიზაცია, შემოწმებით სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ინვენტარიზაციის ფაქტობრივი ნაშთის გათვალისწინებით განსაზღვრულ რეალიზებული საქონლის თვითღირებულებაზე გავრცელდა საქონლის ჯგუფების მიხედვით გადასახადის გადამხდელის მიერ ინვენტარიზაციის დანართში დაფიქსირებული საბაზრო ღირებულებიდან გამომდინარე განსაზღვრული ფასნამატი. ამასთან, საგულისხმოა, რომ საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის მიერ გადასახადის გადამხდელთან ჩატარდა საკონტროლო შესყიდვის პროცედურა, რომლის ფარგლებშიც განსაზღვრული ფასნამატი, ასევე, შეესაბამება ინვენტარიზაციის ფასნამატს.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, შემოსავლების სამსახური განმარტავს, რომ დღგ-ის გადამხდელად სავალდებულო რეგისტრაციის თარიღთან დაკავშირებით, გადასახადის გადამხდელს არ წარუდგენია არგუმენტაცია/მტკიცებულებები იმასთან დაკავშირებით, თუ რატომ არ უნდა მიეღო საბანკო ანგარიშზე ჩარიცხულ კონკრეტულ თანხებს მონაწილეობა დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციების ჯამურ შედეგებში, დღგის გადამხდელად სავალდებულო რეგისტრაციის თარიღის განსაზღვრისას.

ამასთან, ვინაიდან გადასახადის გადამხდელის მიერ განხორციელებული ბუღალტრული აღრიცხვით შემოწმებისთვის შეუძლებელი გახდა დაბეგვრის ობიექტის დადგენა, შემოსავლების სამსახური განმარტავს, რომ აუდიტის დეპარტამენტს შეეძლო სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ინვენტარიზაციის შედეგად დადგენილი ფაქტობრივი ნაშთის გათვალისწინებით განსაზღვრულ რეალიზებული საქონლის თვითღირებულებაზე გაევრცელებინა საქონლის ჯგუფების მიხედვით განსაზღვრული ინვენტარიზაციის ფასნამატი, რომლის საფუძველზე გაანგარიშდა, როგორც დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვა, ასევე, საშემოსავლო გადასახადით დასაბეგრი ბაზა, რომელმაც თავის მხრივ გამოიწვია მცირე ბიზნესის სტატუსის გაუქმება და შესაბამისი საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა დღგ-სა და საშემოსავლო გადასახადის ნაწილში.

ამასთან, საგადასახადო დავის ეტაპზე მომჩივნის მხრიდან არ წარდგენილა მისი პოზიციის შესაბამისი იმგვარი დოკუმენტაცია/მტკიცებულება, რომელიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს.

ზემოხსენებულ სამართლებრივი ნორმების, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებისა და მხარეთა არგუმენტების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ შემოწმებით საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია საგადასახადო კანონმდებლობის შესაბამისად, წარდგენილი საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

ეკონომიკურ საქმიანობას ახორციელებს 2022 წლის ნოემბრის თვიდან. შესამოწმებელი პერიოდია 6.09.2022-28.05.2025 წელი. მოცემული პერიოდისთვის იმპორტით შეძენილი აქვს 2 790 788.19 ლარის თვითღირებულების საქონელი, ხოლო ადგილობრივ ბაზარზე 55 000 ლარის თვითღირებულების გასაყიდად განკუთვნილი საქონელი. აღნიშნულ სარევიზიო პერიოდში რეალიზებული აქვს დღგ-ის გადამხდელად დადგომამდე ასიათასი ლარი და დღგ-ის ბრუნვით - 2 192 872.53 ლარი, ჯამი - 2 292 872.53 ლარი. როგორც ზემოთ აღნიშნა, სულ თვითღირებულებით შეძენილია 2 845 788 ლარის საქონელი. ინვენტარიზაციის შედეგად აღმოჩნდა, რომ ფაქტიურად არსებული ნაშთია საბაზრო ღირებულებით 803 072 ლარის საქონელი. მომჩივნის გაანგარიშებით, ფასნამატი აქვს 43-45%, ხოლო ინვენტარიზაციით - 25- 175%. არსად არ არის გათვალისწინებული სეზონური ფასდაკლებები და სეზონის გასვლიდან თვითღირებულებაზე დაბალ ფასში გაყიდული საქონელი. ყველაფერი გაუყიდია 175%-ში. ინვენტარიზაციით რომ დადგენილიყო 30%, მაშინ რა ხდებოდა, გაითვალისწინებდა აუდიტის დეპარტამენტი? რა თქმა უნდა არა. აუდიტორებს მიაწოდა აბსოლუტურად გამართული პროგრამა „სუპერფინი“, სადაც ზუსტად ირკვევა თუ რა საქონელი რამდენ პროცენტიანი მარჟით არის გაყიდული. ეხლა მთავარი, როგორც აღნიშნა, შეიძინა 2 845 788 ლარის საქონელი, მომჩივნის რეალიზაცია საბაზრო ღირებულებით - 2 292 872 ლარი, აუდიტის დეპარტამენტის აქტით ამ 2 292 872 ლარს ემატება 4 200 000 ლარი და ნაშთი 803 072 ლარი. კითხვა მდგომარეობს შემდეგში: 2 845 788 ლარის საქონელი გაყიდულა (2292872+4200000=6492872) და ნაშთადაც დარჩენია საბაზრო ღირებულების 803 072 ლარის, იქნებ ვინმემ აუხსნას რამდენ პროცენტში უმუშავია? ზუსტად 175% აქვს აღებული არაპირდაპირი მეთოდით აუდიტის დეპარტამენტს. ითხოვს აჩვენონ რომელიმე მონათესავე საქმიანობის მოკვლევა, სადაც იგივე პროფილის მაღაზიაზე გავრცელებულია 175%. თუ მეწარმის ბუღალტრული პროგრამა იყო გაურკვეველი, რაც ტყუილია, მაშინ ბაზარზე მაინც მოეკვლიათ რა მარჟით მუშაობს მსგავსი მაღაზიები და საქონელი და მაგის მიხედვით მაინც გაეკეთებინათ არაპირდაპირი მეთოდის გავრცელება. ასე უაპელაციოდ 175% ხომ გამიზნულია ერთი მცირე მეწარმის დაღუპვისთვის, რატომ?

დღგ-ის სავალდებულო რეგისტრაციის თარიღის განსაზღვრა მოხდა არასწორად.

არ ეთანხმება საგადასახადო ორგანოს მიერ დადგენილ ფასნამატის ოდენობას. ამ ეტაპზე მიმდინარეობს ფასნამატის გაანგარიშება. ფასნამატის გაანგარიშების ცხრილი და დაზუსტებული საჩივარი წარმოდგენილი იქნება უახლოეს მომავალში.

ითხოვს დაევალოს აუდიტის დეპარტამენტს, გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი გაანგარიშების საფუძველზე, მოახდინოს საკითხის გადაანგარიშება და დარიცხული თანხების კორექტირება.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.

საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, პირის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვროს არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით (აქტივების სიდიდის, საოპერაციო შემოსავლებისა და ხარჯების, პირის შესახებ ინფორმაციის მისი საქმიანობის სხვა საგადასახადო პერიოდთან ან სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელის შესახებ მონაცემების შედარების, აგრეთვე სხვა მსგავსი ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე):

ა) თუ პირს არ აქვს სააღრიცხვო დოკუმენტაცია ან სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის დადგენა.

ბ) ერთზე მეტი ნებისმიერი შემდეგი პირობის არსებობისას:

ბ.ა) ადგილი აქვს პირის აქტივების დაუსაბუთებელ ზრდას;

ბ.ბ) პირის მიერ ეკონომიკური საქმიანობისათვის ან/და პირადი მოხმარებისათვის გაწეული ხარჯი აჭარბებს დეკლარირებულ შემოსავალს;

ბ.გ) მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად საგადასახადო შემოწმების დაწყების შესახებ საგადასახადო ორგანოს შესაბამისი აქტით განსაზღვრულ შესამოწმებელ პერიოდში გამოვლენილია პირის მიერ საგადასახადო სამართალდარღვევის ჩადენის ორი ან მეტი შემთხვევა;

ბ.დ) გამოვლენილია არსებითი სხვაობა პირის მიერ საგადასახადო ორგანოსათვის წარდგენილ/დეკლარირებულ დაბეგვრასთან დაკავშირებულ მონაცემებსა და მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად ფაქტობრივად დაფიქსირებულ მონაცემებს შორის.

საგადასახადო კოდექსის 158-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, დღგ-ით დასაბეგრ პირად (შემდგომ − დასაბეგრი პირი) განიხილება ნებისმიერი პირი, რომელიც ნებისმიერ ადგილზე დამოუკიდებლად ახორციელებს ნებისმიერი სახის ეკონომიკურ საქმიანობას, მიუხედავად ამ საქმიანობის მიზნისა და შედეგისა.

საგადასახადო კოდექსის 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციაა დასაბეგრი პირის მიერ საქართველოს ტერიტორიაზე ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში ანაზღაურების სანაცვლოდ საქონლის მიწოდება.

საგადასახადო კოდექსის 163-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების შესაბამისად:

1. საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის დღგ-ით დაბეგვრა ხორციელდება საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის მომენტში, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.

2. თუ თანხა სრულად ან ნაწილობრივ ანაზღაურებულია საქონლის მიწოდებამდე/მომსახურების გაწევამდე, ანაზღაურებული თანხის შესაბამისი დღგ-ის გადახდა ხორციელდება ანაზღაურების თანხის გადახდის საანგარიშო პერიოდის მიხედვით, გარდა ამ მუხლის მე-5 და მე-9 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა.

საგადასახადო კოდექსის 164-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, დღგ-ით დასაბეგრი თანხა არის საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის სანაცვლოდ მიღებული/მისაღები ანაზღაურება დღგ-ის გარეშე, საქონლის/მომსახურების ფასთან პირდაპირ დაკავშირებული სუბსიდიის ჩათვლით. აღნიშნული დებულება გამოიყენება საქონლის/მომსახურების გაცვლის ოპერაციის (ბარტერული ოპერაციის) შემთხვევაშიც.

საგადასახადო კოდექსის 174-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ის ჩათვლა არის დასაბეგრი პირის უფლება, შეიმციროს გადასახდელი დღგ-ის თანხა საქონლის მიწოდებასთან/მომსახურების გაწევასთან დაკავშირებული ხარჯის სხვადასხვა კომპონენტის ღირებულებაზე პირდაპირ მიკუთვნებული დღგ-ის თანხით.

საგადასახადო კოდექსის 175-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, თუ საქონელი/მომსახურება გამიზნულია ან გამოიყენება დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელებისთვის, დასაბეგრ პირს უფლება აქვს ჩაითვალოს:

ა) საქართველოს ტერიტორიაზე სხვა დასაბეგრი პირისგან ამ საქონლის/მომსახურების შეძენისთვის გადახდილი/გადასახდელი დღგ;

ბ) ამ კარის შესაბამისად საქონლის მიწოდებად ან მომსახურების გაწევად განხილულ ოპერაციებთან დაკავშირებით გადასახდელი დღგ;

გ) საქონლის იმპორტისას გადახდილი/გადასახდელი დღგ.

საგადასახადო კოდექსის 176-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედით, დღგ-ის ჩათვლის მიღების საფუძველია:

ა) ამ კოდექსის 175-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტებითა და მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ შემთხვევებში – საქონლის/მომსახურების შეძენასთან დაკავშირებით ამ კოდექსით დადგენილი წესით გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა;

ბ) ამ კოდექსის 175-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევაში – საქონლის იმპორტთან დაკავშირებით, იმპორტის დეკლარაცია.

სადავო საკითხზე წარმოდგენილია აუდიტის დეპარტამენტის 26.11.2025 წლის №----21-14 წერილი, სადაც მითითებულია, რომ შემოწმების მიმდინარეობისას გადასახადის გადამხდელმა წარადგინა ბუღალტრული აღრიცხვის პროგრამა სუპერფინი, რომლის მიხედვითაც 2025 წლის 2 ივნისის საქონლის ნაშთი პირვანდელი ღირებულებით არის 1 407 868 ლარი, ხოლო ფასნამატი - 43%. საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2025 წლის 2 ივნისის №11155 ბრძანების საფუძველზე, ჩატარდა სმფ-ის ფაქტობრივი აღრიცხვა, რომლის მიხედვითაც ფაქტობრივი ნაშთი საბაზრო ღირებულებით შეადგენს 803 072 ლარს. საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის №17312 ბრძანებით მეწარმესთან ჩატარდა საკონტროლო შესყიდვის პროცედურა, რომლის დროსაც დაირღვა საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნები. კერძოდ, დაფიქსირდა საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობა, რისთვისაც საგადასახადო კოდექსის 281-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, მომჩივანს შეეფარდა სანქცია (---). შემოწმებით შესწავლილ იქნა შესამოწმებელ პერიოდში გადასახადის გადამხდელის მიერ იმპორტირებული/ადგილობრივი საქონლის შეძენის დამადასტურებელი დოკუმენტები და იმის გათვალისწინებით, რომ მეწარმეს არ აქვს დოკუმენტური რეალიზაცია, შემოწმებით სმფ-ის ინვენტარიზაციის ფაქტობრივი ნაშთის გათვალისწინებით განსაზღვრულ რეალიზებული საქონლის თვითღირებულებაზე გავრცელდა საქონლის ჯგუფების მიხედვით გადასახადის გადამხდელის მიერ ინვენტარიზაციის დანართში დაფიქსირებული საბაზრო ღირებულებიდან გამომდინარე განსაზღვრული ფასნამატი (25-175%). აღსანიშნავია, რომ მეწარმესთან ჩატარებული საკონტროლო შესყიდვით იგივე საბაზრო ფასი დაფიქსირდა, რაც გადასახადის გადამხდელის მიერ ინვენტარიზაციის დროს იყო დაფიქსირებული. შესაბამისად, შემოწმებით გაანგარიშებული იქნა ფასნამატი მომჩივნის პოზიციით დაფიქსირებულ რეალიზაციის ფასის მიხედვით. გადასახადის გადამხდელის პოზიცია იმასთან დაკავშირებით, რომ აუდიტის დეპარტამენტს დეკლარირებულ ბრუნვაზე დამატებული აქვს 4 200 000 ლარი, სიმართლეს არ შეესაბამება. შემოწმებით ბრუნვა გაზრდილა 2 542 091 ლარით. მომჩივნის პოზიცია იმასთან დაკავშირებით, რომ მთლიან რპთ-ზე გავრცელებულია 175% ფასნამატი, სიმართლეს არ შეესაბამება. კერძოდ: 2 621 574 ლარის რპთ-დან 2 000 000 ლარზე გავრცელდა ჯგუფების მიხედვით 25%-85% ინტერვალში ფასნამატი. მეწარმის პოზიცია იმასთან დაკავშირებით, რომ სრულყოფილად ხდებოდა ბუღალტრული აღრიცხვის წარმოება, სიმართლეს არ შეესაბამება იმის გათვალისწინებით, რომ ბუღალტრულ ნაშთსა და ინვენტარიზაციის დროს დაფიქსირებულ ნაშთს შორის სხვაობა იყო მილიონ ლარამდე. მომჩივანი რეალიზაციას კანონმდებლობის სრული დაცვით არ ახორციელებს, რაც დასტურდება საკონტროლო შესყიდვის დროს საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობით.

ამასთან, მომჩივანს საგადასახადო დავის არცერთ ეტაპზე არ წარმოუდგენია ისეთი დოკუმენტაცია/მტკიცებულებები, რაც შეცვლიდა შემოწმებით დადგენილ გარემოებებს და გახდებოდა დარიცხული თანხის კორექტირების საფუძველი.

აღსანიშნავია, რომ გადასახადის გადამხდელს მიეცა შესაძლებლობა დასწრებოდა დავების განხილვის საბჭოს სხდომას და დამატებით წარმოედგინა არგუმენტაცია/მტკიცებულებები, თუმცა მომჩივანმა არ მიიღო მონაწილეობა საჩივრის განხილვის პროცესში.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმებისა და ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე, მხარეთა არგუმენტაციის გათვალისწინებით, საბჭომ მიიჩნია, რომ ამ ნაწილში შემოსავლების სამსახურის სადავო ბრძანება მართლზომიერია, არ არსებობს მისი გაუქმების და მომჩივნის მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი.

 

2. მცირე ბიზნესის სტატუსის გაუქმება და საშემოსავლო გადასახადში განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები

ფაქტების აღწერა

გადასახადის გადამხდელი 2023 წლის 1 იანვარიდან არის მცირე ბიზნესის სტატუსის მქონე მეწარმე ფიზიკური პირი. იმის გათვალისწინებით, რომ საგადასახადო ორგანოს მიერ არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით მიღებულმა შემოსავალმა 2023-2024 წლებში გადააჭარბა 500 000 ლარს, შეიცვალა მცირე მეწარმის სტატუსის მქონე მეწარმე ფიზიკური პირის დასაბეგრი შემოსავალი და გადასახადის განაკვეთი.

გადასახადის გადამხდელს არასრულყოფილად აქვს დეკლარირებული 2022 წლის წლიური საშემოსავლო გადასახადის შესაბამისი პუნქტები. შემოწმებით გამოვლენილი საკითხების მიხედვით დაკორექტირდა მეწარმის მიერ წარდგენილი 2022 წლის წლიური დეკლარაციის პუნქტები. კერძოდ, საგადასახადო ორგანოს მიერ დღგ-ის გადამხდელად სავალდებულო რეგისტრაციის თარიღის შეცვლითა და არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით კორექტირებულ იქნა ერთობლივი შემოსავალი.

ასევე, გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი ბუღალტრული პროგრამისა და შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემაში არსებული ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე კორექტირებულ იქნა სმფ-ის შეძენები. შედეგად, მომჩივანს დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი და დაეკისრა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლებით გათვალისწინებული ჯარიმა.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

მითითებულია პირველი დავის საგნის ნაწილში.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

თუ მოხდება ბრუნვის კორექტირება, აღარ იარსებებს 2 წელიწადში 500 000 ლარიანი ზღვარის გადაჭარბების ფაქტი. შესაბამისად, არ უნდა მოხდეს მცირე ბიზნესის სტატუსის გაუქმება. ამასთან, არ წარმოიშობა წლიური საშემოსავლო გადასახადის დეკლარირების ვალდებულება.

არის უცხო ქვეყნის მოქალაქე და ქართული სახელმწიფო განსაკუთრებით სამართლიანია მათ მიმართ. ითხოვს გასაჩივრებული აქტების გაუქმებას და ხელახლა გადაანგარიშებას.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 83-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სპეციალური დაბეგვრის რეჟიმი ვრცელდება მცირე ბიზნესის სტატუსის მქონე მეწარმე ფიზიკურ პირებზე.

საგადასახადო კოდექსის 89-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, მცირე ბიზნესის სტატუსი უქმდება, თუ პირის ეკონომიკური საქმიანობიდან მიღებულმა მისმა ერთობლივმა შემოსავალმა 2 კალენდარული წლის მიხედვით, თითოეული კალენდარული წლის განმავლობაში 500 000 ლარს, ხოლო ღვინის ტურიზმის საქმიანობის სუბიექტისა და აგროტურისტული საქმიანობის სუბიექტის შემთხვევაში − 700 000 ლარს გადააჭარბა. საგადასახადო კოდექსის 79-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, საშემოსავლო გადასახადის გადამხდელია რეზიდენტი ფიზიკური პირი.

საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, რეზიდენტი ფიზიკური პირის საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრის ობიექტია დასაბეგრი შემოსავალი, რომელიც განისაზღვრება, როგორც სხვაობა კალენდარული წლის განმავლობაში მიღებულ ერთობლივ შემოსავალსა და ამ პერიოდისათვის ამ კოდექსით გათვალისწინებული გამოქვითვების თანხებს შორის.

საგადასახადო კოდექსის მე-100 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, რეზიდენტის ერთობლივი შემოსავალი შედგება საქართველოში არსებული წყაროდან და საქართველოს ფარგლების გარეთ მიღებული შემოსავლებისაგან.

ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, ერთობლივ შემოსავალს განეკუთვნება ეკონომიკური საქმიანობით მიღებული შემოსავლები, რომლებიც დაკავშირებული არ არის დაქირავებით მუშაობასთან.

საგადასახადო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, ეკონომიკური საქმიანობით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება საქონლის/მომსახურების მიწოდებით მიღებული შემოსავლები.

საგადასახადო კოდექსის 105-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების მიხედვით, ერთობლივი შემოსავლიდან გამოიქვითება ყველა ხარჯი, რომელიც დაკავშირებულია მის მიღებასთან, გარდა იმ ხარჯებისა, რომლებიც ამ კოდექსის თანახმად გამოქვითვას არ ექვემდებარება. თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, ყველა ხარჯი დოკუმენტურად უნდა იყოს დადასტურებული.

საქმეში არსებული მასალებით დგინდება, რომ გადასახადის გადამხდელი 2023 წლის 1 იანვარიდან არის მცირე ბიზნესის სტატუსის მქონე მეწარმე ფიზიკური პირი. შემოწმების შედეგად არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით მიღებული შემოსავალი 2023-2024 წლებში აჭარბებს 500 000 ლარს. შესაბამისად, საგადასახადო კანონმდებლობის გათვალისწინებით, შეიცვალა მომჩივნის დასაბეგრი შემოსავალი და გადასახადის განაკვეთი. შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემაში არსებული ინფორმაციის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელს არასრულყოფილად აქვს დეკლარირებული 2022 წლის წლიური საშემოსავლო გადასახადი. შემოწმებით გამოვლენილი გარემოებების გათვალისწინებით კორექტირებულ იქნა მეწარმის მიერ წარდგენილი 2022 წლის წლიური დეკლარაციის მონაცემები. კერძოდ, საგადასახადო ორგანოს მიერ დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაციის თარიღის შეცვლითა და არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით კორექტირებულ იქნა ერთობლივი შემოსავალი. ასევე, გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი ბუღალტრული პროგრამისა და შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემაში არსებული ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე კორექტირებულ იქნა სმფ-ის შეძენები. შედეგად, მომჩივანს დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საბჭომ მიიჩნია, რომ ამ ნაწილში მეწარმის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია მართლზომიერად, მომჩივნის მოთხოვნა დაუსაბუთებელია და არ არსებობს მისი დაკმაყოფილების საფუძველი.

 

3. დაკისრებული სანქციებისგან გათავისუფლება საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე

ფაქტების აღწერააუდიტის დეპარტამენტის 27.08.2025 წლის №002-134 საგადასახადო მოთხოვნის შესაბამისად, მომჩივანს დამატებით გადასახდელად განესაზღვრა 805 626.87 ლარი. მათ შორის, გადასახადი - 476 382.27 ლარი, ჯარიმა - 238 838.55 ლარი და საურავი - 90 406.05 ლარი.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 43-ე, 269-ე, 270-ე, 272-ე, 275-ე, 282-ე მუხლებზე და ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელს არასრულად ჰქონდა შესრულებული საგადასახადო ვალდებულებები. ამასთან, მომჩივანი ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, რომლითაც დადასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელი საგადასახადო ვალდებულებების არაჯეროვნად შესრულებისას მოქმედებდა საქმიანობისთვის დამახასიათებელი თანმდევი გულისხმიერებით, სამართლებრივი შეცდომის არეალში. შესაბამისად, შემოწმების შედეგად შეფარდებული სანქციის მიმართ შემოსავლების სამსახურს მიზანშეწონილად არ მიაჩნია საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენება.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

მეწარმის მიზანი არ ყოფილა გადასახადების დამალვა, რასაც ცხადყოფს გადასახადის გადამხდელის მიერ დეკლარაციების წარდგენა. დეკლარირებული თანხები გადახდილია. ვინაიდან საგადასახადო ორგანომ გამოიყენა არაპირდაპირი მეთოდი, რაც თავისთავში გულისხმობს დარიცხული თანხების უზუსტობის ფაქტს, დავების განხილვის საბჭოში მოქმედი პრაქტიკის შესაბამისად, ითხოვს გათავისუფლდეს დაკისრებული სანქციებისგან.

მომჩივანი ითხოვს, როგორც კეთილსინდისიერი გადამხდელი, საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე, გათავისუფლდეს დაკისრებული ჯარიმა-საურავისგან.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად, დავის განმხილველ ორგანოს უფლება აქვს, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციისაგან, თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით.

დარიცხვის შინაარსიდან გამომდინარე, საბჭოს მიაჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში საქმის ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოებები არ იძლევა იმ ვარაუდის საფუძველს, რომ გადასახადის გადამხდელი კეთილსინდისიერად შეცდა, ან არ იყო მისთვის ცნობილი ისეთი გარემოება, რამაც მისი პასუხისმგებლობა გამოიწვია. მომჩივანი ვერ ამტკიცებს, რომ ჩადენილი სამართალდარღვევა გამოწვეულია არა მისი დაუდევრობით, არამედ საქმიანობისათვის დამახასიათებელი თანმდევი გულისხმიერების მიუხედავად.

საბჭო განმარტავს, რომ გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერება უკავშირდება პირის სუბიექტურ დამოკიდებულებას მის მიერ ჩადენილი ქმედებისადმი. პირის დაუდევარი ქმედება არ შეიძლება გახდეს საგადასახადო პასუხისმგებლობისგან გათავისუფლების საფუძველი. შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე მომჩივნის სანქციებისგან გათავისუფლების საფუძველი.

 

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

 

1. საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (ქ. თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი

1. დღგ-ის გადამხდელად სავალდებულო რეგისტრაციის თარიღი და გავრცელებული ფასნამატი;

2. მცირე ბიზნესის სტატუსის გაუქმება და საშემოსავლო გადასახადში განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები;

3. დაკისრებული სანქციებისგან გათავისუფლება საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე.

 

ფაქტობრივი გარემოებები

შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის №10977 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა მომჩივნის საქმიანობის 2022 წლის 6 სექტემბრიდან 2025 წლის 3 ივნისამდე საანგარიშო პერიოდების კამერალური საგადასახადო შემოწმება. შემოწმების შედეგები აისახა საგადასახადო შემოწმების აქტში, რომლის საფუძველზე გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის №19114 ბრძანება და №002-134 საგადასახადო მოთხოვნა. მომჩივანს დამატებით გადასახდელად განესაზღვრა 805 626.87 ლარი.

საგადასახადო შემოწმების აქტის მიხედვით დგინდება, რომ გადამხდელის მიერ მოწოდებული საბანკო ანგარიშის ამონაწერის მონაცემების მიხედვით ტერმინალის გამოყენებით საქონლის რეალიზაციიდან მიღებულმა შემოსავალმა 2022 წლის 29 დეკემბერს გადააჭარბა 100 000 ლარს.შესაბამისად საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 158-ე, 159-ე და 165-ე მუხლების გათვალისწინებით, გადასახადის გადამხდელს დღგ-ის რეგისტრაციის თარიღად განესაზღვრა 2022 წლის 29 დეკემბერი.პირს დაერიცხა გადასახადი და ჯარიმა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის შესაბამისად.

ამასთან,შემოწმების მიმდინარეობისას გადასახადის გადამხდელმა წარმოადგინა ბუღალტრული აღრიცხვა სუპერფინი, რომლის მიხედვითაც 2025 წლის 2 ივნისის საქონლის ნაშთი პირვანდელი ღირებულებით არის 1 407 868 ლარი, ხოლო ფასნამატი 43%. შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის №11155 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა სმფ-ის ფაქტობრივი აღრიცხვა, რომლის მიხედვითაც ფაქტობრივი ნაშთი საბაზრო ღირებულებით შეადგენს 803 072 ლარს. საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის №17312 ბრძანებით გადასახადის გადამხდელთან ჩატარდა საკონტროლო შესყიდვის პროცედურა, რომლის დროსაც დაირღვა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნები, კერძოდ დაფიქსირდა საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობა, რისთვისაც საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 281-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად პირს შეეფარდა საგადასახადო სანქცია . საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილიდან გამომდინარე, შემოწმებით შესწავლილ იქნა შესამოწმებელ პერიოდში გადამხდელის მიერ იმპორტირებული/ადგილობრივი საქონლის შეძენის დამადასტურებელი დოკუმენტები და იმის გათვალისწინებით, რომ გადამხდელს არ აქვს დოკუმენტური რეალიზაცია შემოწმებით სმფ-ის ინვენტარიზაციის ფაქტობრივი ნაშთის გათვალისწინებით განსაზღვრულ რეალიზებული საქონლის თვითღირებულებაზე გავრცელდა საქონლის ჯგუფების მიხედვით გადამხდელის მიერ ინვენტარიზაციის დანართში დაფიქსირებული საბაზრო ღირებულებიდან გამომდინარე განსაზღვრული ფასნამატი (25-175%), ხოლო ჩასათვლელი დღგ-ის ნაწილში იმპორტის ოპერაციიდან გამომდინარე გადახდილი დღგ-ის თანხით დაკორექტირდა (გაიზარდა) ჩასათვლელი თანხა.ყოველივე ზემოაღნიშნულისა და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 159-ე და 175-ე მუხლების გათვალისწინებით, პირს დაერიცხა გადასახადი და ჯარიმა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის შესაბამისად.

გადასახადის გადამხდელი 2023 წლის პირველ იანვარიდან არის მცირე ბიზნესის სტატუსის მქონე მეწარმე ფიზიკური პირი. შემოწმების მიერ არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით მიღებული შემოსავალი 2023-2024 წლებში აჭარბებს 500 000 ლარს.აღნიშნულისა და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 90-ე და 89-ე მუხლების გათვალისწინებით შეიცვალა მცირე მეწარმის სტატუსის მქონე მეწარმე ფიზიკური პირის დასაბეგრი შემოსავალი და გადასახადის განაკვეთი.

შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემაში არსებული ინფორმაციის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელს არასრულყოფილად აქვს დეკლარირებული 2022 წლის წლიური საშემოსავლო გადასახადის შესაბამისი პუნქტები. შემოწმებით გამოვლენილი საკითხების მიხედვით კორექტირებულ იქნა გადამხდელის მიერ წარმოდგენილი 2022 წლის წლიური დეკლარაციის პუნქტები. კერძოდ შემოწმების მიერ დღგ-ის რეგისტრაციის შეცვლითა და არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით კორექტირებულ იქნა ერთობლივი შემოსავალი და ასევე, გადამხდელის მიერ წარმოდგენილი ბუღალტრული პროგრამისა და შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემაში არსებული ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე კორექტირებულ იქნა სმფ-ის შეძენები. შედეგად გადამხდელს დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი და ჯარიმა.

ზემოაღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნა გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში, რომელმაც №24665 ბრძანებით არ დააკმაყოფილა საჩივარი, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

გადაწყვეტილება

სამართლებრივი ნორმებისა და ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე, მხარეთა არგუმენტაციის გათვალისწინებით, საბჭომ მიიჩნია, რომ შემოსავლების სამსახურის სადავო ბრძანება მართლზომიერია, არ არსებობს მისი გაუქმების და მომჩივნის მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი.

ამასთან,მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე მომჩივნის სანქციებისგან გათავისუფლების საფუძველი.

 

დასაბუთება

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს: 73(5); 79( „ა“); 80(1); 83(„ბ“); 89(2 „ა“); 100(1.3„ბ“); 102(1 „ა“); 105(1.2); 158(1); 159(1 „ა“); 163(1.2); 164(1); 174(1); 175(1); 176(1); 269(7);