გადაწყვეტილება №26238/2/2025

№26238/2/2025

05 იანვარი 2026

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

 

მომჩივანი: შპს „-----“ (ს/ნ ------------)

მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი

 

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ, 18.12.2025 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება შპს „-----“-ის 1.12.2025 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის №26238/2/2025).

 

დავის საგანი:

1. იჯარის მომსახურებაზე დღგ-ის ჩათვლის გათვალისწინება;

2. სანქციებისგან გათავისუფლება საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე.

 

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:

1. აუდიტის დეპარტამენტის 30.06.2025 წლის №002-87 საგადასახადო მოთხოვნა;

2. შემოსავლების სამსახურის 30.10.2025 წლის №23901 ბრძანება.

 

დარიცხული თანხა: 251 175,95 ლარი.

მათ შორის:

გადასახადი - 156 507,79

დღგ - 105 760,06

მოგების გადასახადი - 40 643,73

საშემოსავლო გადასახადი - 10 104

ჯარიმა - 78 732,7

საურავი - 15 935,46

 

პროცედურული გარემოებები

აუდიტის დეპარტამენტის 24.06.2025 წლის გასვლითი საგადასახადო შემოწმების აქტით შემოწმებულია 4.06.2024 წლიდან 1.03.2025 წლამდე პერიოდი. შემოწმების აქტის საფუძველზე გადასახადის გადამხდელს წარედგინა აუდიტის დეპარტამენტის 30.06.2025 წლის №002-87 საგადასახადო მოთხოვნა, რაც გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში.

შემოსავლების სამსახურის 30.10.2025 წლის №23901 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

სადავო საკითხები:

1. იჯარის მომსახურებაზე დღგ-ის ჩათვლის გათვალისწინება

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები

გადასახადის გადამხდელის სახელზე რეგისტრირებული პოსტერმინალის, სალარო აპარატის, წარმოდგენილი საბანკო ამონაწერის მონაცემებზე დაყრდნობით განისაზღვრა დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვა. დადგინდა, რომ დასაბეგრი ბრუნვა შეადგენს 794 777 ლარს, გადასახადის გადამხდელის მიერ დეკლარირებულია 207 354 ლარი. გამოვლენილი სხვაობა, დაიბეგრა დღგ-ით. გადამხდელს დაერიცხა ჯარიმა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის თანახმად.

შემოწმების პროცესში დადგინდა, რომ გადასახადის გადამხდელს გადახდილი ჰქონდა თანხები სხვადასხვა პირზე, რომელთა მიერ არ იყო გამოწერილი საგადასახდო ანგარიშ-ფაქტურები, რითაც განახორციელებდა ჩათვლას. ზოგიერთი მათგანის მიერ, მოთხოვნის შემდეგ მოხდა ანგარიშ-ფაქტურების გამოწერა. შემოწმების შედეგად გათვალისწინებული იქნა ანგარიშ-ფაქტურებში დაფიქსირებული დღგ-ის ჩასათვლელი თანხა 13 970 ლარის ოდენობით.

შემოწმების პერიოდში, მომწოდებლების მიერ მოხდა გადასახადის გადამხდელის მიერ მიღებული ჩათვლის ანგარიშ-ფაქტურების კორექტირება, რაც დღგ-ის დეკლარაციებში არ არის სრულად ასახული. საგადასახადო კოდექსის 179-ე მუხლის პირველი ნაწილის გათვალისწინებით, ვინაიდან გადასახადის გადამხდელს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის მიხედვით, კორექტირების შედეგად შესამცირებელი აქვს ჩასათვლელი დღგ-ის თანხა (13 996 ლარი) და აღნიშნული არ აქვს გათვალისწინებული შესაბამისი პერიოდის დეკლარაციით, გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა გადასახადის თანხა 13 996 ლარი და ჯარიმა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 302-ე, 174-ე, 175-ე, 176-ე, 180-ე, 43-ე მუხლებზე და ყურადღებას ამახვილებს საგადასახადო შემოწმების აქტის მიხედვით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლის თანახმად გადამხდელს გადახდილი ქონდა თანხები სხვადასხვა პირზე, რომელთა მიერ არ იყო გამოწერილი საგადასახდო ანგარიშ-ფაქტურები. ხოლო მოთხოვნის შემდეგ ზოგი მათგანის მიერ, მოხდა საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების გამოწერა. შესაბამისად, საგადასახადო კოდექსის 174-ე მუხლის თანახმად, შემოწმების შედეგად გათვალისწინებული იქნა საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებში დაფიქსირებული დღგ-ის ჩასათვლელი თანხა.

შემოსავლების სამსახური განმარტავს, რომ მომჩივანი საჩივარში ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, თუ რა ნაწილში იქნა განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები არამართლზომიერად. ამასთან, დავის წარმოების პროცესში არ ყოფილა წარმოდგენილი რაიმე მტკიცებულებები, რომლებიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმების აქტით დადგენილ გარემოებებს.

ზემოხსენებულ სამართლებრივ ნორმებზე, საქმეში არსებულ მასალებსა და დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე დაყრდნობით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ შემოწმების მიერ საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია საგადასახადო კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, ხოლო წარმოდგენილი საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

კომპანია საქმიანობას ეწეოდა 2024 წლის ივნისიდან 2024 წლის დეკემბრამდე და მისი საქმიანობა დაკავშირებული იყო მუსიკალური ღონისძიებების ჩატარებასთან ზღვისპირეთში. ტერიტორია, რომელიც შეარჩიეს ღონისძიებების ჩასატარებლად სრულად გაარემონტეს და მოაწყვეს კომპანიის ხარჯებით. საერთო ჯამში საიჯარო ქირა გადაიხადა 62 550 ლარი დღგ-ის ჩათვლით, თუმცა შესაბამისი ანგარიშფაქტურები ვერ მიიღო კომპანიის მხრიდან მოთხოვნის მიუხედავად. მიზანი არ ყოფილა გადასახადების დამალვა და საქმიანობის პროცესში მიღებულ შემოსავლებს აფიქსირებდა საკონტროლო-სალარო აპარატით და ასევე კომპანიის მხრიდან გამოწერილი მომსახურების ანგარიშ-ფაქტურებით.

საქმიანობის პროცესში შეექმნა გარკვეული ფინანსური პრობლემები და ვერ შეძლო გადასახადების გადახდა სრულად. დეკლარაციები ჰქონდა არასწორად წარდგენილი, რომელთა დაკორექტირებას და შესაბამისი გადასახადების გადახდას აპირებდა მოგვიანებით.

ასევე, ითხოვს გათვალისწინებულ იქნას კომპანიის მიერ იჯარის სახით გადახდილი თანხა 62 550 ლარი, რომლის შესაბამისი დღგ-ის ანგარიშ-ფაქტურა არ მიუღია. გადასახადის თანხის გადახდას დაიწყებს სექტემბრიდან.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ ამ ნაწილში საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 174-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, დღგ-ის ჩათვლა არის დასაბეგრი პირის უფლება, შეიმციროს გადასახდელი დღგ-ის თანხა საქონლის მიწოდებასთან/მომსახურების გაწევასთან დაკავშირებული ხარჯის სხვადასხვა კომპონენტის ღირებულებაზე პირდაპირ მიკუთვნებული დღგ-ის თანხით. დღგ-ის ჩათვლის უფლება წარმოიშობა ჩასათვლელი დღგ-ის თანხის დარიცხვის ვალდებულების წარმოშობის (შესაბამისი ოპერაციის დღგ-ით დაბეგვრის) მომენტიდან.

საგადასახადო კოდექსის 175-ე მუხლის პირველი „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, თუ საქონელი/მომსახურება გამიზნულია ან გამოიყენება დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელებისთვის, დასაბეგრ პირს უფლება აქვს ჩაითვალოს საქართველოს ტერიტორიაზე სხვა დასაბეგრი პირისგან ამ საქონლის/მომსახურების შეძენისთვის გადახდილი/გადასახდელი დღგ.

საგადასახადო კოდექსის 176-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტების თანახმად დღგის ჩათვლის მიღების საფუძველია ამ კოდექსის 175-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტებითა და მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ შემთხვევებში – საქონლის/მომსახურების შეძენასთან დაკავშირებით ამ კოდექსით დადგენილი წესით გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა.

საგადასახადო კოდექსის 180-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არის დადგენილი, დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული დასაბეგრი პირის მიერ სხვა დასაბეგრი პირისთვის საქონლის მიწოდების ან მომსახურების გაწევის შემთხვევაში, გამოიწერება საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა.

შემოწმების შედეგად დადგინდა, რომ გადამხდელს გადახდილი ჰქონდა თანხები სხვადასხვა პირზე, რომელთა მიერ არ იყო გამოწერილი საგადასახდო ანგარიშ-ფაქტურები, რითაც განახორციელებდა ჩათვლას. ზოგიერთი მათგანის მიერ, მოთხოვნის შემდეგ მოხდა ანგარიშ-ფაქტურების გამოწერა. შემოწმების შედეგად გათვალისწინებული იქნა ანგარიშ-ფაქტურებში დაფიქსირებული დღგ-ის ჩასათვლელი თანხა 13 970 ლარის ოდენობით.

საბჭოს აღნიშნავს, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად შესწავლილია დღგ-ის ჩასათვლელი თანხების საკითხი და შედეგად გათვალისწინებულია იმ გადახდების მიხედვით განსაზღვრული დღგ-ის თანხები, რომელზეც გამოწერილი იქნა საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები, შესაბამისად, მომჩივნის მიერ ჩასათვლელი დღგ-ის თანხა განსაზღვრულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა შესაბამისად.

რაც შეეხება საიჯარო მომსახურებასთან დაკავშირებით დღგ-ის ჩათვლას, მომჩივანი მიუთითებს, რომ არ მიუღია საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა, შესაბამისად, საბჭო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს დღგ-ის ჩათვლის მიღების კანონმდებლობით გათვალისწინებული საფუძველი და დღგ-ის ჩასათვლელი თანხის გაზრდის მოთხოვნა უსაფუძვლოა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საბჭო მიიჩნევს, რომ მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა გათვალისწინებით და არ არსებობს ამ ნაწილში საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი.

 

2. სანქციებისგან გათავისუფლება საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები

საგადასახადო შემოწმების შედეგების მიხედვით, გადასახადის გადამხდელს დაეკისრა ჯარიმა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით 78 732,7 ლარი. აუდიტის დეპარტამენტის 30.06.2025 წლის №002- 87 საგადასახადო მოთხოვნაში ასახულია საურავი 15 935,46 ლარის ოდენობით.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 43-ე, 269-ე, 270-ე, 275-ე, 272-ე მუხლებზე და საქმეში არსებულ ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელს არასრულად ჰქონდა შესრულებული საგადასახადო ვალდებულებები. ამასთან, მომჩივანს არ აქვს წარმოდგენილი არგუმენტაცია/მტკიცებულებები შემოწმებით განსაზღვრული სანქციის არამართლზომიერებასთან დაკავშირებით.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმებისა და საქმეზე არსებული მასალების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად დარიცხული სანქცია განსაზღვრულია საგადასახადო კანონმდებლობის შესაბამისად, ამასთან, განსახილველ შემთხვევაში საგადასახადო შემოწმების შედეგად დარიცხული სანქციის მიმართ შემოსავლების სამსახურს მიზანშეწონილად არ მიაჩნია საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენება.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

ითხოვს მოეხსნას საურავი და ჯარიმა.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ ამ ნაწილში საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის თანხის შემცირება, გარდა ამ მუხლის პირველი, 21 და 22 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა, − იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 50 პროცენტის ოდენობით.

საგადასახადო კოდექსის 272-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საურავი არის საგადასახადო სანქცია, რომელიც პირს ეკისრება საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში გადასახადის გადასახდელი თანხის გადაუხდელობისათვის.

საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად, დავის განმხილველ ორგანოს უფლება აქვს, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციისაგან, თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით.

დარიცხვის შინაარსიდან გამომდინარე, საბჭოს მიაჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში არ დასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ საგადასახადო ვალდებულებების არასრულად დეკლარირება გამოწვეულია მისი შეცდომით/არცოდნით. შესაბამისად, არ არსებობს დაკისრებული სანქციებისგან მომჩივნის საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილით გათავისუფლების საფუძველი.

 

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

 

1. საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი

1. იჯარის მომსახურებაზე დღგ-ის ჩათვლის გათვალისწინება;

2. სანქციებისგან გათავისუფლება საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე.

 

ფაქტობრივი გარემოებები

აუდიტის დეპარტამენტის გასვლითი საგადასახადო შემოწმების აქტით შემოწმებულია 4.06.2024 წლიდან 1.03.2025 წლამდე პერიოდი. შემოწმების აქტის საფუძველზე გადასახადის გადამხდელს წარედგინა აუდიტის დეპარტამენტის №002-87 საგადასახადო მოთხოვნა,რაც გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში.

შემოსავლების სამსახურის №23901 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

გადაწყვეტილება

საბჭო მიიჩნევს, რომ მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა გათვალისწინებით და არ არსებობს საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი.

 

დასაბუთება

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს: 174(1.2 ); 175(1 „ა“); 176(1 „ა“ და „ბ“); 180(1); 269(7);