გადაწყვეტილება № 26728/2/2026

№ 26728/2/2026

11 მარტი 2026

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

 

მომჩივანი: შპს „------“ (ს/ნ -----)

მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი

 

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ, 6.03.2026 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება შპს „-----“ 25.02.2026 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის №26728/2/2026).

 

დავის საგანი:

დაკისრებული ჯარიმა-საურავისგან გათავისუფლება საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:

1. აუდიტის დეპარტამენტის 2025 წლის 9 დეკემბრის №006-503 საგადასახადო მოთხოვნა;

2. შემოსავლების სამსახურის 2026 წლის 5 თებერვლის №2289 ბრძანება.

დარიცხული თანხა: 17 056.39 ლარი.

მათ შორის:

დღგ - 10 573.46

ჯარიმა - 5 162.30

საურავი - 1 320.63

 

ფაქტების აღწერა

საწარმოს საქმიანობაა საცალო ვაჭრობა ტანსაცმლით სპეციალიზებულ მაღაზიებში -----. პროდუქციის შესყიდვას ახორციელებს ----- ბაზარზე. მომჩივანი გადასახადის გადამხდელად რეგისტრირებულია 2024 წლის 22 აპრილს, ხოლო 2024 წლის 11 დეკემბერს რეგისტრირებულია დღგ-ის გადამხდელად.

შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2025 წლის 21 ოქტომბრის №23025 და 12 ნოემბრის №24884 ბრძანებების საფუძველზე ჩატარდა კომპანიის საქმიანობის კამერალური თემატური საგადასახადო შემოწმება. შემოწმდა საკონტროლო-სალარო აპარატით, საბანკო ამონაწერით და პოსტერმინალით განხორციელებული ანგარიშსწორებისას მიღებული თანხების დღგ-ის დეკლარაციაში ასახვის სისწორე. შემოწმების შედეგები აისახა 2025 წლის 5 დეკემბრის საგადასახადო შემოწმების აქტში, საიდანაც ირკვევა, რომ სადავო დარიცხვა გამოწვეულია შემდეგი გარემოებებით:

შემოწმებით დადგინდა, რომ კომპანიას დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაციის შემდგომ პერიოდში დამატებით უფიქსირდებოდა შემოსავალი, რომელიც არ ჰქონდა ასახული წარდგენილ დღგ-ის დეკლარაციაში. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საგადასახადო კოდექსის 159-ე, 160-ე, 163-ე, 164-ე მუხლების საფუძველზე, გაიზარდა დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვა. მომჩივანს დაერიცხა დღგ და დაეკისრა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით გათვალისწინებული ჯარიმა.

შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის 2025 წლის 9 დეკემბრის №27049 ბრძანება და №006-503 საგადასახადო მოთხოვნა. მომჩივანს დამატებით გადასახდელად განესაზღვრა 17 056.39 ლარი.

აღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნა 2026 წლის 8 იანვარს გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში, რომელმაც 2026 წლის 5 თებერვლის №2289 ბრძანებით ნაწილობრივ დააკმაყოფილა საჩივარი. პირველ სადავო საკითხთან დაკავშირებით:

დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაციის მომენტისთვის არსებულ სასაქონლო-მატერიალურ მარაგებზე დღგ-ის ჩასათვლელი თანხების გათვალისწინების მიზნით, გადასახადის გადამხდელს მიეცა წინადადება, აუდიტის დეპარტამენტს წარუდგინოს შესაბამისი დოკუმენტაცია/მტკიცებულებები;

დაევალა აუდიტის დეპარტამენტს, დამატებით შეისწავლოს როგორც წარდგენილი, ასევე, შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემაში არსებული დღგის ჩათვლის უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტები და დღგ-ის ჩათვლის მიღებასთან დაკავშირებით კანონმდებლობით დადგენილი შეზღუდვების გათვალისწინებით, განახორციელოს საგადასახადო ვალდებულებების კორექტირება (შემცირება).

დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

შემოსავლების სამსახურის 2026 წლის 5 თებერვლის №2289 ბრძანება გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 302-ე, 43-ე, 269-ე, 270-ე, 275-ე მუხლებზე და ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელს არასრულად ჰქონდა შესრულებული საგადასახადო ვალდებულებები. ამასთან, მომჩივანი ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, რომლითაც დადასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელი საგადასახადო ვალდებულებების არაჯეროვნად შესრულებისას მოქმედებდა სამართლებრივი შეცდომის არეალში. შესაბამისად, შემოწმების შედეგად დაკისრებული ჯარიმის მიმართ შემოსავლების სამსახურს მიზანშეწონილად არ მიაჩნია საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენება. ამდენად, გადასახადის გადამხდელის საჩივარი აღნიშნულ ნაწილში დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

კომპანიას არ ჰქონდა ფართომაშტაბიანი გაყიდვები. ცდილობდა პირადი მატერიალური თუ გონებრივი შესაძლებლობებით გაეზარდა საკუთარი ბიზნესი და ყველანაირი საქმიანობა განეხორციელებინა ინდივიდუალურად. როგორც მარკეტინგულ და მენეჯერულ საკითხებს, ასევე საბუღალტრო დოკუმენტაციისა და დეკლარაციების მომზადებას პირადად კურირებდა. შემოწმების მომენტამდე დარწმუნებული იყო, რომ საბუღალტრო აღრიცხვა შესრულებული იყო საქართველოს კანონმდებლობის მოთხოვნების შესაბამისად. აუდიტის დეპარტამენტის მიერ სამართალდარღვევების გამოვლენის შემდეგ გააცნობიერა დაშვებული შეცდომები, რომლებიც გამოწვეულია არა მიზნობრივი დანაშაულის ჩადენით, არამედ არასაკმარისი ცოდნით. არ ყავდა საბუღალტრო საქმიანობაში კომპეტენტური თანამშრომელი და ცდილობდა საკუთარი სახსრებით საქმიანობის წარმართვას. შემოწმების აქტით დარიცხული თანხები დიდ გავლენას იქონიებს კომპანიის სამომავლო გეგმებზე და ფუნქციონირებაზე, შესაძლებელია გამოიწვიოს სრული კრიზისი და გაკოტრება. აცნობიერებს რა მის მიერ უნებლიე, არცოდნით გამოწვეულ შეცდომებს, მზაობას აცხადებს მაქსიმალურად ითანამშრომლოს საგადასახადო ორგანოსთან, აიყვანოს კვალიფიციური კადრი საბუღალტრო საქმიანობაში, რაც გამოიწვევს მსგავსი უნებლიე/არცოდნით გამოწვეული შეცდომების შემცირებას და ბიზნესის სწორად და განვითარების გზაზე წარმართვას.

მომჩივანი მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილზე და ითხოვს გათავისუფლდეს დაკისრებული ჯარიმა-საურავისგან.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად, დავის განმხილველ ორგანოს უფლება აქვს, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციისაგან, თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით.

დარიცხვის შინაარსიდან გამომდინარე, საბჭოს მიაჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში საქმის ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოებები არ იძლევა იმ ვარაუდის საფუძველს, რომ გადასახადის გადამხდელი კეთილსინდისიერად შეცდა, ან არ იყო მისთვის ცნობილი ისეთი გარემოება, რამაც მისი პასუხისმგებლობა გამოიწვია. მომჩივანი ვერ ამტკიცებს, რომ ჩადენილი სამართალდარღვევა გამოწვეულია არა მისი დაუდევრობით, არამედ საქმიანობისათვის დამახასიათებელი თანმდევი გულისხმიერების მიუხედავად.

საბჭო განმარტავს, რომ გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერება უკავშირდება პირის სუბიექტურ დამოკიდებულებას მის მიერ ჩადენილი ქმედებისადმი. პირის დაუდევარი ქმედება არ შეიძლება გახდეს საგადასახადო პასუხისმგებლობისგან გათავისუფლების საფუძველი. შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე მომჩივნის სანქციებისგან გათავისუფლების საფუძველი.

 

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

 

1. საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (ქ. თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი

დაკისრებული ჯარიმა-საურავისგან გათავისუფლება.

 

ფაქტობრივი გარემოებები

საწარმოს საქმიანობაა საცალო ვაჭრობა ტანსაცმლით სპეციალიზებულ მაღაზიებში. შესწავლის შედეგად კომპანიას დღგის გადამხდელად რეგისტრაციის შემდგომ პერიოდში დამატებით უფიქსირდებოდა შემოსავალი, რომელიც არ ჰქონდა ასახული წარმოდგენილ დღგ-ის დეკლარაციაში. შედეგად, გაიზარდა დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვა, გადამხდელს დაერიცხა დღგ და ჯარიმა.

 

გადაწყვეტილება

საბჭო განმარტავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე მომჩივნის სანქციებისგან გათავისუფლების საფუძველი.

 

დასაბუთება

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს;275