გადაწყვეტილება №26693/2/2026

№26693/2/2026

09 მარტი 2026

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

 

მომჩივანი: -------- (ს/ნ -------------)

მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი

 

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ, 5.03.2026 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება ----------ს 22.02.2026 წელს რეგისტრირებულ საჩივრებზე (რეგისტრაციის №26693/2/2026; №26694/2/2026).

 

დავის საგანი:

1. ერთობლივი შემოსავლიდან გამოსაქვითი, შემოწმების შედეგად დადგენილი, ხარჯის ოდენობა;

2. დაკისრებული სანქციისაგან გათავისუფლება.

 

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:

1. აუდიტის დეპარტამენტის 15.12.2025 წლის №072-14 საგადასახადო მოთხოვნა;

2. შემოსავლების სამსახურის 3.02.2026 წლის №2070 ბრძანება.

 

დარიცხული თანხა: 25 774.72 ლარი.

მათ შორის:

გადასახადი - 14 058.58

დღგ - 3 155.91

მიწის გადასახადი (სასოფლო) - 24

საშემოსავლო გადასახადი - 10 878.67

ჯარიმა - 7 563.4

საურავი - 4 152.74

 

პროცედურული გარემოებები

გადასახადის გადამხდელის საქმიანობაა ქალაქ ---ში სახელმწიფო შესყიდვების გზით გაფორმებული კონტრაქტების საფუძველზე სამშენებლო-სარემონტო მომსახურების გაწევა (შენობების რეაბილიტაცია, რკინა-ბეტონით არხის მოწყობა, ხიდ-ბოგირის მოწყობა, ტრანსპორტირების მომსახურება და სხვა).

აუდიტის დეპარტამენტის 20.10.2025 წლის №22674 ბრძანების საფუძველზე განხორციელდა მეწარმის საქმიანობის, 1.01.2022 წლიდან 1.09.2025 წლამდე საანგარიშო პერიოდების, კამერალური საგადასახადო შემოწმება. საგადასახადო შემოწმების შედეგები აისახა 12.12.2025 წლის №--საგადასახადო შემოწმების აქტში, რომლის საფუძველზე გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის 15.12.2025 წლის №27453 ბრძანება და ამავე თარიღის №072-14 საგადასახადო მოთხოვნა.

აღნიშნული აქტები გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში, რომლის 3.02.2026 წლის №2070 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

სადავო საკითხები:

1. ერთობლივი შემოსავლიდან გამოსაქვითი, შემოწმების შედეგად დადგენილი, ხარჯის ოდენობა

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები

გადასახადის გადამხდელი არ აწარმოებს ბუღალტრულ აღრიცხვას. შესამოწმებელ პერიოდში, გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილია 2022-2024 წლების წლიური საშემოსავლო გადასახადის დეკლარაციები, სადაც უზუსტობით არის დაანგარიშებული, როგორც ერთობლივი შემოსავალი ასევე, გამოსაქვითი ხარჯები.

შემოწმების პროცესში დამუშავდა გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი საბანკო ანგარიშების ამონაწერები და სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს ელექტრონულ სისტემაში არსებული ინფორმაცია, რომლის მიხედვითაც ირკვევა, რომ რიგ შემთხვევებში მიღებულია თანხები, რომლებიც არ არის ერთობლივ შემოსავალში ასახული და არც საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებია გამოწერილი.

შემოწმების შედეგად გაიზარდა ერთობლივი შემოსავალი, დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვა და წლიურ საშემოსავლო გადასახადის დეკლარაციაში ასასახი გამოსაქვითი ხარჯები, კერძოდ 2022 წელს გამოსაქვითი ხარჯი შემცირდა 18 150 ლარით, ხოლო 2023-2024 წლებში გაიზარდა 37 203 ლარით. გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი, დღგ და დაეკისრა ჯარიმა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 302-ე მუხლის მე-2 და მე-6 ნაწილებზე, 136-ე მუხლის პირველ და მე-3 ნაწილებზე, 79-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტზე, მე-80 მუხლის პირველ ნაწილზე, 81-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, მე-100 მუხლის პირველ ნაწილზე და მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტზე, 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, 105-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, 72-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე.

გადასახადის გადამხდელის მიერ საჩივარში წარდგენილ არგუმენტთან, საწვავისა და ბანკის საკომისიოების გამოქვითვასთან დაკავშირებით, შემოსავლების სამსახური მიუთითებს, აუდიტის დეპარტამენტის წარმომადგენლის მიერ მიწოდებულ ინფორმაციაზე, რომლის მიხედვითაც საგადასახადო ვალდებულებების გაანგარიშებისას საწვავისა და ბანკის საკომისიოები გამოქვითულია შესაბამისი წლების მიხედვით.

ამასთან, შემოსავლების სამსახური აღნიშნავს, რომ საგადასახადო დავის ეტაპზე მომჩივნის მხრიდან არ წარდგენილა მისი პოზიციის შესაბამისი იმგვარი დოკუმენტაცია/მტკიცებულება, რომელიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების, საქმეში არსებული მასალებისა და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, სადავო საკითხთან დაკავშირებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ შემოწმებით განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები შესაბამისობაშია კანონმდებლობის მოთხოვნებთან, საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ არსებობს მისი დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

შემოწმების შედეგად დაერიცხა დამატებით გამოვლენილ შემოსავალზე დღგ და შეუმცირდა გამოსაქვითი ხარჯები, თუმცა არ არის გათვალისწინებული შეძენილი საწვავის ხარჯები. მეწარმეს ჰყავდა ავტომანქანა და საწვავიც გახარჯულია ეკონომიკური საქმიანობისთვის. ასევე, გამოსაქვით ხარჯში არ არის გათვალისწინებული ბანკის საკომისიოები. ითხოვს გაუქმდეს სადავო დარიცხვა და დაევალოს აუდიტის დეპარტამენტს სრულად გაითვალისწინოს გამოსაქვითი ხარჯები.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივრები ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილების თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სწორად და დროულად აღრიცხოს შემოსავლები და ხარჯები დოკუმენტურად დადასტურებულ მონაცემთა საფუძველზე, ამ თავით გათვალისწინებული მეთოდების გამოყენებით და მიაკუთვნოს იმ საანგარიშო პერიოდს, რომელშიც მოხდა მათი მიღება და გაწევა. გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.

საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, რეზიდენტი ფიზიკური პირის საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრის ობიექტია დასაბეგრი შემოსავალი, რომელიც განისაზღვრება, როგორც სხვაობა კალენდარული წლის განმავლობაში მიღებულ ერთობლივ შემოსავალსა და ამ პერიოდისათვის ამ კოდექსით გათვალისწინებული გამოქვითვების თანხებს შორის.

საგადასახადო კოდექსის მე-100 მუხლის მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ერთობლივ შემოსავალს განეკუთვნება ნებისმიერი ფორმით ან/და საქმიანობით მიღებული შემოსავალი, კერძოდ ეკონომიკური საქმიანობით მიღებული შემოსავლები, რომლებიც დაკავშირებული არ არის დაქირავებით მუშაობასთან.

საგადასახადო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, ეკონომიკური საქმიანობით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება საქონლის/მომსახურების მიწოდებით მიღებული შემოსავლები.

საგადასახადო კოდექსის 105-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების შესაბამისად, ერთობლივი შემოსავლიდან გამოიქვითება ყველა ხარჯი, რომელიც დაკავშირებულია მის მიღებასთან, გარდა იმ ხარჯებისა, რომლებიც ამ კოდექსის თანახმად გამოქვითვას არ ექვემდებარება. თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, ყველა ხარჯი დოკუმენტურად უნდა იყოს დადასტურებული.

საგადასახადო კოდექსის 72-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, პირველადი საგადასახადო დოკუმენტი არის წერილობითი დოკუმენტი, რომლითაც შესაძლებელია სამეურნეო ოპერაციის მონაწილე მხარეთა იდენტიფიცირება, აქვს თარიღი და მოიცავს მიწოდებული საქონლის/გაწეული მომსახურების ჩამონათვალსა და ღირებულებას.

საგადასახადო კოდექსის 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტების მიხედვით, დღგით დასაბეგრი ოპერაციებია, დასაბეგრი პირის მიერ საქართველოს ტერიტორიაზე ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში ანაზღაურების სანაცვლოდ საქონლის მიწოდება/მომსახურების გაწევა. საგადასახადო კოდექსის 163-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის დღგ-ით დაბეგვრა ხორციელდება საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის მომენტში, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.

საგადასახადო კოდექსის 164-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, დღგ-ით დასაბეგრი თანხა არის საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის სანაცვლოდ მიღებული/მისაღები ანაზღაურება დღგ-ის გარეშე, საქონლის/მომსახურების ფასთან პირდაპირ დაკავშირებული სუბსიდიის ჩათვლით. აღნიშნული დებულება გამოიყენება საქონლის/მომსახურების გაცვლის ოპერაციის (ბარტერული ოპერაციის) შემთხვევაშიც.

მომჩივანი მიუთითებს, რომ შემოწმების შედეგად არ არის გათვალისწინებული შეძენილი საწვავის ხარჯები. მეწარმეს ჰყავდა ავტომანქანა და საწვავიც გახარჯულია ეკონომიკური საქმიანობისთვის. ასევე, გამოსაქვით ხარჯში არ არის გათვალისწინებული ბანკის საკომისიოები. საჩივარს ახლავს ნავთობპროდუქტების სპეციალური საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები.

აუდიტის დეპარტამენტის 5.03.2026 წლის №--21-14 წერილით წარმოდგენილია მოპასუხის პოზიცია, სადაც მომჩივნის აღნიშნულ არგუმენტზე მითითებულია, რომ გადასახადის გადამხდელთან შემოწმების პროცესში არსებობდა კომუნიკაცია და მისთვის გაგზავნილი იყო ყველა ცხრილი შემოწმების პროცესშივე. საწვავის ხარჯები და ბანკის საკომისიოები გამოქვითულია შესაბამისი წლების მიხედვით და საგადასახადო შემოწმების აქტს თან ერთვის წლიური საშემოსავლო გადასახადის დანართი წლების მიხედვით, სადაც ჩაშლილია გამოსაქვითი ხარჯები, კერძოდ, 2022 წელს საწვავის ხარჯი შეადგენდა 2 209 ლარს, 2023 წელს 932 ლარს. ხოლო ბანკის საკომისიოს თანხა 2022 წელს შეადგენდა 241 ლარს, 2023 წელს 514 ლარს და 2024 წელს 422 ლარს. ამასთან, გადასახადის გადამხდელი არის არაკვალიფიციური დღგ-ის გადამხდელი. შემოწმების პროცესში მიეცა შესაძლებლობა მიღებული დასადასტურებელი სტატუსის მქონე ანგარიშ-ფაქტურების დადასტურებისა და შესაბამისად, ჩასათვლელი თანხებიც სრულად არის გათვალისწინებული შემოწმების შედეგად.

აღნიშნული გარემოებებიდან გამომდინარე, საბჭოს მიაჩნია, რომ ამ ნაწილში მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია მართებულად და არ არსებობს მომჩივნის არგუმენტების გათვალისწინების და ამ ნაწილში საჩივრების დაკმაყოფილების საფუძველი.

 

2. დაკისრებული სანქციისაგან გათავისუფლება

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები

აუდიტის დეპარტამენტის საგადასახადო შემოწმების შედეგად გადასახადის გადამხდელს ჯარიმა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის შესაბამისად დაეკისრა 7 563 ლარის ოდენობით, მათ შორის დღგში 3 323 ლარი, საშემოსავლო გადასახადში (ყოველწლიური) 4 228 ლარი და ქონების გადასახადში 12 ლარი. ასევე, აუდიტის დეპარტამენტის 15.12.2025 წლის №072-14 საგადასახადო მოთხოვნით დაეკისრა საურავი 4 153 ლარი.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე, 269-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 270-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, 272-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 275-ე მუხლის პირველი, მე-2 , 21 და 22 ნაწილებზე, 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილზე.

შემოსავლების სამსახური განმარტავს, რომ გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერება უკავშირდება მის მიერ დაშვებულ შეცდომას, გადამხდელი კეთილსინდისიერია იმ შემთხვევაში თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია მის მიერ დაშვებული შეცდომით (არცოდნით). კეთილსინდისიერება გულისხმობს პირის სუბიექტურ დამოკიდებულებას მის მიერ ჩადენილი ქმედებისადმი. საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის მიზანია საგადასახადო პასუხისმგებლობისგან გაათავისუფლოს პირი, რომელიც სამართლებრივი შეცდომის არეალში მოქმედებდა, რადგან სამართლებრივი შეცდომის დროს პირი არასწორად აფასებს ჩადენილი ქმედების სამართლებრივ არსს და ამ ქმედებით გამოწვეულ სამართლებრივ შედეგს.

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელს არასრულად ჰქონდა შესრულებული საგადასახადო ვალდებულებები. ამასთან, მომჩივანი ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, რომლითაც დადასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელი საგადასახადო ვალდებულებების არაჯეროვნად შესრულებისას მოქმედებდა საქმიანობისთვის დამახასიათებელი თანმდევი გულისხმიერებით, სამართლებრივი შეცდომის არეალში. შესაბამისად, საგადასახადო შემოწმების შედეგად დარიცხული სანქციის მიმართ შემოსავლების სამსახურს მიზანშეწონილად არ მიაჩნია საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენება. ამდენად, გადასახადის გადამხდელის საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე ითხოვს დაკისრებული სანქციისგან გათავისუფლებას.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივრები ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 272-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების მიხედვით, საურავი არის საგადასახადო სანქცია, რომელიც პირს ეკისრება საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში გადასახადის გადასახდელი თანხის გადაუხდელობისათვის. საურავი ერიცხება გადასახადის თანხას, რომელიც არის სხვაობა გადასახადის გადამხდელის მიერ შეუსრულებელ საგადასახადო ვალდებულებებსა და ზედმეტად გადახდილი გადასახადების ჯამს შორის. თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, საურავის დარიცხვა ხორციელდება თითოეული ვადაგადაცილებული დღისათვის, გადასახადის გადახდის ვადის ამოწურვის დღის მომდევნო დღიდან.

საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის მე-2, 21 და 22 ნაწილების თანახმად:

2. საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის თანხის შემცირება, გარდა ამ მუხლის პირველი, 21 და 22 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა, იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 50 პროცენტის ოდენობით.

2 1 . საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის შემცირება, თუ შემცირებული გადასახადის თანხა ამ დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში აღნიშნული გადასახადის თანხის 5 პროცენტს არ აღემატება, იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 10 პროცენტის ოდენობით.

2 2 . საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის შემცირება, თუ შემცირებული გადასახადის თანხა ამ დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში აღნიშნული გადასახადის თანხის 5 პროცენტზე მეტია და 20 პროცენტს არ აღემატება, იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 25 პროცენტის ოდენობით.

საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად, დავის განმხილველ ორგანოს უფლება აქვს, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციისაგან, თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით.

გადასახადი გადამხდელს სამეწარმეო საქმიანობაში აკისრია გულისხმიერების ვალდებულება და ეს ვალდებულება უნდა შეასრულოს ჯეროვნად და სრულად. ნებისმიერი შეცდომა არ წარმოადგენს სანქციისაგან გათავისუფლების საფუძველს. მხარემ უნდა დაამტკიცოს, რომ შეცდომა გამოწვეულია არა მისი დაუდევრობის და უხეში გაუფრთხილებლობით არამედ საქმიანობისათვის დამახასიათებელი თანმდევი გულისხმიერების მიუხედავად.

საბჭო იზიარებს შემოსავლების სამსახურის პოზიციას სადავო საკითხთან მიმართებით და მიაჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოებები არ იძლევა იმ ვარაუდის საფუძველს, რომ გადასახადის გადამხდელის მხრიდან სამართალდარღვევის ჩადენა გამოწვეულია მისი შეცდომით/არცოდნით. შესაბამისად, არ არსებობს დაკისრებული სანქციებისგან საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილით მომჩივნის გათავისუფლების საფუძველი.

 

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

 

1. საჩივრები არ დაკმაყოფილდეს;

2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი

1. ერთობლივი შემოსავლიდან გამოსაქვითი, შემოწმების შედეგად დადგენილი, ხარჯის ოდენობა;

2. დაკისრებული სანქციისაგან გათავისუფლება.

 

ფაქტობრივი გარემოებები

აუდიტის დეპარტამენტის №22674 ბრძანების საფუძველზე განხორციელდა მეწარმის საქმიანობის, 1.01.2022 წლიდან 1.09.2025 წლამდე საანგარიშო პერიოდების, კამერალური საგადასახადო შემოწმება. საგადასახადო შემოწმების შედეგები აისახა საგადასახადო შემოწმების აქტში, რომლის საფუძველზე გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის №27453 ბრძანება და №072-14 საგადასახადო მოთხოვნა.რომლის მიხედვით გადასახადის გადამხდელს ბიუჯეტში გადასახდელად განესაზღვრა სულ 25 774 ლარი, მათ შორის, გადასახადი 14 058 ლარი, ჯარიმა 7 563 ლარი, საურავი 4 153 ლარი.

საგადასახადო შემოწმების აქტის მიხედვით დგინდება, რომ გადასახადის გადამხდელის საქმიანობის სფეროს წარმოადგენს სახელმწიფო შესყიდვების გზით გაფორმებული კონტრაქტების საფუძველზე სამშენებლო-სარემონტო მომსახურების გაწევა. გადასახადის გადამხდელი ბუღალტერიას არ აწარმოებს. შესამოწმებელ პერიოდში, გადამხდელის მიერ წარმოდგენილია 2022-2024 წლების წლიური საშემოსავლო გადასახადის დეკლარაციები, სადაც უზუსტობით არის დაანგარიშებული, როგორც ერთობლივი შემოსავალი ასევე გამოსაქვითი ხარჯები. შესაბამისად, 2022-2024 საანგარიშო წლებში გაიზარდა ერთობლივი შემოსავალი და წლიური საშემოსავლო გადასახადის დეკლარაციიდან გამოსაქვითი ხარჯები. 2022 წელს გამოსაქვითი ხარჯი შემცირდა 18 150 ლარით, ხოლო 2023-2024 წლებში გაიზარდა 37 203 ლარით. შემოწმების პროცესში დამუშავდა გადასახადის გადამხდელის მიერ წარმოდგენილი საბანკო ანგარიშების ამონაწერები და სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს ელექტრონულ სისტემაში არსებული ინფორმაცია, რომლის მიხედვითაც ირკვევა, რომ რიგ შემთხვევებში მიღებულია თანხები, რომლებიც არ არის ერთობლივ შემოსავალში ასახული და არც საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები არის გამოწერილი.ყოველივე ზემოაღნიშნულისა და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 136-ე, 8-ე, 49-ე და 136-ე მუხლების გათვალისწინებით, გაიზარდა 2022-2024 წლების ერთობლივი შემოსავალი, გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა გადასახადი და ჯარიმა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის შესაბამისად.

ზემოაღნიშნული აქტები გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში, რომლის №2070 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

გადაწყვეტილება

საბჭოს მიაჩნია, რომ საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია მართებულად,არ არსებობს მომჩივნის არგუმენტების გათვალისწინების,საჩივრების დაკმაყოფილების და დაკისრებული სანქციებისგან საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილით მომჩივნის გათავისუფლების საფუძველი.

 

დასაბუთება

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს: 79( „ა“); 80(1); 81(1); 100(1.3 „ბ“); 102(1,,ა“ ); 105(1); 159(1 „ა“ და „ბ“); 163(1); 164(1); 269(7);