გადაწყვეტილება №26742/2/2026

№26742/2/2026

08 აპრილი 2026

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

 

მომჩივანი: შპს „--------“ (ს/ნ „--------“)

მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი

 

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ,13.03.2026 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება შპს „--------“-ის 26.02.2026 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის №26742/2/2026).

 

დავის საგანი:

1. საგადასახადო ვალდებულების გაანგარიშება არაპირდაპირი მეთოდით და გამოყენებული ფასნამატის ოდენობა;

2. დაკისრებული სანქციებისგან გათავისუფლება.

 

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:

1. აუდიტის დეპარტამენტის 27.11.2025 წლის №006-463 საგადასახადო მოთხოვნა;

2. შემოსავლების სამსახურის 11.02.2026 წლის №2945 ბრძანება.

 

დარიცხული თანხა: 307 576,33 ლარი.

მათ შორის:

დღგ - 172 742,57

ჯარიმა - 85 723,70

საურავი - 49 110,06

 

პროცედურული გარემოებები

მომჩივნის საქმიანობაა შერეული საყოფაცხოვრებო საქონლით ვაჭრობა. ვაჭრობს მხოლოდ ჩინეთიდან და თურქეთიდან იმპორტირებული საქონლით. ადგილობრივი შეძენა არ აქვს. გადასახადის გადამხდელად და დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებულია 29.11.2021 წელს.

აუდიტის დეპარტამენტის 11.11.2025 წლის კამერალური საგადასახადო შემოწმების აქტით შემოწმებულია მომჩივნის საქმიანობის 1.01.2022 წლიდან 1.06.2025 წლამდე პერიოდი. შემოწმების აქტის საფუძველზე გადასახადის გადამხდელს წარედგინა აუდიტის დეპარტამენტის 27.11.2025 წლის №006-463 საგადასახადო მოთხოვნა, რაც გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში.

შემოსავლების სამსახურის 11.02.2026 წლის №2945 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

სადავო საკითხები:

1. საგადასახადო ვალდებულების გაანგარიშება არაპირდაპირი მეთოდით და გამოყენებული ფასნამატის ოდენობა

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები

გადასახადის გადამხდელი საქონლის რეალიზაციას ახორციელებს როგორც დოკუმენტურად, ასევე საცალოდ. აღრიცხვას აწარმოებს საბუღალტრო პროგრამა ორის ბუღალტერიაში. რეგისტრირებული აქვს სალარო-აპარატი. შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემის მონაცემებზე დაყრდნობით დადგინდა, რომ დღგ-ით დასაბეგრი დეკლარირებული ბრუნვაა 3 673 930 ლარი. დოკუმენტური რეალიზაციაა - 877 037 ლარი. სალარო-აპარატზე ამორტყმული ჩეკებით - 504 240 ლარი. გადასახადის გადამხდელის საქმიანობის ადგილზე ჩატარებული სმფ-ების ინვენტარიზაციის შედეგადაც გამოვლინდა ნაშთი 1 876 183 ლარი საბაზრო ღირებულებით. საბანკო ამონაწერების და პროგრამის ექსელის ამონაწერების მიხედვით, საქონლის ჩამოწერა ხორციელდება ერთიანად (დასახელებებით ჩაუშლელად). შესაბამისად საქონლის იდენტიფიცირება და დაკავშირება ვერ ხდება.

საბანკო ამონაწერების და გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემის მონაცემების შედარებით დადგინდა, რომ უცხოელი მომწოდებლებისთვის გადახდილი თანხები იდენტურია. გადასახადის გადამხდელმა ინვენტარიზაციის მასალებში არ განსაზღვრა საქონლის თვითღირებულებები. საბანკო ამონაწერში არ ფიქსირდება რეალიზაციის შედეგად ჩარიცხული თანხები. გასცემს და ადეკლარირებს ხელფასებს. გადასახადის გადამხდელი არ თანამშრომლობდა შემოწმებასთან. მიეცა გონივრული ვადა დოკუმენტაციის წარმოსადგენად, თუმცა არ წარმოადგინა რაზეც დაჯარიმდა. ბუღალტერმა განაცხადა, რომ აღარ მუშაობს კომპანიაში და ვერ წარმოადგენს მოთხოვნილ დოკუმენტაციას. ბუღალტერის ხელთ არსებული ბრუნვითი უწყისები (რომელიც შემოწმების დაწყებიდან 5 თვის შემდეგ წარმოადგინა) არ ედრება არც საბანკო ამონაწერებს და არც გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემის მონაცემებს.

საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა ქვეპუნქტის საფუძველზე, მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებები განისაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდით. კერძოდ, ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, დამუშავდა შესამოწმებელ საანგარიშო პერიოდში გადასახადის გადამხდელის მიერ განხორციელებული საბაჟო შეძენები და ინვენტარიზაციის მასალები. გამოვლინდა სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების 5 ჯგუფი, რომელზეც გავრცელდა მსგავს სმფ-ზე დადგენილი აუდირებული ფასნამატი (საშუალო 27%). აღნიშნულის გათვალისწინებით დადგინდა რეალიზებული საქონლის თვითღირებულება, დაანგარიშდა რეალიზებული საქონლიდან მისაღები შემოსავლები. დადგენილი დასაბეგრი შემოსავალი კი შესამოწმებელ პერიოდში გადანაწილდა დეკლარირებული ბრუნვების პროპორციულად და საგადასახადო კოდექსის 160-ე, 1611 , 163-ე და 164-ე მუხლების მიხედვით, დაიბეგრა დღგ-ით. მომჩივანს ასევე დაეკისრა ჯარიმა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის მიხედვით.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, 49-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტზე, 61-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, 158-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, 163-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, 164-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე, საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ გარემოებებზე, და განმარტავს, რომ ვინაიდან გადასახადის გადამხდელს კანონმდებლობით დადგენილი წესით არ ჰქონდა ნაწარმოები ბუღალტრული აღრიცხვა და მისი სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შეუძლებელი იყო დაბეგვრის ობიექტის დადგენა, აუდიტის დეპარტამენტს შეეძლო არაპირდაპირი მეთოდით განესაზღვრა გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებები, შესაბამისად, მართლზომიერია შემოწმების მიერ, გადამხდელის რეალიზებულ პროდუქციაზე იგივე ტერიტორიაზე ანალოგიური საქმიანობის განმახორციელებელი გადასახადის გადამხდელის აუდირებული ფასნამატის გამოყენება.

შემოსავლების სამსახური აღნიშნავს, რომ საკითხის 2026 წლის 29 იანვრის დავების განხილვის საბჭოს სხდომაზე განხილვისას გადასახადის გადამხდელს მიეცა დოკუმენტაცია/მტკიცებულებების წარმოდგენის შესაძლებლობა, საკითხის განხილვა გადაიდო 1 კვირის ვადით, თუმცა დღეის მდგომარეობით, მათ შორის, საგადასახადო დავის ეტაპზე გადამხდელის მხრიდან არ წარმოდგენილა მისი პოზიციის შესაბამისი ისეთი დოკუმენტაცია/მტკიცებულება, რომელიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს.

ზემოხსენებული სამართლებრივი ნორმების და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა პირველ სადავო საკითხთან დაკავშირებით მიიჩნია, რომ აუდიტის დეპარტამენტის მიერ საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია საგადასახადო კანონმდებლობის შესაბამისად, გადასახადის გადამხდელის საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

მომჩივანი არ ეთანხმება მსგავსი ანალოგიური საქმიანობის მქონე აუდირებული კომპანიის ფასნამატის კომპანიაზე გავრცელებას. აღნიშნავს, რომ კომპანიის სავაჭრო პოლიტიკაა პროდუქციის საბითუმოდ რეალიზაცია, რომლისთვის კომპანიის მიერ რეგულარულად მყიდველი მხარის მოთხოვნის შესაბამისად იწერებოდა სასაქონლო ზედნადებები. საქმიანობას ახორციელებს იჯარით აღებულ ფართში "------"-ის საწყობში. აღნიშნულ ტერიტორიაზე ფიზიკური პირების მიმართვიანობა თითქმის არ არსებობს და ძირითადი შემსყიდველები წარმოადგენენ მეწარმე სუბიექტებს. საქონლის იმპორტისას საბაჟო დეკლარაციებში ხდება პროდუქციის დასახელებებზე შესაბამისი კოდების მინიჭებაც, აგრეთვე სასაქონლო ზედნადებით რეალიზაციისას ხდება შესაბამისი პროდუქტის კოდის ასახვა. ამდენად შეძენილი და რეალიზებული პროდუქციის ერთმანეთთან დაკავშირება შესაძლებელია, რაც იძლევა მათ მიერ რეალიზებული პროდუქციის დოკუმენტური ფასნამატის (რაც მერყეობს დაახლოებით 8-12%-მდე) გამოყენების საშუალებას. ამ ეტაპზე მიმდინარეობს ფასნამატის გაანგარიშება, რაც წარდგენილი იქნება დავების განხილვის საბჭოსთვის შესაბამის არგუმენტაციასთან ერთად.

საგადასახადო შემოწმების აქტის მიხედვით, სამართლებრივი ფაქტობრივი გარემოებები კომპანიას შემოწმების შედეგად დარიცხული აქვს სანქციები. მომჩივანი ითხოვს დავების განხილვის საბჭომ გამოიყენოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილით მინიჭებული უფლებამოსილება და გათავისუფლებულ იქნენ დარიცხული ჯარიმა-საურავებისგან, როგორც კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი. ვინაიდან დარიცხვა გამოწვეულია არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით, შესაბამისად არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენება თავისთავში გულისხმობს, რომ ზუსტი შედეგის და ზუსტი ციფრების გამოყვანა შემმოწმებლისგან შეუძლებელია. ამასთან გვამცნობს, რომ მიმდინარე პანდემიის პერიოდი მძიმე აღმოჩნდა მსგავსი საქმიანობის ბიზნესისთვის. შესაბამისად ითხოვს გათვალისწინებულ იქნას მათი მდგომარეობა და მოხსნილ იქნას დარიცხული ჯარიმა/საურავები.

მომჩივანი ითხოვს წარმოდგენილი მტკიცებულებების და არგუმენტაციის გათვალისწინებით, გაუქმდეს სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტი დეპარტამენტის 27.11.2025 წლის №006-463 საგადასახადო მოთხოვნა და გათავისუფლდეს სანქციებისგან, როგორც კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.

საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, პირის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვროს არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით (აქტივების სიდიდის, საოპერაციო შემოსავლებისა და ხარჯების, პირის შესახებ ინფორმაციის მისი საქმიანობის სხვა საგადასახადო პერიოდთან ან სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელის შესახებ მონაცემების შედარების, აგრეთვე, სხვა მსგავს ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე) თუ პირს არ აქვს სააღრიცხვო დოკუმენტაცია ან სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის დადგენა.

საგადასახადო კოდექსის 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციაა, დასაბეგრი პირის მიერ საქართველოს ტერიტორიაზე ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში ანაზღაურების სანაცვლოდ საქონლის მიწოდება.

საგადასახადო კოდექსის 163-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის დღგ-ით დაბეგვრა ხორციელდება საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის მომენტში, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. თუ თანხა სრულად ან ნაწილობრივ ანაზღაურებულია საქონლის მიწოდებამდე/მომსახურების გაწევამდე, ანაზღაურებული თანხის შესაბამისი დღგ-ის გადახდა ხორციელდება ანაზღაურების თანხის გადახდის საანგარიშო პერიოდის მიხედვით, გარდა ამ მუხლის მე-5 და მე-9 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა.

საგადასახადო კოდექსის 164-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, დღგ-ით დასაბეგრი თანხა არის საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის სანაცვლოდ მიღებული/მისაღები ანაზღაურება დღგ-ის გარეშე, საქონლის/მომსახურების ფასთან პირდაპირ დაკავშირებული სუბსიდიის ჩათვლით. აღნიშნული დებულება გამოიყენება საქონლის/მომსახურების გაცვლის ოპერაციის (ბარტერული ოპერაციის) შემთხვევაშიც.

საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვალდებულებათა შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელს ეკისრება ამ კოდექსით ან/და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობა.

დადგენილია, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებები განისაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით. კერძოდ, დამუშავდა შესამოწმებელ საანგარიშო პერიოდში გადასახადის გადამხდელის მიერ განხორციელებული შეძენები და ინვენტარიზაციის მასალები. გამოვლინდა სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების 5 ჯგუფი, რომელზეც გავრცელდა მსგავს სმფ-ზე დადგენილი აუდირებული ფასნამატი (საშუალო 27%). აღნიშნულის გათვალისწინებით გაანგარიშდა რეალიზებული საქონლიდან მისაღები შემოსავლები. დადგენილი დასაბეგრი შემოსავალი კი შესამოწმებელ პერიოდში გადანაწილდა დეკლარირებული ბრუნვების პროპორციულად.

მომჩივანი არ წარმოადგენს მისი არგუმენტაციის დამადასტურებელ რაიმე მტკიცებულებას, რაც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმების აქტით დადგენილ გარემოებებს და საგადასახადო ვალდებულების კორექტირების საფუძველი გახდებოდა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ, საბჭოს მიაჩნია, რომ მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდით და შესაბამისი გადასახადით დაბეგვრა მართებულია, წარმოდგენილი საჩივარი ამ ნაწილში დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

2. დაკისრებული სანქციებისგან გათავისუფლება

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები

შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოცემული 27.11.2025 წლის №006-463 საგადასახადო მოთხოვნით მომჩივანს დაერიცხა სულ 307 576,33 ლარი, მათ შორის, ჯარიმა 85 723,70 ლარი და საურავი 49 110,06 ლარი.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე, 269-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 270-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, 272-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 275-ე მუხლზე, 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილზე და განმარტავს, რომ გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერება უკავშირდება მის მიერ დაშვებულ შეცდომას, გადამხდელი კეთილსინდისიერია იმ შემთხვევაში თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია მის მიერ დაშვებული შეცდომით (არცოდნით). კეთილსინდისიერება გულისხმობს პირის სუბიექტურ დამოკიდებულებას მის მიერ ჩადენილი ქმედებისადმი. პირი მოქმედებს საპატიებელი შეცდომის პირობებში ანუ მან არ იცოდა, რომ ჩადიოდა აკრძალულ ქმედებას (სამართალდარღვევას). საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის მიზანია საგადასახადო პასუხისმგებლობისგან გაათავისუფლოს პირი, რომელიც სამართლებრივი შეცდომის არეალში მოქმედებდა, რადგან სამართლებრივი შეცდომის დროს პირი არასწორად აფასებს ჩადენილი ქმედების სამართლებრივ არსს და ამ ქმედებით გამოწვეულ სამართლებრივ შედეგს

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელს არასრულად ჰქონდა შესრულებული საგადასახადო ვალდებულებები, ამასთან, მომჩივანი ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, რომლითაც დადასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელი საგადასახადო ვალდებულებების არაჯეროვნად შესრულებისას მოქმედებდა სამართლებრივი შეცდომის არეალში. შესაბამისად, საგადასახადო შემოწმების შედეგად განსაზღვრული სანქციის მიმართ შემოსავლების სამსახურს მიზანშეწონილად არ მიაჩნია საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენება. ამდენად, გადასახადის გადამხდელის საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

მომჩივნის არგუმენტაცია მოცემულია პირველი დავის საგნის ნაწილში.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვალდებულებათა შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელს ეკისრება ამ კოდექსით ან/და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობა.

საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო სამართალდარღვევად ითვლება პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება (მოქმედება ან უმოქმედობა), რომლისთვისაც ამ კოდექსით გათვალისწინებულია პასუხისმგებლობა. საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის პირს პასუხისმგებლობა შეიძლება დაეკისროს მხოლოდ ამ კოდექსით დადგენილი საფუძვლითა და წესით.

საგადასახადო კოდექსის 270-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო სანქცია არის პასუხისმგებლობის ზომა ჩადენილი საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო სანქცია გამოიყენება გაფრთხილების, საურავის, ფულადი ჯარიმის, სამართალდარღვევის საქონლის ან/და სატრანსპორტო საშუალების უსასყიდლოდ ჩამორთმევის სახით, ამ კოდექსით გათვალისწინებულ შემთხვევებში.

საგადასახადო კოდექსის 272-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საურავი არის საგადასახადო სანქცია, რომელიც პირს ეკისრება საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში გადასახადის გადასახდელი თანხის გადაუხდელობისათვის.

საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის თანხის შემცირება, გარდა ამ მუხლის პირველი, 21 და 22 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა, იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 50 პროცენტის ოდენობით.

საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად, დავის განმხილველ ორგანოს უფლება აქვს, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციისაგან, თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით.

მომჩივანი ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, რომლითაც დადასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელი მოქმედებდა სამართლებრივი შეცდომის არეალში.

საბჭოს მიაჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში დარიცხვის შინაარსიდან გამომდინარე არ დასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ სამართალდარღვევა გამოწვეულია მისი შეცდომით/არცოდნით. შესაბამისად, არ არსებობს დაკისრებული სანქციებისგან საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე, მომჩივნის გათავისუფლების საფუძველი.

 

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

 

1. საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი

1.მომჩივანი არ ეთანხმება მსგავსი ანალოგიური საქმიანობის მქონე აუდირებული კომპანიის ფასნამატის კომპანიაზე გავრცელებას.

მომჩივანი ითხოვს წარმოდგენილი მტკიცებულებების და არგუმენტაციის გათვალისწინებით, გაუქმდეს სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტი დეპარტამენტის საგადასახადო მოთხოვნა და გათავისუფლდეს სანქციებისგან.

2.მომჩივნის არგუმენტაცია მოცემულია პირველი დავის საგნის ნაწილში.

 

ფაქტობრივი გარემოებები

1.შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემის მონაცემებზე დაყრდნობით დადგინდა, რომ დღგ-ით დასაბეგრი დეკლარირებული ბრუნვაა 3 673 930 ლარი. დოკუმენტური რეალიზაციაა - 877 037 ლარი. სალარო-აპარატზე ამორტყმული ჩეკებით - 504 240 ლარი.

გადამხდელის საქმიანობის ადგილზე ჩატარებული სმფ-ების ინვენტარიზაციის შედეგადაც გამოვლინდა ნაშთი 1 876 183 ლარი საბაზრო ღირებულებით.სსკ-ის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა ქვეპუნქტის საფუძველზე, მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებები განისაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდით. გამოვლინდა სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების 5 ჯგუფი,რომელზეც გავრცელდა მსგავს სმფ-ზე დადგენილი აუდირებული ფასნამატი.აღნიშნულის გათვალისწინებით დადგინდა რეალიზებული საქონლის თვითღირებულება, დაანგარიშდა რეალიზებული საქონლიდან მისაღები შემოსავლები. დადგენილი დასაბეგრი შემოსავალი კი შესამოწმებელ პერიოდში გადანაწილდა დეკლარირებული ბრუნვების პროპორციულად და სსკ-ის 160-ე, 1611,163-ე და 164-ე მუხლების მიხედვით, დაიბეგრა დღგ-ით. მომჩივანს ასევე დაეკისრა ჯარიმა.

2.შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოცემული საგადასახადო მოთხოვნით მომჩივანს დაერიცხა სულ 307 576,33 ლარი, მათ შორის, ჯარიმა 85 723,70 ლარი და საურავი 49 110,06 ლარი.

 

გადაწყვეტილება

1.საბჭოს მიაჩნია, რომ მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდით და შესაბამისი გადასახადით დაბეგვრა მართებულია, წარმოდგენილი საჩივარი ამ ნაწილში დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

2.საბჭოს მიაჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში დარიცხვის შინაარსიდან გამომდინარე არ დასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ სამართალდარღვევა გამოწვეულია მისი შეცდომით/არცოდნით. შესაბამისად, არ არსებობს დაკისრებული სანქციებისგან საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე, მომჩივნის გათავისუფლების საფუძველი.

 

დასაბუთება

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს :

73(5),163,164,269,275.