ბრძანება N 6128
📜 საკანონმდებლო ნორმები
📄 სრული ტექსტი
N 6128
20 მარტი 2026
ბ რ ძ ა ნ ე ბ ა
შპს „---ის“ (ს/ნ ---)
(მის.: ----) 2026 წლის 26 იანვრის და 19 თებერვლის საჩივრების
ნაწილობრივ დაკმაყოფილების თაობაზე
შემოსავლების სამსახურმა დავების განხილვის საბჭოს 2026 წლის 20 თებერვლის სხდომაზე (ოქმი №17) განიხილა შპს „---ის“ (ს/ნ ---) 2026 წლის 26 იანვრის №100359/1/2026 და 19 თებერვლის №100911/1/2026 საჩივრები, შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2025 წლის 26 დეკემბრის №083-56 „საგადასახადო მოთხოვნასთან“ დაკავშირებით.
სადავო საკითხები:
1. გადასახადის გადამხდელი არ ეთანხმება არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებას და ელექტრო ენერგიის ხარჯვის საფუძველზე ბინების გაქირავებულად მიჩნევას.
2. გადასახადის გადამხდელი არ ეთანხმება ტურისტული საწარმოს სტატუსის ფარგლებში რეალიზებული ფართების დღგ-ით დაბეგვრას.
3. გადასახადის გადამხდელი არ ეთანხმება არაგონივრული სალაროს ნაშთის დირექტორზე გაცემულ ხელფასად განხილვას. აცხადებს, რომ არ უფიქსირდება კომპანიას გაქირავებით მიღებული შემოსავალი და არ გააჩნია არანაირი პირველადი დოკუმენტი, შესაბამისად ფიზიკურად ვერ ექნება სალაროს ნაშთი. სალაროში თანხა შეიძლება ჩაითვალოს მიღებულად მხოლოდ მაშინ, თუ არსებობს სალაროს ოპერაცია, არსებობს ფულის მოძრაობა და არსებობს პირველადი დოკუმენტი. განმარტავს, რომ კომპანიის არსებობის ისტორიაში არანაირი ოპერაცია არ განუხორციელებია ნაღდი ანგარიშსწორებით გზით, გარდა 2025 წლის ივლისიდან, მაშინ, როცა მართველმა კომპანიამ დაიწყო ბინების გაქირავება.
4. გადასახადის გადამხდელი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის შესაბამისად ითხოვს სანქციისგან გათავისუფლებას.
ფაქტობრივი გარემოებები:
საქმეში არსებული მასალებით ირკვევა, რომ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2025 წლის 20 ოქტომბრის №22409 ბრანების საფუძველზე დაინიშნა შპს „---ის“ (ს/ნ ---) საქმიანობის კამერალური საგადასახადო შემოწმება. შესამოწმებელ პერიოდად განისაზღვრა 2022 წლის 1 იანვრიდან 2025 წლის 1 სექტემბრამდე საანგარიშო პერიოდები. შემოწმების შედეგებზე 2025 წლის 23 დეკემბერს შედგენილ იქნა საგადასახადო შემოწმების აქტი, გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის 26 დეკემბრის №28549 ბრძანება გადასახადების/გადასახდელების და საგადასახადო სანქციების თანხების დარიცხვის/შემცირების შესახებ და ამავე თარიღის №083-56 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლის მიხედვით გადამხდელს დამატებით გადასახდელად განესაზღვრა სულ 201 863 ლარი, მათ შორის, გადასახადი 120 061 ლარი, ჯარიმა 70 346 ლარი და საურავი 11 455 ლარი.
საგადასახადო შემოწმების აქტის მიხედვით, საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია შემდეგი გარემოებებით:
1. შემოწმების პროცესში საგადასახადო ვალდებულებების შესრულების სისწორის განსაზღვრის მიზნით სს „---“-დან (ს/ნ ---) გამოთხოვილ იქნა შპს „---ის“ მიმდინარე მშენებლობის საკადასტრო კოდზე არსებულ კორპუსში განთავსებული ბინების აბონენტების შესახებ ინფორმაცია, კერძოდ, მრიცხველის ჩვენებები ყოველთვიურ ჭრილში. მიღებული ინფორმაციის დამუშავების შემდგომ გამოვლინდა, რომ 2024-2025 წლების განმავლობაში გარკვეულ ბინებზე ფიქსირდებოდა თვეების განმავლობაში უწყვეტი ელ. ენერგიის ხარჯვა.
შემოწმების მიერ დეტალურად იქნა შესწავლილი ცალკეული ბინების მიერ დაფიქსირებული მაჩვენებლები და მიჩნეულ იქნა, რომ შპს „---ს“ შესამოწმებელი პერიოდის განმავლობაში გაქირავებაში უფიქსირდებოდა კონკრეტული ბინები, თუმცა მიღებული შემოსავლის აღრიცხვა არ ჰქონდა ნაწარმოები. აღნიშნული შემოსავლის დათვლისას გათვალისწინებულ იქნა ის გარემოება, რომ კალენდარული წლის განმავლობაში ბინის მესაკუთრეს აქვს უფლება აპარტამენტი გამოიყენოს საკუთარი სარგებლობისათვის არაუმეტეს 60 დღის განმავლობაში (ამასთან, აღნიშნული მაჩვენებელი არ უნდა იყოს უწყვეტი).
ამასთან, შემოწმებამ გაითვალისწინა ამ ბინების რემონტისათვის საჭირო ელ. ენერგიის ხარჯიც და ხარჯვის დაფიქსირებიდან პირველი რამდენიმე თვე არ იქნა ბინა მიჩნეული გაქირავებულად. გარდა აღნიშნულისა, შემოწმებამ მხედველობაში მიიღო ბინების გაქირავების სეზონურობა, რისთვისაც გამოყენებული იქნა საქართველოს ეროვნული ბანკის - საქართველოს ტურიზმისა და სასტუმრო სექტორის კვლევის ფარგლებში დადგენილი დატვირთულობის კოეფიციენტები თვეების მიხედვით ზღვისპირა რეგიონებში.
შესაბამისად, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე, 159-ე და 160-ე მუხლების მოთხოვნების მიხედვით, ზემოაღნიშნული მეთოდით დათვლილი მიღებული შემოსავალი დაემატა დღგ-ით დასაბეგრ ბრუნვას. შედეგად, გადამხდელს დაერიცხა დღგ და ჯარიმა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის შესაბამისად.
2. შემოწმების პროცესში გამოვლინდა, რომ ადგილი ჰქონდა შპს „---ის“ მიერ რეალიზებული ბინების ნაწილის (5 ბინა) გადაყიდვას ბინების მესაკუთრეების მიერ. ბინების ნასყიდობის ახალი ხელშეკრულებები არ მოიცავს პირობებს, რომელიც დაავალდებულებდა ბინების ახალ მყიდველებს ფართების სასტუმროს აპარტამენტებად გამოყენებას.
შემოწმების მიერ გადასახადის გადამხდელისაგან გამოთხოვილ იქნა ნოტარიულად დამოწმებული დოკუმენტაცია, რომლითაც ბინების ახალი მესაკუთრეები დაადასტურებდნენ თანხმობას ფართების სასტუმრო აპარტამენტებად გამოყენების პირობებზე. თუმცა გადასახადის გადამხდელის მიერ აღნიშნული დოკუმენტაცია არ იქნა წარმოდგენილი.
ამასთან, შემოწმება ვერ ახერხებს ახალი მესაკუთრეების ძირითად ნაწილთან დაკავშირებას, გამომდინარე იქედან, რომ წარმოადგენენ არარეზიდენტ ფიზიკურ პირებს. ერთ კონკრეტულ შემთხვევაში აუდიტმა მოახერხა საქართველოს მოქალაქე ფიზიკურ პირთან დაკავშირება და მის მიერ წარმოდგენილ იქნა ახსნაგანმარტება, რომელშიც აცხადებს, რომ ის არაა ვალდებული აღნიშნული ფართის სასტუმრო აპარტამენტად გამოყენებაზე, ხოლო რეესტრში არსებული ბინასთან დაკავშირებული ვალდებულება შპს „---ის“ მიმართ, წარმოადგენს დაცვის და დასუფთავების გადასახადის გადახდის ვალდებულებას. აღნიშნულიდან გამომდინარე, შემოწმების მიერ მიჩნეული იქნა, რომ ზემოხსენებული ბინები არ წარმოადგენენ ტურისტული საწარმოს სტატუსის ფარგლებში რეალიზებულ ფართებს და შესაბამისად შპს ვერ ისარგებლებს ამ ნაწილში დღგ-ის საგადასახადო შეღავათით. შესაბამისად, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე, 159-ე და 160-ე მუხლების მოთხოვნების შესაბამისად, აღნიშნული ბინების რეალიზაციის შედეგად მიღებული შემოსავალი დაემატა დღგ-ით დასაბეგრ ბრუნვას ბინების გადაყიდვის პერიოდების მიხედვით. შედეგად, გადამხდელს დაერიცხა დღგ და ჯარიმა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის შესაბამისად.
3. შემოწმების მიერ დეტალურად შესწავლილ იქნა შპს „---ის“ (ს/ნ ---) ბინების რეალიზაციის ხელშეკრულებები. №20 ბინაზე ხელშეკრულებაში ცალსახად იკითხება, რომ ბინის ღირებულება სრულადაა დაფარული ხელშეკრულების გაფორმების მომენტში, თუმცა, შპს-ს აღნიშნული პირისგან შემოწმების მიერ დადგენილი მისაღები თანხები სრულად არ ჰქონდა ასახული ბუღალტრულ პროგრამაში. გარდა აღნიშნულისა, შემოწმების პროცესში საგადასახადო ვალდებულებების შესრულების სისწორის განსაზღვრის მიზნით სს „---"-დან (ს/ნ ---) გამოთხოვილ იქნა შპს „---ის“ მიმდინარე მშენებლობის საკადასტრო კოდზე არსებული კორპუსში განთავსებული ბინების აბონენტების შესახებ ინფორმაცია, კერძოდ, მრიცხველის ჩვენებები ყოველთვიურ ჭრილში. მიღებული ინფორმაციის დამუშავების შემდგომ გამოვლინდა, რომ 2024-2025 წლების განმავლობაში გარკვეულ ბინებზე ფიქსირდებოდა თვეების განმავლობაში უწყვეტი ელ. ენერგიის ხარჯვა. შემოწმების მიერ, დეტალურად იქნა შესწავლილი ცალკეული ბინების მიერ დაფიქსირებული მაჩვენებლები და მიჩნეული იქნა, რომ შპს „---ს“ შესამომწებელი პერიოდის განმავლობაში გაქირავებაში უფიქსირდებოდა კონკრეტული ბინები, თუმცა მიღებული შემოსავლის აღრიცხვა არ ჰქონდა ნაწარმოები. აღნიშნული შემოსავლის დათვლისას გათვალისწინებული იქნა ის გარემოება, რომ კალენდარული წლის განმავლობაში ბინის მესაკუთრეს აქვს უფლება აპარტამენტი გამოიყენოს საკუთარი სარგებლობისათვის არაუმეტეს 60 დღის განმავლობაში. ამასთან, შემოწმებამ გაითვალისწინა ამ ბინების რემონტისათვის საჭირო ელ. ენერგიის ხარჯიც და ხარჯვის დაფიქსირებიდან პირველი რამდენიმე თვე არ იქნა ბინა მიჩნეული გაქირავებულად.
შესაბამისად, აღნიშნული იჯარის თანხებიც აუდიტის მიერ მიჩნეული იქნა სალაროში მიღებულად. შემოსავლების სამსახურის 2019 წლის 8 ივლისის №22708 „ცალკეულ შემთხვევებში პირის საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრის მიზნით მეთოდური მითითებების დამტკიცების თაობაზე“ დანართი №9 „სალაროში ნაღდი ფულის შესახებ“ ბრძანების მიხედვით, შემოწმების მიერ განხორციელდა სალაროს მოძრაობის შესწავლა/ანალიზი.
შემოწმების მიერ შპს-ს სალაროს ნაშთს დაემატა ზემოაღნიშნული ბინის რეალიზაციის შემოსავლის ის ნაწილი, რომელიც შპს-ს არ ჰქონდა მიჩნეული მიღებულად, ასევე დაემატა ზემოაღნიშნული ბინების იჯარებიდან მიღებული შემოსავალი და დააკლდა სალაროს გონივრული ნაშთი. აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით დათვლილი შესამოწმებელი პერიოდის ბოლოს, 2025 წლის აგვისტოს თვეში არაგონივრული სალაროს ნაშთი დაექვემდებარა დირექტორზე ხელფასის სახით განაცემად დაკვალიფიცირებას და დაიბეგრა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის შესაბამისად საშემოსავლო გადასახადით. საწარმოს დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი და ჯარიმა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის შესაბამისად.
შემოსავლების სამსახურმა განიხილა წარმოდგენილი საჩივრები და მიიჩნია, რომ გადასახადის გადამხდელის მოთხოვნა უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 302-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, დავის განმხილველი ორგანო საჩივარს განიხილავს მხოლოდ მომჩივნის მოთხოვნის ფარგლებში.
პირველ და მე-3 სადავო საკითხებთან დაკავშირებით, შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომლის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 49-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, ამ კოდექსის დებულებათა გათვალისწინებით საგადასახადო ორგანოებს თავიანთი კომპეტენციის ფარგლებში და საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით უფლება აქვთ დამოუკიდებლად განსაზღვრონ გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულების მოცულობა საგადასახადო ორგანოში არსებული ინფორმაციით (მათ შორის, გადასახადის გადამხდელის დანახარჯების შესახებ) ან შედარების მეთოდით – სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელების შესახებ ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე, თუ გადასახადის გადამხდელი არ წარადგენს საგადასახადო კონტროლის განსახორციელებლად საჭირო სააღრიცხვო დოკუმენტაციას ან დადგენილი წესის დარღვევით აწარმოებს ბუღალტერიას, აგრეთვე ამ კოდექსით გათვალისწინებულ სხვა შემთხვევებში.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 61-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილია პირს დაარიცხოს გადასახადი თავის ხელთ არსებული ინფორმაციის საფუძველზე, თუ პირი მას არ წარუდგენს გადასახადის დასარიცხად საჭირო ინფორმაციას.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, პირის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვროს არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით (აქტივების სიდიდის, საოპერაციო შემოსავლებისა და ხარჯების, პირის შესახებ ინფორმაციის მისი საქმიანობის სხვა საგადასახადო პერიოდთან ან სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელის შესახებ მონაცემების შედარების, აგრეთვე სხვა მსგავსი ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე) თუ პირს არ აქვს სააღრიცხვო დოკუმენტაცია ან სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის დადგენა.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტების თანახმად, დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციებია, დასაბეგრი პირის მიერ საქართველოს ტერიტორიაზე ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში ანაზღაურების სანაცვლოდ საქონლის მიწოდება/მომსახურების გაწევა.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 163-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად:
1. საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის დღგ-ით დაბეგვრა ხორციელდება საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის მომენტში, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.
2. თუ თანხა სრულად ან ნაწილობრივ ანაზღაურებულია საქონლის მიწოდებამდე/მომსახურების გაწევამდე, ანაზღაურებული თანხის შესაბამისი დღგ-ის გადახდა ხორციელდება ანაზღაურების თანხის გადახდის საანგარიშო პერიოდის მიხედვით, გარდა ამ მუხლის მე-5 და მე-9 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 164-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, დღგ-ით დასაბეგრი თანხა არის საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის სანაცვლოდ მიღებული/მისაღები ანაზღაურება დღგ-ის გარეშე, საქონლის/მომსახურების ფასთან პირდაპირ დაკავშირებული სუბსიდიის ჩათვლით. აღნიშნული დებულება გამოიყენება საქონლის/მომსახურების გაცვლის ოპერაციის (ბარტერული ოპერაციის) შემთხვევაშიც.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს სამეურნეო ოპერაციის ფორმისა და შინაარსის გათვალისწინებით შეცვალოს მისი კვალიფიკაცია, თუ ოპერაციის ფორმა არ შეესაბამება მის შინაარსს. ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ რაიმე თანხა გამოიყენება კონკრეტული პირის ინტერესებისათვის, ჩაითვლება, რომ ეს თანხა მიღებული აქვს ამ პირს.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ხელფასის სახით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება ფიზიკური პირის მიერ დაქირავებით მუშაობის შედეგად მიღებული ნებისმიერი საზღაური ან სარგებელი, მათ შორის, წინა სამუშაო ადგილიდან პენსიის ან სხვა სახით მიღებული შემოსავალი, ან შემოსავალი მომავალი სამუშაო ადგილიდან.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავება ევალება საგადასახადო აგენტს, რომელიც არის იურიდიული პირი, საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, რომელიც დაქირავებულს უხდის ხელფასს.
ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტების მიხედვით, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავებისას: ა) გადასახადის დაკავებისა და ბიუჯეტში მისი გადარიცხვისათვის პასუხისმგებლობა ეკისრება შემოსავლის გადამხდელს;
ბ) გადასახადის თანხის დაუკავებლობის შემთხვევაში შემოსავლის გადამხდელი ვალდებულია ბიუჯეტში შეიტანოს დაუკავებელი გადასახადის თანხა ფაქტობრივად გადახდილი ანაზღაურების შესაბამისად და მასთან დაკავშირებული სანქციები.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვალდებულებათა შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელს ეკისრება ამ კოდექსით ან/და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობა.
საქმეში არსებული ფაქტობრივი გარემოებების თანახმად, 2024-2025 წლების განმავლობაში გარკვეულ ბინებზე ფიქსირდება თვეების განმავლობაში უწყვეტი ელექტრო ენერგიის ხარჯვა. შემოწმებით მიჩნეულ იქნა, რომ გადასახადის გადამხდელს შესამოწმებელი პერიოდის განმავლობაში გაქირავებაში უფიქსირდებოდა კონკრეტული ბინები, თუმცა მიღებული შემოსავლის აღრიცხვა არ ჰქონდა ნაწარმოები.
შემოწმებით აღნიშნული შემოსავლის დათვლისას გათვალისწინებულ იქნა, რომ კალენდარული წლის განმავლობაში ბინის მესაკუთრეს უფლება აქვს აპარტამენტი გამოიყენოს საკუთარი სარგებლობისათვის არაუმეტეს 60 დღის განმავლობაში. ამასთან, შემოწმებამ გაითვალისწინა ამ ბინების რემონტისათვის საჭირო ელ. ენერგიის ხარჯიც და ხარჯვის დაფიქსირებიდან პირველი რამდენიმე თვე არ იქნა ბინა მიჩნეული გაქირავებულად.
აგრეთე შემოწმებამ მხედველობაში მიიღო ბინების გაქირავების სეზონურობა, რისთვისაც გამოყენებულ იქნა საქართველოს ეროვნული ბანკის - საქართველოს ტურიზმისა და სასტუმრო სექტორის კვლევის ფარგლებში დადგენილი დატვირთულობის კოეფიციენტები თვეების მიხედვით ზღვისპირა რეგიონებში. შემოწმებით აღნიშნული მეთოდით დათვლილი მიღებული შემოსავალი დაიბეგრა დღგ-ით. აგრეთვე, საგადასახადო შემოწმებით განხორციელდა სალაროს მოძრაობის შესწავლა/ანალიზი.
შემოწმების მიერ სალაროს ნაშთს დაემატა ბინის რეალიზაციის შემოსავლის ის ნაწილი, რომელიც გადამხდელს არ ჰქონდა მიჩნეული მიღებულად, ასევე დაემატა ზემოაღნიშნული ბინების იჯარებიდან მიღებული შემოსავალი და დააკლდა სალაროს გონივრული ნაშთი. აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით დათვლილი არაგონივრული სალაროს ნაშთი განხილულ იქნა კომპანიის დირექტორზე გაცემულ ხელფასად. შემოსავლების სამსახური ყურადღებას ამახვილებს გადასახადის გადამხდელის პოზიციაზე, რომლის თანახმად, გადამხდელი არ ეთანხმება არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით ელექტრო ენერგიის ხარჯვის საფუძველზე ბინების გაქირავებულად მიჩნევას და აღნიშნულის საფუძველზე განსაზღვრულ საგადასახადო ვალდებულებებს. განმარტავს, რომ ელექტროენერგიის მოხმარება არ წარმოადგენს გაქირავების უტყუარ მტკიცებულებას. აცხადებს, რომ სარემონტო სამუშაოები დასრულდა 2024 წლის დეკემბერში, რაც დადასტურებულია სამუშაოების შემსრულებელ კომპანიასთან გაფორმებული მიღება-ჩაბარების აქტით. 2024 წლის განმავლობაში უწყვეტად ხორციელდებოდა სამშენებლო/სარემონტო მასალების და ტექნიკის შეძენა (მაგ.: ლიფტის შეძენა 2024 წლის დეკემბერში). აღნიშნავს, რომ გარკვეულ ბინებში გამოვლენილი შედარებით მაღალი ელექტრო ხარჯი არის ბუნებრივი მოვლენა.
მშენებლობისა და რემონტის მიმდინარეობისას მიმდებარე ბინების, სადარბაზოსა და საერთო სივრცეების გასარემონტებლად მუშების მიერ უბანზე გამოყენებული ერთიდაიგივე ელექტროგადამცემი წერტილები და დროებითი კავშირები იწვევენ მომეტებულ მოხმარებას. კომპანიის მიერ სასტუმროს მართვა დაწყებულია 2025 წლიდან, რასაც ადასტურებს სალარო და ტერმინალის აპარატების რეგისტრაცია.
ამასთან, მმართველ კომპანიასთან მართვის ხელშეკრულებები გაფორმებულია 2025 წლის იანვარში. ელექტროენერგიის მოხმარება შესაძლებელია სარემონტო და სამშენებლო სამუშაოების მიმდინარეობისას, ასევე, ბინის კონსერვაციის მიზნით (ტენიანობის კონტროლი, გათბობა/კონდიცირება), მესაკუთრის, მისი ოჯახის წევრების უფასო სარგებლობისას და დაცვის, ტექნიკური მომსახურების ან დასუფთავების მიზნით. სეზონურობის მიხედვით დათვლილი შემოსავალი კოეფიციენტების მიხედვით არ შეიძლება თანაბარი ოდენობით აღირიცხებოდეს იმ ბინების ნაწილში, რომელსაც სხვადასხვა ოდენობის ელექტრო ენერგიის ხარჯვა აქვს. იგივე პრინციპით შეუძლებელია ბინის გამოყენება მესაკუთრის მიერ თანაბარი დღეების ოდენობით. გამოყენებულ დღეებთან დაკავშირებით არსებობს შესაბამისი დოკუმენტაცია და თანხმობა ბინის საკუთრებაში გამოყენებაზე.
ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების, საქმეზე არსებული მასალებისა და გადასახადის გადამხდელის არგუმენტების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ გადასახადის გადამხდელს უნდა მიეცეს წინადადება, ამ ბრძანების ჩაბარებიდან 15 კალენდარული დღის ვადაში, აუდიტის დეპარტამენტს წარუდგინოს საჩივრებში მითითებული არგუმენტაციის დოკუმენტურად დადასტურებული მტკიცებულებები. თავის მხრივ, დაევალოს აუდიტის დეპარტამენტს შეისწავლოს/გამოიკვლიოს გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები (მ.შ. საჩივრებზე თანდართული) და შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით, სათანადო საფუძვლის არსებობის შემთხვევაში, განახორციელოს საგადასახადო ვალდებულებების კორექტირება (შემცირება).
მე-2 სადავო საკითხთან დაკავშირებით, შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 61-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომლის თანახმად, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილია პირს დაარიცხოს გადასახადი თავის ხელთ არსებული ინფორმაციის საფუძველზე, თუ პირი მას არ წარუდგენს გადასახადის დასარიცხად საჭირო ინფორმაციას.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 26-ე მუხლის თანახმად:
1. ტურისტული საწარმო არის იურიდიული პირი, რომელიც აშენებს სასტუმროს, ახორციელებს სასტუმროს აქტივების/მათი ნაწილის მიწოდებას (გამოსყიდვის უფლებით ან უამისოდ) და ამ ქონების შემძენთან გაფორმებული სასყიდლიანი ხელშეკრულების (მათ შორის, იჯარის, სარგებლობის უფლების, მართვის უფლების, საკუთრების მინდობის, საშუამავლო ან/და სხვა მსგავსი სახელშეკრულებო პირობით) საფუძველზე უზრუნველყოფს სასტუმროს აქტივების/მათი ნაწილის სასტუმრო ნომრებად/აპარტამენტებად გამოყენებას.
2. სასტუმროს მშენებლობის დასრულების შემდეგ ტურისტული საწარმო ვალდებულია: ა) დადგენილი ოდენობის ფართობი გამიზნული ჰქონდეს სასტუმრო ნომრებად/აპარტამენტებად გამოსაყენებლად; ბ) უზრუნველყოს, რომ შენობის (სასტუმროს) ექსპლუატაციაში მიღებიდან არაუმეტეს 10 კალენდარული წლის განმავლობაში კონკრეტული ობიექტიდან (სასტუმროდან) ტურისტული საწარმოს მიერ ან/და შესაბამისი ხელშეკრულების საფუძველზე ობიექტის/მისი ნაწილის სასტუმროდ ფუნქციონირებისთვის/ოპერირებისთვის მოწვეული პირის/პირების მიერ დეკლარირებული (მათ შორის, საგადასახადო ორგანოს მიერ აღნიშნული ობიექტის მიხედვით შესაბამის პერიოდში დამატებით დარიცხული) დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვა ჯამურად (გარდა დღგ-ისგან გათავისუფლებული ოპერაციებისა) არ იყოს სასტუმროს აქტივების/მათი ნაწილის მიწოდების შედეგად ამ კოდექსის 172-ე მუხლის მე-4 ნაწილის „ქ“ ქვეპუნქტით განსაზღვრული დღგ-ისგან ჩათვლის უფლებით გათავისუფლებული ბრუნვის 1.18-ზე გაყოფის შედეგად მიღებულ თანხაზე ნაკლები.
3. პირს ტურისტული საწარმოს სტატუსს კონკრეტული ობიექტის (სასტუმროს) მიხედვით ანიჭებს შემოსავლების სამსახური, რომელიც უფლებამოსილია ტურისტულ საწარმოს მოსთხოვოს უზრუნველყოფის საშუალებების წარდგენა, რომელთა ღირებულება არ უნდა აღემატებოდეს ამ კოდექსის 172-ე მუხლის მე-4 ნაწილის „ქ“ ქვეპუნქტით განსაზღვრული დღგ-ისგან ჩათვლის უფლებით გათავისუფლებული ბრუნვის 1.18-ზე გაყოფის შედეგად მიღებული თანხის 18 პროცენტს.
4. ტურისტული საწარმოს სტატუსის პირისათვის მინიჭების, ტურისტული საწარმოს ფუნქციონირებისა და გაუქმების წესს, აგრეთვე შენობის მთლიანი ფართობიდან სასტუმრო ნომრებად/აპარტამენტებად გამოსაყენებელი მინიმალური ფართობის ოდენობას მუნიციპალიტეტების მიხედვით ადგენს საქართველოს მთავრობა.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, დღგ-ით დასაბეგრ ოპერაციაა დასაბეგრი პირის მიერ საქართველოს ტერიტორიაზე ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში ანაზღაურების სანაცვლოდ საქონლის მიწოდება.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 160-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საქონლის მიწოდება არის მატერიალური ქონების განკარგვაზე მესაკუთრის უფლების გადაცემა.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 160-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ზ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ანაზღაურების სანაცვლოდ საქონლის მიწოდებად ასევე განიხილება ტურისტული საწარმოს სტატუსის მოქმედების ვადის გასვლა ან ვადაზე ადრე შეწყვეტა.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 163-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად:
1. საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის დღგ-ით დაბეგვრა ხორციელდება საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის მომენტში, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.
2. თუ თანხა სრულად ან ნაწილობრივ ანაზღაურებულია საქონლის მიწოდებამდე/მომსახურების გაწევამდე, ანაზღაურებული თანხის შესაბამისი დღგ-ის გადახდა ხორციელდება ანაზღაურების თანხის გადახდის საანგარიშო პერიოდის მიხედვით, გარდა ამ მუხლის მე-5 და მე-9 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა.
ამავე მუხლის მე-6 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, თუ არ დადგა ამ მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული პირობა, დღგ-ით დაბეგვრა ხორციელდება, გარდა ამ კოდექსის 160-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევისა, უძრავი ნივთის მიწოდებისას, საკუთრების უფლების რეგისტრაციისთვის მარეგისტრირებელ ორგანოში წარსადგენი საკუთრების უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის შედგენის მომენტში, ხოლო, თუ საკუთრების უფლების რეგისტრაცია (გადაცემა) დამოკიდებულია ამ დოკუმენტის მხარის (მხარეების) მიერ გარკვეული ვალდებულების შესრულებაზე ან/და პირობის დადგომაზე - ასეთი ვალდებულების შესრულების/პირობის დადგომის მომენტში.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 164-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, დღგ-ით დასაბეგრი თანხა არის საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის სანაცვლოდ მიღებული/მისაღები ანაზღაურება დღგ-ის გარეშე, საქონლის/მომსახურების ფასთან პირდაპირ დაკავშირებული სუბსიდიის ჩათვლით. აღნიშნული დებულება გამოიყენება საქონლის/მომსახურების გაცვლის ოპერაციის (ბარტერული ოპერაციის) შემთხვევაშიც.
ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, ამ კოდექსის 160-ე მუხლის მე-3 ნაწილის ზ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევაში, დღგ-ით დასაბეგრი თანხა არის სხვაობა ამ კოდექსის 172-ე მუხლის მე-4 ნაწილის „ქ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ დღგ-ისგან ჩათვლის უფლებით გათავისუფლებული ბრუნვის 1.18-ზე გაყოფის შედეგად მიღებულ თანხასა და ტურისტული საწარმოს ან/და სასტუმროს ფუნქციონირებისთვის/ოპერირებისთვის მოწვეული პირის/პირების მიერ სასტუმროს (ობიექტის/მისი ნაწილის) ფუნქციონირების შედეგად დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციების (გარდა დღგისგან გათავისუფლებული ოპერაციებისა) დეკლარირებულ (მათ შორის, საგადასახადო ორგანოს მიერ აღნიშნული ობიექტის მიხედვით დამატებით დარიცხულ) თანხას შორის.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 172-ე მუხლის მე-4 ნაწილის „ქ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, დღგ-ისგან ჩათვლის უფლებით, ასევე გათავისუფლებულია ტურისტული საწარმოს მიერ სასტუმროს აქტივების ან ამ აქტივების ნაწილის სხვა პირისთვის მიწოდება ამ ქონების უკან მიღების მიზნით.
თუ ტურისტული საწარმო სასტუმროს აქტივების ან ამ აქტივების ნაწილის სხვა პირისთვის მიწოდებიდან 2 წლის განმავლობაში სასყიდლიანი ხელშეკრულებით უკან მიიღებს იმავე აქტივებს, ოპერაცია ასევე თავისუფლდება დღგ-ისგან ჩათვლის უფლებით და ეს არის დასაბეგრი ოპერაციის თანხის კორექტირების საფუძველი.
ამ შემთხვევაში ტურისტულ საწარმოს უფლება აქვს, განახორციელოს დასაბეგრი ოპერაციის კორექტირება ამ კოდექსის 179-ე მუხლით დადგენილი წესით.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვალდებულებათა შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელს ეკისრება ამ კოდექსით ან/და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობა.
საქმეში არსებული ფაქტობრივი გარემოებების თანახმად, გადასახადის გადამდელის რეალიზებული ბინების ნაწილი (5 ბინა) გადაიყიდა ბინების მესაკუთრეების მიერ. ბინების ნასყიდობის ახალი ხელშეკრულებები არ მოიცავს პირობებს, რომელიც დაავალდებულებდა ბინების ახალი მყიდველებს ფართების სასტუმროს აპარტამენტებად გამოყენებას. შემოწმების პროცესში ვერ განხორციელდა ახალი მესაკუთრეების ძირითად ნაწილთან დაკავშირება. აღნიშნულიდან გამომდინარე, შემოწმებით მიჩნეული იქნა, რომ ზემოხსენებული ბინები არ წარმოადგენენ ტურისტული საწარმოს სტატუსის ფარგლებში რეალიზებულ ფართებს და შესაბამისად გადამხდელი ვერ ისარგებლებს ამ ნაწილში დღგ-ის საგადასახადო შეღავათით. ამდენად, შემოწმებით აღნიშნული ბინების რეალიზაციის შედეგად მიღებული შემოსავალი დაემატა დღგ-ით დასაბეგრ ბრუნვას ბინების გადაყიდვის პერიოდების მიხედვით.
შემოსავლების სამსახური ყურადღებას ამახვილებს გადასახადის გადამხდელის პოზიციაზე, რომლის თანახმად, გადამხდელი განმარტავს, რომ ახალი ხელშეკრულებები არ მოიცავს პირობებს, რომელიც დაავალდებულებდა ბინების ახალ მყიდველებს ფართების სასტუმროს აპარტამენტებად გამოყენებას. აღნიშნული ვალდებულება გათვალისწინებულია საწყის ნასყიდობის ხელშეკრულებაში. მაგ.: --- (პ/ნ ---) გაფორმებული ხელშეკრულების მე-8 მუხლში მითითებულია:
„მხარეები თანხმდებიან, რომ ბინის გასხვისების შემთხვევაში ახალ მყიდველზე უცვლელად გადადის წინამდებარე ხელშეკრულებით, მართვის ხელშეკრულებითა და „საერთო სივრცეების მომსახურების პირობებით“ გათვალისწინებული უფლებები და მოვალეობები". არცერთ მყიდველთან არ მომხდარა ხელშეკრულების აღნიშნულ ჩანაწერში ცვლილება, შესაბამისად, აღნიშნული ბინები კვლავ რჩება ტურისტული ზონის საწარმოს ფარგლებში რეალიზებულ ქონებად და არ ექვემდებარება დღგ-ით დაბეგვრას. აღნიშნული ქონება დღგ-ით დასაბეგრი იქნებოდა იმ შემთხვევაში, თუ მოხდებოდა ქონების რეალიზაცია, რომელიც არ ითვალისწინებს ქონების უკან მართვაში დაბრუნებას.
გადამხდელი მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 271-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ო“ ქვეპუნქტზე და აცხადებს, რომ თუ ახალი მესაკუთრე არ იკავებს ძველი მესაკუთრის ადგილს, დღგ-ით ქონება უნდა დაიბეგროს ფიზიკური პირის მიერ.
ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების, საქმეზე არსებული მასალებისა და გადასახადის გადამხდელის არგუმენტების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ სადავო საკითხი საჭიროებს დამატებით შესწავლას, რისთვისაც გადასახადის გადამხდელს უნდა მიეცეს წინადადება, ამ ბრძანების ჩაბარებიდან 15 კალენდარული დღის ვადაში, აუდიტის დეპარტამენტს წარუდგინოს საჩივრებში მითითებული არგუმენტაციის დოკუმენტურად დადასტურებული მტკიცებულებები. თავის მხრივ, დაევალოს აუდიტის დეპარტამენტს შეისწავლოს/გამოიკვლიოს გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები (მ.შ. საჩივრებზე თანდართული) და შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით, სათანადო საფუძვლის არსებობის შემთხვევაში, განახორციელოს საგადასახადო ვალდებულებების კორექტირება (შემცირება).
მე-4 სადავო საკითხთან დაკავშირებით, შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე, რომლის თანახმად, საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვალდებულებათა შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელს ეკისრება ამ კოდექსით ან/და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობა.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო სამართალდარღვევად ითვლება პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება (მოქმედება ან უმოქმედობა), რომლისთვისაც ამ კოდექსით გათვალისწინებულია პასუხისმგებლობა. საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის პირს პასუხისმგებლობა შეიძლება დაეკისროს მხოლოდ ამ კოდექსით დადგენილი საფუძვლითა და წესით.
ამავე კოდექსის 270-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად:
1. საგადასახადო სანქცია არის პასუხისმგებლობის ზომა ჩადენილი საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის;
2. საგადასახადო სანქცია გამოიყენება გაფრთხილების, საურავის, ფულადი ჯარიმის, სამართალდარღვევის საქონლის ან/და სატრანსპორტო საშუალების უსასყიდლოდ ჩამორთმევის სახით, ამ კოდექსით გათვალისწინებულ შემთხვევებში.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის თანახმად:
1. პირის მიერ საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის თანხის შემცირება, თუ იგი გამოწვეულია საგადასახადო კონტროლის განმახორციელებელი ორგანოს მიერ პირის საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის მომენტის (პერიოდის) შეცვლით, იწვევს პირის დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 10 პროცენტის ოდენობით.
2. საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის თანხის შემცირება, გარდა ამ მუხლის პირველი, 21 და 22 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა, იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 50 პროცენტის ოდენობით.
2 1 . საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის შემცირება, თუ შემცირებული გადასახადის თანხა ამ დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში აღნიშნული გადასახადის თანხის 5 პროცენტს არ აღემატება, იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 10 პროცენტის ოდენობით.
2 2 . საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის შემცირება, თუ შემცირებული გადასახადის თანხა ამ დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში აღნიშნული გადასახადის თანხის 5 პროცენტზე მეტია და 20 პროცენტს არ აღემატება, იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 25 პროცენტის ოდენობით.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 272-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით საურავი არის საგადასახადო სანქცია, რომელიც პირს ეკისრება საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში გადასახადის გადასახდელი თანხის გადაუხდელობისათვის.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს/დავის განმხილველ ორგანოს უფლება აქვს, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციისაგან, თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით. შემოსავლების სამსახური განმარტავს, რომ გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერება უკავშირდება მის მიერ დაშვებულ შეცდომას, გადამხდელი კეთილსინდისიერია იმ შემთხვევაში თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია მის მიერ დაშვებული შეცდომით (არცოდნით). კეთილსინდისიერება გულისხმობს პირის სუბიექტურ დამოკიდებულებას მის მიერ ჩადენილი ქმედებისადმი. პირი მოქმედებს საპატიებელი შეცდომის პირობებში ანუ მან არ იცოდა და არც შეიძლებოდა სცოდნოდა, რომ ჩადიოდა აკრძალულ ქმედებას (სამართალდარღვევას).
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის მიზანია საგადასახადო პასუხისმგებლობისგან გაათავისუფლოს პირი, რომელიც სამართლებრივი შეცდომის არეალში მოქმედებდა, რადგან სამართლებრივი შეცდომის დროს პირი არასწორად აფასებს ჩადენილი ქმედების სამართლებრივ არსს და ამ ქმედებით გამოწვეულ სამართლებრივ შედეგს.
შემოსავლების სამსახური მიუთითებს ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელს არასრულად ჰქონდა შესრულებული საგადასახადო ვალდებულებები, ამასთან, მომჩივანი ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, რომლითაც დადასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელი საგადასახადო ვალდებულებების არაჯეროვნად შესრულებისას მოქმედებდა სამართლებრივი შეცდომის არეალში. შესაბამისად, საგადასახადო შემოწმების შედეგად დარიცხული სანქციის მიმართ შემოსავლების სამსახურს მიზანშეწონილად არ მიაჩნია საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენება.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის საფუძველზე,ვ ბ რ ძ ა ნ ე ბ :
1. შპს „---ის“ (ს/ნ ---) საჩივრები დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;
2. პირველ, მე-2 და მე-3 სადავო საკითხებთან დაკავშირებით:
ა) გადასახადის გადამხდელს მიეცეს წინადადება, ამ ბრძანების ჩაბარებიდან 15 კალენდარული დღის ვადაში, აუდიტის დეპარტამენტს წარუდგინოს საჩივრებში მითითებული არგუმენტაციის დოკუმენტურად დადასტურებული მტკიცებულებები;
ბ) დაევალოს აუდიტის დეპარტამენტს, შეისწავლოს/გამოიკვლიოს გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები (მ.შ. საჩივრებზე თანდართული) და შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით, სათანადო საფუძვლის არსებობის შემთხვევაში, განახორციელოს საგადასახადო ვალდებულებების კორექტირება (შემცირება);
3. დანარჩენ ნაწილში საჩივრები არ დაკმაყოფილდეს;
4. აღნიშნული ბრძანება შეიძლება გასაჩივრდეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში (მის.: ქ. თბილისი, ვახტანგ გორგასლის ქ. №16) ან სასამართლოში (მის.: ქ. ქუთაისი, ვიქტორ კუპრაძის ქ. №11), საქართველოს საგადასახადო კოდექსის XIV კარით დადგენილი წესის შესაბამისად, ამ ბრძანების ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.
სადავო საკითხები:
1. გადასახადის გადამხდელი არ ეთანხმება არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებას და ელექტრო ენერგიის ხარჯვის საფუძველზე ბინების გაქირავებულად მიჩნევას.
2. გადასახადის გადამხდელი არ ეთანხმება ტურისტული საწარმოს სტატუსის ფარგლებში რეალიზებული ფართების დღგ-ით დაბეგვრას.
3. გადასახადის გადამხდელი არ ეთანხმება არაგონივრული სალაროს ნაშთის დირექტორზე გაცემულ ხელფასად განხილვას.
4. გადასახადის გადამხდელი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის შესაბამისად ითხოვს სანქციისგან გათავისუფლებას.
ფაქტობრივი გარემოებები
საქმეში არსებული ფაქტობრივი გარემოებების თანახმად, 2024-2025 წლების განმავლობაში გარკვეულ ბინებზე ფიქსირდება თვეების განმავლობაში უწყვეტი ელექტრო ენერგიის ხარჯვა. შემოწმებით მიჩნეულ იქნა, რომ გადასახადის გადამხდელს შესამოწმებელი პერიოდის განმავლობაში გაქირავებაში უფიქსირდებოდა კონკრეტული ბინები, თუმცა მიღებული შემოსავლის აღრიცხვა არ ჰქონდა ნაწარმოები.
შემოწმებით აღნიშნული შემოსავლის დათვლისას გათვალისწინებულ იქნა, რომ კალენდარული წლის განმავლობაში ბინის მესაკუთრეს უფლება აქვს აპარტამენტი გამოიყენოს საკუთარი სარგებლობისათვის არაუმეტეს 60 დღის განმავლობაში. ამასთან, შემოწმებამ გაითვალისწინა ამ ბინების რემონტისათვის საჭირო ელ. ენერგიის ხარჯიც და ხარჯვის დაფიქსირებიდან პირველი რამდენიმე თვე არ იქნა ბინა მიჩნეული გაქირავებულად.
აგრეთე შემოწმებამ მხედველობაში მიიღო ბინების გაქირავების სეზონურობა, რისთვისაც გამოყენებულ იქნა საქართველოს ეროვნული ბანკის - საქართველოს ტურიზმისა და სასტუმრო სექტორის კვლევის ფარგლებში დადგენილი დატვირთულობის კოეფიციენტები თვეების მიხედვით ზღვისპირა რეგიონებში. შემოწმებით აღნიშნული მეთოდით დათვლილი მიღებული შემოსავალი დაიბეგრა დღგ-ით. აგრეთვე, საგადასახადო შემოწმებით განხორციელდა სალაროს მოძრაობის შესწავლა/ანალიზი.
შემოწმების მიერ სალაროს ნაშთს დაემატა ბინის რეალიზაციის შემოსავლის ის ნაწილი, რომელიც გადამხდელს არ ჰქონდა მიჩნეული მიღებულად, ასევე დაემატა ზემოაღნიშნული ბინების იჯარებიდან მიღებული შემოსავალი და დააკლდა სალაროს გონივრული ნაშთი. აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით დათვლილი არაგონივრული სალაროს ნაშთი განხილულ იქნა კომპანიის დირექტორზე გაცემულ ხელფასად.
საქმეში არსებული ფაქტობრივი გარემოებების თანახმად, გადასახადის გადამდელის რეალიზებული ბინების ნაწილი (5 ბინა) გადაიყიდა ბინების მესაკუთრეების მიერ. ბინების ნასყიდობის ახალი ხელშეკრულებები არ მოიცავს პირობებს, რომელიც დაავალდებულებდა ბინების ახალი მყიდველებს ფართების სასტუმროს აპარტამენტებად გამოყენებას. შემოწმების პროცესში ვერ განხორციელდა ახალი მესაკუთრეების ძირითად ნაწილთან დაკავშირება. აღნიშნულიდან გამომდინარე, შემოწმებით მიჩნეული იქნა, რომ ზემოხსენებული ბინები არ წარმოადგენენ ტურისტული საწარმოს სტატუსის ფარგლებში რეალიზებულ ფართებს და შესაბამისად გადამხდელი ვერ ისარგებლებს ამ ნაწილში დღგ-ის საგადასახადო შეღავათით. ამდენად, შემოწმებით აღნიშნული ბინების რეალიზაციის შედეგად მიღებული შემოსავალი დაემატა დღგ-ით დასაბეგრ ბრუნვას ბინების გადაყიდვის პერიოდების მიხედვით.
გადაწყვეტილება
პირველ, მე-2 და მე-3 სადავო საკითხებთან დაკავშირებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ სადავო საკითხი საჭიროებს დამატებით შესწავლას, რისთვისაც გადასახადის გადამხდელს უნდა მიეცეს წინადადება, ამ ბრძანების ჩაბარებიდან 15 კალენდარული დღის ვადაში, აუდიტის დეპარტამენტს წარუდგინოს საჩივრებში მითითებული არგუმენტაციის დოკუმენტურად დადასტურებული მტკიცებულებები. თავის მხრივ, დაევალოს აუდიტის დეპარტამენტს შეისწავლოს/გამოიკვლიოს გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები (მ.შ. საჩივრებზე თანდართული) და შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით, სათანადო საფუძვლის არსებობის შემთხვევაში, განახორციელოს საგადასახადო ვალდებულებების კორექტირება (შემცირება).
მეოთხე სადავო საკითხის ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფიდა.
დასაბუთება
შემოსავლების სამსახურის დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს: 73; 101 (1); 154 (1); 26; 159 (1); 160 (1); 160 (3,ზ); 163 (1,2); 164 (1,2); 172 (4,ქ); 269 (7).