გადაწყვეტილება №26295/2/2025

№26295/2/2025

05 იანვარი 2026

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

 

მომჩივანი: შპს „-------“ (ს/ნ „-------“)

მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი

 

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ,18.12.2025 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება შპს „-------“-ის 8.12.2025 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის №26295/2/2025).

 

დავის საგანი:

1. საჩივრის განუხილველად დატოვება - გასულია საჩივრის წარდგენის კანონით დადგენილი ვადა;

2. საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდით.

 

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:

1. აუდიტის დეპარტამენტის 19.06.2025 წლის №13133 ბრძანება;

2. აუდიტის დეპარტამენტის 14.08.2025 წლის №050-12 საგადასახადო მოთხოვნა;

3. შემოსავლების სამსახურის 17.11.2025 წლის №25150 ბრძანება.

 

დარიცხული თანხა: 970 000,85 ლარი.

მათ შორის:

გადასახადი - 539 645,03

დღგ - 59 273,43

საშემოსავლო გადასახადი - 480 371,6

ჯარიმა - 255 119

საურავი - 175 236,82

 

პროცედურული გარემოებები

მომჩივანი საქმიანობაა მანქანის ზეთებისა და ფილტრების იმპორტი და რეალიზაცია ადგილობრივ ბაზარზე. საქონლის იმპორტი ხორციელდება „-------“-დან , „-------“-დან და „-------“-დან, ხოლო რეალიზაცია - „-------“-ის რაიონ სოფელ „-------“-ში.

აუდიტის დეპარტამენტის 19.06.2025 წლის №13133 ბრძანებით დაინიშნა მომჩივნის საქმიანობის კამერალური საგადასახადო შემოწმება და ამავე დეპარტამენტის 11.08.2025 წლის კამერალური საგადასახადო შემოწმების აქტით შემოწმებულია 1.01.2022 წლიდან 1.06.2025 წლამდე პერიოდი. შემოწმების აქტის საფუძველზე გადასახადის გადამხდელს წარედგინა აუდიტის დეპარტამენტის 14.08.2025 წლის №050-12 საგადასახადო მოთხოვნა, რაც გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში.

შემოსავლების სამსახურის 17.11.2025 წლის №25150 ბრძანებით საჩივარი აუდიტის დეპარტამენტის 19.06.2025 წლის №13133 ბრძანების ნაწილში დარჩა განუხილველი საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, ხოლო აუდიტის დეპარტამენტის 14.08.2025 წლის №050-12 საგადასახადო მოთხოვნის ნაწილში დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

სადავო საკითხები:

1. საჩივრის განუხილველად დატოვება - გასულია საჩივრის წარდგენის კანონით დადგენილი ვადა

ფაქტების აღწერა

აუდიტის დეპარტამენტის 19.06.2025 წლის №13133 ბრძანებით დაინიშნა მომჩივნის საქმიანობის კამერალური საგადასახადო შემოწმება. შესამოწმებელი პერიოდი განისაზღვრა 1.01.2022 წლიდან 1.06.2025 წლის ჩათვლით საანგარიშო პერიოდები. შემოწმების ვადა განისაზღვრა 20.06.2025 წლიდან 17.09.2025 წლის ჩათვლით.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 302-ე, 44-ე, 299-ე, 301-ე მუხლებზე და განმარტავს, რომ მომჩივანი აუდიტის დეპარტამენტის კამერალური საგადასახადო შემოწმების დანიშვნის შესახებ 19.06.2025 წლის №13133 ბრძანებას გადამხდელის ავტორიზებული მომხმარებლის გვერდზე გაეცნო 23.06.2025 წელს.

შემოსავლების სამსახურში საჩივარი წარმოდგენილია გასაჩივრებისათვის კანონით დადგენილი ვადის დარღვევით - 8.09.2025 წელს.

მითითებულ სამართლებრივ ნორმებსა და ფაქტობრივ გარემოებებზე დაყრდნობით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ ვინაიდან საჩივარი წარმოდგენილია საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილების გასაჩივრებისათვის კანონით დადგენილი 30 დღიანი ვადის დარღვევით, ხოლო მომჩივანს არ წარმოუდგენია პოზიცია გასაჩივრების ვადის დარღვევის მისგან დამოუკიდებელი მიზეზით გამოწვევასთან დაკავშირებით, სახეზეა საჩივრის აღნიშნულ ნაწილში განუხილველად დატოვების საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საფუძველი.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ საჩივარი, აუდიტის დეპარტამენტის 19.06.2025 წლის №13133 ბრძანებასთან დაკავშირებით, საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, უნდა დარჩეს განუხილველი.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

საგადასახადო შემოწმების აქტში შემოწმების სახედ მითითებულია კამერალური, შემოწმების ტიპად სრული, ხოლო შესამოწმებელ თემა მითითებული არ არის. ცნებას სრული კამერალური შემოწმება, საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობა არ იცნობს. საგადასახადო კოდექსის 263-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, კამერალური საგადასახადო შემოწმება ტარდება საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი პირის ბრძანების საფუძველზე და ამ ბრძანებით განსაზღვრულ კონკრეტულ საკითხზე.

აუდიტის დეპარტამენტის 19.06.2025 წლის №13133 ბრძანებით უხეშად დაირღვა საგადასახადო კოდექსის 263-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნები, რადგან კამერალური შემოწმების ჩატარების შესახებ 19.06.2025 წლის №13133 ბრძანებით განსაზღვრული არ არის კონკრეტული შესამოწმებელი საკითხი. აღნიშნული ბრძანებით შეუძლებელია არათუ კონკრეტული არამედ საერთოდ შესამოწმებელი საკითხის დადგენა.

„ნორმატიული აქტების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტის შესაბამისად ინდივიდუალური სამართლებრივი აქტი ერთჯერადია და უნდა შეესაბამებოდეს ნორმატიულ აქტს. ინდივიდუალური სამართლებრივი აქტი მიიღება (გამოიცემა) მხოლოდ ნორმატიული აქტის საფუძველზე და მის მიერ დადგენილ ფარგლებში.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ კანონმდებლობის საფუძველზე გამოცემული სამართლებრივი აქტი.

საგადასახადო კოდექსის 263-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, კამერალური საგადასახადო შემოწმება ტარდება საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი პირის ბრძანების საფუძველზე, ამ ბრძანებით განსაზღვრულ კონკრეტულ საკითხზე.

განმარტებითი ლექსიკონის შესაბამისად სიტყვა „კონკრეტული“ - ზედსართავი სახელია და ნიშნავს რეალურად არსებულს, საგნობრივად განსაზღვრულს, ზუსტს, თვალსაჩინოს, ხელშესახებს.

მაშასადამე საგადასახადო კოდექსის 263-ე მუხლის შესაბამისად კამერალური საგადასახადო შემოწმება უნდა ჩატარდეს ერთ კონკრეტულად განსაზღვრულ საკითხზე.

ზემოხსენებული ბრძანებით კონკრეტული შესამოწმებელი საკითხი განსაზღვრული არ არის, ამიტომ კამერალური შემოწმების ჩატარება და შესაბამისად ბრძანების შესრულება შეუძლებელია.

კამერალური საგადასახადო შემოწმების თაობაზე გამოცემული 19.06.2025 წლის №13133 ბრძანება არ შეესაბამება მოქმედ საგადასახადო კანონმდებლობას. ამიტომ არარა აქტად უნდა იქნას ცნობილი.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემისთანავე ითვლება არარად, თუ მისი შესრულება შეუძლებელია ფაქტობრივი მიზეზების გამო.

ამავე კოდექსის იგივე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად ადმინისტრაციულ- სამართლებრივი აქტის გამომცემი ორგანო ვალდებულია საკუთარი ინიციატივით ან დაინტერესებული მხარის მოთხოვნით არარად აღიაროს ადმინისტრაციულ- სამართლებრივი აქტი.

არარა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის საფუძველზე ჩატარებული შემოწმება უკანონოა და მისი შედეგები ბათილად უნდა იქნას ცნობილი.

ასეც, რომ არ იყოს საწარმოში ჩატარებული კამერალური შემოწმებით მოცულია იმპერატიულად გადასახადების მთელი სპექტრი, მაშინ როცა საგადასახადო კოდექსის 263-ე მუხლი იმპერატიულად ითხოვს კამერალური საგადასახადო შემოწმების კონკრეტულ საკითხზე ჩატარება.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, შპს „-------“, ს/ნ „-------“, 11.08.2025 წლის კამერალური საგადსახადო შემოწმება უკანონოა.

უკანონოა საგადასახადო შემოწმების აქტით საწარმოსათვის თანხების დარიცხვა დაუშვებელია, ხოლო დარიცხული თანხები ბათილად უნდა იქნას ცნობილი, მით უფრო იმ გადასახადებთან მიმართებაში, რომელთა შემოწმება კამერალური საგადასახადო შემოწმებით გათვალისწინებული არ იყო.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, კანონის დარღვევით მოპოვებულ მტკიცებულებებს იურიდიული ძალა არ აქვს.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, კანონის მოთხოვნათა დარღვევით წარმოებული შემოწმების მასალები არ შეიძლება საფუძვლად დაედოს საწარმოს მიმართ გამოცემულ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს და ასეთი მტკიცებულებების საფუძველზე წარმოიშვას მის მიმართ იურიდიული შედეგი - განხორციელდეს თანხის დარიცხვა.

საწარმოს დღემდე არ გაუსაჩივრებია აუდიტის დეპარტამენტის ბრძანება საწარმოში კამერალური საგადასახადო შემოწმების შესახებ, იმიტომ, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 177-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად ცალკე გასაჩივრებას არ ექვემდებარება ადმინისტრაციული წარმოების საკითხებთან დაკავშირებით მიღებული ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილება.

ადმინისტრაციული აქტები, რომლებიც ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებულ იქნა ადმინისტრაციულ წარმოებასთან დაკავშირებით, გასაჩივრდება ადმინისტრაციული წარმოების შედეგად მიღებული საბოლოო აქტის გასაჩივრებისას და ადმინისტრაციული წარმოების პროცედურასთან დაკავშირებული აქტების დამოუკიდებლად გასაჩივრება არ დაიშვება.

შესაბამისად, ზემოაღნიშნული აქტების საწარმოს მხრიდან აქამდე გაუსაჩივრებლობა არ შეიძლება ჩაითვალოს კამერალური საგადასახადო შემოწმების ჩატარებაზე თანხმობად. შემოწმებაზე თანხმობის გაცხადებაც არ ართმევს საწარმოს უფლებას, კანონით დადგენილი წესით გაასაჩივროს შემოწმების შედეგები.

აღსანიშნავია, რომ მეწარმე სუბიექტის საქმიანობის ამგვარი შემოწმება წარმოადგენს კანონის ისეთ დარღვევას, რომელიც არათუ უშვებს შემოწმების საფუძველზე საგადასახადო ორგანოს მიერ სხვაგვარი გადაწყვეტილების მიღებას, არამედ აუქმებს ასეთი შემოწმების ყოველგვარ შედეგს.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹ მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილია, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები.

საქმის მასალებით დასტურდება, რომ აუდიტის დეპარტამენტის მიერ საწარმოში ჩატარებული შემოწმება საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული არ არის და რაც კიდევ ერთხელ ადასტურებს საგადასახადო კოდექსის 263-ე მუხლის მოთხოვნათა უხეშად დარღვევისა და ჩატარებული კამერალური საგადასახადო შემოწმების უკანონობის ფაქტს.

აღნიშნულიდან გამომდინარე,ადმინისტრაციულმა ორგანომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-მუხლის შესაბამისად ადმინისტრაციული წარმოებისას არ გამოიკვლია საქმისთვის საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების გარეშე მიიღო.

ამასთან, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას დადგენილი საფუძვლად დაედოს ისეთი ფაქტები და გარემოებები, რომელიც კანონით დადგენილი წესით არ არის გამოკვლეული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ, რაც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის შესაბამისად ადმინისტრაციული აქტის გაუქმების საფუძველს წარმოადგენს.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, კამერალური საგადასახადო შემოწმების ჩატარების შესახებ აუდიტის დეპარტამენტის 19.06.2025 წლის №13133 ბრძანება მოქმედი კანონმდებლობის მოთხოვნათა დარღვევით არის გამოცემული. ამიტომ იგი და უნდა გაუქმდეს.

ასეც, რომ არ იყოს 2025 წლის 11 აგვისტოს კამერალური საგადასახადო შემოწმების აქტი საგადასახადო კანონმდებლობის უხეში დარღვევით არის შედგენილი და დაშვებულია მნიშვნელოვანი უსწორობები.

საგადასახადო კოდექსის 267-ე მუხლის შესაბამისად საგადასახადო შემოწმების შედეგების შესახებ დგება აქტი, რომელშიც უნდა მიეთითოს:

ა) ყველა ის ფაქტობრივი გარემოება, მტკიცებულება და არგუმენტი, რომელსაც არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრისას. თუ შემოწმება ექსპერტის დასკვნას დაეყრდნო. აქტში მიეთითება ამ დასკვნის შინაარსი.

ბ) საქართველოს საგადასახადო კოდექსის ან და საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის აქტის ის ნორმა, რომლითაც იხელმძღვანელეს შემმოწმებლებმა გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრისას.

გ) გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებების წარმოშობის ზუსტი თარიღები (თუ მათი დადგენა შესაძლებელია), გადასახადისა და ჯარიმის გაანგარიშება. ჯამურად გადასახდელი აწ მისაღები თანხა, იმ დოკუმენტების რეკვიზიტები (საჭიროების შემთხვევაში − ასლები), რომლებითაც დასტურდება ამ მოთხოვნებისა და ვალდებულებების წარმოშობა, ასევე საგადასახადო შემოწმების აქტის დანართების შინაარსი.

კამერალური საგადასახადო შემოწმების 2025 წლის 11 აგვისტოს აქტი არ შეესაბამება ზემოხსენებული მუხლით გათვალისწინებულ მოთხოვნებს. ადმინისტრაციული აქტი რომლიც ნორმატიულ აქტს არ შეესაბამება ბათილია.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ ამ ნაწილში საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 44-ე მუხლის მე-9 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს მიერ პირისათვის ელექტრონული ფორმით გაგზავნილი დოკუმენტი ჩაბარებულად ითვლება ადრესატის მიერ მისი გაცნობისთანავე.

საგადასახადო კოდექსის 299-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, პირს უფლება აქვს, გაასაჩივროს საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება მისი ჩაბარებიდან 30 დღის ვადაში.

საგადასახადო კოდექსის 299-ე მუხლის მე-10 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს საჩივრის წარდგენის ვადის გასვლის შემდეგაც, თუ მომჩივანი დაამტკიცებს, რომ გასაჩივრების ვადის დარღვევა მისგან დამოუკიდებელი მიზეზით იყო გამოწვეული.

საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, დავის განმხილველი ორგანო საჩივარს არ განიხილავს, თუ გასულია საჩივრის წარდგენის ვადა.

შემოსავლების სამსახურის ერთიანი ელექტრონული ბაზის მონაცემებით, აუდიტის დეპარტამენტის 19.06.2025 წლის №13133 ბრძანებას გადასახადის გადამხდელი ავტორიზებული გვერდის მეშვეობით ელექტრონულად გაეცნო 23.06.2025 წელს, აღნიშნულიდან გამომდინარე, ბრძანების გასაჩივრების ვადის ბოლო დღე იყო 23.07.2025 წელს, საჩივარი შემოსავლების სამსახურში წარდგენილია 8.09.2025 წელს.

მომჩივანი მიუთითებს, რომ აუდიტის დეპარტამენტის 19.06.2025 წლის №13133 ბრძანება არ შეესაბამება მოქმედ საგადასახადო კანონმდებლობას და არარა აქტად უნდა იქნას ცნობილი. საწარმოს დღემდე არ გაუსაჩივრებია აუდიტის დეპარტამენტის ბრძანება საწარმოში კამერალური საგადასახადო შემოწმების შესახებ, იმიტომ, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 177-ე მუხლის მე4 ნაწილის შესაბამისად ცალკე გასაჩივრებას არ ექვემდებარება ადმინისტრაციული წარმოების საკითხებთან დაკავშირებით მიღებული ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილება. ადმინისტრაციული აქტები, რომლებიც ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებულ იქნა ადმინისტრაციულ წარმოებასთან დაკავშირებით, გასაჩივრდება ადმინისტრაციული წარმოების შედეგად მიღებული საბოლოო აქტის გასაჩივრებისას და ადმინისტრაციული წარმოების პროცედურასთან დაკავშირებული აქტების დამოუკიდებლად გასაჩივრება არ დაიშვება. შესაბამისად, ზემოაღნიშნული აქტების საწარმოს მხრიდან აქამდე გაუსაჩივრებლობა არ შეიძლება ჩაითვალოს კამერალური საგადასახადო შემოწმების ჩატარებაზე თანხმობად. შემოწმებაზე თანხმობის გაცხადებაც არ ართმევს საწარმოს უფლებას, კანონით დადგენილი წესით გაასაჩივროს შემოწმების შედეგები.

საბჭო მიუთითებს, რომ კამერალური საგადასახადო შემოწმების ჩატარებაზე საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი პირის მიერ გამოიცემა ბრძანება, რაც წარმოადგენს საგადასახადო კოდექსის საფუძველზე საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილებას და ამავე კოდექსის 299-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად პირს უფლება აქვს გაასაჩივროს დავის განმხილველ ორგანოში. ამასთან, აუდიტის დეპარტამენტის 19.06.2025 წლის №13133 ბრძანებაში მითითებულია, რომ ბრძანება შეიძლება გასაჩივრდეს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის XIV კარით დადგენილი წესით, მისი ჩაბარებიდან 30 დღის ვადაში, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში - წერილობითი ან ელექტრონული (www.rs.ge) ფორმით საჩივრის შემოსავლების სამსახურში წარდგენის გზით, აგრეთვე თბილისის საქალაქო სასამართლოში ან ქუთაისის საქალაქო სასამართლოში საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან დადგენილია, რომ მომჩივნის მიერ აუდიტის დეპარტამენტის 19.06.2025 წლის №13133 ბრძანება შემოსავლების სამსახურში გასაჩივრებულია მისი ჩაბარებიდან 30 დღის გასვლის შემდეგ, საბჭო მიიჩნევს, რომ შემოსავლების სამსახურის 17.11.2025 წლის №25150 ბრძანება, ამ ნაწილში საჩივრის საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის საფუძველზე განუხილველად დატოვების თაობაზე მართლზომიერია და არ არსებობს მისი გაუქმების საფუძველი.

 

2. საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდით

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები

გადასახადის გადამხდელის განმარტებით, კომპანიას არ აქვს ბუღალტრული აღრიცხვა ნაწარმოები, ამასთან შესამოწმებელი პერიოდის ბოლოს არ აქვს საქონლის, დებიტორ/კრედიტორებისა და ნაღდი ფულის ნაშთი. ამასთან, გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემების მონაცემებით, 1.01.2022 წლის მდგომარეობით უფიქსირდება 1 194 577 ლარის სმფ (მოგების გადასახადის დეკლარაციისა და ფინანსური ანგარიშგების მიხედვით), ხოლო შესამოწმებელ პერიოდში შეძენილი აქვს 352 571 ლარის სმფ, დეკლარირებული ბრუნვა შეადგენს 1 986 472 ლარს, საიდანაც დოკუმენტური რეალიზაციაა 1 384 388 ლარი. 2023 წლის ნოემბრის შემდგომ აღარ საქმიანობს და ამასთან 1.02.2025 წლიდან გაუქმებული აქვს დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაცია.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან კომპანიას არ აქვს აღრიცხვა ნაწარმოები და შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის დადგენა, ამასთან არ ხდება კონტროლი საქონლის მოძრაობაზე, ვერ იშიფრება საწყისი საქონლის ნაშთი სახეობრივ და რაოდენობრივ ჭრილში, ასევე არ იდენტიფიცირდება შესამოწმებელ პერიოდში რეალიზებული პროდუქციის თვითღირებულება და მიღებული შემოსავალი, საგადასახადო ორგანომ იხელმძღვანელა საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად და შემოსავლები განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდით კერძოდ: საწყისი სმფ-სა და შესამოწმებელ პერიოდში შეძენილი საქონლის გათვალისწინებით დადგინდა რეალიზებული პროდუქციის თვითღირებულება, რომელიც დაყოფილ იქნა კატეგორიებად და არადოკუმენტურად რეალიზებულ პროდუქტის თვითღირებულებაზე, კატეგორიის ჭრილში, გავრცელდა დოკუმენტური ფასნამატი (საშუალოდ 73%). შედეგად, გადასახადის გადამხდელს გაეზარდა დასაბეგრი ბრუნვები და დაერიცხა დღგ საგადასახადო კოდექსის 159-ე და 160-ე მუხლების შესაბამისად. ასევე, გაზრდილი შემოსავლის შესაბამისად დაანგარიშდა კომპანიის განკარგვადი თანხები, რომელიც ჩაითვალა ანგარიშვალდებულ პირზე „-------“-ზე (პ/ნ „-------“) გაცემულ ხელფასად. შესაბამისად, დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი საგადასახადო კოდექსის 101-ე და 154-ე მუხლების მიხედვით და დაეკისრა ჯარიმა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის შესაბამისად.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 136-ე, 49-ე, 61-ე, 73-ე, 158-ე, 159-ე, 163-ე, 164-ე, 101-ე, 154-ე, 105-ე, 72-ე, 43-ე მუხლებზე და საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლზე.

დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებაა, რომ შესამოწმებელ პერიოდში გადასახადის გადამხდელის საქმიანობის საგანს წარმოადგენდა მანქანის ზეთებისა და ფილტრების იმპორტი და რეალიზაცია ადგილობრივ ბაზარზე. გადასახადის გადამხდელმა შემოწმებას წარუდგინა ახსნა-განმარტება, რომლის მიხედვითაც კომპანიას არ ჰქონდა ბუღალტრული აღრიცხვა ნაწარმოები, ამასთან შესამოწმებელი პერიოდის ბოლოს არ ჰქონდა საქონლის, დებიტორ-კრედიტორებისა და ნაღდი ფულის ნაშთი. კომპანია 2023 წლის ნოემბრის შემდგომ აღარ საქმიანობდა და ამასთან, 2025 წლის პირველი თებერვლიდან გაუქმებული ჰქონდა დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაცია. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან კომპანიას არ ჰქონდა აღრიცხვა ნაწარმოები და შეუძლებელი იყო დაბეგვრის ობიექტის დადგენა, ამასთან არ ხდებოდა კონტროლი საქონლის მოძრაობაზე, ვერ იშიფრებოდა საწყისი საქონლის ნაშთი სახეობრივ და რაოდენობრივ ჭრილში, ასევე არ იდენტიფიცირდებოდა შესამოწმებელ პერიოდში რეალიზებული პროდუქციის თვითღირებულება და მიღებული შემოსავალი, შემოწმებამ პირის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით. კერძოდ, საწყისი სმფ-ების ნაშთისა და შესამოწმებელ პერიოდში შეძენილი საქონლის გათვალისწინებით დადგინდა რეალიზებული პროდუქციის თვითღირებულება, რომელიც დაყოფილ იქნა კატეგორიებად და დოკუმენტის გარეშე რეალიზებული პროდუქტის თვითღირებულებაზე, კატეგორიის ჭრილში გავრცელდა დოკუმენტური ფასნამატი (საშუალოდ 73%). შედეგად, გადასახადის გადამხდელს გაეზარდა დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვა, ასევე, გაზრდილი შემოსავლის შესაბამისად დაანგარიშდა კომპანიის განკარგვადი თანხა, რომელიც ჩაითვალა ანგარიშვალდებულ პირზე გაცემულ ხელფასად.

შემოსავლების სამსახური განმარტავს, ვინაიდან გადასახადის გადამხდელს კანონმდებლობით დადგენილი წესით არ ჰქონდა ნაწარმოები ბუღალტრული აღრიცხვა, აუდიტის დეპარტამენტს შეეძლო არაპირდაპირი მეთოდით განესაზღვრა პირის საგადასახადო ვალდებულებები.

რაც შეეხება ფასნამატის განსაზღვრის მეთოდს, შემოსავლების სამსახური ყურადღებას ამახვილებს საჩივარში წარმოდგენილ განმარტებაზე, სადაც აღნიშნულია, რომ შემოწმების მიერ ფასნამატის გაანგარიშებისას გათვალისწინებულ უნდა იქნას რეალიზებულ საქონელზე ყველა სასაქონლო ზედნადებებში მითითებული საქონლის რაოდენობისა და ფასის მაჩვენებელი. ასეთი გაანგარიშების შემთხვევაში, თუ გამოთვლის პროცესში სრულად მიიღებს მონაწილეობას დაბალ ფასნამატიანი საქონელიც, სახეზე იქნება რეალური ფასნამატის დადგენის შესაძლებლობა.

აღნიშნულთან დაკავშირებით, აუდიტის დეპარტამენტის მიერ მოწოდებული ინფორმაციის თანახმად, დოკუმენტის გარეშე საცალოდ რეალიზებულ საქონელზე ფასნამატის გაანგარიშებაში არ იქნა გათვალისწინებული კონკრეტულ კომპანიაზე საბაზროზე დაბალ ფასად მიყიდული საქონლის ფასები და ასევე არ იქნა გათვალისწინებული საქმიანობის შეწყვეტის დროს გამოწერილი სასაქონლო ზედნადებები, ვინაიდან ამ პერიოდში ნაშთის ამოყიდვის მიზნით ხდებოდა საქონლის უფრო დაბალ ფასად რეალიზაცია.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებისა და გადასახადის გადამხდელის არგუმენტაციის გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით განსაზღვრული ფასნამატის დაზუსტების მიზნით, უნდა დაევალოს აუდიტის დეპარტამენტს დოკუმენტური ფასნამატის გაანგარიშებისას სრულად გაითვალისწინოს რეალიზებულ საქონელზე გამოწერილი პირველადი საგადასახადო დოკუმენტები და აღნიშნულის გათვალისწინებით, განახორციელოს შესაბამისი საგადასახადო ვალდებულებების კორექტირება (შემცირება).

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

დასაბეგრი შემოსავლების განსაზღვრისას არ არის გათვალისწინებული საწარმოს დებიტორული დავალიანება. კამერალური საგადასახადო შემოწმების აქტში მითითებულია, რომ შემოსავლების დასადგენად საწარმოს მიერ წარდგენილი ფინანსური ანგარიშგებით ისარგებლეს, მაგრამ დებიტორული დავალიანების განსაზღვრისთვის გაურკვეველი მიზეზის გამო ფინანსური ანგარიშგების მონაცემები არ გაითვალისწინეს.

ამიტომ საწარმოს დირექტორზე, გაცემულ ხელფასად ჩათვალა ის თანხა, რომელიც ფინანსურ ანგარიშგებაში დებიტორულ დავალიანებად არის აღრიცხული, რაც უკანონო და დაუშვებელია. ამიტომ შემოწმების მიერ დირექტორზე გაცემულად მიჩნეული თანხა კანონის მოთხოვნათა უხეში დარღვევით იქნა გამოთვლილი და უნდა გასწორდეს. შემოსავლების სამსახურმა შემოწმებისას გაურკვეველი მეთოდით ისარგებლა, რაც არამართებულია.

მომჩივანი მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე და 97-ე მუხლებზე და აღნიშნავს, რომ საქმის გამოკვლევისას მნიშვნელობა ენიჭება ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გადაწყვეტილების მიღებისას ადმინისტრაციული სამართლის პრინციპების დაცვის უზრუნველყოფის ხარისხს, რაც თავის მხრივ, პირდაპირ განაპირობებს ადმინისტრაციული წარმოების მხარის კანონიერ მოლოდინს, რომ ადმინისტრაციული ორგანო გადაწყვეტილების მიღებისას ხელმძღვანელობს სწორედ სამართლით აღიარებული და კანონით განმტკიცებული პრინციპებით. ყოველი კონკრეტული საკითხის გადაწყვეტა დაკავშირებულია გარკვეული ფაქტების დადგენასთან. ფაქტების დადგენის აუცილებლობა განპირობებულია იმით, რომ დავის განმხილველი ორგანო იხილავს და წყვეტს მხარეთა შორის დავებს, რომლებიც სამართლით რეგულირებულ ურთიერთობებიდან წარმოიშობიან.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის „კ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ადმინისტრაციული წარმოება არის ადმინისტრაციული ორგანოს საქმიანობა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადების, გამოცემისა და აღსრულების, ადმინისტრაციული საჩივრის გადაწყვეტის აგრეთვე ადმინისტრაციული ხელშეკრულების მომზადების, დადების ან გაუქმების მიზნით.

ადმინისტრაციული წარმოება წარმოადგენს წესების ერთობლიობას, თუ რა უფლებამოვალეობებით სარგებლობენ მისი მონაწილენი. ადმინისტრაციულ წარმოებაში პირის მონაწილეობა უზრუნველყოფს არა მხოლოდ დაინტერესებული პირის მოლოდინს, რომ მის მიმართ გამოიცეს კანონიერი და დასაბუთებული აქტი, არამედ მის უფლებასაც, რომ აქტიური მონაწილეობა მიიღოს მისი მომზადების სტადიებზე, რათა ობიექტური ზეგავლენა მოახდინოს იმ სამართლებრივ შედეგზე, რომელიც შესაძლოა მის მიმართ დადგეს.

ადმინისტრაციული წარმოების სრულყოფილი ჩატარება ანუ მხოლოდ სათანადო პროცედურის საფუძველზე გადაწყვეტილების მიღება დიდწილად განაპირობებს მის კანონიერებას, დასაბუთებულობასა და მიზანშეწონილობას.

მოქმედი კანონმდებლობის მიხედვით ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ- სამართლებრივი აქტი, რომელიც გამოცემულია წერილობითი სახით, აუცილებელია შეიცავდეს დასაბუთებას, კერძოდ, მასში მითითებული უნდა იყოს ის სამართლებრივი და ფაქტობრივი წანამძღვრები, რომელთა საფუძველზეც გამოიცა იგი.

იმ შემთხვევაშიც კი, თუ ადმინისტრაციული ორგანო მოქმედებს დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში, იგი ვალდებულია, აქტის დასაბუთებაში მიუთითოს იმ გარემოებებზე, რომლებიც საფუძვლად დაედო მის მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებას.

ადმინისტრაციული კანონმდებლობის ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი იმპერატიული დანაწესი აქტების როგორც ფაქტობრივი, ასევე სამართლებრივი კუთხით დასაბუთების ვალდებულების თაობაზე ემსახურება მიღებული დროისთვის გადაწყვეტილების არა მომავალ დროში, არამედ საკითხის გადაწყვეტის არსებული მდგომარეობით დასაბუთებას.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანოს ვალდებულებას წარმოადგენს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა გამოკვლევა. სწორედ საქმის გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე აუდიტის დეპარტამენტმა გადაწყვეტილება უნდა მიიღოს.

შემოსავლების სამსახურს ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში ჯეროვნად არ განუხორციელებია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოების გამოკვლევა-შეფასება და გადაწყვეტილება მიღებულ იქნა ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების გარეშე, რის გამოც კამერალური საგადსახადო შემოწმების აქტით საწარმოს თანხები არასწორად დაერიცხა.

ბათილად უნდა იქნას ცნობილი შემოსავლების სამსახურის 2025 წლის 17 ნოემბრის №25150 ბრძანება და დაევალოს შემოსავლების სამსახურს დებიტორული დავალიანების გათვალისწინებით გადაიანგარიშოს საგადასახადო შემოწმების აქტი.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ ამ ნაწილში საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილების თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სწორად და დროულად აღრიცხოს შემოსავლები და ხარჯები დოკუმენტურად დადასტურებულ მონაცემთა საფუძველზე, ამ თავით გათვალისწინებული მეთოდების გამოყენებით და მიაკუთვნოს იმ საანგარიშო პერიოდს, რომელშიც მოხდა მათი მიღება და გაწევა. გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.

საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, პირის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვროს არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით (აქტივების სიდიდის, საოპერაციო შემოსავლებისა და ხარჯების, პირის შესახებ ინფორმაციის მისი საქმიანობის სხვა საგადასახადო პერიოდთან ან სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელის შესახებ მონაცემების შედარების, აგრეთვე სხვა მსგავსი ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე) თუ პირს არ აქვს სააღრიცხვო დოკუმენტაცია ან სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის დადგენა.

საგადასახადო კოდექსის 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციაა დასაბეგრი პირის მიერ საქართველოს ტერიტორიაზე ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში ანაზღაურების სანაცვლოდ საქონლის მიწოდება.

საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს სამეურნეო ოპერაციის ფორმისა და შინაარსის გათვალისწინებით შეცვალოს მისი კვალიფიკაცია, თუ ოპერაციის ფორმა არ შეესაბამება მის შინაარსს.

საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ხელფასის სახით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება ფიზიკური პირის მიერ დაქირავებით მუშაობის შედეგად მიღებული ნებისმიერი საზღაური ან სარგებელი.

საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავება ევალება საგადასახადო აგენტს, რომელიც არის იურიდიული პირი, საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, რომელიც დაქირავებულს უხდის ხელფასს.

შემოწმების პროცესში გადასახადის გადამხდელმა წარადგინა ახსნა-განმარტება, რომლის მიხედვითაც კომპანიას არ აქვს ბუღალტრული აღრიცხვა ნაწარმოები, ამასთან შესამოწმებელი პერიოდის ბოლოს არ აქვს საქონლის, დებიტორ/კრედიტორებისა და ნაღდი ფულის ნაშთი. გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემების ანალიზით დგინდება, რომ კომპანიას 1.01.2022 წლის მდგომარეობით უფიქსირდება 1 194 577 ლარის სმფ (მოგების დეკლარაციისა და ფინანსური ანგარიშგების მიხედვით), ხოლო შესამოწმებელ პერიოდში შეძენილი აქვს 352 571 ლარის სმფ, დეკლარირებული ბრუნვა შეადგენს 1 986 472 ლარს, საიდანაც დოკუმენტური რეალიზაციაა 1 384 388 ლარი. კომპანია 2023 წლის ნოემბრის შემდგომ აღარ საქმიანობს და ამასთან 1.02.2025 წლიდან გაუქმებული აქვს დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაცია.

მომჩივანი მიუთითებს, რომ დასაბეგრი შემოსავლების განსაზღვრისას შემოწმებამ არ გაითვალისწინა საწარმოს დებიტორული დავალიანება. შემოსავლების დასადგენად ფინანსური ანგარიშგებით ისარგებლეს, მაგრამ დებიტორული დავალიანების განსაზღვრისთვის ფინანსური ანგარიშგების მონაცემები არ გაითვალისწინეს. საწარმოს დირექტორზე გაცემულ ხელფასად ჩათვალა ის თანხა, რომელიც ფინანსურ ანგარიშგებაში დებიტორულ დავალიანებად არის აღრიცხული.

შემოსავლების სამსახურის 17.11.2025 წლის №25150 ბრძანებით, არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით განსაზღვრული ფასნამატის დაზუსტების მიზნით, აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა დოკუმენტური ფასნამატის გაანგარიშებისას სრულად გაითვალისწინოს რეალიზებულ საქონელზე გამოწერილი პირველადი საგადასახადო დოკუმენტები და აღნიშნულის გათვალისწინებით, განახორციელოს შესაბამისი საგადასახადო ვალდებულებების კორექტირება (შემცირება).

საბჭო მიუთითებს მხარეთა არგუმენტაციაზე, საქმის გარემოებებზე და მიიჩნევს, რომ ვინაიდან საბჭოს სხდომაზე მხარეთა განმარტებით, შესაძლოა არსებობდეს ისეთი მტკიცებულებები, რომელმაც გავლენა მოახდინოს დებიტორული დავალიანების ნაშთის და შესაბამისად, საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრაზე, აღნიშნული საკითხის შესწავლის მიზანშეწონილობა უნდა შეფასდეს შემოსავლების სამსახურის მიერ, რისთვისაც ამ ნაწილში საჩივარი ხელახლა განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს ამავე სამსახურს.

 

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

 

1. საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. ნაწილობრივ გაუქმდეს შემოსავლების სამსახურის 17.11.2025 წლის №25150 ბრძანება;

3. საჩივარი მე-2 დავის საგნის ნაწილში, ამ გადაწყვეტილების შესაბამისად ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს შემოსავლების სამსახურს;

4. დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

5. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი

1.მომჩივანს მიაჩნია,რომ საგადასახადო შემოწმების აქტით საწარმოსათვის თანხების დარიცხვა დაუშვებელია, ხოლო დარიცხული თანხები ბათილად უნდა იქნას ცნობილი

2.მომჩივანი მიიჩნევს,რომ ბათილად უნდა იქნას ცნობილი შემოსავლების სამსახურის 2025 წლის 17 ნოემბრის №25150 ბრძანება და დაევალოს შემოსავლების სამსახურს დებიტორული დავალიანების გათვალისწინებით გადაიანგარიშოს საგადასახადო შემოწმების აქტი.

 

ფაქტობრივი გარემოებები

1.აუდიტის დეპარტამენტის ბრძანებით დაინიშნა მომჩივნის საქმიანობის კამერალური საგადასახადო შემოწმება. შესამოწმებელი პერიოდი განისაზღვრა 1.01.2022 წლიდან 1.06.2025 წლის ჩათვლით საანგარიშო პერიოდები. შემოწმების ვადა განისაზღვრა 20.06.2025 წლიდან 17.09.2025 წლის ჩათვლით.

2.ვინაიდან კომპანიას არ აქვს აღრიცხვა ნაწარმოები და შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის დადგენა, ამასთან არ ხდება კონტროლი საქონლის მოძრაობაზე, ვერ იშიფრება საწყისი საქონლის ნაშთი სახეობრივ და რაოდენობრივ ჭრილში, ასევე არ იდენტიფიცირდება შესამოწმებელ პერიოდში რეალიზებული პროდუქციის თვითღირებულება და მიღებული შემოსავალი, საგადასახადო ორგანომ იხელმძღვანელა სსკ-ის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად და შემოსავლები განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდით.შედეგად, გადამხდელს გაეზარდა დასაბეგრი ბრუნვები და დაერიცხა დღგ სსკ-ის 159-ე და 160-ე მუხლების შესაბამისად. ასევე, გაზრდილი შემოსავლის შესაბამისად დაანგარიშდა კომპანიის განკარგვადი თანხები, რომელიც ჩაითვალა ანგარიშვალდებულ პირზე გაცემულ ხელფასად. შესაბამისად, დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი სსკ-ის 101-ე და 154-ე მუხლების მიხედვით და დაეკისრა ჯარიმა.

 

გადაწყვეტილება

1.საბჭო მიიჩნევს, რომ შემოსავლების სამსახურის 17.11.2025 წლის №25150 ბრძანება, ამ ნაწილში საჩივრის საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის საფუძველზე განუხილველად დატოვების თაობაზე მართლზომიერია და არ არსებობს მისი გაუქმების საფუძველი.

2.საბჭო მიუთითებს მხარეთა არგუმენტაციაზე, საქმის გარემოებებზე და მიიჩნევს, რომ ვინაიდან საბჭოს სხდომაზე მხარეთა განმარტებით, შესაძლოა არსებობდეს ისეთი მტკიცებულებები, რომელმაც გავლენა მოახდინოს დებიტორული დავალიანების ნაშთის და შესაბამისად, საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრაზე, აღნიშნული საკითხის შესწავლის მიზანშეწონილობა უნდა შეფასდეს შემოსავლების სამსახურის მიერ, რისთვისაც ამ ნაწილში საჩივარი ხელახლა განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს ამავე სამსახურს.

 

დასაბუთება

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს :

73(5,9),101,154,159,301(ე).