გადაწყვეტილება №26244/2/2025

№26244/2/2025

22 დეკემბერი 2025

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

 

მომჩივანი: შპს "------" (ს/ნ "------")

მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი

 

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ,12.12.2025 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება შპს "------"-ის 1.12.2025 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის №26244/2/2025).

 

დავის საგანი:

1. დოკუმენტურად დაუდასტურებელი ხარჯის არაპირდაპირი მეთოდით განსაზღვრა, შემოსავლის 75%-ის 3%-იანი განაკვეთით გადახდის წყაროსთან საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრა, ხოლო 25%-ის საწარმოს დირექტორზე ხელფასის სახით გაცემულად განხილვა;

2. შიდა გადაზიდვის სასაქონლო ზედნადებში დაფიქსირებული საქონლის (ჯართი) რეალიზებულად განხილვა და საწარმოს დირექტორზე ხელფასის სახით გაცემულად ჩათვლა.

 

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:

1. აუდიტის დეპარტამენტის 12.09.2025 წლის №127-25 საგადასახადო მოთხოვნა;

2. შემოსავლების სამსახურის 12.11.2025 წლის №24872 ბრძანება.

 

დარიცხული თანხა: 187 913.2 ლარი.

მათ შორის:

საშემოსავლო გადასახადი - 114 401.82

ჯარიმა - 57 201

საურავი - 16 310.38

 

პროცედურული გარემოებები

გადასახადის გადამხდელის საქმიანობაა შავი ან/და ფერადი ლითონების ჯართით ან/და ნარჩენით ვაჭრობა.

აუდიტის დეპარტამენტის მიერ ჩატარდა გადასახადის გადამხდელის საქმიანობის 29.05.2024 წლიდან 1.08.2025 წლამდე საანგარიშო პერიოდების კამერალური საგადასახადო შემოწმება. შემოწმების შედეგები აისახა აუდიტის დეპარტამენტის 11.09.2025 წლის საგადასახადო შემოწმების აქტში, რომლის საფუძველზე გამოიცა 12.09.2025 წლის №20161 ბრძანება და №127-25 საგადასახადო მოთხოვნა, რაც გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში.

შემოსავლების სამსახურის 12.11.2025 წლის №24872 ბრძანებით საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, მე-2 სადავო საკითხთან დაკავშირებით, საგადასახადო ვალდებულებების დაზუსტების მიზნით, შიდა გადაზიდვის სასაქონლო ზედნადებებში მითითებული ჯართის რეალიზებულად განხილვასთან დაკავშირებით, გადასახადის გადამხდელს მიეცა წინადადება, ამ ბრძანების ჩაბარებიდან 15 კალენდარული დღის ვადაში აუდიტის დეპარტამენტისათვის წარედგინა საჩივარში მითითებული არგუმენტაციის დოკუმენტურად დადასტურებული მტკიცებულებები, მ.შ. გაშიფრული ინფორმაცია, განსაზღვრულ ვადაში მტკიცებულებების წარდგენის შემთხვევაში, დაევალა აუდიტის დეპარტამენტს, წარდგენილი მტკიცებულებების შესწავლა და შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით, თუ დადასტურდებოდა ერთი და იმავე საქონლის ორჯერ დაბეგვრის ფაქტი, უზრუნველყოს აღნიშნულ ნაწილში განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებების კორექტირება (შემცირება). დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

შემოსავლების სამსახურის 12.11.2025 წლის №24872 ბრძანება გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

სადავო საკითხები:

1. დოკუმენტურად დაუდასტურებელი ხარჯის არაპირდაპირი მეთოდით განსაზღვრა, შემოსავლის 75%- ის 3%-იანი განაკვეთით გადახდის წყაროსთან საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრა, ხოლო 25%-ის საწარმოს დირექტორზე ხელფასის სახით გაცემულად განხილვა

ფაქტების აღწერა

შემოწმების პროცესში გადასახადის გადამხდელთან მოხდა სატელეფონო კომუნიკაცია. გაგზავნილ საგადასახადო შემოწმების დანიშვნის შესახებ ბრძანებას და ინფორმაციის გამოთხოვის შესახებ შეტყობინებას გადასახადის გადამხდელი გაეცნო 2025 წლის 8 აგვისტოს, წერილით განსაზღვრულ ვადაში გადამხდელმა წარადგინა საბანკო ამონაწერები. შემოწმების პროცესში შეძენილ სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობებთან დაკავშირებით არ იქნა წარდგენილი აღრიცხვის ჟურნალი, საბუღალტრო რეგისტრები და შეძენის დამადასტურებელი საჭირო ინფორმაცია/დოკუმენტაცია, რაც შემოწმებას საშუალებას მისცემდა გადამხდელის მიერ წარმოდგენილი დოკუმენტების საფუძველზე დაედგინა დაბეგვრის ობიექტი და განესაზღვრა საგადასახადო ვალდებულებები.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საგადასახადო ორგანომ გამოიყენა საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის დებულებები, 2012 წლის 2 თებერვლის №1162 ბრძანებით დამტკიცებული №0256 სიტუაციური სახელმძღვანელო და არაპირდაპირი მეთოდით განსაზღვრა საწარმოს მიერ შეძენილ სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობებზე გაწეული ხარჯის მოცულობა. რეალიზაციის ზედნადებებში დაფიქსირებული საქონელი (შავი და ფერადი ლითონის ჯართი), რომლის შეძენაც სასაქონლო ზედნადებებით არ ფიქსირდებოდა ჩაითვალა ფიზიკური პირებისგან შეძენილად. ხარჯად ჩაითვალა გადამხდელის მიერ დაფიქსირებული ერთობლივი შემოსავლის 75%, რამაც შეადგინა 1 001 232 ლარი. აღნიშნული თანხა ჩაითვალა ფიზიკურ პირებზე გადახდილად და დაიბეგრა საშემოსავლო გადასახადით საგადასახადო კოდექსის 133³ მუხლის შესაბამისად, ხოლო ხარჯის (25%) ჩაითვალა საწარმოს დირექტორზე გაცემულ ხელფასად, შედეგად, გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი და საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით განსაზღვრული ჯარიმა.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახურმა იხელმძღვანელა საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლით, 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილით, ამავე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით და მე-4 ნაწილით, 49-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტით, 61-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 101-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 1333 მუხლით, „გადასახადების ადმინისტრირების შესახებ“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის N996 ბრძანების 393 მუხლის პირველი ნაწილით და 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ და „პ“ ქვეპუნქტებით.

შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემაში არსებული ინფორმაცია/დოკუმენტაციის, საბანკო ამონაწერების და მესამე პირებისგან გამოთხოვილი ინფორმაციის შესწავლა/ანალიზის საფუძველზე დადგინდა, რომ შესამოწმებელ პერიოდში საწარმოს მიერ დოკუმენტურად რეალიზებული საქონლის (შავი ან/და ფერადი ლითონის ჯართი) ღირებულება შეადგენდა სულ ჯამში 1 334 976 ლარს, ხოლო სმფ-ების დოკუმენტური (მათ შორის შესყიდვის აქტით) შეძენა არ უფიქსირდებოდა. შემოწმების პროცესში შეძენილ სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობებთან დაკავშირებით გადამხდელს არ წარუდგენია აღრიცხვის ჟურნალი, საბუღალტრო რეგისტრები და შეძენის დამადასტურებელი საჭირო ინფორმაცია/დოკუმენტაცია, რაც შემოწმებას საშუალებას მისცემდა გადამხდელის მიერ წარდგენილი დოკუმენტების საფუძველზე დაედგინა დაბეგვრის ობიექტი და განესაზღვრა საგადასახადო ვალდებულებები.

ამასთან, შემოსავლების სამსახურმა აღნიშნა, რომ მომჩივანი საჩივარში ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე თუ რა ნაწილში იქნა საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრული არამართლზომიერად და დავის წარმოების პროცესშიც არ აქვს წარმოდგენილი ისეთი არგუმენტები/მტკიცებულებები, რომლებიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმების აქტით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების, საქმეში არსებული მასალებისა და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ ვინაიდან გადასახადის გადამხდელის სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შეუძლებელი იყო დაბეგვრის ობიექტის დადგენა, შემოწმების მიერ არაპირდაპირი მეთოდის საფუძველზე საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა მართლზომიერია. კერძოდ, 2012 წლის 2 თებერვლის №1162 ბრძანებით დამტკიცებული №0256 სიტუაციური სახელმძღვანელოს გამოყენებით, საწარმოს შემოსავლის 75%-ის მიჩნევა ხარჯად, ფიზიკური პირებისგან შეძენილად და მისი გადახდის წყაროსთან დაბეგვრა 3%-იანი განაკვეთით საგადასახადო კოდექსის 1333 მუხლის საფუძველზე შესაბამისობაშია კანონმდებლობის მოთხოვნებთან. ამდენად, საჩივარი აღნიშნულ ნაწილში დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

ჯართის რეალიზაციის სფეროში ფასნამატი, ანუ მოგების მარჟა შეადგენს 3-5%-ს. ამიტომაც 25%- იანი მარჟის გამოყენება აღნიშნულ სექტორში არარეალურად მიაჩნია. შემმოწმებლებს მოგების მარჟად შეეძლოთ გაეთვალისწინებინათ მსგავსი საქმიანობის განმახორციელებელი სხვა აუდირებული კომპანიის ფასნამატი, რაც დარწმუნებულია არ იქნებოდა 3-5% მოგების მარჟა-ზე მეტი. ითხოვს გაუქმდეს დაუსაბუთებელი დარიცხვა, აუდიტორებს დაევალოთ 25%-ის მარჟის ნაცვლად გონივრული 3%-იანი ან 5%-იანი მარჟის გავრცელება.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილების მიხედვით, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სწორად და დროულად აღრიცხოს შემოსავლები და ხარჯები დოკუმენტურად დადასტურებულ მონაცემთა საფუძველზე, ამ თავით გათვალისწინებული მეთოდების გამოყენებით და მიაკუთვნოს იმ საანგარიშო პერიოდს, რომელშიც მოხდა მათი მიღება და გაწევა. გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.

საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, პირის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვროს არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით (აქტივების სიდიდის, საოპერაციო შემოსავლებისა და ხარჯების, პირის შესახებ ინფორმაციის მისი საქმიანობის სხვა საგადასახადო პერიოდთან ან სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელის შესახებ მონაცემების შედარების, აგრეთვე სხვა მსგავსი ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე) თუ პირს არ აქვს სააღრიცხვო დოკუმენტაცია ან სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის დადგენა.

საგადასახადო კოდექსის 1333 მუხლის შესაბამისად, საქართველოს ფინანსთა მინისტრი უფლებამოსილია განსაზღვროს იმ საქონლის ჩამონათვალი, რომლის მიწოდებით ფიზიკური პირის მიერ მიღებული შემოსავალი იბეგრება გადახდის წყაროსთან 3-პროცენტიანი განაკვეთით, საქონლის შემძენი პირის მიერ. ამ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული გადახდის წყაროსთან დაბეგვრის წესი გამოიყენება იმ შემთხვევაში, თუ საქონლის მიწოდებისას სასაქონლო ზედნადები გამოწერილი არ არის. ფიზიკური პირის მიერ მიღებული შემოსავალი, რომელიც ამ მუხლის შესაბამისად დაიბეგრა, ამ პირის ერთობლივ შემოსავალში არ ჩაირთვება და შემდგომ დაბეგვრას არ ექვემდებარება.

„გადასახადების ადმინისტრირების შესახებ“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის 996 ბრძანების 393 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტების მიხედვით, გადახდის წყაროსთან 3-პროცენტიანი განაკვეთით იბეგრება ფიზიკური პირის მიერ:

ა) შავი ან/და ფერადი ლითონების ჯართის მიწოდების შედეგად მიღებული შემოსავალი;

ბ) შავი ან/და ფერადი ლითონების ნარჩენების მიწოდების შედეგად მიღებული შემოსავალი.

საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „პ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავება ევალება საგადასახადო აგენტს, რომელიც არის იურიდიული პირი, საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, რომელიც ამ კოდექსის 1333 მუხლით გათვალისწინებულ შემთხვევაში ფიზიკურ პირს უნაზღაურებს მისგან შეძენილი საქონლის ღირებულებას.

საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ხელფასის სახით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება ფიზიკური პირის მიერ დაქირავებით მუშაობის შედეგად მიღებული ნებისმიერი საზღაური ან სარგებელი, მათ შორის, წინა სამუშაო ადგილიდან პენსიის ან სხვა სახით მიღებული შემოსავალი, ან შემოსავალი მომავალი სამუშაო ადგილიდან.

საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავება ევალება საგადასახადო აგენტს, რომელიც არის იურიდიული პირი, საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, რომელიც დაქირავებულს უხდის ხელფასს.

შემოწმებით დადგენილია, რომ რეალიზაციის სასაქონლო ზედნადებებში დაფიქსირებული საქონელი (შავი და ფერადი ლითონის ჯართი), რომლის შეძენაც სასაქონლო ზედნადებებით არ ფიქსირდებოდა ჩაითვალა ფიზიკური პირებისგან შეძენილად. ხარჯად ჩაითვალა გადასახადის გადამხდელის მიერ დაფიქსირებული შემოსავლის 75%, რაც მიჩნეული იქნა ფიზიკურ პირებზე გადახდილად, ამასთან, ხარჯის 25% საწარმოს დირექტორზე გაცემულ ხელფასად.

საბჭო ყურადღებას ამახვილებს მოპასუხე ორგანოს მიერ წარმოდგენილ ინფორმაციაზე და აღნიშნავს, რომ მიუხედავად იმისა, რომ მომჩივანს მიეცა სადავო საკითხის ზეპირი განხილვის სხდომაზე დასწრების და პოზიციის დაცვის შესაძლებლობა, მან, როგორც საჩივარში, ზოგადად ისაუბრა და ვერ შეძლო მოპასუხე ორგანოს მიერ წარმოდგენილი ინფორმაცია/არგუმენტაციის სათანადო, გამაბათილებელი არგუმენტების ან მტკიცებულებების წარმოდგენა, რაც მის მიერ დასახელებული არგუმენტის გათვალისწინების, შესაბამისად, შემოწმებისას დადგენილი გარემოებების შეცვლის და ამ ნაწილში შემოწმების აქტით დარიცხული თანხების შემცირების საფუძველი გახდებოდა.

მხარეთა არგუმენტების, სადავო საქმეზე არსებული მასალების შესწავლის/შეფასების და ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საბჭოს მიაჩნია, რომ შემოწმებისას ფიზიკური პირებისაგან შეძენილი ჯართის დოკუმენტურად დაუდასტურებელი ხარჯის არაპირდაპირი მეთოდით განსაზღვრა, კერძოდ, ხარჯის 75%-ის 3%-იანი განაკვეთით, ხოლო აუღიარებელი ხარჯის 25%-ის გადახდის წყაროსთან საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრა მართებულია და არ არსებობს საჩივრის ამ ნაწილში დაკმაყოფილების საფუძველი.

 

2. შიდა გადაზიდვის სასაქონლო ზედნადებში დაფიქსირებული საქონლის (ჯართი) რეალიზებულად განხილვა და საწარმოს დირექტორზე ხელფასის სახით გაცემულად ჩათვლა

ფაქტების აღწერა

შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემაში არსებული ინფორმაცია/დოკუმენტაციის, საბანკო ამონაწერების და მესამე პირებისგან გამოთხოვილი ინფორმაციის შესწავლა/ანალიზის საფუძველზე დადგინდა, რომ შესამოწმებელ პერიოდში საწარმოს მიერ დოკუმენტურად რეალიზებული საქონლის (შავი ან/და ფერადი ლითონის ჯართი) ღირებულება შეადგენდა სულ ჯამში 1 334 976 ლარს, ხოლო სმფ-ის დოკუმენტური (მათ შორის შესყიდვის აქტით) შეძენა არ უფიქსირდებოდა. საწარმოს გარდა ზემოაღნიშნული დოკუმენტური რეალიზაციისა, უფიქსირდებოდა შიდა გადაზიდვის სასაქონლო ზედნადებების გამოწერა (ფერადი ლითონის ჯართზე). ვინაიდან შემოწმებისთვის უცნობი იყო აღნიშული სმფ-ების ტრანსპორტირების დასრულების ადგილზე მათი არსებობის ფაქტი, ამასთან, არ ფიქსირდებოდა გამოწერილი სასაქონლო ზედნადებებით აღნიშნული საქონლის რეალიზაცია, საგადასახადო ორგანომ მიიჩნია რეალიზებულად (საწარმოს დოკუმენტური ფასის და სხვა საქონელზე საბაზრო ფასის გამოყენებით). შედეგად, შემოწმებისთვის უცნობი იყო ეკონომიკური საქმიანობის განხორციელების პროცესში რეალიზებული სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების შესაძენად გადახდილი თანხების მოცულობა. შესამოწმებელ პერიოდში განხორციელებული ეკონომიკური საქმიანობის შედეგად მიღებულ შემოსავლებთან დაკავშირებით, გადამხდელს წარდგენილი ჰქონდა ნულოვანი დეკლარაციები.

საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტისა და 2012 წლის 2 თებერვლის №1162 ბრძანებით დამტკიცებული №0256 სიტუაციური სახელმძღვანელოს შესაბამისად, განისაზღვრა ფულადი საშუალებების ნაშთი, რომელიც შესაბამის პერიოდში დაკვალიფიცირდა საწარმოს დირექტორზე გაცემულ ხელფასად და დაიბეგრა გადახდის წყაროსთან. გადასახადის გადამხდელს ასევე დაეკისრა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით განსაზღვრული ჯარიმა.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახურმა იხელმძღვანელა 136-ე მუხლით, 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილით, ამავე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით და მე-4 მუხლით, 49-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტით, 101-ე მუხლის პირველი ნაწილით და 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით.

საგადასახადო შემოწმებით დადგენილია, რომ საწარმოს გარდა დოკუმენტური რეალიზაციისა, უფიქსირდებოდა შიდა გადაზიდვის სასაქონლო ზედნადებების გამოწერა (ფერადი ლითონის ჯართზე). ვინაიდან შემოწმებისთვის უცნობი იყო აღნიშული სმფ-ების ტრანსპორტირების დასრულების ადგილზე მათი არსებობის ფაქტი, ამასთან, არ ფიქსირდებოდა გამოწერილი სასაქონლო ზედნადებებით აღნიშნული საქონლის რეალიზაცია, საგადასახადო ორგანომ მიიჩნია რეალიზებულად (საწარმოს დოკუმენტური ფასის და სხვა საქონელზე საბაზრო ფასის გამოყენებით).

შემოსავლების სამსახურმა ყურადღება გაამახვილა გადასახადის გადამხდელის არგუმენტაციაზე, რომლითაც არ ეთანხმება შიდა გადაზიდვის სასაქონლო ზედნადებში დაფიქსირებული საქონლის რეალიზებულად განხილვას. მიუთითებს, რომ შიდა გადაზიდვით ხდებოდა საქონლის მიტანა შემსყიდველ კლიენტთან, იქ წონიდნენ საქონელს და მიწოდების სასაქონლო ზედნადების გამოწერით ხდებოდა საქონლის რეალიზაცია. ასევე, ზოგ შემთხვევაში საქონელს იღებდა ახლო სოფლებიდან და შიდა გადაზიდვის სასაქონლო ზედნადები იწერებოდა საქონლის შეძენის მისამართიდან კომპანიის ობიექტამდე.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების, საქმეში არსებული მასალებისა და გადასახადის გადამხდელის არგუმენტაციის გათვალისწინებით, საგადასახადო ვალდებულებების დაზუსტების მიზნით, შიდა გადაზიდვის სასაქონლო ზედნადებებში მითითებული ჯართის რეალიზებულად განხილვასთან დაკავშირებით, გადასახადის გადამხდელს მიეცა წინადადება, ამ ბრძანების ჩაბარებიდან 15 კალენდარული დღის ვადაში აუდიტის დეპარტამენტისათვის წარედგინა საჩივარში მითითებული არგუმენტაციის დოკუმენტურად დადასტურებული მტკიცებულებები, მ.შ. გაშიფრული ინფორმაცია, განსაზღვრულ ვადაში მტკიცებულებების წარდგენის შემთხვევაში, დაევალა აუდიტის დეპარტამენტს, წარდგენილი მტკიცებულებების შესწავლა და შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით, თუ დადასტურდებოდა ერთი და იმავე საქონლის ორჯერ დაბეგვრის ფაქტი, უზრუნველყოს აღნიშნულ ნაწილში განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებების კორექტირება (შემცირება).

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

მომჩივანი ამ ნაწილში არგუმენტაციას არ წარმოადგენს.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილების მიხედვით, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სწორად და დროულად აღრიცხოს შემოსავლები და ხარჯები დოკუმენტურად დადასტურებულ მონაცემთა საფუძველზე, ამ თავით გათვალისწინებული მეთოდების გამოყენებით და მიაკუთვნოს იმ საანგარიშო პერიოდს, რომელშიც მოხდა მათი მიღება და გაწევა. გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.

საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს სამეურნეო ოპერაციის ფორმისა და შინაარსის გათვალისწინებით შეცვალოს მისი კვალიფიკაცია, თუ ოპერაციის ფორმა არ შეესაბამება მის შინაარსს. ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, თუ რაიმე თანხა გამოიყენება კონკრეტული პირის ინტერესებისათვის, ჩაითვლება, რომ ეს თანხა მიღებული აქვს ამ პირს.

საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ხელფასის სახით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება ფიზიკური პირის მიერ დაქირავებით მუშაობის შედეგად მიღებული ნებისმიერი საზღაური ან სარგებელი, მათ შორის, წინა სამუშაო ადგილიდან პენსიის ან სხვა სახით მიღებული შემოსავალი, ან შემოსავალი მომავალი სამუშაო ადგილიდან.

საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავება ევალება საგადასახადო აგენტს, რომელიც არის იურიდიული პირი, საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, რომელიც დაქირავებულს უხდის ხელფასს.

შემოსავლების სამსახურის 12.11.2025 წლის №24872 ბრძანებით საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ამ სადავო საკითხთან დაკავშირებით, საგადასახადო ვალდებულებების დაზუსტების მიზნით, შიდა გადაზიდვის სასაქონლო ზედნადებებში მითითებული ჯართის რეალიზებულად განხილვასთან დაკავშირებით, გადასახადის გადამხდელს მიეცა წინადადება, ამ ბრძანების ჩაბარებიდან 15 კალენდარული დღის ვადაში აუდიტის დეპარტამენტისათვის წარედგინა საჩივარში მითითებული არგუმენტაციის დოკუმენტურად დადასტურებული მტკიცებულებები, მ.შ. გაშიფრული ინფორმაცია, განსაზღვრულ ვადაში მტკიცებულებების წარდგენის შემთხვევაში, დაევალა აუდიტის დეპარტამენტს, წარდგენილი მტკიცებულებების შესწავლა და შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით, თუ დადასტურდებოდა ერთი და იმავე საქონლის ორჯერ დაბეგვრის ფაქტი, უზრუნველყოს აღნიშნულ ნაწილში განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებების კორექტირება (შემცირება).

მხარეთა არგუმენტების, სადავო საქმეზე არსებული მასალების შესწავლის/შეფასების, ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების და შემოსავლების სამსახურის 12.11.2025 წლის №24872 ბრძანების შინაარსის გათვალისწინებით, საბჭოს მიაჩნია, რომ არ არსებობს ამ ნაწილში შემოსავლების სამსახურის 12.11.2025 წლის №24872 ბრძანებით მიღებული გადაწყვეტილებისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების საფუძველი.

 

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

 

1. საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (ქ. თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი

1.მომჩივანი ითხოვს გაუქმდეს დაუსაბუთებელი დარიცხვა, აუდიტორებს დაევალოთ 25%-ის მარჟის ნაცვლად გონივრული 3%-იანი ან 5%-იანი მარჟის გავრცელება.

2.მომჩივანი ამ ნაწილში არგუმენტაციას არ წარმოადგენს.

 

ფაქტობრივი გარემოებები

1.საგადასახადო ორგანომ გამოიყენა სსკ-ის 73- ე მუხლის მე-5 ნაწილის დებულებები, სიტუაციური სახელმძღვანელო და არაპირდაპირი მეთოდით განსაზღვრა საწარმოს მიერ შეძენილ სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობებზე გაწეული ხარჯის მოცულობა. რეალიზაციის ზედნადებებში დაფიქსირებული საქონელი,რომლის შეძენაც სასაქონლო ზედნადებებით არ ფიქსირდებოდა ჩაითვალა ფიზიკური პირებისგან შეძენილად. ხარჯად ჩაითვალა გადამხდელის მიერ დაფიქსირებული ერთობლივი შემოსავლის 75%.აღნიშნული თანხა ჩაითვალა ფიზიკურ პირებზე გადახდილად და დაიბეგრა საშემოსავლო გადასახადით სსკ-ის 133³ მუხლის შესაბამისად, ხოლო ხარჯის (25%) ჩაითვალა საწარმოს დირექტორზე გაცემულ ხელფასად, შედეგად, გადამხდელს დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი და ჯარიმა.

2.სსკ-ის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტისა და სიტუაციური სახელმძღვანელოს შესაბამისად, განისაზღვრა ფულადი საშუალებების ნაშთი, რომელიც შესაბამის პერიოდში დაკვალიფიცირდა საწარმოს დირექტორზე გაცემულ ხელფასად და დაიბეგრა გადახდის წყაროსთან.გადამხდელს ასევე დაეკისრა ჯარიმა.

 

გადაწყვეტილება

1.საბჭოს მიაჩნია, რომ შემოწმებისას ფიზიკური პირებისაგან შეძენილი ჯართის დოკუმენტურად დაუდასტურებელი ხარჯის არაპირდაპირი მეთოდით განსაზღვრა, კერძოდ, ხარჯის 75%-ის 3%-იანი განაკვეთით, ხოლო აუღიარებელი ხარჯის 25%-ის გადახდის წყაროსთან საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრა მართებულია და არ არსებობს საჩივრის ამ ნაწილში დაკმაყოფილების საფუძველი.

2.საბჭოს მიაჩნია, რომ არ არსებობს ამ ნაწილში შემოსავლების სამსახურის 12.11.2025 წლის №24872 ბრძანებით მიღებული გადაწყვეტილებისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების საფუძველი.

 

დასაბუთება

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს :

73(5,9),101,1333,154.