გადაწყვეტილება №26848/2/2026

N 26848/2/2026

02 აპრილი 2026

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

 

მომჩივანი: შპს ----- ს/ნ (----- )

მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი.

 

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ 20.03.2026 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება შპს ----- 06.03.2026 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის N 26848/2/2026).

 

დავის საგანი:

შესამოწმებელ პერიოდზე გაანგარიშებული დასაბეგრი ქონების ღირებულების ქონების გადასახადით დაბეგვრა.

 

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:

1. აუდიტის დეპარტამენტის 11.11.2025 წლის N 081-296 საგადასახადო მოთხოვნა;

2. შემოსავლების სამსახურის 13.02.2026 წლის N 3092 ბრძანება.

 

დარიცხული თანხა: 86 431.38 ლარი.

მათ შორის:

გადასახადი - 51 833.24 ლარი;

დღგ - 35 806.62 ლარი;

ქონების გადასახადი - 16 026.62 ლარი;

ჯარიმა - 24 122.9 ლარი;

საურავი - 10 475.24 ლარი;.

 

ფაქტების აღწერა:

აუდიტის დეპარტამენტის მიერ ჩატარდა კომპანიის საქმიანობის 01.01.2022 წლიდან 01.09.2025 წლამდე საანგარიშო პერიოდების კამერალური საგადასახადო შემოწმება. შემოწმების შედეგებზე შედგა 10.11.2025 წლის საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომლის მიხედვით, საწარმოს 2019 წელს შპს „-----“ (ს/ნ ----- ) უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების მიხედვით შეძენილი აქვს ბინები. აღნიშნული ბინები, საწარმოს უფლებამოსილი პირის განმარტებით, გამიზნული იყო ეკონომიკური საქმიანობისთვის (იჯარით გაცემა, გაქირავება), თუმცა შესამოწმებელ პერიოდში მათი ეკონომიკურ საქმიანობაში გამოყენება არ მომხდარა. ასევე, საგადასახადო შემოწმებით დადგინდა, რომ შესამოწმებელ პერიოდში რეალიზებულია მხოლოდ რამოდენიმე ბინა. საგადასახადო ორგანომ იხელმძღვანელა საგადასახადო კოდექსის 201-ე, 202-ე მუხლებით და შესამოწმებელ პერიოდზე გაანგარიშებული დასაბეგრი ქონების ღირებულება დაიბეგრა ქონების გადასახადით. ასევე, საწარმოს დაეკისრა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით განსაზღვრული ჯარიმა.

შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოიცა 11.11.2025 წლის N 24780 ბრძანება და N 081-296 საგადასახადო მოთხოვნა. აღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნა გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში.

შემოსავლების სამსახურის 13.02.2026 წლის N 3092 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი:

შემოსავლების სამსახურმა იხელმძღვანელა საგადასახადო კოდექსის 302-ე მუხლის მე-2 ნაწილით, ამავე მუხლის მე-6 ნაწილით, 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 201-ე მუხლის „ა.ა“ ქვეპუნქტით, 202-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 205-ე მუხლის მე-2 ნაწილით, 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და 275-ე მუხლის მე-2 ნაწილით.

საგადასახადო შემოწმებით დადგენილია, რომ საწარმო შესამოწმებელ პერიოდში ფლობდა უძრავ ქონებას (ბინებს), რომელიც უფლებამოსილი პირის განმარტებით, გამიზნული იყო ეკონომიკური საქმიანობისთვის (იჯარით გაცემა, გაქირავება). შესამოწმებელ პერიოდში გაიყიდა მხოლოდ 5 ბინა. შედეგად, შესამოწმებელ პერიოდზე გაანგარიშდა დასაბეგრი ქონების ღირებულება, რაც დაიბეგრა ქონების გადასახადით და პირს განესაზღვრა კანონმდებლობით გათვალისწინებული ჯარიმა.

შემოსავლების სამსახურმა აღნიშნა, რომ მომჩივანი საჩივარში ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, თუ რა ნაწილში იქნა განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები არამართლზომიერად. ხოლო, დავის წარმოების პროცესში არ ყოფილა წარმოდგენილი ისეთი მტკიცებულებები, რომლებიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ გარემოებებს.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა და მასზე ჯარიმის შეფარდება განხორციელდა კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, ამდენად, წარმოდგენილი საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია:

საკუთრებაში აქვს ქონება, რომელიც შეიძინა შპს „-----“ (ს/ნ -----). მშენებლობა არის დაუმთავრებელი, დიდი ხანია გაჩერებულია. შესყიდული ბინები იყო საქონლის სახით შეძენილი და მომავალში სარეალიზაციოდ გამიზნული, ხოლო ე.წ. ბინების ნაწილი საერთოდ არ არსებობს ფიზიკურად იქიდან გამომდინარე, რომ მშენებლობა აღარ მიმდინარეობს და არის აშენებული ის სართულები, სადაც თითქოს მდებარეობს ეს ფართები. აქედან გამომდინარე, კომპანია ვერ იყენებს ამ ფართებს, მათ შორის ეკონომიკურ საქმიანობაში.

კომპანიის მინდობილი პირის ----- მიერ გასხვისებული იქნა ე.წ. ბინები, თუმცა, როგორც შემოწმების აქტიდან გაარკვია არ იქნა გადახდილი კუთვნილი გადასახადები, რაც მთლიანად ----- ბრალეულობაა.

ფართები მდებარეობს დამთავრებელ შენობაში, მათი ნაწილი ფიზიკურად არ არსებობს, რადგან არ არის აშენებული ის ფართები სადაც უნდა მდებარეობდეს ფართები. ის ფართები, რაც ფიზიკურად არსებობს არის გამოუყენებადი. რადგან მშენებლობა არ არის დასრულებული. ფართებში არ არის კომუნიკაცია. ფაქტიურად ეს არის მხოლოდ კედლებით შემოზღუდული სივრცე. ამდენად მათი განხილვა როგორც ქონების, რომელიც განკუთვნილია სამეწრამეო საქმინაობისათვის არ გამომდინარეობს ფაქტობრივი მდგომარეობიდან.

მომჩივანმა სადავო საკითხზე 09.03.2026 წელს კვლავ წარმოადგინა საჩივარი, მიუთითებს შემოსავლების სამსახურის სადავო გადაწყვეტილებაზე და განმარტავს, რომ სადავო აქტი კანონშეუსაბამოა და არ გამომდინარეობს არსებული ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოებების შესწავლისა და ურთიერშეჯერების გარეშეა მიღებულიარ არის დასაბუთებული, რაც მისი გაუქმების საფუძველია. განმარტავს, რომ არის კომპანიის დირექტორი და დამფუძნებელი, იმყოფება საზღვარგარეთ და უახლოეს პერიოდში წარმოადგენს დაზუსტებულ საჩივარს, შესაბამისი მტკიცებულებებით.

 

დავების განხილვის საბჭო:

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 201-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა.ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, ქონების გადასახადის გადამხდელია რეზიდენტი საწარმო/ორგანიზაცია მის ბალანსზე ძირითად საშუალებად ან/და საინვესტიციო ქონებად აღრიცხულ აქტივებზე, დაუმონტაჟებელ მოწყობილობებზე, დაუმთავრებელ მშენებლობაზე, აგრეთვე მის მიერ ლიზინგით გაცემულ ქონებაზე.

საგადასახადო კოდექსის 202-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საწარმოსთვის/ორგანიზაციისთვის ქონების გადასახადის წლიური განაკვეთი განისაზღვრება დასაბეგრი ქონების ღირებულების არა უმეტეს 1 პროცენტის ოდენობით. ამ ნაწილის მიზნებისათვის დასაბეგრი ქონების ღირებულება არის საშუალო წლიური საბალანსო ნარჩენი ღირებულება (გამოიანგარიშება კალენდარული წლის დასაწყისისა და ბოლოსთვის აქტივების საშუალო ღირებულების მიხედვით).

საგადასახადო კოდექსის 205-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საწარმო/ორგანიზაცია ქონების გადასახადის დეკლარაციას შესაბამის საგადასახადო ორგანოს წარუდგენს არა უგვიანეს კალენდარული წლის 1 აპრილისა და ამავე ვადაში იხდის ქონების გადასახადს, გარდა ამ მუხლის მე-7 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევისა. დეკლარაციაში მონაცემები დასაბეგრი ქონების შესახებ შეიტანება გასული საგადასახადო წლის მიხედვით, ხოლო დასაბეგრი მიწის შესახებ – მიმდინარე საგადასახადო წლის მიხედვით.

შემოწმებისას დადგინდა, რომ საწარმოს 2019 წელს შპს „-----“ (ს/ნ ----- ) უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების მიხედვით შეძენილი აქვს ბინები. აღნიშნული ბინები, საწარმოს უფლებამოსილი პირის განმარტებით, გამიზნული იყო ეკონომიკური საქმიანობისთვის (იჯარით გაცემა, გაქირავება), თუმცა შესამოწმებელ პერიოდში მათი ეკონომიკურ საქმიანობაში გამოყენება არ მომხდარა. ასევე, საგადასახადო შემოწმებით დადგინდა, რომ შესამოწმებელ პერიოდში რეალიზებულია მხოლოდ რამოდენიმე ბინა. საგადასახადო ორგანომ იხელმძღვანელა საგადასახადო კოდექსის 201-ე, 202-ე მუხლებით და შესამოწმებელ პერიოდზე გაანგარიშებული დასაბეგრი ქონების ღირებულება დაიბეგრა ქონების გადასახადით.

საბჭოს სხდომაზე სადავო საკითხის ზეპირი განხილვისას მოპასუხე ორგანოს წარმომადგენელმა განმარტა, რომ საწარმო სადავო პერიოდამდე შემოწმებულია და აღნიშნულ ქონებაზე დარიცხულია ქონების გადასახადი, რაც მის მიერ არ გასაჩივრებულა, ამასთან, საწარმოს წარმომადგენელმა განმარტა, რომ უძრავი ქონების შეძენის მიზანი იყო შემდგომი გაქირავება, შენობა გამიზნული იყო საინვესტიციო მიზნებისათვის.

მომჩივნის არგუმენტი, რომ ქონება არის დაუმთავრებელი და გამოუსადეგარი და ამის გამო არ ეკუთვნის ქონების გადასახადის გადახდა უსაფუძვლოა, ვინაიდან საგადასახადო კოდექსის 201-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა.ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, ქონების გადასახადის გადამხდელია რეზიდენტი საწარმო, ბალანსზე ძირითად საშუალებად ან/და საინვესტიციო ქონებად აღრიცხულ აქტივებზე, საკუთრებაში (ბალანსზე) არსებულ დაუმთავრებელ მშენებლობაზე. ამრიგად, მომჩივანი ვერ წარმოადგენს სათანადო არგუმენტს ან შესაბამის მტკიცებულებას (მათ შორის არც ზემოთ დასახელებული დაზუსტებული საჩივარი, რაიმე მტკიცებულებით არ წარმოუდგენია), რაც შემოწმებისას დადგენილი გარემოებების შეცვლის და შემოწმების აქტით დარიცხული თანხების შემცირების საფუძველი გახდებოდა.

მხარეთა არგუმენტების, სადავო საქმეზე არსებული მასალების შესწავლის/შეფასების და ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საბჭოს მიაჩნია, რომ ვინაიდან მომჩივანს საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე ქონების გადასახადის შესაბამისი დაბეგვრა და დეკლარირება არ მოუხდენია, მართებულია საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება აღნიშნულზე ქონების გადასახადის დარიცხვის შესახებ და არ არსებობს მომჩივნის არგუმენტების გათვალისწინების და საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი.

 

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

 

1. საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (ქ. თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი N 64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი:

შესამოწმებელ პერიოდზე გაანგარიშებული დასაბეგრი ქონების ღირებულების ქონების გადასახადით დაბეგვრა.

 

ფაქტობრივი გარემოებები:

შემოწმების შედეგად დადგინდა, რომ კომპანიამ შეძენილი ქონება ეკონომიკურ საქმიანობაში არ გამოიყენა და მხოლოდ მცირე ნაწილი გაყიდა. ამის გამო მას დაეკისრა გადასახადი და ჯარიმა. კომპანია არ დაეთანხმა გადაწყვეტილებას, გაასაჩივრა, თუმცა საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და დავა გაგრძელდა შემდეგ ინსტანციაში.

 

გადაწყვეტილება:

საბჭო აღნიშნავს, რომ მართებულია საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება აღნიშნულზე ქონების გადასახადის დარიცხვის შესახებ და არ არსებობს მომჩივნის არგუმენტების გათვალისწინების და საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი.

 

დასაბუთება:

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს: 275; 205(2); 202 (1); 201 (1 ,,ა.ა").