გადაწყვეტილება №26826/2/2026
📜 საკანონმდებლო ნორმები
📄 სრული ტექსტი
06 აპრილი 2026
N 26826/2/2026
გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა
მომჩივანი: ი/მ ----- (ს/ნ -----)
მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი.
საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ 19.03.2026 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება ----- 05.03.2026 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის N 26826/2/2026).
დავის საგანი:
სანქციებისგან გათავისუფლება საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე.
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:
1. აუდიტის დეპარტამენტის 10.12.2025 წლის N 006-513 საგადასახადო მოთხოვნა;
2. შემოსავლების სამსახურის 06.02.2026 წლის N 2411 ბრძანება.
დარიცხული თანხა: 57 784,25 ლარი.
მათ შორის:
დღგ - 34 857,29 ლარი;
ჯარიმა - 13 580,03 ლარი;
საურავი - 9 346,93 ლარი;.
ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები:
მომჩივანი ქ. ----- ფლობს ბავშვთა გასართობ ცენტრს. აუდიტის დეპარტამენტის 08.12.2025 წლის კამერალური საგადასახდო შემოწმების აქტით შემოწმებულია 01.01.2022 წლიდან 01.09.2025 წლამდე პერიოდში დღგ-ის გადამხდელად სავალდებულო რეგისტრაციის სისწორე. შემოწმების აქტიდან ირკვევა, რომ სადავო დარიცხვა გამოწვეულია შემდეგი გარემოებებით:
გადასახადის გადამხდელს შესამოწმებელ პერიოდში უფიქსირდება მიღებული საგადასახადო ანგარიშ - ფაქტურები და იმპორტით შეძენები. წარმოდგენილი გადასახადის გადამხდელის მიერ შემოწმების პროცესში წარდგენილ ინფორმაციასა და შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემის ბაზების მონაცემებზე დაყრდნობით დადგინდა, რომ პირის დღგ-ით დასაბეგრმა შემოსავლებმა შესამოწმებელ პერიოდში, 12 უწყვეტი კალენდარული თვის განმავლობაში 100 000 ლარს გადააჭარბა 21.05.2023 წელს.
საგადასახადო კოდექსის 158-ე, 159-ე, 165-ე და 175-ე მუხლების გათვალისწინებით, მომჩივანს დაერიცხა დღგ და დაეკისრა საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული ჯარიმა.
შემოწმების აქტის საფუძველზე გადასახადის გადამხდელს წარედგინა აუდიტის დეპარტამენტის 10.12.2025 წლის N 006-513 საგადასახადო მოთხოვნა, რაც გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში.
შემოსავლების სამსახურის 06.02.2026 წლის N 2411 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.
შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი:
შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 302-ე მუხლის მე-2 და მე-6 ნაწილებზე, 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე, 269-ე მუხლის პირველ და მე-7 ნაწილებზე, 270-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, 282-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და განმარტავს, რომ გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერება უკავშირდება მის მიერ დაშვებულ შეცდომას, გადამხდელი კეთილსინდისიერია იმ შემთხვევაში თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია მის მიერ დაშვებული შეცდომით (არცოდნით). კეთილსინდისიერება გულისხმობს პირის სუბიექტურ დამოკიდებულებას მის მიერ ჩადენილი ქმედებისადმი. საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის მიზანია საგადასახადო პასუხისმგებლობისგან გაათავისუფლოს პირი, რომელიც სამართლებრივი შეცდომის არეალში მოქმედებდა, რადგან სამართლებრივი შეცდომის დროს პირი არასწორად აფასებს ჩადენილი ქმედების სამართლებრივ არსს და ამ ქმედებით გამოწვეულ სამართლებრივ შედეგს.
შემოსავლების სამსახური მიუთითებს ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელს არასრულად ჰქონდა შესრულებული საგადასახადო ვალდებულებები. ამასთან, მომჩივანი ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, რომლითაც დადასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელი მოქმედებდა საქმიანობისათვის დამახასიათებელი თანმდევი გულისხმიერებით, სამართლებრივი შეცდომის არეალში. შესაბამისად, საგადასახადო შემოწმების შედეგად დარიცხული ჯარიმის მიმართ შემოსავლების სამსახურს მიზანშეწონილად არ მიაჩნია საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენება. ამდენად, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.
მომჩივნის არგუმენტაცია:
დამატებით დარიცხული თანხები გამოწვეულია დღგ-ის რეგისტრაციის პირობების დარღვევის გამო. 06.01.2026 წელს შემოსავლების სამსახურში წარდგენილ იქნა პოზიცია, რომლის მიხედვითაც გადასახადის დარიცხვას დაეთანხმა და ითხოვს მხოლოდ ჯარიმის პატიებას, რის საფუძველსაც იძლევა საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილი.
საბჭოს სხდომაზე საკითხის განხილვისას მომჩივანმა მოითხოვა ასევე საურავისგან გათავისუფლება.
ლოგიკურია, რომ საკითხის არ ცოდნამ ავტომატურად გამოიწვია საგადასახადო ვალდებულების არაჯეროვანი შესრულება. ასევე შემოსავლების სამსახური აღნიშნავს, რომ მომჩივანი ვერ უთითებს იმ ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებს, რომლითაც დადასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელი მოქმედებდა საქმიანობისათვის დამახასიათებელი თანმდევი გულისხმიერებით. წინა საჩივარშიც მიუთითა და ახლაც განმარტავს, რომ როდესაც დარეგისტრირდა მცირე მეწარმედ ჩათვალა, რომ თვალი უნდა ედევნებინა წელიწადში მხოლოდ 500 000 ლარის ბრუნვისთვის და სამწუხაროდ საერთოდ არ ჰქონდა ინფორმაცია გარდა 500 000 ლარიანი ბრუნვისა, რომ უნდა ეკონტროლებინა 100 000 ლარიანი ბრუნვაც და არც იცოდა, რომ ეს ორი მაჩვენებელი ერთმანეთისგან განსხვავებული იყო. კეთილსინდისიერებაზე ისიც მიუთითებს, რომ შემოწმების შემდეგ იმ პერიოდებზე, რომელიც შემოწმებამ არ მოიცვა, თვითონ წარადგინა დღგ-ის დეკლარაციები და შესაბამისი გადასახადიც გადაიხადა ბიუჯეტში.
დღევანდელი მდგომარეობით ამ საგადასახადო ტვირთის ფონზე ეკონომიკური საქმიანობა შეჩერებულია. საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენებაზე მითითება გულისხმობს, რომ ეკონომიკური საქმიანობის შეჩერების პირობებში, დამატებით უკვე გადახდილი გადასახადების პირობებში და ძირითადი თანხისა და საურავის გადახდის მზაობის პირობებში ჯარიმის პატიება იქნებოდა მნიშვნელოვანი შემსუბუქება. მსგავსი გამოცდილება ბევრი მეწარმისგან სმენია.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე არ ეთანხმება და ასაჩივრებს შემოსავლების სამსახურის 06.02.2026 წლის N 2411 ბრძანებით მიღებულ გადაწყვეტილებას და ითხოვს, საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე ეპატიოს ჯარიმა 13 580 ლარის ოდენობით, რადგანაც დამატებით დარიცხული გადასახადი და საურავი ისედაც მნიშვნელოვანი საგადასახადო ტვირთია და თუ შევხედავთ ბრუნვებს, დავების განხილვის საბჭო დარწმუნდება, რომ შესაბამისი ბიზნესი არ იყო სოლიდური მოგების მომტანი. საბოლოო ჯამში ამ ვითარებამ ეკონომიკური საქმიანობის შეჩერებაც გამოიწვია. ასევე ითხოვს, რომ საჩივრის განხილვის პროცესში მიეცეს მონაწილეობის მიღების უფლება.
დავების განხილვის საბჭო:
მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ შემდეგ გარემოებათა გამო:
საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაციის გარეშე საქმიანობა იწვევს პირის დაჯარიმებას რეგისტრაციის გარეშე საქმიანობის პერიოდში განხორციელებული დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციების (გარდა გათავისუფლებული ოპერაციებისა) თანხის 5 პროცენტის ოდენობით.
საგადასახადო კოდექსის 272-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საურავი არის საგადასახადო სანქცია, რომელიც პირს ეკისრება საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში გადასახადის გადასახდელი თანხის გადაუხდელობისათვის.
საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად, დავის განმხილველ ორგანოს უფლება აქვს, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციისაგან, თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით.
საბჭოს სხდომაზე აუდიტის დეპარტამენტის წარმომადგენელმა განმარტა, რომ მეწარმეს მინიჭებული აქვს მცირე ბიზნესის სტატუსი. პირი შესამოწმებელ პერიოდში იყენებდა საკონტროლო - სალარო აპარატს, ასევე პოს ტერმინალს და საბანკო ანგარიშებს. შემოწმების პროცესში მომჩივანმა ითანამშრომლა საგადასახადო ორგანოსთან და მისი საგადასახადო ვალდებულებები განისაზღვრა მისივე დოკუმენტებზე დაყრდნობით და არ წარმოშობილა არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების საფუძვლები.
საბჭო მიუთითებს, რომ განსახილველ შემთხვევაში საქმის ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოებები იძლევა იმ ვარაუდის საფუძველს, რომ დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაციის გარეშე საქმიანობა და შესაბამისი სამართალდარღვევა გამოწვეულია მომჩივნის შეცდომით, იგი მოქმედებდა საპატიებელი შეცდომის პირობებში იმ რწმენით, რომ მისი ქმედება არ იყო მართლსაწინააღმდეგო.
სადავო შემთხვევაში არსებული გარემოებების გათვალისწინებით, საბჭო მიიჩნევს, რომ მომჩივანი საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე, უნდა გათავისუფლდეს აუდიტის დეპარტამენტის 08.12.2025 წლის კამერალური საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე, საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად დაკისრებული (აუდიტის დეპარტამენტის 10.12.2025 წლის N 006-513 საგადასახადო მოთხოვნაში ასახული) ჯარიმისგან.
საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:
1. საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;
2. მომჩივანი, საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე, გათავისუფლდეს აუდიტის დეპარტამენტის 08.12.2025 წლის კამერალური საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე, საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად დაკისრებული (აუდიტის დეპარტამენტის 10.12.2025 წლის N 006-513 საგადასახადო მოთხოვნაში ასახული) ჯარიმისგან;
3. დაევალოს აუდიტის დეპარტამენტს განახორციელოს შესაბამისი კორექტირება გადასახადის გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე;
4. დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
5. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი N 64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.
სადავო საკითხი:
სანქციებისგან გათავისუფლება საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე.
ფაქტობრივი გარემოებები:
აუდიტის დეპარტამენტის მიერ მოხდა კომპანიის კამერალური საგადასახადო შემოწმება დღგ-ის გადამხდელად სავალდებულო რეგისტრაციის სისწორესთან დაკავშირებით. დადგინდა, რომ მომჩივანის შემოსავალმა გადააჭარბა იმ ზღვარს, რომლის შემდეგაც სავალდებულო იყო დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაცია, თუმცა ეს ვალდებულება არ შესრულდა. შედეგად დაერიცხა გადასახადი და ჯარიმა. მიღებული გადაწყვეტილება მან გაასაჩივრა, მაგრამ საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და დავა გაგრძელდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.
გადაწყვეტილება:
საბჭო მიიჩნევს, რომ მომჩივანი უნდა გათავისუფლდეს დაკისრებული ჯარიმისგან.
დასაბუთება:
საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს: 282; 269(7);.