გადაწყვეტილება №26800/2/2026

№26800/2/2026

06 აპრილი 2026

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

 

მომჩივანი: ------- (ს/ნ -------)

მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი

 

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ, 19.03.2026 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება ------- 4.03.2026 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის №26800/2/2026).

 

დავის საგანი:

საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდით.

 

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:

1. აუდიტის დეპარტამენტის 17.12.2025 წლის №007-365 საგადასახდო მოთხოვნა;

2. შემოსავლების სამსახურის 13.02.2026 წლის №3186 ბრძანება.

 

დარიცხული თანხა: 51 554,58 ლარი.

მათ შორის:

გადასახადი - 25 649,38

დღგ - 16 560,54

საშემოსავლო გადასახადი - 9 088,84

ჯარიმა - 17 954,18

საურავი - 7 951,02

 

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები

გადასახადის გადამხდელის საქმიანობაა ავტომობილების გადაბმულობის დისკის საფენების ------- იმპორტი და საცალო რეალიზაცია, -------, ე.წ. ------- განთავსებული მაღაზიებიდან. გადასახადის გადამხდელად რეგისტრირებულია 24.04.2010 წელს, დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული არ არის. 11.11.2011 წლიდან მინიჭებული აქვს მცირე ბიზნესის სტატუსი.

აუდიტის დეპარტამენტის 28.11.2025 წლის გასვლითი საგადასახადო შემოწმების აქტით შემოწმებულია მომჩივნის საქმიანობის 1.01.2022 წლიდან 1.10.2025 წლამდე პერიოდი. შემოწმების აქტიდან ირკვევა, რომ სადავო დარიცხვა გამოწვეულია შემდეგი გარემოებებით:

გადასახადის გადამხდელი არ აწარმოებს ბუღალტრულ აღრიცხვას. შესაბამისად დასაბეგრი შემოსავალი განისაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით. დადგინდა, რომ შესამოწმებელ პერიოდში რეალიზებული საქონლის თვითღირებულება მეტია დეკლარირებულ შემოსავალზე. დაბეგვრის ობიექტის განსაზღვრის პროცესში გათვალისწინებულ იქნა ინვოისები, შესამოწმებელი პერიოდის დასაწყისისათვის და პერიოდის ბოლოსთვის სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ნაშთები, განისაზღვრა რეალიზებული საქონლის თვითღირებულება, რაზედაც გავრცელდა იმავე საქმიანობის განმახორციელებელი პირის აუდირებული ფასნამატი - 63%-ის ოდენობით.

საგადასახადო კოდექსის 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ა“ ქვეპუნქტის, 165-ე მუხლის პირველი ნაწილის და 175-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ და „გ“ ქვეპუნქტების და შემოწმებით განსაზღვრული შემოსავლების გათვალისწინებით დღგ-ით დასაბეგრმა შემოსავალმა 100 000 ლარს გადააჭარბა და შესაბამისად დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაციის ვალდებულება მომჩივანს დაუდგინდა 27.10.2022 წლიდან. ამ თარიღიდან შესამოწმებელი პერიოდის ბოლომდე განისაზღვრა დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვა. გათვალისწინებულ იქნა დღგ-ის რეგისტრაციის დღისათვის არსებული საქონლის ნაშთსა და შემდგომ პერიოდში განხორციელებული საქონლის იმპორტის დეკლარაციებით დღგ-ის ჩასათვლელი თანხა.

შემოწმების შედეგად მომჩივანს დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი და დღგ და დაეკისრა საგადასახადო კოდექსის 275-ე და 282-ე მუხლებით გათვალისწინებული სანქციები.

საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე გადასახადის გადამხდელს წარედგინა აუდიტის დეპარტამენტის 17.12.2025 წლის №007-365 საგადასახადო მოთხოვნა, რაც გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში.

შემოსავლების სამსახურის 13.02.2026 წლის №3186 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 302-ე მუხლის მე-2 და მე-6 ნაწილებზე, 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, 49-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტზე, 61-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, 158-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტებზე, 163-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, 164-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 88-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 89-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 90-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, 91-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 93-ე მუხლის 11 ნაწილზე, „სპეციალური დაბეგვრის რეჟიმების გამოყენების შესახებ“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 31.12.2010 წლის №999 ბრძანებით დამტკიცებული ინსტრუქციის მე-13 მუხლის პირველ პუნქტზე, საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტზე და 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე,დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების მიხედვით, მეწარმეს დღგ-ის გადამხდელად სავალდებულო რეგისტრაციის თარიღად განესაზღვრა 27.10.2022 წელს, შესაბამისად, აღნიშნული თარიღიდან, როგორც მცირე ბიზნესის სტატუსის მქონე პირი, რომელიც რეგისტრირებულია დღგ-ის გადამხდელად, ვალდებული იყო აღერიცხა რეგისტრაციის მომენტისთვის არსებული სასაქონლომატერიალური მარაგების ნაშთი. იმის გათვალისწინებით, რომ გადასახადის გადამხდელის სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შემოწმებისთვის შეუძლებელი იყო დაბეგვრის ობიექტის დადგენა, შემოსავლების სამსახური მიიჩნევს, რომ შემოწმების მიერ არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა განხორციელდა მართლზომიერია.

ამასთან, შემოსავლების სამსახური აღნიშნავს, რომ მომჩივანი საჩივარში ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, თუ რა ნაწილში იქნა განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები არამართლზომიერად. ხოლო, დავის წარმოების პროცესში არ ყოფილა წარმოდგენილი რაიმე მტკიცებულებები, რომლებიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ გარემოებებს.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმებისა და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

2011 წლიდან მინიჭებული აქვს მცირე ბიზნესის სტატუსი, რომლის შესაბამისადაც ახორციელებდა დეკლარაციების ჩაბარებას და შესაბამისი გადასახდელი თანხების ბიუჯეტში შეტანას. აღნიშნულ საკითხებში ეხმარებოდა ოჯახის ახლობელი, ვინაიდან საერთოდ არ იცოდა როგორ ხდება დეკლარაციების წარდგენა. დეკლარაციები იგზავნებოდა სალარო აპარატზე დაფიქსირებული მონაცემებით, შემოწმების აქტში ასახული ინფორმაციით ვინაიდან არ ჰქონდა ნაწარმოები ბუღალტრული აღრიცხვა და ძალიან მცირე ოდენობის იყო დოკუმენტური რეალიზაცია, ამიტომ შემოწმებით შემოსავალი განისაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით, კერძოდ, რეალიზაციის განსაზღვრის მიზნით შემოწმების მიერ მოძიებულ იქნა ინვოისები, გათვალისწინებულ იქნა შესამოწმებელი პერიოდის დასაწყისისათვის და პერიოდის ბოლოსთვის მიწოდებული საქონლის ფაქტობრივი ნაშთები, განისაზღვრა რეალიზებული საქონლის თვითღირებულება, რაზეც გავრცელდა აუდირებული ფასნამატი - 63%-ის ოდენობით. აღნიშნულის გათვალისწინებით შემოსავალმა 27.10.2022 წელს გადააჭარბა 100 000 ლარიან ბრუნვას და ვალდებულება წარმოეშვა არა მხოლოდ საშემოსავლო გადასახადის, არამედ დღგ-ის ნაწილშიც.

ეს ყველაფერი უცხოა, ვინაიდან არ ფლობს შესაბამის განათლებას, არ აქვს ინფორმაცია გადასახადების დაანგარიშება და მისი სწორად დეკლარირება როგორ უნდა ხდებოდეს, შესაბამისად დღგის რეგისტრაციის ვალდებულებაზე და დეკლარაციების გაგზავნაზე არ იცოდა. შემოწმების მიმდინარეობისას შემმოწმებელ აუდიტორთან მაქსიმალურად თანამშრომლობდა, წარუდგინა ყველა მოთხოვნილი ინფორმაცია/დოკუმენტები.

ჯამურად 4 წლის განმავლობაში შემოსავალი, რომელიც შემმოწმებლებმა დაადგინეს, შეადგენს დაახლოებით 360 000 ლარს, რაც შესაბამისად, არ არის დიდი ბიზნესის მაჩვენებელი, არის მცირე მეწარმე, ყოველთვის ცდილობდა ვალდებულებები შეესრულებინა სწორად და პირნათელი ყოფილიყო სახელმწიფოს წინაშე, აღნიშნულს ადასტურებს ისიც, რომ დროულად წარადგენდა დეკლარაციებს და იხდიდა შესაბამის გადასახადებს, ხოლო ვინაიდან დღგ-ის რეგისტრაციის საკითხი დარჩა ყურადღების მიღმა, რომელიც დაუდევრობის გამო, შესაბამისი არცოდნის გამო, ვერ გააკონტროლა დეკლარაციების და ბრუნვების სისწორე, ხოლო შემოწმებით ერთიანად დარიცხული გადასახადი ძალიან მძიმე ტვირთია და რთული შესასრულებელია. არის ფიზიკური პირი, დაშვებული შეცდომის გამო დარიცხული გადასახადი და ჯარიმები ძალიან დიდ ფინანსურ სიმძიმეს წარმოადგენს. ითხოვს მოეხსნას შემოწმების შედეგად დარიცხული თანხები.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილების თანახმად:

1. გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სწორად და დროულად აღრიცხოს შემოსავლები და ხარჯები დოკუმენტურად დადასტურებულ მონაცემთა საფუძველზე, ამ თავით გათვალისწინებული მეთოდების გამოყენებით და მიაკუთვნოს იმ საანგარიშო პერიოდს, რომელშიც მოხდა მათი მიღება და გაწევა;

3. გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.

საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, პირის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვროს არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით (აქტივების სიდიდის, საოპერაციო შემოსავლებისა და ხარჯების, პირის შესახებ ინფორმაციის მისი საქმიანობის სხვა საგადასახადო პერიოდთან ან სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელის შესახებ მონაცემების შედარების, აგრეთვე სხვა მსგავსი ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე) თუ პირს არ აქვს სააღრიცხვო დოკუმენტაცია ან სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის დადგენა.

საგადასახადო კოდექსის 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციაა დასაბეგრი პირის მიერ საქართველოს ტერიტორიაზე ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში ანაზღაურების სანაცვლოდ საქონლის მიწოდება.

საგადასახადო კოდექსის 164-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, დღგ-ით დასაბეგრი თანხა არის საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის სანაცვლოდ მიღებული/მისაღები ანაზღაურება დღგ-ის გარეშე, საქონლის/მომსახურების ფასთან პირდაპირ დაკავშირებული სუბსიდიის ჩათვლით. აღნიშნული დებულება გამოიყენება საქონლის/მომსახურების გაცვლის ოპერაციის (ბარტერული ოპერაციის) შემთხვევაშიც.

საგადასახდო კოდექსის 165-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, დასაბეგრი პირი, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, ვალდებულია მის მიერ ნებისმიერი უწყვეტი 12 კალენდარული თვის განმავლობაში განხორციელებული დღგ-ით დასაბეგრი საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის ოპერაციების ჯამური თანხის 100 000 ლარისთვის გადაჭარბების დღიდან, არაუგვიანეს 2 სამუშაო დღეში დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაციის მიზნით, მიმართოს საგადასახადო ორგანოს. დასაბეგრ პირს დღგ-ის გამოანგარიშების და გადახდის ვალდებულება წარმოეშობა ამ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების მომენტიდან (ამ ოპერაციის ჩათვლით), რომლის მიხედვითაც დასაბეგრი ოპერაციების ჯამურმა თანხამ 100 000 ლარს გადააჭარბა.

საგადასახადო კოდექსის 90-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მცირე ბიზნესის სტატუსის მქონე პირის დასაბეგრი შემოსავალი იბეგრება 1 პროცენტით, გარდა ამ მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევისა.

საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაციის გარეშე საქმიანობა იწვევს პირის დაჯარიმებას რეგისტრაციის გარეშე საქმიანობის პერიოდში განხორციელებული დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციების (გარდა გათავისუფლებული ოპერაციებისა) თანხის 5 პროცენტის ოდენობით.

საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად, დავის განმხილველ ორგანოს უფლება აქვს, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციისაგან, თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით.

შემოწმებით დადგინდა, რომ მომჩივანი არ აწარმოებდა ბუღალტრულ აღრიცხვას. შედეგად მისი საგადასახადო ვალდებულებები განისაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდით. კერძოდ, განისაზღვრა რეალიზებული საქონლის თვითღირებულება, რაზეც გავრცელდა აუდირებული ფასნამატი - 63%-ის ოდენობით. შემოწმებით განსაზღვრული შემოსავლის გათვალისწინებით განისაზღვრა დადგინდა დღგის გადამხდელად სავალდებულო რეგისტრაციის თარიღი (27.10.2022 წელი).

მომჩივნის განმარტებით, მცირე ბიზნესის სტატუსის შესაბამისად ახორციელებდა დეკლარაციების ჩაბარებას და შესაბამისი გადასახდელი თანხების ბიუჯეტში შეტანას. საერთოდ არ იცოდა როგორ ხდება დეკლარაციების წარდგენა. დეკლარაციები იგზავნებოდა სალარო აპარატზე დაფიქსირებული მონაცემებით, არ ფლობს შესაბამის განათლებას, არ აქვს ინფორმაცია გადასახადების დაანგარიშება და მისი სწორად დეკლარირება როგორ უნდა ხდებოდეს, შესაბამისად დღგ-ის რეგისტრაციის ვალდებულებაზე და დეკლარაციების გაგზავნაზე არ იცოდა. შემოწმების მიმდინარეობისას შემმოწმებელ აუდიტორთან მაქსიმალურად თანამშრომლობდა, წარუდგინა ყველა მოთხოვნილი ინფორმაცია/დოკუმენტები. დაშვებული შეცდომის გამო დარიცხული გადასახადი და ჯარიმები ძალიან დიდ ფინანსურ სიმძიმეს წარმოადგენს. ითხოვს მოეხსნას შემოწმების შედეგად დარიცხული თანხები. საბჭოს სხდომაზე მომჩივნმა სადავო საკითხთან დაკავშირებით არგუმენტაცია არ წარმოადგინა და მოითხოვა დაკისრებული ჯარიმისგან საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე გათავისუფლება.

იმ გარემოებების გათვალისწინებით, რომ მომჩივანს არ წარმოუდგენია რაიმე არგუმენტი/მტკიცებულება, რომლითაც დადგინდებოდა შემოწმებით დადგენილისგან განსხვავებული გარემოებები, საბჭოს მიაჩნია, რომ მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებები არაპირდაპირი მეთოდით განსაზღვრულია მართლზომიერად.

საბჭო მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში საქმის ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოებები იძლევა იმ ვარაუდის საფუძველს, რომ დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაციის გარეშე საქმიანობა და შესაბამისი სამართალდარღვევა გამოწვეულია მომჩივნის შეცდომით, იგი მოქმედებდა საპატიებელი შეცდომის პირობებში იმ რწმენით, რომ მისი ქმედება არ იყო მართლსაწინააღმდეგო.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მომჩივანი საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე, უნდა გათავისუფლდეს აუდიტის დეპარტამენტის 28.11.2025 წლის გასვლითი საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე, საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად დაკისრებული (აუდიტის დეპარტამენტის 17.12.2025 წლის №007-365 საგადასახდო მოთხოვნაში ასახული) ჯარიმისგან.

 

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

 

1. საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. მომჩივანი, საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე, გათავისუფლდეს აუდიტის დეპარტამენტის 28.11.2025 წლის გასვლითი საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე, საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად დაკისრებული (აუდიტის დეპარტამენტის 17.12.2025 წლის №007-365 საგადასახდო მოთხოვნაში ასახული) ჯარიმისგან;

3. დაევალოს აუდიტის დეპარტამენტს განახორციელოს შესაბამისი კორექტირება გადასახადის გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე;

4. დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს; 5. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხები:

საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდით.

 

ფაქტობრივი გარემოებები

დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების მიხედვით, მეწარმეს დღგ-ის გადამხდელად სავალდებულო რეგისტრაციის თარიღად განესაზღვრა 27.10.2022 წელს, შესაბამისად, აღნიშნული თარიღიდან, როგორც მცირე ბიზნესის სტატუსის მქონე პირი, რომელიც რეგისტრირებულია დღგ-ის გადამხდელად, ვალდებული იყო აღერიცხა რეგისტრაციის მომენტისთვის არსებული სასაქონლომატერიალური მარაგების ნაშთი. იმის გათვალისწინებით, რომ გადასახადის გადამხდელის სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შემოწმებისთვის შეუძლებელი იყო დაბეგვრის ობიექტის დადგენა, შემოსავლების სამსახური მიიჩნევს, რომ შემოწმების მიერ არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა განხორციელდა მართლზომიერია.

ამასთან, შემოსავლების სამსახური აღნიშნავს, რომ მომჩივანი საჩივარში ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, თუ რა ნაწილში იქნა განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები არამართლზომიერად. ხოლო, დავის წარმოების პროცესში არ ყოფილა წარმოდგენილი რაიმე მტკიცებულებები, რომლებიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ გარემოებებს.

 

გადაწყვეტილება

საბჭო მიიჩნევს, რომ მომჩივანი საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე, უნდა გათავისუფლდეს აუდიტის დეპარტამენტის გასვლითი საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე, საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად დაკისრებული ჯარიმისგან.

 

დასაბუთება

საქართველოს ფინანსთა სამინისტორსთან არსებული დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს: 73(5); 90; 101; 154; 159; 282; 269(7)