გადაწყვეტილება № 26856/2/2026

№ 26856/2/2026

15 აპრილი 2026

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

 

მომჩივანი: შპს „------“ (ს/ნ -----)

მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი

 

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ, 26.03.2026 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება შპს ,,-----’’-ის 8.03.2026 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის №26856/2/2026).

 

დავის საგანი:

1. საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდით;

2. დაკისრებული სანქციებისგან გათავისუფლება საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე.

 

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:

1. აუდიტის დეპარტამენტის 25.12.2025 წლის №001-306 საგადასახადო მოთხოვნა;

2. შემოსავლების სამსახურის 23.02.2026 წლის №3982 ბრძანება.

 

დარიცხული თანხა: 149 035,64 ლარი.

მათ შორის:

გადასახადი - 83 029,81

დღგ - 63 396,16

მოგების გადასახადი - 3 617,65

საშემოსავლო გადასახადი - 16 016

ჯარიმა - 41 493,2

საურავი - 24 512,63

 

პროცედურული გარემოებები

გადასახადის გადამხდელის საქმიანობაა ახალი და მეორადი ავტონაწილებით საცალო ვაჭრობა. პროდუქციის შესყიდვას ახორციელებს როგორც ადგილობრივ ბაზარზე, ასევე იმპორტით.

აუდიტის დეპარტამენტის 18.12.2025 წლის საგადასახადო შემოწმების აქტით შემოწმებულია მომჩივნის საქმიანობის 1.01.2022 წლიდან 1.09.2025 წლამდე საანგარიშო პერიოდი. შემოწმების აქტის საფუძველზე გადასახადის გადამხდელს წარედგინა აუდიტის დეპარტამენტის 25.12.2025 წლის №001-306 საგადასახადო მოთხოვნა, რაც გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში.

შემოსავლების სამსახურის 23.02.2026 წლის №3982 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

სადავო საკითხები:

1. საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდით

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები

შემოწმების აქტის მიხედვით, საწარმო აღრიცხვას არ აწარმოებს იმგვარად, რომ შესაძლებელი იყოს დაბეგვრის ობიექტის განსაზღვრა, ამიტომ მისი შემოსავლები განისაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდით. 25.11.2025 წელს გადასახადის გადამხდელმა საწარმოში ჩაატარა სმფ-ების ფაქტიური აღწერა, რაზე დაყრდნობითაც გაირკვა, რომ შესამოწმებელ პერიოდში პირის საშუალო ფასნამატი ახალ ავტონაწილებზე შეადგენს 44,27%-ს. რამდენადაც მეორად ავტონაწილებს საწარმო ყიდულობს წონით და შემდეგ ყიდის ცალობით, ფასნამატის განსაზღვრა აქ ვერ მოხერხდა და გამოყენებულ იქნა მსგავსი საქმიანობის განმახორციელებელი პირის აუდირებული ფასნამატი, რეგიონის პრინციპის გათვალისწინებით - 48,39%. მათი გასაშუალოებული ფასნამატის - 46,37%-ს შესაბამისად, წარმოებული გაანგარიშებების მიხედვით შემცირებული ბრუნვა შეადგენს 386 723 ლარს. აღნიშნული სხვაობა გადანაწილდა შესამოწმებელ პერიოდში თვეებზე დეკლარირებული ბრუნვის პროპორციულად. ყოველივე ზემოაღნიშნულისა და საგადასახადო კოდექსის 159-ე მუხლის გათვალისწინებით, შემცირებულ დასაბეგრ ბრუნვაზე გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა დღგ და დაეკისრა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით გათვალისწინებული ჯარიმა.

არაპირდაპირი მეთოდით განისაზღვრა მიღებული შემოსავლებისა და გაცემული ხელფასების ოდენობა, ამ კუთხით გაანალიზდა გადასახადის გადამხდელის სალაროს გონივრული ნაშთი, შემოსავლების სამსახურის უფროსის 8.07.2019 წლის №22708 ბრძანებით დამტკიცებული „ცალკეულ შემთხვევებში პირის საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრის მიზნით მეთოდური მითითებების და „სალაროში ნაღდი ფულის შესახებ“ (დანართი №9) მეთოდური მითითების მიხედვით. დადგინდა, რომ ბუღალტრული აღრიცხვის მონაცემებით, შესამოწმებელი პერიოდის ბოლოსათვის, 2025 წლის აგვისტოს თვის სალაროს განკარგვადი ნაშთი შეადგენს 64 064 ლარს, რაც ჩაითვალა დირექტორზე გაცემულ ხელფასად შესამოწმებელი პერიოდის ბოლოსათვის.

ყოველივე ზემოაღნიშნულისა და საგადასახადო კოდექსის 101-ე და 154-ე მუხლების გათვალისწინებით, პირს დაერიცხა გადასახადი და დაეკისრა ჯარიმა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის შესაბამისად.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, 49-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტზე, 61-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, 158-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, 163-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, 164-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტზე, 101-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე, ფაქტობრივ გარემოებებზე და მიიჩნია, რომ შემოწმებით საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია საგადასახადო კანონმდებლობის შესაბამისად, წარმოდგენილი საჩივარი აღნიშნულ ნაწილში დაუსაბუთებელია და არ არსებობს საჩივრის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

გადასახადის გადამხდელი არ ეთანხმება ფასნამატის გაანგარიშებას და განმარტავს, რომ ფასნამატის დიფერენცირება ხდება კონკრეტული ავტონაწილების მიხედვით. ასევე, მიუთითებს, რომ მისი საქმიანობის სფეროა ახალი და მეორადი ავტონაწილების რეალიზაცია, თუმცა მეორადი ავტონაწილების რეალიზაციის შემთხვევაში ხშირად რთულია წინასწარ იმის განსაზღვრა თუ რა ფასად მოხდება ამა თუ იმ ნაწილის რეალიზაცია. ამასთან, ხშირად ავტომობილის დაშლის შემდეგ აღმოჩნდება, რომ ეს თუ ის ნაწილი ჯართშია ჩასაბარებელი. ასევე, აცხადებს, რომ შესამოწმებელ პერიოდში კომპანიას დაახლოებით ერთნაირი ფასნამატი ჰქონდა. აღნიშნულის გათვალისწინებით, გადასახადის გადამხდელი ითხოვს 2024 წელს დარიცხული დღგ-ის თანხის ოდენობის გავრცელებას 2022-2023-2025 წლების საანგარიშო პერიოდებზე.

ამასთან, აღნიშნავს, რომ დაშვებულია ტექნიკური შეცდომა დეკლარირების დროს, ნაშთების განსაზღვირსას.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს სამეურნეო ოპერაციის ფორმისა და შინაარსის გათვალისწინებით შეცვალოს მისი კვალიფიკაცია, თუ ოპერაციის ფორმა არ შეესაბამება მის შინაარსს.

საგადასახადო კოდექსის 158-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ით დასაბეგრ პირად (შემდგომ - დასაბეგრი პირი) განიხილება ნებისმიერი პირი, რომელიც ნებისმიერ ადგილზე დამოუკიდებლად ახორციელებს ნებისმიერი სახის ეკონომიკურ საქმიანობას, მიუხედავად ამ საქმიანობის მიზნისა და შედეგისა.

საგადასახადო კოდექსის 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციებია, დასაბეგრი პირის მიერ საქართველოს ტერიტორიაზე ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში ანაზღაურების სანაცვლოდ საქონლის მიწოდება.

საგადასახადო კოდექსის 163-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის დღგ-ით დაბეგვრა ხორციელდება საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის მომენტში, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. თუ თანხა სრულად ან ნაწილობრივ ანაზღაურებულია საქონლის მიწოდებამდე/მომსახურების გაწევამდე, ანაზღაურებული თანხის შესაბამისი დღგ-ის გადახდა ხორციელდება ანაზღაურების თანხის გადახდის საანგარიშო პერიოდის მიხედვით, გარდა ამ მუხლის მე-5 და მე-9 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა.

საგადასახადო კოდექსის 164-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, დღგ-ით დასაბეგრი თანხა არის საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის სანაცვლოდ მიღებული/მისაღები ანაზღაურება დღგ-ის გარეშე, საქონლის/მომსახურების ფასთან პირდაპირ დაკავშირებული სუბსიდიის ჩათვლით. აღნიშნული დებულება გამოიყენება საქონლის/მომსახურების გაცვლის ოპერაციის (ბარტერული ოპერაციის) შემთხვევაშიც.

საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის პირველ ნაწილის თანახმად, ხელფასის სახით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება ფიზიკური პირის მიერ დაქირავებით მუშაობის შედეგად მიღებული ნებისმიერი საზღაური ან სარგებელი, მათ შორის, წინა სამუშაო ადგილიდან პენსიის ან სხვა სახით მიღებული შემოსავალი, ან შემოსავალი მომავალი სამუშაო ადგილიდან.

საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის, მე-2 ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტების და მე-3 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავება ევალება საგადასახადო აგენტს, რომელიც არის იურიდიული პირი, საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, რომელიც დაქირავებულს უხდის ხელფასს. გადასახადის დაკავებისა და ბიუჯეტში მისი გადარიცხვისათვის პასუხისმგებლობა ეკისრება შემოსავლის გადამხდელს. გადასახადის თანხის დაუკავებლობის შემთხვევაში შემოსავლის გადამხდელი ვალდებულია ბიუჯეტში შეიტანოს დაუკავებელი გადასახადის თანხა ფაქტობრივად გადახდილი ანაზღაურების შესაბამისად და მასთან დაკავშირებული სანქციები. პირი, რომელიც ამ მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად გადახდის წყაროსთან აკავებს გადასახადს, ვალდებულია ბიუჯეტში გადარიცხოს გადასახადი პირისათვის თანხის გადახდისთანავე, ხოლო განაცემის არაფულადი ფორმით განხორციელების შემთხვევაში - შესაბამისი თვის ბოლო რიცხვში.

საბჭოს სხდომაზე აუდიტის დეპარტამენტის წარმომადგენელმა მიუთითა სადავო დარიცხვის საფუძვლებზე, აღნიშნა, რომ წლების მიხედვით ფასნამატის ასეთი ვარიაციის მიზეზია ის გარემოება, რომ საანგარიშო პერიოდის ბოლოსათვის არსებული სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ნაშთები (მარტის თვის მოგების ყოველთვიური გადასახადის დეკლარაციაში არსებული გრაფა) არის ჩაწერილი პირობითად, ყოველგვარი გაანგარიშებებისა და დოკუმენტური დასაბუთების გარეშე. სამი წლის შეწონილი საშუალო მაჩვენებელი შეადგენს 39%-ს. 2024 წლის პირობითი ფასნამატის, 4%-ის გავრცელება სრულ პერიოდზე არანაირად არ იქნება რეალობის შესაბამისი.

25.11.2025 წელს გადასახადის გადამხდელმა საწარმოში ჩაატარა სმფ-ების ფაქტიური აღწერა, რაზე დაყრდნობითაც გაირკვა, რომ შესამოწმებელ პერიოდში პირის საშუალო ფასნამატი ახალ ავტონაწილებზე შეადგენს 44,27%-ს. რამდენადაც მეორად ავტონაწილებს საწარმო ყიდულობს წონით და შემდეგ ყიდის ცალობით, ფასნამატის განსაზღვრა აქ ვერ მოხერხდა და გამოყენებულ იქნა მსგავსი საქმიანობის განმახორციელებელი პირის აუდირებული ფასნამატი, რეგიონის პრინციპის გათვალისწინებით - 48,39%. მათი გასაშუალოებული ფასნამატი შეადგენს 46,37%-ს. აღსანიშნავია ის გარემოება, რომ ხსენებული ფასნამატი ჩამორჩება 2022 წლის დეკლარირებულ ფასნამატს - 86%-ს, მაგრამ როგორც ზემოთ აღინიშნა, წლების მიხედვით მათი განაწილება პირობითი ხასიათისაა.

საბჭო ყურადღებას ამახვილებს დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე და მიიჩნევს, რომ მომჩივანს დავის წარმოების პროცესში არ აქვს წარმოდგენილი ისეთი არგუმენტები/მტკიცებულებები, რომლებიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმების აქტით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და გახდებოდა დარიცხული თანხების შემცირების საფუძველი. შესაბამისად, სადავო საკითხზე შემოსავლების სამსახურის გასაჩივრებული ბრძანებით მიღებული გადაწყვეტილება მართებულია, არ არსებობს მისი გაუქმების და ამ ნაწილში მომჩივნის მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი.

 

2. დაკისრებული სანქციებისგან გათავისუფლება საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები

აუდიტის დეპარტამენტის 25.12.2025 წლის №001-306 საგადასახადო მოთხოვნის საფუძველზე, მომჩივანს დაეკისრა: ჯარიმა - 41 493,2 ლარი, საურავი 24 512,63 ლარი.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 302-ე მუხლის მე-2 და მე-6 ნაწილებზე, 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე, 269-ე მუხლის პირველ და მე-7 ნაწილებზე, 270-ე მუხლის პირველ და მეორე ნაწილებზე, 272-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 275-ე მუხლზე, ფაქტობრივ გარემოებებზე და მიზანშეწონილად არ მიაჩნია საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენება. ამდენად, გადასახადის გადამხდელის საჩივარი აღნიშნულ ნაწილში დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

მომჩივანი ითხოვს ჯარიმისა და საურავისგან გათავისუფლებას, ძირ თანხას გადაიხდის.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 270-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, საგადასახადო სანქცია არის პასუხისმგებლობის ზომა ჩადენილი საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის. საგადასახადო სანქცია გამოიყენება გაფრთხილების, საურავის, ფულადი ჯარიმის, სამართალდარღვევის საქონლის ან/და სატრანსპორტო საშუალების უსასყიდლოდ ჩამორთმევის სახით, ამ კოდექსით გათვალისწინებულ შემთხვევებში.

საგადასახადო კოდექსის 272-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საურავი არის საგადასახადო სანქცია, რომელიც პირს ეკისრება საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში გადასახადის გადასახდელი თანხის გადაუხდელობისათვის.

საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის პირველი - 22 ნაწილების თანახმად:

1. პირის მიერ საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის თანხის შემცირება, თუ იგი გამოწვეულია საგადასახადო კონტროლის განმახორციელებელი ორგანოს მიერ პირის საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის მომენტის (პერიოდის) შეცვლით, − იწვევს პირის დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 10 პროცენტის ოდენობით.

2. საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის თანხის შემცირება, გარდა ამ მუხლის პირველი, 21 და 22 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა, − იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 50 პროცენტის ოდენობით.

21 . საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის შემცირება, თუ შემცირებული გადასახადის თანხა ამ დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში აღნიშნული გადასახადის თანხის 5 პროცენტს არ აღემატება, − იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 10 პროცენტის ოდენობით.

22 . საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის შემცირება, თუ შემცირებული გადასახადის თანხა ამ დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში აღნიშნული გადასახადის თანხის 5 პროცენტზე მეტია და 20 პროცენტს არ აღემატება, − იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 25 პროცენტის ოდენობით.

საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის პირველი და მე-7 ნაწილების თანახმად, საგადასახადო სამართალდარღვევად ითვლება პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება (მოქმედება ან უმოქმედობა), რომლისთვისაც ამ კოდექსით გათვალისწინებულია პასუხისმგებლობა. საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის პირს პასუხისმგებლობა შეიძლება დაეკისროს მხოლოდ ამ კოდექსით დადგენილი საფუძვლითა და წესით. დავის განმხილველ ორგანოს უფლება აქვს, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციისაგან, თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით.

საბჭო აღნიშნავს, რომ მომჩივანი ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, რომლითაც დადასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელი საგადასახადო ვალდებულებების არაჯეროვნად შესრულებისას მოქმედებდა სამართლებრივი შეცდომის არეალში. შესაბამისად, არ არსებობს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გათვალისწინებით, მომჩივნის სანქციებისგან გათავისუფლების საფუძველი.

 

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

 

1. საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი

1. საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდით;

2. დაკისრებული სანქციებისგან გათავისუფლება.

 

ფაქტობრივი გარემოებები

გადასახადის გადამხდელის საქმიანობაა ახალი და მეორადი ავტონაწილებით საცალო ვაჭრობა. შემოწმების აქტის მიხედვით, საწარმო აღრიცხვას არ აწარმოებს იმგვარად, რომ შესაძლებელი იყოს დაბეგვრის ობიექტის განსაზღვრა, ამიტომ მისი შემოსავლები განისაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდით. ესამოწმებელ პერიოდში პირის საშუალო ფასნამატი ახალ ავტონაწილებზე შეადგენს 44,27%-ს. რამდენადაც მეორად ავტონაწილებს საწარმო ყიდულობს წონით და შემდეგ ყიდის ცალობით, ფასნამატის განსაზღვრა აქ ვერ მოხერხდა და გამოყენებულ იქნა მსგავსი საქმიანობის განმახორციელებელი პირის აუდირებული ფასნამატი, რეგიონის პრინციპის გათვალისწინებით - 48,39%. მათი გასაშუალოებული ფასნამატის - 46,37%-ს შესაბამისად, წარმოებული გაანგარიშებების მიხედვით შემცირებული ბრუნვა შეადგენს 386 723 ლარს. აღნიშნული სხვაობა გადანაწილდა შესამოწმებელ პერიოდში თვეებზე დეკლარირებული ბრუნვის პროპორციულად. შემცირებულ დასაბეგრ ბრუნვაზე გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა დღგ და დაეკისრა ჯარიმა.

არაპირდაპირი მეთოდით განისაზღვრა მიღებული შემოსავლებისა და გაცემული ხელფასების ოდენობა, ამ კუთხით გაანალიზდა გადასახადის გადამხდელის სალაროს გონივრული ნაშთი რაც ჩაითვალა დირექტორზე გაცემულ ხელფასად შესამოწმებელი პერიოდის ბოლოსათვის. პირს დაერიცხა გადასახადი და დაეკისრა ჯარიმა.

 

გადაწყვეტილება

საბჭო აღნიშნავს, რომ არ არსებობს მომჩივნის სანქციებისგან გათავისუფლების საფუძველი.

 

დასაბუთება

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს; 73;272;275;