გადაწყვეტილება № 26900/2/2026

№ 26900/2/2026

02 აპრილი 2026

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

 

მომჩივანი: შპს „------“ (ს/ნ -----)

მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი

 

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ, 20.03.2026 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება შპს ----- 13.03.2026 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის №26900/2/2026).

 

დავის საგანი:

1. შემოწმებით დადგენილი დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვის ოდენობა;

2. სალაროს ნაშთის კომპანიის დირექტორზე გაცემულ ხელფასად განხილვა;

3. საჩივრის განუხილველად დატოვება - დარღვეულია გასაჩივრების ვადა.

 

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:

1. აუდიტის დეპარტამენტის 29.12.2016 წლის №001-447 საგადასახადო მოთხოვნა;

2. აუდიტის დეპარტამენტის 28.07.2025 წლის №001-166 საგადასახადო მოთხოვნა;

3. აუდიტის დეპარტამენტის 23.12.2025 წლის №001-300 საგადასახადო მოთხოვნა;

4. შემოსავლების სამსახურის 20.02.2026 წლის №3930 ბრძანება.

 

დარიცხული თანხა: 1 562,76 ლარი (29.12.2016 წლის №001-447 საგადასახადო მოთხოვნა).

მათ შორის:

დღგ - 1 035,00

ჯარიმა - 517,00

საურავი - 10,76

 

დარიცხული თანხა: 24 226,28 ლარი (28.07.2025 წლის №001-166 საგადასახადო მოთხოვნა).

მათ შორის:

დღგ - 15 465,27

ჯარიმა - 7 732,60

საურავი - 1 028,41

 

დარიცხული თანხა: 342 713,02 ლარი (23.12.2025 წლის №001-300 საგადასახადო მოთხოვნა).

მათ შორის:

გადასახადი - 200 408,19

დღგ - 13 708,00

საშემოსავლო გადასახადი - 186 700,19

ჯარიმა - 119 995,90

საურავი - 22 308,93

 

პროცედურული გარემოებები

მომჩივნის საქმიანობაა სამშენებლო-სარემონტო სამუშაოების შესრულება.

აუდიტის დეპარტამენტის 19.12.2025 წლის კამერალური საგადასახადო შემოწმების აქტით შემოწმებულია მომჩივნის საქმიანობის 1.01.2022 წლიდან 1.07.2025 წლამდე პერიოდი. შემოწმების აქტის საფუძველზე გადასახადის გადამხდელს წარედგინა აუდიტის დეპარტამენტის 23.12.2025 წლის

№001-300 საგადასახადო მოთხოვნა, რაც გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში.

შემოსავლების სამსახურის 20.02.2026 წლის №3930 ბრძანებით საჩივარი აუდიტის დეპარტამენტის 2025 წლის 23 დეკემბრის №001-300 საგადასახადო მოთხოვნასთან დაკავშირებით არ დაკმაყოფილდა, ხოლო აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 29 დეკემბრის №001-447 და 2025 წლის 28 ივლისის №001-166 საგადასახადო მოთხოვნებთან დაკავშირებით დარჩა განუხილველი, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

სადავო საკითხები:

1. შემოწმებით დადგენილი დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვის ოდენობა

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები

გადასახადის გადამხდელი სამშენებლო-სარემონტო მომსახურებას უწევს სხვადასხვა დამკვეთს, ძირითად შემთხვევაში გამოწერილია საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები, ხოლო რიგ შემთხვევაში ჩარიცხულია თანხები საბანკო ანგარიშებზე (დანიშნულებაში მითითებულია მომსახურების ღირებულება), რაზეც არ არის გამოწერილი შესაბამისი პირველადი სააღრიცხვო დოკუმენტები.

შესამოწმებელ პერიოდში დეკლარირებულია დღგ-ის 18% განაკვეთით დასაბეგრი ბრუნვა 1 491 857 ლარის ოდენობით. გადასახადის ადმინისტრირების სისტემის მონაცემების, პირველადი სააღრიცხვო დოკუმენტების, დებიტორებთან გაფორმებული ხელშეკრულებების და შედარების აქტების ანალიზით შესამოწმებელ პერიოდში დღგ-ის დასაბეგრი ბრუნვის ოდენობა განისაზღვრა 1 567 989 ლარით (აღნიშნულ ბრუნვებში, როგორც დეკლარირებულ ისე შემოწმების მონაცემებში დამატებულია 2025 წლის 23 ივლისის №16516 ბრძანებით შესაბამისად შედგენილი საგადასახადო შემოწმებით განსაზღვრული 2025 წლის თებერვლის თვის ბრუნვა 85 915 ლარი). გამოვლენილი სხვაობის თანხით (76 132 ლარი) გაიზარდა დღგ-ის 18% განაკვეთით დასაბეგრი ბრუნვა.

საგადასახადო კოდექსის 159-ე, 160-ე 1611 და 164-ე მუხლების გათვალისწინებით, მომჩივანს დაერიცხა დღგ და დაეკისრა ჯარიმა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის მიხედვით.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, 49-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტზე, 61-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, 158-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტებზე, 163-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, 164- ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტზე და მე-4 ნაწილზე, 101-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, მე-12 მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტზე, 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე და მე-2 ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტებზე და 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე.

გადასახადის გადამხდელის მიერ საჩივარში დაფიქსირებულ პოზიციასთან, კერძოდ, დაუსრულებელი ოპერაციის დღგ-ით დაბეგვრასთან დაკავშირებით, შემოსავლების სამსახური ყურადღებას ამახვილებს აუდიტის დეპარტამენტის წარმომადგენლის განმარტებაზე, რომლის მიხედვითაც, შემოწმების მიერ თანხები დაიბეგრა ჩარიცხვებისა და საბოლოოდ გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების (შესრულებების) მიხედვით. თითქმის ყველა ოპერაციაზე არსებობდა შესაბამისი დოკუმენტი თუმცა იყო ისეთი სხვა ჩარიცხვებიც, რომლებზეც არ იყო გამოწერილი არც საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა და არც ხელშეკრულება იყო შედგენილი, ამასთან, დანიშნულებაში მითითებული იყო შესრულებული სამუშაოს ღირებულება, რომელიც ასევე გათვალისწინებულ იქნა დასაბეგრ ოპერაციებში. ამასთან, შემოსავლების სამსახური აღნიშნავს, რომ მომჩივანი საჩივარში ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, თუ რა ნაწილში იქნა განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები არამართლზომიერად. ხოლო, დავის წარმოების პროცესში არ ყოფილა წარმოდგენილი რაიმე მტკიცებულებები, რომლებიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ გარემოებებს.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმებისა და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, წარმოდგენილი საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე, 269-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 270-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, 272-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 275-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილზე და განმარტავს, რომ გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერება უკავშირდება მის მიერ დაშვებულ შეცდომას, გადამხდელი კეთილსინდისიერია იმ შემთხვევაში თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია მის მიერ დაშვებული შეცდომით (არცოდნით). კეთილსინდისიერება გულისხმობს პირის სუბიექტურ დამოკიდებულებას მის მიერ ჩადენილი ქმედებისადმი. საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის მიზანია საგადასახადო პასუხისმგებლობისგან გაათავისუფლოს პირი, რომელიც სამართლებრივი შეცდომის არეალში მოქმედებდა, რადგან სამართლებრივი შეცდომის დროს პირი არასწორად აფასებს ჩადენილი ქმედების სამართლებრივ არსს და ამ ქმედებით გამოწვეულ სამართლებრივ შედეგს.

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელს არასრულად ჰქონდა შესრულებული საგადასახადო ვალდებულებები, შესაბამისად, საგადასახადო შემოწმების შედეგად განსაზღვრულ საგადასახადო ვალდებულებებზე დარიცხული ჯარიმა/საურავი შეესაბამება კანონმდებლობის მოთხოვნებს. ამასთან, დაკისრებული სანქციის მიმართ მიზანშეუწონელია საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენება.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვა არასწორად განისაზღვრა აუდიტის აქტით, საბანკო ანგარიშზე ჩარიცხული თანხების ნაწილი მიჩნეული იქნა დღგ-ით დასაბეგრ ბრუნვად მხოლოდ იმ საფუძვლით, რომ შესაბამის პერიოდში არ იყო გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა, აუდიტის აქტში არ არის დასაბუთებული, რომ ყველა აღნიშნული თანხა წარმოადგენს დასრულებულ და დასაბეგრ ოპერაციას, ასევე არის გამიჯნული ავანსები და სხვა არა დაბეგრილი ჩარიცხვები. მომჩივანი ითხოვს დავალიანების გაუქმებას სრულად ან ნაწილობრივ.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.

საგადასახადო კოდექსის 158-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ით დასაბეგრ პირად (შემდგომ - დასაბეგრი პირი) განიხილება ნებისმიერი პირი, რომელიც ნებისმიერ ადგილზე დამოუკიდებლად ახორციელებს ნებისმიერი სახის ეკონომიკურ საქმიანობას, მიუხედავად ამ საქმიანობის მიზნისა და შედეგისა.

საგადასახადო კოდექსის 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ და ,,ბ“ ქვეპუნქტების მიხედვით, დღგით დასაბეგრი ოპერაციებია, დასაბეგრი პირის მიერ საქართველოს ტერიტორიაზე ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში ანაზღაურების სანაცვლოდ საქონლის მიწოდება/მომსახურების გაწევა.

საგადასახადო კოდექსის 163-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების შესაბამისად, საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის დღგ-ით დაბეგვრა ხორციელდება საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის მომენტში, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. თუ თანხა სრულად ან ნაწილობრივ ანაზღაურებულია საქონლის მიწოდებამდე/მომსახურების გაწევამდე, ანაზღაურებული თანხის შესაბამისი დღგ-ის გადახდა ხორციელდება ანაზღაურების თანხის გადახდის საანგარიშო პერიოდის მიხედვით, გარდა ამ მუხლის მე-5 და მე-9 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა.

საგადასახადო კოდექსის 164-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, დღგ-ით დასაბეგრი თანხა არის საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის სანაცვლოდ მიღებული/მისაღები ანაზღაურება დღგ-ის გარეშე, საქონლის/მომსახურების ფასთან პირდაპირ დაკავშირებული სუბსიდიის ჩათვლით. აღნიშნული დებულება გამოიყენება საქონლის/მომსახურების გაცვლის ოპერაციის (ბარტერული ოპერაციის) შემთხვევაშიც.

საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვალდებულებათა შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელს ეკისრება ამ კოდექსით ან/და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობა.

დადგენილია, რომ მომჩივანს შესამოწმებელ პერიოდში დეკლარირებული აქვს დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვა 1 491 857 ლარის ოდენობით. შემოწმების შედეგად დადგინდა 1 567 989 ლარი. გამოვლენილი სხვაობის თანხით - 76 132 ლარით გაიზარდა დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვის ოდენობა.

საბჭო აღნიშნავს, რომ საგადასახადო დავის ეტაპზე მომჩივანს არ წარმოუდგენია მისი არგუმენტაციის შესაბამისი დოკუმენტაცია/მტკიცებულება, რომელიც შეცვლიდა შემოწმებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და გახდებოდა საგადასახადო ვალდებულებების კორექტირების საფუძველი.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საბჭოს მიაჩნია, რომ მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, წარმოდგენილი საჩივარი ამ ნაწილში დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

2. სალაროს ნაშთის კომპანიის დირექტორზე გაცემულ ხელფასად განხილვა

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები

შემოწმების პროცესში ჩატარდა კომპანიის ფულადის სახსრების მოძრაობის ანალიზი. პირველადი სააღრიცხვო დოკუმენტების შესაბამისად მიღებული შემოსავლები ჩაითვალა მიღებულად სრულად, ხოლო დოკუმენტურად დადასტურებული ხარჯი და ბიუჯეტში გადახდები გამოაკლდა აღნიშნულ შემოსავალს. სხვაობა 738 801 ლარი, ჩაითვალა საწარმოს ანგარიშვალდებულ პირზე გაცემულ ხელფასად და დაიბეგრა გადახდის წყაროსთან საშემოსავლო გადასახადით. მომჩივანს ასევე დაეკისრა ჯარიმა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის მიხედვით.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახურის არგუმენტაცია მოცემულია პირველი დავის საგნის ნაწილში.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

ასაჩივრებს აუდიტის დეპარტამენტის 2025 წლის 23 დეკემბრის №---- საგადასახადო მოთხოვნას იმ ნაწილში, რომლითაც კომპანიის დირექტორზე ფულადი ნაშთის სხვაობა უკანონოდ და დაუსაბუთებლად იქნა მიჩნეული ხელფასად (923,501 ლარი) და დარიცხული იქნა შესაბამისი გადასახადები.

I. მტკიცების ტვირთის არასწორი განაწილება

საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის შესაბამისად, მტკიცების ტვირთი ეკისრება საგადასახადო ორგანოს. ორგანომ ვერ წარმოადგინა რაიმე სახის პირდაპირი ან ირიბი მტკიცებულება, რომ სადავო თანხა წარმოადგენს რეალურად დარიცხულ და გაცემულ შრომით ანაზღაურებას.

საქმის მასალებში არ მოიპოვება:

1. ხელფასის დარიცხვის ბრძანება;

2. სახელფასო უწყისი;

3. შრომითი ხელშეკრულებით განსაზღვრული ანაზღაურების ოდენობა;

4. თანხის გაცემის დამადასტურებელი დოკუმენტი;

5. საბანკო გადარიცხვა, რომელშიც მითითებულია „ხელფასი“.

ამ პირობებში საგადასახადო ორგანოს დასკვნა ეფუძნება ვარაუდს და არა მტკიცებულებას, რაც ეწინააღმდეგება ადმინისტრაციული წარმოების ძირითად პრინციპებს.

II. სამართლებრივი კვალიფიკაციის შეცდომა

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლი ვრცელდება მხოლოდ რეალურად არსებულ, დარიცხულ და გაცემულ შრომით ანაზღაურებაზე. ფულადი ნაშთის ბუღალტრული სხვაობა არ წარმოადგენს შრომით ანაზღაურებას და მისი ავტომატურად ხელფასად მიჩნევა წარმოადგენს სამართლებრივად არასწორ და დაუსაბუთებელ კვალიფიკაციას.

ბუღალტრული აღრიცხვის ხარვეზი ვერ ჩაითვლება პირადი შემოსავლის მიღების მტკიცებულებად.

III. ფაქტობრივი გარემოებების არასწორი შეფასება სადავო თანხები გამოყენებული იყო კომპანიის საქმიანობის ფარგლებში. საგადასახადო ორგანომ არ დაადგინა, რომ აღნიშნული თანხა რეალურად იქნა მიღებული დირექტორის მიერ პირადი სარგებლობის მიზნით. პირველი ინსტანციის გადაწყვეტილება არ შეიცავს დასაბუთებულ ანალიზს, თუ რატომ უნდა ჩაითვალოს ბუღალტრული სხვაობა შრომით ანაზღაურებად.

IV. კანონიერებისა და პროპორციულობის პრინციპის დარღვევა

ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილება უნდა ეფუძნებოდეს კანონიერების, ობიექტურობისა და პროპორციულობის პრინციპებს. საგადასახადო ორგანოს მიერ ფულადი ნაშთის ბუღალტრული სხვაობის ავტომატურად ხელფასად მიჩნევა, შესაბამისი მტკიცებულებების გარეშე, არღვევს:

კანონიერების პრინციპს — რადგან გადაწყვეტილება არ ეფუძნება დადასტურებულ ფაქტობრივ გარემოებებს;

მტკიცების ტვირთის სწორ განაწილებას — ვინაიდან დასკვნა გამოტანილია ვარაუდის საფუძველზე;

პროპორციულობის პრინციპს — რადგან ბუღალტრული აღრიცხვის შესაძლო ხარვეზი შეფასებულია როგორც სრულმასშტაბიანი შრომითი ანაზღაურება, რაც იწვევს მნიშვნელოვნად მძიმე საგადასახადო ტვირთს მტკიცებულების გარეშე.

საგადასახადო ვალდებულება ვერ წარმოიშობა მხოლოდ ვარაუდის საფუძველზე. ადმინისტრაციული გადაწყვეტილება უნდა ეფუძნებოდეს მკაფიო, დამაჯერებელ და პირდაპირ მტკიცებულებებს, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს.

V. დასკვნა და მოთხოვნა

ვინაიდან:

არ არსებობს ხელფასის დარიცხვისა და გაცემის დამადასტურებელი მტკიცებულება;

არ არის დადგენილი შრომითი ანაზღაურების ფაქტობრივი გადახდა;

გადაწყვეტილება ეფუძნება ვარაუდს და არა დადასტურებულ ფაქტებს;

დარღვეულია კანონიერებისა და პროპორციულობის პრინციპები;

მოითხოვს გაუქმდეს აუდიტის დეპარტამენტის 2025 წლის 23 დეკემბრის №001-300 საგადასახადო მოთხოვნა ხელფასის ნაწილში (923 501 ლარი) და მასთან დაკავშირებული გადასახადები სრულად. საბჭოს სთხოვს მიიღოს გადაწყვეტილება სამართლის უზენაესობის, მტკიცების სტანდარტისა და სამართლიანი ადმინისტრაციული წარმოების პრინციპების გათვალისწინებით, რათა თავიდან იქნეს აცილებული დაუდასტურებელ გარემოებებზე დაფუძნებული საგადასახადო ვალდებულების დაკისრება.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.

საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, ხელფასის სახით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება ფიზიკური პირის მიერ დაქირავებით მუშაობის შედეგად მიღებული ნებისმიერი საზღაური ან სარგებელი, მათ შორის, წინა სამუშაო ადგილიდან პენსიის ან სხვა სახით მიღებული შემოსავალი, ან შემოსავალი მომავალი სამუშაო ადგილიდან.

საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავება ევალება საგადასახადო აგენტს, რომელიც არის იურიდიული პირი, საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, კერძოდ, პირი, რომელიც დაქირავებულს უხდის ხელფასს.

საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავებისას, გადასახადის დაკავებისა და ბიუჯეტში მისი გადარიცხვისათვის პასუხისმგებლობა ეკისრება შემოსავლის გადამხდელს. გადასახადის თანხის დაუკავებლობის შემთხვევაში შემოსავლის გადამხდელი ვალდებულია ბიუჯეტში შეიტანოს დაუკავებელი გადასახადის თანხა ფაქტობრივად გადახდილი ანაზღაურების შესაბამისად და მასთან დაკავშირებული სანქციები.

საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვალდებულებათა შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელს ეკისრება ამ კოდექსით ან/და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობა.

დადგენილია, რომ საწარმოს ფულადის სახსრების მოძრაობის ანალიზის შედეგად გამოვლენილი ფულის ნაშთი ჩაითვალა საწარმოს ანგარიშვალდებულ პირზე გაცემულ ხელფასად და დაიბეგრა გადახდის წყაროსთან.

მომჩივანი მიიჩნევს, რომ საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრისას მტკიცების ტვირთი არასწორად არის განაწილებული, შეცდომებია სამართლებრივი კვალიფიკაციისას არასწორად არის შეფასებული ფაქტობრივი გარემოებები და დარღვეულია კანონიერებისა და პროპორციულობის პრინციპი.

საბჭო ყურადღებას ამახვილებს საქმეში არსებულ ფაქტობრივ გარემოებებზე, ასევე მომჩივნის არგუმენტაციაზე და მიიჩნევს, რომ მომჩივანი ვერ უთითებს თუ რა ნაწილში იქნა განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები არამართლზომიერად, ხოლო დავის წარმოების პროცესში მომჩივანს არ წარმოუდგენია რაიმე მტკიცებულება, რაც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ გარემოებებს.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საბჭომ მიიჩნია, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, წარმოდგენილი საჩივარი ამ ნაწილში დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

3. საჩივრის განუხილველად დატოვება - დარღვეულია გასაჩივრების ვადა

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები

მომჩივანმა მიმართა შემოსავლების სამსახურს და მოითხოვა აუდიტის დეპარატამენტის 2016 წლის 29 დეკემბრის №001-447 და 2025 წლის 28 ივლისის №001-166 საგადასახადო მოთხოვნების გაუქმება.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 44-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილებზე, 44-ე მუხლის მე-9 ნაწილზე, 299-ე მუხლის პირველ და მე-4 ნაწილებზე, 301-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტზე, 299-ე მუხლის მე-10 ნაწილზე და განმარტავს, რომ მომჩივანს სადავო აქტების გადასახადის გადამხდელის ავტორიზებული მომხმარებლის გვერდზე გაცნობის დღიდან გაშვებული აქვს აღნიშნული აქტების გასაჩივრების ვადა. მითითებულ სამართლებრივ ნორმებსა და ფაქტობრივ გარემოებებზე დაყრდნობით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ ვინაიდან საჩივარი წარმოდგენილია საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილების გასაჩივრებისათვის კანონით დადგენილი 30 დღიანი ვადის დარღვევით, ხოლო მომჩივანმა ვერ შეძლო დაესაბუთებინა საჩივრის ვადაში წარდგენის შეუძლებლობა, სახეზეა საჩივრის განუხილველად დატოვების საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის ,,ე” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საფუძველი.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

მომჩივანი არ წარმოადგენს რაიმე არგუმენტს მოცემულ სადავო საკითხთან დაკავშირებით.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 44-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანო დოკუმენტს პირს უგზავნის ან/და წარუდგენს წერილობითი ან ელექტრონული ფორმით. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დოკუმენტის გაგზავნის ან/და წარდგენის ფორმას ირჩევს საგადასახადო ორგანო.

საგადასახადო კოდექსის 44-ე მუხლის მე-9 ნაწილის მიხედვით, საგადასახადო ორგანოს მიერ პირისათვის ელექტრონული ფორმით გაგზავნილი დოკუმენტი ჩაბარებულად ითვლება ადრესატის მიერ მისი გაცნობისთანავე, ხოლო ამ კოდექსის 264-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ შემთხვევაში − გაცნობისთანავე ან გადასახადის გადამხდელის ავტორიზებული მომხმარებლის გვერდზე განთავსებიდან 30-ე დღეს, თუ ამ ვადაში ადრესატი შეტყობინებას არ გასცნობია.

საგადასახადო კოდექსის 299-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, პირს უფლება აქვს, გაასაჩივროს საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება მისი ჩაბარებიდან 30 დღის ვადაში.

საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის მიხედვით, დავის განმხილველი ორგანო საჩივარს არ განიხილავს, თუ გასულია საჩივრის წარდგენის ვადა.

საგადასახადო კოდექსის 299-ე მუხლის მე-10 ნაწილის მიხედვით, საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს საჩივრის წარდგენის ვადის გასვლის შემდეგაც, თუ მომჩივანი დაამტკიცებს, რომ გასაჩივრების ვადის დარღვევა მისგან დამოუკიდებელი მიზეზით იყო გამოწვეული.

დადგენილია, რომ მომჩივანი 2016 წლის 28 დეკემბრის საგადასახადო შემოწმების აქტს, გადასახადების/გადასახდელების და საგადასახადო სანქციების თანხების დარიცხვის/შემცირების შესახებ 2016 წლის 29 დეკემბრის №38950 ბრძანებას და ამავე თარიღის №001-447 საგადასახადო მოთხოვნას გადასახადის გადამხდელის ავტორიზებული მომხმარებლის გვერდზე გაეცნო 2016 წლის 30 დეკემბერს. შემოსავლების სამსახურში საჩივარი წარდგენილია გასაჩივრებისათვის კანონით დადგენილი ვადის დარღვევით - 2026 წლის 22 იანვარს. რაც შეეხება 2025 წლის 24 ივლისის საგადასახადო შემოწმების აქტს, გადასახადების/გადასახდელების და საგადასახადო სანქციების თანხების დარიცხვის/შემცირების შესახებ 2025 წლის 28 ივლისის №16760 ბრძანებას და ამავე თარიღის №----- საგადასახადო მოთხოვნას გადასახადის გადამხდელის ავტორიზებული მომხმარებლის გვერდზე გაეცნო 2025 წლის 28 ივლისს. შემოსავლების სამსახურში საჩივარი წარდგენილია გასაჩივრებისათვის კანონით დადგენილი ვადის დარღვევით - 2026 წლის 22 იანვარს.

მომჩივანს არ წარმოუდგენია რაიმე არგუმენტი/მტკიცებულება სადავო აქტების გასაჩივრების ვადის დარღვევასთან დაკავშირებით.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან დარღვეულია სადავო საგადასახადო მოთხოვნების გასაჩივრების კანონმდებლობით დადგენილი ვადები და მოცემულ შემთხვევაში არ იკვეთება აღნიშნული ვადების აღდგენის საფუძველი, საბჭოს მიაჩნია, რომ შემოსავლების სამსახურის 20.02.2026 წლის №3930 ბრძანება საჩივრის საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის საფუძველზე განუხილველად დატოვების თაობაზე მართლზომიერია და არ არსებობს მისი გაუქმების საფუძველი.

 

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

 

1. საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი

1. შემოწმებით დადგენილი დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვის ოდენობა;

2. სალაროს ნაშთის კომპანიის დირექტორზე გაცემულ ხელფასად განხილვა;

3. საჩივრის განუხილველად დატოვება - დარღვეულია გასაჩივრების ვადა.

 

ფაქტობრივი გარემოებები

მომჩივნის საქმიანობაა სამშენებლო-სარემონტო სამუშაოების შესრულება. გადასახადის გადამხდელი სამშენებლო-სარემონტო მომსახურებას უწევს სხვადასხვა დამკვეთს, ძირითად შემთხვევაში გამოწერილია საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები, ხოლო რიგ შემთხვევაში ჩარიცხულია თანხები საბანკო ანგარიშებზე (დანიშნულებაში მითითებულია მომსახურების ღირებულება), რაზეც არ არის გამოწერილი შესაბამისი პირველადი სააღრიცხვო დოკუმენტები. შესამოწმებელ პერიოდში დღგ-ის დასაბეგრი ბრუნვის ოდენობაში გამოვლენილი სხვაობის თანხით გაიზარდა დღგ-ის 18% განაკვეთით დასაბეგრი ბრუნვა. მომჩივანს დაერიცხა დღგ და დაეკისრა ჯარიმა.

შემოწმების პროცესში ჩატარდა კომპანიის ფულადის სახსრების მოძრაობის ანალიზი. პირველადი სააღრიცხვო დოკუმენტების შესაბამისად მიღებული შემოსავლები ჩაითვალა მიღებულად სრულად, ხოლო დოკუმენტურად დადასტურებული ხარჯი და ბიუჯეტში გადახდები გამოაკლდა აღნიშნულ შემოსავალს. სხვაობა ჩაითვალა საწარმოს ანგარიშვალდებულ პირზე გაცემულ ხელფასად და დაიბეგრა გადახდის წყაროსთან საშემოსავლო გადასახადით. მომჩივანს ასევე დაეკისრა ჯარიმა.

 

გადაწყვეტილება

საბჭოს მიაჩნია, რომ მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, წარმოდგენილი საჩივარი ამ ნაწილში დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

დასაბუთება

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს; 158(1);159(1);163(1);164(1);275;101(1);154(1,2)301(ე));