გადაწყვეტილება 26828/2/2026

N 26828/2/2026

02 აპრილი 2026

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

 

მომჩივანი: შპს ----- (ს/ნ ----- )

მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი.

 

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ 20.03.2026 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება შპს ----- 05.03.2026 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის N 26828/2/2026).

 

დავის საგანი:

სანქციისაგან (ჯარიმა) გათავისუფლება საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე.

 

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:

1. აუდიტის დეპარტამენტის 19.12.2025 წლის N 007-370 საგადასახადო მოთხოვნა;

2. შემოსავლების სამსახურის 06.02.2026 წლის N 2553 ბრძანება.

 

დარიცხული თანხა: 68 494.16 ლარი.

მათ შორის:

გადასახადი - 38 311.95 ლარი;

დღგ - 1 667.95 ლარი;

საშემოსავლო გადასახადი - 36 644 ლარი;

ჯარიმა - 24 418.4 ლარი;

საურავი - 5 763.81 ლარი;.

 

ფაქტების აღწერა:

გადასახადის გადამხდელის საქმიანობაა საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი შენობების მშენებლობა.

აუდიტის დეპარტამენტის მიერ ჩატარდა კომპანიის საქმიანობის 01.01.2022 წლიდან 01.09.2025 წლამდე საანგარიშო პერიოდების კამერალური საგადასახადო შემოწმება. შემოწმების შედეგებზე შედგა 18.12.2025 წლის საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომლის მიხედვით, სადავო დარიცხვა გამოწვეულია შემდეგი გარემოებებით:

შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემის მონაცემების, გადასახადის გადამხდელის მიერ მიწოდებული ინფორმაციის (საბანკო ამონაწერები) მიხედვით, შესწავლილია კომპანიაში ფულადი სახსრების მოძრაობა. აღნიშნული ინფორმაციის ანალიზის შედეგად დადგინდა, რომ კომპანიაში რჩება განკარგვადი თანხები. შემოწმებისას გაანგარიშებულ შემოსავალსა და საწარმოს მიერ დოკუმენტურად დადასტურებულ ხარჯებს შორის სხვაობა (დღგ-ის ჩათვლით), რომელმაც შეადგინა 183 220 ლარი, ჩათვლილ იქნა ანგარიშვალდებულ პირზე გაცემულ ხელფასად. შესაბამისად, საგადასახადო კოდექსის 101-ე და 154-ე მუხლების შესაბამისად, გადამხდელს დაერიცხა გადასახადი და დაეკისრა ჯარიმა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის საფუძველზე.

კომპანიას არასწორად აქვს განსაზღვრული დღგ-ის ჩასათვლელი თანხა. შემოწმების მიერ, საგადასახადო კოდექსის 174-ე და 175-ე მუხლების შესაბამისად, განისაზღვრა გადასახადის გადამხდელის დღგ-ის ჩასათვლელი თანხის ოდენობა.

საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოიცა 19.12.2025 წლის N 27892 ბრძანება და N 007- 370 საგადასახადო მოთხოვნა. აღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნა გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში.

შემოსავლების სამსახურის 06.02.2026 წლის N 2553 ბრძანებით საჩივარი მე-2 სადავო საკითხის ნაწილში (დღგ-ის ჩასათვლელი თანხის განსაზღვრა) ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ხოლო დანარჩენ ნაწილში, მათ შორის დავების განხილვის საბჭოში არსებული დავის საგნის ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი:

დავების განხილვის საბჭოში არსებული დავის საგნის ნაწილში შემოსავლების სამსახურმა იხელმძღვანელა საგადასახადო კოდექსის 302-ე მუხლის მე-2 ნაწილით, 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილით, 269- ე მუხლის პირველი ნაწილით, 270-ე მუხლის პირველი ნაწილით, ამავე მუხლის მე-2 ნაწილით, 272-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 275-ე მუხლის პირველი, მე-2, 21 და 22 ნაწილებით, 291-ე მუხლის მიხედვით, 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილით.

შემოსავლების სამსახურმა განმარტა, რომ გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერება უკავშირდება მის მიერ დაშვებულ შეცდომას, გადამხდელი კეთილსინდისიერია იმ შემთხვევაში თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია მის მიერ დაშვებული შეცდომით (არცოდნით). კეთილსინდისიერება გულისხმობს პირის სუბიექტურ დამოკიდებულებას მის მიერ ჩადენილი ქმედებისადმი. პირი მოქმედებს საპატიებელი შეცდომის პირობებში ანუ მან არ იცოდა და არც შეიძლებოდა სცოდნოდა, რომ ჩადიოდა აკრძალულ ქმედებას (სამართალდარღვევას). საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის მიზანია საგადასახადო პასუხისმგებლობისგან გაათავისუფლოს პირი, რომელიც სამართლებრივი შეცდომის არეალში მოქმედებდა, რადგან სამართლებრივი შეცდომის დროს პირი არასწორად აფასებს ჩადენილი ქმედების სამართლებრივ არსს და ამ ქმედებით გამოწვეულ სამართლებრივ შედეგს.

შემოსავლების სამსახურმა მიუთითა სადავო საკითხთან დაკავშირებით შემოწმებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომლის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელს არასრულად ჰქონდა შესრულებული საგადასახადო ვალდებულებები, ამასთან, მომჩივანი ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, რომლითაც დადასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელი საგადასახადო ვალდებულებების არაჯეროვნად შესრულებისას მოქმედებდა სამართლებრივი შეცდომის არეალში. შესაბამისად, საგადასახადო შემოწმების შედეგად დარიცხული სანქციების მიმართ შემოსავლების სამსახურს მიზანშეწონილად არ მიაჩნია საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენება.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია:

შესამოწმებელი პერიოდის განმავლობაში საწარმო არ სარგებლობდა კვალიფიციური ბუღალტრის მომსახურებით, შესაბამისად არ ჰქონდა მოწესრიგებული აღრიცხვიანობა. რეალურად, კომპანიის მშენებლობის პროცესში უფრო მეტი ხარჯი აქვს გაწეული, ვიდრე ეს შემოსავლების სამსახურის ვებ გვერდზე არის ასახული. ეს არის საქონლის/მომსახურების შესყიდვები, რომელზედაც გარკვეული მიზეზების გამო არ აიტვირთა სასაქონლო ზედნადებები/ანგარიშ - ფაქტურები და არსებობს მხოლოდ ჩეკები, შეძენილ მომსახურებაზე არ გაფორმდა შესაბამისი პირველადი დოკუმენტები, ანგარიშსწორება კი განხორციელდა ნაღდი ფულით. (ასეთია მაგალითად მიწის გატანის სამუშაოებზე გაწეული ხარჯები, რომელიც გადახდილი იქნა მეწარმე სუბიექტზე ნაღდი ფული საერთო ჯამში 2000 ლარი, რაზედაც არ შედგა მიღება - ჩაბარების აქტი, ასევეა 2023 წლის განმავლობაში გადახდილი სატრანსპორტო მომსახურების ხარჯები, რაზედაც გადახდილი იქნა ნაღდი ფული 8000 ლარზე მეტი, საწვავის შეძენის ხარჯი, რომელზედაც არ არის გამოწერილი სპეც. ანგარიშ - ფაქტურები, სამშენებლო ნარჩენებისგან დასუფთავების ხარჯები და სხვა დოკუმენტურად დადასტურებული ხარჯები) აღნიშნული ხარჯები უკავშირდება კომპანიის ეკონომიკურ საქმიანობას და მისი გათვალისწინება არსებითად შეცვლიდა შემოწმებით განსაზღვრულ სურათს, კერძოდ კი შემოწმებით გაანგარიშებულ განკარგვად თანხებს. რომელმაც შეადგინა 183 220 ლარი და ჩათვლილ იქნა ანგარიშვალდებულ პირზე (დირექტორი ----- ( პ/ნ ----- )-ზე ხელფასის სახით განაცემად. თუ გავითვალისწინებთ 2020 წლის 14 იანვრის შემოსავლების სამსახურის უფროსის ბრძანებას - ცალკეულ შემთხვევებში პირის საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის შესახებ ბრძანების - დანართი 6-ის მითითებას, როდესაც ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე ხარჯის ფაქტობრივად გაწევის ნამდვილობა და ამ ხარჯის საჭიროება არ არის სადავო, ასეთ შემთხვევაში ეკონომიკურ საქმიანობასთან დაკავშირებულ ხარჯად უნდა დაკვალიფიცირდეს გადამხდელის მიერ გაცხადებული ხარჯის 75%. კვალიფიციური ბუღალტრის მომსახურების შემთხვევაში დაბეგვრას დაექვემდებარებოდა დოკუმენტურად დაუდასტურებელი ხარჯის 25%. შესაბამისად დარიცხვაც არსებითად შეიცვლებოდა.

ზემოთ აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით თვლის, რომ კომპანია მოქმედებდა საპატიებელი შეცდომის ფარგლებში, იმ რწმენით, რომ მისი ქმედება არ იყო მართლსაწინააღმდეგო. გასათვალისწინებელია ის ფაქტიც, რომ საგადასახადო სამართალდარღვევის გამოვლენის მომენტში და მიმდინარე პერიოდშიც გადასახადის გადამხდელს პირადი აღრიცხვის ბარათზე ერიცხება ზედმეტობა ხოლო საქმიანობის პერიოდში (2021 წლიდან 2025 წლის თებერვლის თვის ჩათვლით) ბიუჯეტში გადახდილი აქვს 182 445 ლარი. რაც იმაზე მიანიშნებს, რომ გადასახადის გადამხდელის მიზანი არ ყოფილა გადასახადის თავიდან აცილება. ის წარმოადგენს კეთილსინდისიერ გადასახადის გადამხდელს. „გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერება უკავშირდება მის მიერ დაშვებულ შეცდომას. გადამხდელი კეთილსინდისიერია იმ შემთხვევაში თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია მის მიერ დაშვებული შეცდომით (არცოდნით).

არსებული საგადასახადო კანონმდებლობის მიხედვით, კერძოდ კი საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის მიზანია საგადასახადო პასუხისმგებლობისგან გაათავისუფლოს პირი, რომელიც სამართლებრივი შეცდომის არეალში მოქმედებდა. "საგადასახადო ორგანოს/დავის განმხილველ ორგანოს ან სასამართლოს უფლება აქვს, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციისაგან, თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით. ფიქრობს, რომ ამ კონკრეტულ შემთხვევაში არსებობს სსკ-ის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობისგან გათავისუფლების საფუძვლები. იმედი აქვს დავის განმხილველი ორგანო გაითვალისწინებს თხოვნას და გაათავისუფლებს დაკისრებული სანქციისაგან.

შემოსავლების სამსახურმა ფორმალურად იმსჯელა პირის კეთილსინდისიერების საკითხზე და არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ ხშირ შემთხვევაში პირველადი დოკუმენტის (სასაქონლო ზედნადების) არქონა უკავშირდება კონტრაგენტებს არაკეთილსინდისიერ დამოკიდებულებას. გადამხდელმა შეიძინა საქონელი/მომსახურება, გადაიხადა საქონლის ღირებულება, რაც დასტურდება ჩეკებით, საგადახდო დავალებებით, მაგრამ საქონლის/მომწოდებლის მიერ არ მოხდა შესაბამისი დოკუმენტის ატვირთვა შემოსავლების სამსახურის ვებგვერდზე, რის შედეგად ხარჯის დოკუმენტური დადასტურება ვერ ხერხდება. სადავო არ არის ის გარემოება, ბაზრობის ტერიტორიებზე საქონლის შეძენის დროს ხშირია მსგავსი პრაქტიკა, რაც აზარალებს ბიზნესს. საგადასახადო შემოწმების დროს პირი ჯარიმდება, როგორც ამ კონკრეტულ შემთხვევაში. სწორედ ეს თანხები საერთო ჯამში 183 220 ლარი შემმოწმებლის მიერ დაბეგრილია საშემოსავლო გადასახადით. შემოსავლების სამსახურისთვის როგორც შემოწმების ეტაპზე, ასევე დავის განხილვის დროს ცნობილი იყო ყველა ის ფაქტობრივი გარემოება, თუმცა მხედველობაში არ მიიღო. გასათვალისწინებელია ის გარემოებაც რომ გადამხდელი დაკისრებული სანქციისგან გათავისუფლებას ითხოვს და არა დოკუმენტურად დაუდასტურებელი ხარჯის 75%-ის გათვალისწინებას.

სადავო გადაწყვეტილებებიდან არ იკვეთება, დავის განმხილველმა ორგანოებმა სრულყოფილად შეაფასეს თუ არა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება, კერძოდ, ის ფაქტი, რომ გადამხდელის მიმართ არსებობის პერიოდის განმავლობაში არ გამოვლენილა არც ერთი სამართალდარღვევა, თუ არ ჩავთვლით 2021 წლის ორ სამართალდარღვევას რაც უკავშირდება საინფორმაციო ბარათის შევსებას. შესამოწმებელი პერიოდისთვის გადამხდელის ბარათზე არსებობდა ზედმეტობა. გადამხდელის მიერ დოკუმენტურად დაუდასტურებელი ხარჯები უკავშირდება მის ეკონომიკურ საქმიანობას, რაც სადავო არ არის შესაბამისად დავების განმხილველმა ორგანომ ხელახალი ადმინისტრაციული წარმოების შედეგად უნდა მიიღოს იმ სახის დამაბალანსებელი გადაწყვეტილება, რომ არ დაზარალდეს გადასახადის გადამხდელის მოქმედების შედეგად სახელმწიფო ბიუჯეტი, ხოლო გადასახადის გადამხდელს დაშვებული შეცდომის/უსწორობის გამო არ მოუწიოს გადასახადის ზედმეტად გადახდა, რის შემდეგაც, საქმის ფაქტობრივი გარემოებების ხელახალი შეფასებისა და გაანალიზების საფუძველზე, იქონიოს მსჯელობა კომპანიის მიმართ საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილით გათვალისწინებული საშეღავათო დანაწესის გავრცელების შესაძლებლობის შესახებ.

მოითხოვს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის დებულებათა გათვალისწინებით გაუქმდეს 2025 წლის 19 დეკემბრის შემოსავლების სამსახურის უფროსის N 27892 ბრძანების საფუძველზე შეფარდებული სანქცია.

 

დავების განხილვის საბჭო:

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად, დავის განმხილველ ორგანოს უფლება აქვს, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციისაგან, თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით.

საბჭოს მიაჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოებები არ იძლევა იმ ვარაუდის საფუძველს, რომ გადასახადის გადამხდელი კეთილსინდისიერად შეცდა, ან არ იყო მისთვის ცნობილი ისეთი გარემოება, რამაც მისი პასუხისმგებლობა გამოიწვია. მომჩივანი ვერ ამტკიცებს, რომ ჩადენილი სამართალდარღვევა გამოწვეულია არა მისი დაუდევრობით, არამედ საქმიანობისათვის დამახასიათებელი თანმდევი გულისხმიერების მიუხედავად.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილით საბჭოსთვის მინიჭებული უფლებამოსილების გამოყენების საფუძველი არ არსებობს.

 

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

 

1. საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (ქ. თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი N 64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი:

სანქციისაგან (ჯარიმა) გათავისუფლება საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე.

 

ფაქტობრივი გარემოებები:

კომპანიის შემოწმებით დადგინდა, რომ შემოსავლებსა და დადასტურებულ ხარჯებს შორის სხვაობა ჩაითვალა ხელფასად, რის შედეგადაც მომჩივანს დაერიცხა გადასახდელი თანხა და ჯარიმა. ასევე აღმოჩნდა, რომ დაკორექტირდა დღგ რომელიც არასწორად იყო განსაზღვრული. კომპანიამ გაასაჩივრა გადაწყვეტილება, სადაც ერთი ნაწილი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ხოლო დანარჩენ ნაწილზე უარი ეთქვა, რის შემდეგაც დავა გაგრძელდა შემდეგ ინსტანციაში.

 

გადაწყვეტილება:

საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

დასაბუთება:

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს: 275; 101; 154;269 (7);.