გადაწყვეტილება №26708/2/2026

№26708/2/2026

07 აპრილი 2026

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

 

მომჩივანი: შპს „-------“ (ს/ნ „-------“)

მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი

 

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ,12.03.2026 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება შპს „-------“-ის 24.02.2026 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის №26708/2/2026).

 

დავის საგანი:

1. საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდით;

2. დაკისრებული სანქციებისგან გათავისუფლება საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე.

 

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:

1. აუდიტის დეპარტამენტის 29.12.2025 წლის №041-102 საგადასახადო მოთხოვნა;

2. შემოსავლების სამსახურის 13.02.2026 წლის №3231 ბრძანება.

 

დარიცხული თანხა: 169 373,69 ლარი.

მათ შორის:

გადასახადი - 103 600,94

დღგ - 42 738,64

საშემოსავლო გადასახადი - 60 862,3

ჯარიმა - 43 911,5

საურავი - 21 861,25

 

პროცედურული გარემოებები

გადასახადის გადამხდელის ეკონომიკური საქმიანობის სფეროს წარმოადგენს წვრილმანი საყოფაცხოვრებო საქონლით ვაჭრობა. საქონლის ძირითადი ნაწილის შეძენა ხდება იმპორტის გზით.

აუდიტის დეპარტამენტის 26.12.2025 წლის საგადასახადო შემოწმების აქტით შემოწმებულია მომჩივნის საქმიანობის 1.01.2022 წლიდან 1.06.2025 წლამდე საანგარიშო პერიოდი. შემოწმების აქტის საფუძველზე გადასახადის გადამხდელს წარედგინა აუდიტის დეპარტამენტის 29.12.2025 წლის №041-102 საგადასახადო მოთხოვნა, რაც გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში.

შემოსავლების სამსახურის 13.02.2026 წლის №3231 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

სადავო საკითხები:

1. საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდით

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები

გადასახადის გადამხდელს შესამოწმებელი პერიოდის ბოლოსთვის უფიქსირდებოდა სმფ-ის ნაშთი 695 665 ლარის ოდენობით. მარაგის ნაშთის კონტროლის მიზნით საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 9.06.2025 წლის №11779 ბრძანებით ჩატარდა გადასახადის გადამხდელის სასაქონლომატერიალური ფასეულობების ნაშთის ფაქტობრივი აღრიცხვა. შემოწმების პროცესში გადასახადის გადამხდელის მიერ წარმოდგენილი საბუღალტრო პროგრამა იმგვარადაა ნაწარმოები, რომ არ არის შესაძლებელი სრულყოფილი კონტროლის განხორციელება სამეურნეო ოპერაციის დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე. კერძოდ, დოკუმენტური რეალიზაციის ჩამოწერას გადასახადის გადამხდელი ახდენს რეალიზაციის თარიღისათვის, ხოლო საცალოდ რეალიზებული სასაქონლო მატერიალური ფასეულობების ჩამოწერას თვეში ერთხელ ჯამურად. ასევე, გადასახადის გადამხდელს გააჩნია საერთო დასახელების მქონე სხვადასხვა ტიპის საქონელი (მაგ.: სუვენირი, ხელოვნური ყვავილი და ა.შ), რომლის შეძენის და რეალიზაციის დოკუმენტების ერთმანეთთან დაკავშირება ვერ ხერხდება, მ.შ. ინვენტარიზაციის მასალებში. შესაბამისად, საგადასახადო ვალდებულებები განისაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით. კერძოდ, შესამოწმებელ პერიოდში პირის საცალოდ რეალიზებული საქონლის თვითღირებულებაზე გავრცელდა მსგავსი საქმიანობის მქონე პირების აუდირებული ფასნამატი საქონლის კატეგორიების მიხედვით.

შედეგად, საწარმოს საგადასახადო კოდექსის 159-ე, 160-ე, 163-ე და 164-ე მუხლების შესაბამისად დაერიცხა დღგ და დაეკისრა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით გათვალისწინებული ჯარიმა.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, 49-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტზე, 61-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, 158-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, 163-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, 164-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტზე, 101-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე, ფაქტობრივ გარემოებებზე და მიიჩნია, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, წარმოდგენილი საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

აღნიშნული დარიცხვა ეწინააღმდეგება საგადასახადო ორგანოში არსებულ ერთგვაროვან პრაქტიკას, რომლის თანახმად თუ არსებობს დოკუმენტალური ფასნამატი და იგი მთლიანი ბრუნვის 2% აღემატება, შემმოწმებელმა უნდა იხელმძღვანელოს საწარმოს დოკუმენტალური ფასნამატით. დოკუმენტალური ფასნამტი მთლიანი ბრუნვის 2%-ს ბევრად აღემატება და მისი იდენტიფიცირება ძალიან მარტივად არის შესაძლებელი, ვინაიდან საბუღალტრო პროგრამაში ,,orisi“ არის კოდების მიხედვით ჩაშლილი რეალიზებული პროდუქცია, კერძოდ, ყოველი იმპორტისას თითოეულ საქონელს მიენიჭება უნიკალური კოდი, რომელიც ფიქსირდება, ასევე, მისი რეალიზაციისას და აღნიშნულის მიხედვით ხდება საქონლის ჩამოწერა. ასეთი პრინციპი მოქმედებს, როგორც საცალო რეალიზაციის დროს, ასევე, დოკუმენტალური რეალიზაციის დროს. შესაბამისად, რეალიზებული საქონლის იდენტიფიცირება, როგორც საცალო რეალიზაციისას, ასევე დოკუმენტალური რეალიზაციის დროს საბუღალტრო პროგრამის მიხედვით უმარტივესად ხდება.

სამწუხაროდ, აღნიშნულ საკითხზე შემოსავლების სამსახური საერთოდ არ მსჯელობს და შესაბამისად, ეწინააღმდეგება მის მიერვე დამკვიდრებულ პრაქტიკას. შემოწმების პერიოდში წარადგინა ახსნა-განმარტება და დაურთო orisis სრულყოფილი პროგრამა და სიტყვიერდაც დაუწერა, რომ კომპანიის ფასნამატი 2022 წელს საცალო და დოკუმენტალური იყო 38%, 2023 წელს ფასნამატი საცალო იყო - 45%, ხოლო დოკუმენტალური 41%, 2025 წლის ინვენტარიზაციის პერიოდისათვის საცალო არის 49%, ხოლო დოკუმენტალური 47%.

ჩატარებული ინვენტარიზაციის დროს დაფიქსირებული ფასები და საწარმოს ფასნამატი სრულ შესაბამისობაში არის კომპანიის დეკლარირებულ/პროგრამულ მონაცემებთან. შესაბამისად, შემმოწმებელ ჰქონდა როგორც დოკუმენტალური ფასნამატი, ასევე ინვენტარიზაციით დადგენილი ფასნამატი.

დღგ-ს ბრუნვის ზრდა ასევე გამოწვეულია შემმოწმებლის მიერ არასწორად დაჯგუფებული საქონლით. კერძოდ, იქიდან გამომდინარე რომ ამა თუ იმ საქონლის თვითღირებულება განსხვავებულია თითო ჯგუფში შეიძლება იყოს როგორც 10 თეთრიანი ასევე 3-5 ლარინი საქონელი აღნიშნულ მთლიან ჯგუფზე საშუალო ფასნამატის გავრცელება არასწორია შემმოწმებლის მხრიდან. აღნიშნული წვრილმანი საქონლის რაოდენობა ძალიან ბევრია და საშუალო ფასნამატი ძალიან დიდ სხვაობას იძლევა.

საშემოსავლო გადასახადი დარიცხულია არასწორი პრინციპით, ვინაიდან შემმოწმებელმა არ ააწყო ფულის მოძრაობა/სალარო და თავისივე გავრცელებული ფასნამატი პირდაპირ გაავრცელა საცალო რეალიზებულ საქონლის თვითღირებულებაზე. შესაბამისად, საშემოსავლო გადასახადი (დირექტორზე გაცემული ხელფასი) ფულის მოძრაობით არ დაუანგარიშებია. პირდაპირ ხელფასად ჩათვლილია დღგ-ს დადგე ილ ბრუნვას მინუს დეკლარირებული ბრუნვა. რაც არასწორია, შემოწმებით დადგენილ ბრუნვას (ფულის ნაშთის დადგენის მიზნებისათვის) შემმოწმებელს აუცილებლად უნდა გამოეკლო ყველანაირი ხარჯი, რაც არის დაკავშირებული საწარმოს ეკონომიკურ საქმიანობასთან (იხ. დანართი). ბუნებრივია ხარჯების გაანგარიშების გარეშე სხვაობის თანხას პირდაპირ ხელფასად არავინ ბეგრავს. შემმოწმებელს ფულის ნაშთი უნდა დაედგინა საწარმოს მიერ მიღებული შემოსავალი მინუს ყველა დოკუმენტალურად დადასტურებული ხარჯი მათ შორის ბანკის სესხის პროცენტის გადახდები, საბაჟო და ადგილობრივი ხარჯი.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, პირის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვროს არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით (აქტივების სიდიდის, საოპერაციო შემოსავლებისა და ხარჯების, პირის შესახებ ინფორმაციის მისი საქმიანობის სხვა საგადასახადო პერიოდთან ან სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელის შესახებ მონაცემების შედარების, აგრეთვე სხვა მსგავსი ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე) თუ პირს არ აქვს სააღრიცხვო დოკუმენტაცია ან სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის დადგენა.

საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს სამეურნეო ოპერაციის ფორმისა და შინაარსის გათვალისწინებით შეცვალოს მისი კვალიფიკაცია, თუ ოპერაციის ფორმა არ შეესაბამება მის შინაარსს.

საგადასახადო კოდექსის 158-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ით დასაბეგრ პირად (შემდგომ - დასაბეგრი პირი) განიხილება ნებისმიერი პირი, რომელიც ნებისმიერ ადგილზე დამოუკიდებლად ახორციელებს ნებისმიერი სახის ეკონომიკურ საქმიანობას, მიუხედავად ამ საქმიანობის მიზნისა და შედეგისა.

საგადასახადო კოდექსის 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციაა, დასაბეგრი პირის მიერ საქართველოს ტერიტორიაზე ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში ანაზღაურების სანაცვლოდ საქონლის მიწოდება.

საგადასახადო კოდექსის 163-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის დღგ-ით დაბეგვრა ხორციელდება საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის მომენტში, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. თუ თანხა სრულად ან ნაწილობრივ ანაზღაურებულია საქონლის მიწოდებამდე/მომსახურების გაწევამდე, ანაზღაურებული თანხის შესაბამისი დღგ-ის გადახდა ხორციელდება ანაზღაურების თანხის გადახდის საანგარიშო პერიოდის მიხედვით, გარდა ამ მუხლის მე-5 და მე-9 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა.

საგადასახადო კოდექსის 164-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, დღგ-ით დასაბეგრი თანხა არის საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის სანაცვლოდ მიღებული/მისაღები ანაზღაურება დღგ-ის გარეშე, საქონლის/მომსახურების ფასთან პირდაპირ დაკავშირებული სუბსიდიის ჩათვლით. აღნიშნული დებულება გამოიყენება საქონლის/მომსახურების გაცვლის ოპერაციის (ბარტერული ოპერაციის) შემთხვევაშიც.

საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის პირველ ნაწილის თანახმად, ხელფასის სახით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება ფიზიკური პირის მიერ დაქირავებით მუშაობის შედეგად მიღებული ნებისმიერი საზღაური ან სარგებელი, მათ შორის, წინა სამუშაო ადგილიდან პენსიის ან სხვა სახით მიღებული შემოსავალი, ან შემოსავალი მომავალი სამუშაო ადგილიდან.

საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის, მე-2 ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტების და მე-3 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავება ევალება საგადასახადო აგენტს, რომელიც არის იურიდიული პირი, საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, რომელიც დაქირავებულს უხდის ხელფასს. გადასახადის დაკავებისა და ბიუჯეტში მისი გადარიცხვისათვის პასუხისმგებლობა ეკისრება შემოსავლის გადამხდელს. გადასახადის თანხის დაუკავებლობის შემთხვევაში შემოსავლის გადამხდელი ვალდებულია ბიუჯეტში შეიტანოს დაუკავებელი გადასახადის თანხა ფაქტობრივად გადახდილი ანაზღაურების შესაბამისად და მასთან დაკავშირებული სანქციები. პირი, რომელიც ამ მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად გადახდის წყაროსთან აკავებს გადასახადს, ვალდებულია ბიუჯეტში გადარიცხოს გადასახადი პირისათვის თანხის გადახდისთანავე, ხოლო განაცემის არაფულადი ფორმით განხორციელების შემთხვევაში - შესაბამისი თვის ბოლო რიცხვში.

„ცალკეულ შემთხვევებში პირის საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრის მიზნით მეთოდური მითითებების დამტკიცების თაობაზე“ შემოსავლების სამსახურის უფროსის 8.07.2019 წლის №22708 ბრძანებაში ცვლილების შეტანის შესახებ, შემოსავლების სამსახურის უფროსის 3.10.2023 წლის №24392 ბრძანების დანართი №10-ის მე-3 პუნქტის და მე-4 პუნქტის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტების მიხედვით:

3. ფასნამატები გამოიყენება შემდეგი რიგითობით:

ა) პირველი - „დოკუმენტური ფასნამატი“;

ბ) მეორე - „მიმდინარე კონტროლის ფასნამატი“;

გ) მესამე - „სხვა შემოწმების ფასნამატი“;

დ) მეოთხე - „მესამე პირების ფასნამატი“;

ე) მეხუთე - „სხვა ფასნამატი“.

4. ყოველი მომდევნო ფასნამატი გამოიყენება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ წინა ფასნამატის თაობაზე არ მოიპოვება სათანადო ინფორმაცია ან/და ვერ კმაყოფილდება შესაბამისი ფასნამატის დადგენილად მიჩნევის პირობა. ამასთან:

ა) თუ კონკრეტულ წელზე და ჯგუფზე ვერ დგინდება დოკუმენტური ფასნამატი, გამოიყენება ამავე სახეობის ჯგუფზე დადგენილი დოკუმენტური ფასნამატი, რომელიც დადგინდა განსახილველი წლის უახლოესი სამი წლიდან ერთ-ერთ უახლოეს წელს;

ბ) ამ მუხლის მე-4 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევაში, თუ დოკუმენტური ფასნამატი დადგინდა, როგორც განსახილველი წლის წინა წელს, ისე მის მომდევნო წელს, გამოიყენება ამ მომიჯნავე წლების ფასნამატების საშუალო მონაცემი.

საბჭოს სხდომაზე საჩივრის ზეპირი განხილვისას მომჩივნის წარმომადგენელმა განმარტა, რომ გაშიფრულია დოკუმენტურად რეალიზებული საქონლის საკმაოდ დიდი წილი და გამოყვანილია დოკუმენტური ფასნამატი. შესაბამისად, ითხოვს დოკუმენტური ფასნამატის გავრცელებას, ნაცვლად აუდირებული ფასნამატისა.

საბჭოს სხდომაზე აუდიტის დეპარტამენტის წარმომადგენელმა განმარტა, რომ გადასახადის გადამხდელის წარმომადგენელმა შემოწმების პროცესში წარმოადგინა საბუღალტრო პროგრამა, რომელიც იყო იმგვარად ნაწარმოები, რომ არ იყო შესაძლებელი სრულყოფილი კონტროლის განხორციელება სამეურნეო ოპერაციის დაწყება, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე. შესამოწმებელ პერიოდში პირის საცალოდ რეალიზებული საქონლის თვითღირებულებაზე გავრცელდა აუდირებული ფასნამატი საქონლის კატეგორიების მიხედვით. ამასთან, მომჩივანს გააჩნია დოკუმენტური რეალიზაცია და შესაბამისად, გაშიფრული აქვს დოკუმენტური ფასნამატი კატეგორიების მიხედვით. დოკუმენტური რეალიზაციის წილი მთლიან ბრუნვაში შეადგენს 8-9%-ს. შესაბამისად, აუდიტის დეპარტამენტის მიერ დოკუმენტური ფასნამატი გაანგარიშებულია.

საბჭო ყურადღებას ამახვილებს დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომ აუდიტის დეპარტამენტის მიერ დოკუმენტური ფასნამატი გაანგარიშებულია. აღნიშნულის გათვალისწინებით, საბჭო მიიჩნევს, რომ ამ ნაწილში აუდიტის დეპარტამენტს უნდა დაევალოს, ზემოხსენებული მეთოდური მითითების შესაბამისად, შეისწავლოს საცალოდ რეალიზებული საქონლის თვითღირებულებაზე დოკუმენტური ფასნამატის გავრცელების მიზანშეწონილობის საკითხი და სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, განახორციელოს მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებების კორექტირება (შემცირება).

 

2. დაკისრებული სანქციებისგან გათავისუფლება საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები

აუდიტის დეპარტამენტის 29.12.2025 წლის №041-102 საგადასახადო მოთხოვნის საფუძველზე, მომჩივანს დაეკისრა: ჯარიმა -43 911,5 ლარი, საურავი - 21 861,25 ლარი.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 302-ე მუხლის მე-2 და მე-6 ნაწილებზე, 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე, 269-ე მუხლის პირველ და მე-7 ნაწილებზე, 270-ე მუხლის პირველ და მეორე ნაწილებზე, 272-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 275-ე მუხლზე, ფაქტობრივ გარემოებებზე და მიზანშეწონილად არ მიაჩნია საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენება.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

მომჩივანი ითხოვს, რომ საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე გათავისუფლდეს სანქციებისგან.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 270-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, საგადასახადო სანქცია არის პასუხისმგებლობის ზომა ჩადენილი საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის. საგადასახადო სანქცია გამოიყენება გაფრთხილების, საურავის, ფულადი ჯარიმის, სამართალდარღვევის საქონლის ან/და სატრანსპორტო საშუალების უსასყიდლოდ ჩამორთმევის სახით, ამ კოდექსით გათვალისწინებულ შემთხვევებში.

საგადასახადო კოდექსის 272-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საურავი არის საგადასახადო სანქცია, რომელიც პირს ეკისრება საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში გადასახადის გადასახდელი თანხის გადაუხდელობისათვის.

საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის პირველი - 22 ნაწილების თანახმად:

1. პირის მიერ საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის თანხის შემცირება, თუ იგი გამოწვეულია საგადასახადო კონტროლის განმახორციელებელი ორგანოს მიერ პირის საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის მომენტის (პერიოდის) შეცვლით, − იწვევს პირის დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 10 პროცენტის ოდენობით.

2. საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის თანხის შემცირება, გარდა ამ მუხლის პირველი, 21 და 22 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა, − იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 50 პროცენტის ოდენობით.

2 1 . საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის შემცირება, თუ შემცირებული გადასახადის თანხა ამ დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში აღნიშნული გადასახადის თანხის 5 პროცენტს არ აღემატება, − იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 10 პროცენტის ოდენობით.

2 2 . საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის შემცირება, თუ შემცირებული გადასახადის თანხა ამ დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში აღნიშნული გადასახადის თანხის 5 პროცენტზე მეტია და 20 პროცენტს არ აღემატება, − იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 25 პროცენტის ოდენობით.

საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის პირველი და მე-7 ნაწილების თანახმად, საგადასახადო სამართალდარღვევად ითვლება პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება (მოქმედება ან უმოქმედობა), რომლისთვისაც ამ კოდექსით გათვალისწინებულია პასუხისმგებლობა. საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის პირს პასუხისმგებლობა შეიძლება დაეკისროს მხოლოდ ამ კოდექსით დადგენილი საფუძვლითა და წესით. დავის განმხილველ ორგანოს უფლება აქვს, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციისაგან, თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით.

საბჭო აღნიშნავს, რომ მომჩივანი ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, რომლითაც დადასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელი საგადასახადო ვალდებულებების არაჯეროვნად შესრულებისას მოქმედებდა სამართლებრივი შეცდომის არეალში. შესაბამისად, არ არსებობს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გათვალისწინებით, მომჩივნის სანქციებისგან გათავისუფლების საფუძველი.

 

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

 

1. საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. ნაწილობრივ გაუქმდეს შემოსავლების სამსახურის 13.02.2026 წლის №3231 ბრძანება;

3. აუდიტის დეპარტამენტს დაევალოს, შეისწავლოს საცალოდ რეალიზებული საქონლის თვითღირებულებაზე დოკუმენტური ფასნამატის გავრცელების მიზანშეწონილობის საკითხი და სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, მოახდინოს მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებების კორექტირება (შემცირება) და შედეგების ასახვა გადასახადის გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე;

4. დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

5. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი

1.მომჩივანი მიიჩნევს,რომ საშემოსავლო გადასახადი დარიცხულია არასწორი პრინციპით

2.მომჩივანი ითხოვს, რომ სსკ-ის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე გათავისუფლდეს სანქციებისგან.

 

ფაქტობრივი გარემოებები

1.გადამხდელს შესამოწმებელი პერიოდის ბოლოსთვის უფიქსირდებოდა სმფ-ის ნაშთი.საგადასახადო ვალდებულებები განისაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით. კერძოდ, შესამოწმებელ პერიოდში პირის საცალოდ რეალიზებული საქონლის თვითღირებულებაზე გავრცელდა მსგავსი საქმიანობის მქონე პირების აუდირებული ფასნამატი საქონლის კატეგორიების მიხედვით. შედეგად, საწარმოს სსკ-ის 159-ე, 160-ე, 163-ე და 164-ე მუხლების შესაბამისად დაერიცხა დღგ და დაეკისრა ჯარიმა.

2.აუდიტის დეპარტამენტის საგადასახადო მოთხოვნის საფუძველზე, მომჩივანს დაეკისრა: ჯარიმა,საურავი.

 

გადაწყვეტილება

1.საბჭო მიიჩნევს, რომ ამ ნაწილში აუდიტის დეპარტამენტს უნდა დაევალოს, ზემოხსენებული მეთოდური მითითების შესაბამისად, შეისწავლოს საცალოდ რეალიზებული საქონლის თვითღირებულებაზე დოკუმენტური ფასნამატის გავრცელების მიზანშეწონილობის საკითხი და სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, განახორციელოს მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებების კორექტირება.

2.საბჭო აღნიშნავს, რომ არ არსებობს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გათვალისწინებით, მომჩივნის სანქციებისგან გათავისუფლების საფუძველი.

 

დასაბუთება

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს :

73(5,9),101,154.