გადაწყვეტილება № 26815/2/2026

№ 26815/2/2026

24 მარტი 2026

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

 

მომჩივანი: „------“ (ს/ნ -----)

მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი

 

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ, 13.03.2026 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება ------ის 4.03.2026 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის №26815/2/2026).

 

დავის საგანი:

შემოწმების შედეგად დადგენილი მოგების მარჟის რეალიზებულ ავტომანქანებზე გავრცელების შედეგად განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადი.

 

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:

1. აუდიტის დეპარტამენტის 3.11.2025 წლის №024-88 საგადასახადო მოთხოვნა;

2. შემოსავლების სამსახურის 27.02.2026 წლის №4516 ბრძანება.

 

დარიცხული თანხა: 62 659.55 ლარი.

მათ შორის:

საშემოსავლო გადასახადი - 41 528.96

ჯარიმა - 14 816.8

საურავი - 6 313.79

 

საშემოსავლო გადასახადი, რომლის გადახდის ვადა მოთხოვნის გამოცემის თარიღისათვის არ დამდგარა - 4 298.46 ლარი.

 

ფაქტების აღწერა

გადასახადის გადამხდელის საქმიანობაა ავტომანქანის შეძენა-რეალიზაცია.

აუდიტის დეპარტამენტის მიერ ჩატარდა გადასახადის გადამხდელის საქმიანობის თემატური კამერალური საგადასახადო შემოწმება, 2022 წლის 15 ოქტომბრიდან 2025 წლის პირველ ივლისამდე საანგარიშო პერიოდებში რეექსპორტის ოპერაციების შედეგად წარმოშობილი საგადასახადო ვალდებულებების შესრულების სისწორის განსაზღვრის მიზნით. შემოწმების შედეგები აისახა აუდიტის დეპარტამენტის 30.10.2025 წლის საგადასახადო შემოწმების აქტში, რომლის მიხედვით, დარიცხვა განპირობებულია შემდეგი გარემოებებით:

შემოწმების შედეგად დადგინდა, რომ მომჩივანს შესამოწმებელ პერიოდში შეძენილი და რეალიზებული აქვს ავტომანქანები, რომლებიც გაყვანილია რეექსპორტით. გადასახადის გადამხდელის მიერ შემოწმების პროცესში ვერ იქნა წარდგენილი სააღრიცხვო დოკუმენტაცია (ვერ მოხერხდა დაკავშირება), შესაბამისად, ვერ განხორციელდა დაბეგვრის ობიექტის დადგენა. აღნიშნულის გათვალისწინებით, პირის საგადასახადო ვალდებულებების დადგენის მიზნით საგადასახადო ორგანომ გამოიყენა საგადასახადო კოდექსის 49-ე და 73-ე მუხლები და საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით. შემოწმების ხელთ არსებული მსგავსი ოპერაციების მონაცემების შესწავლა-ანალიზის შედეგად დადგინდა რეალიზებული ავტომანქანების მოგების მარჟა, რომელიც გავრცელდა გადასახადის გადამხდელის მიერ რეალიზებულ ავტომანქანებზე და გაანგარიშდა მიღებული დასაბეგრი შემოსავალი, რომელიც დაიბეგრა საგადასახადო კოდექსის 81-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული 5%-იანი განაკვეთით. შედეგად, დაერიცხა გადასახადი და დაეკისრა ჯარიმა საგადასახადო კოდექსის 273-ე და 275-ე მუხლების მიხედვით.

შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის 3.11.2025 წლის №24220 ბრძანება და №----- საგადასახადო მოთხოვნა, რაც გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში.

შემოსავლების სამსახურის 27.02.2026 წლის №4516 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახურმა იხელმძღვანელა საგადასახადო კოდექსის შემოსავლების სამსახურმა იხელმძღვანელა საგადასახადო კოდექსის 302-ე მუხლის მე-2 და მე-6 ნაწილებით, 136-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილებით, 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით, 49-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტით, მე-8 მუხლის 22-ე ნაწილით, 61-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 79-ე მუხლით, მე-80 მუხლის პირველი ნაწილით, 81-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, მე-100 მუხლის პირველი ნაწილით, საგადასახადო კოდექსის 102-ე მუხლის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტებით, 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და ყურადღება გაამახვილა შემოწმების აქტით დადგენილ გარემოებებზე.

იმის გათვალისწინებით, რომ გადასახადის გადამხდელი არ თანამშრომლობდა შემოწმებასთან, შემოწმების პროცესში ვერ იქნა წარდგენილი სააღრიცხვო დოკუმენტაცია, შესაბამისად, შემოწმებისათვის შეუძლებელი იყო დაბეგვრის ობიექტის დადგენა, შემოსავლების სამსახური მიიჩნევს, რომ არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა, კერძოდ, გადასახადის გადამხდელის მიერ რეალიზებულ ავტომანქანებზე მსგავსი ოპერაციების მონაცემების შესწავლაანალიზის შედეგად დადგენილი რეალიზებული ავტომანქანების მოგების მარჟის გავრცელება და მიღებული დასაბეგრი შემოსავლის გაანგარიშება განხორციელდა მართლზომიერად.

ამასთან, შემოსავლების სამსახურმა აღნიშნა, რომ მომჩივანი საჩივრებში ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, თუ რა ნაწილში იქნა განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები არამართლზომიერად. ხოლო, დავის წარმოების პროცესში არ ყოფილა წარმოდგენილი რაიმე მტკიცებულებები, რომლებიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ გარემოებებს.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმებისა და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, საჩივრები დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

წარმოადგენს ----- მოქალაქე ფიზიკურ პირს, რომელსაც 2026 წლის 26 იანვრამდე არ გააჩნდა არც ქართული ნომერი და არც პირადი ვებგვერდი შემოსავლების სამსახურში. 2025 წლის განმავლობაში თურმე დაინიშნა საგადასახადო შემოწმება და მისგან მოთხოვნილ იქნა გარკვეული დოკუმენტაცია. გამომდინარე იქიდან, რომ არც ქართული ნომერი არ გააჩნდა და არც შემოსავლების სამსახურის ვებ გვერდი დაკავშირება ვერ მოხერხდა. შემოსავლების სამსახურმა კი გამოსცა შესაბამისი სამართლებრივი აქტები და არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით დამატებით დაარიცხა გადასახადები. აღნიშნული საკითხის შესახებ ცნობილი გახდა 2026 წლის 26 იანვარს. მაშინ, როდესაც კონკრეტული საბაჟო ოპერაციის განხორციელების მიზნით მიმართა შემოსავლების სამსახურს, სადაც განუმარტეს, რომ მის მიმართ მიმდინარეობდა გარკვეული საგადასახადო საქმის წარმოება. კომპეტენტურ პირებთან კონსულტაციის შემდეგ დაუყოვნებლივ, იმავე დღეს აიღო ქართული ნომერი და შემოსავლების სამსახურის ვებგვერდზე გახსნა პირადი გვერდი. ჩაიბარა ყველა დოკუმენტი, რომლის მიხედვითაც დამატებით დაერიცხა გადასახადი და დაუყოვნებლივ 2026 წლის 27 იანვარს შემოსავლების სამსახურში წარადგინა საჩივარი, რომლის მიხედვითაც მოითხოვა საკითხში გარკვევა და დამატებით დარიცხული გადასახადების გაუქმება. მანამ, სანამ საჩივრის განხილვა მოხდებოდა კომუნიკატორის საშუალებით და შემოსავლების სამსახურის ცხელ ხაზზე დარეკვით მოახდინა შემმოწმებელთან დაკავშირება და მოახსენა, რომ როგორც კი ცნობილი გახდა შემოწმების შესახებ, მაშინვე დაიწყო საკითხზე რეაგირება. ამასობაში, საჩივრის განხილვამდე დაემატა ახალი გარემოება, რომლის მიხედვითაც შემოსავლების სამსახურმა ჩათვალა, რომ საჩივრის წარდგენა დაგვიანებული ჰქონდა. აქედან გამომდინარე, საბოლოო ჯამში წარდგენილი საჩივარი ორ ძირითად საკითხს მოიცავდა: 1) გასაჩივრების ვადის აღდგენა და 2) დამატებით დარიცხული თანხების გაუქმება. სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2026 წლის 27 თებერვლის N4516 ბრძანების საფუძველზე შემოსავლების სამსახურმა მიიღო გადაწყვეტილება, რის საფუძველზეც გასაჩივრების ვადის გაშვება ჩათვალა საპატიოდ და აღადგინა იგი. ხოლო, რაც შეეხება დამატებით დარიცხულ თანხებს, იგი უცვლელად დატოვა. დამატებით დარიცხული გადასახადების ძალაში დატოვების საფუძვლად ორ ასპექტს გაუსვა ხაზი, რომ თურმე შემოწმების პროცესში გადასახადის გადამხდელი შემოწმებასთან არ თანამშრომლობდა და არ წარადგინა დოკუმენტაცია და ასევე, შემოსავლების სამსახურმა აღნიშნა, რომ მომჩივანი საჩივარში ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებს, რის საფუძველზეც განსაზღვრულ იქნა არამართლზომიერი საგადასახადო ვალდებულება.

მიაჩნია, რომ ისევ ძველ გარემოებაზე ხაზგასმა, რომ თავის დროზე არ ითანამშრომლა შემოწმებასთან უსაფუძვლოა. პირველ რიგში უნდა მიეცეს სწორი შეფასება, რომ წარსულში კი არ ითანამშრომლა, არამედ ვერ ითანამშრომლა, რადგანაც შემოწმების დანიშვნის შესახებ წარმოდგენა არ ჰქონდა. ხოლო, როგორც კი მისთვის შემოწმების შესახებ ცნობილი გახდა, იმ წუთიდანვე დაიწყო შემმოწმებლის ძიება. დაუკავშირდა კიდეც და განაცხადა მზაობა თანამშრომლობასთან დაკავშირებით, პარალელურად წარადგინა პოზიცია შემოსავლების სამსახურში. ასევე, უსაფუძვლოა საუბარი იმაზე, რომ დამატებით დოკუმენტაცია არ წარადგინა და ასევე არ განსაზღვრა ფაქტობრივი გარემოებები დამატებით დარიცხული თანხების მოხსნასთან დაკავშირებით. სამწუხაროდ, დავის განხილვა ჩატარდა მისი მონაწილეობის გარეშე, არ იქნა მიღებული გადაწყვეტილება თუნდაც გადაანგარიშებასთან დაკავშირებით და არ დაევალა კონკრეტული დოკუმენტაციის წარდგენა. ასევე, დეტალურად ჰქონდა აღწერილი საჩივარში საქმიანობის შესახებ და გაუგებარია, სხვა რა ფაქტობრივი გარემოებები უნდა მიეთითებინა საჩივარში, რათა უსაფუძვლოდ დარიცხული გადასახადები გაუქმებულიყო. 2026 წლის 27 იანვრის საჩივარში განმარტავდა და აქაც განმარტავს, რომ საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი საშემოსავლო გადასახადის გადახდა საქართველოს ტერიტორიაზე არ ეკუთვნის, რადგანაც საქართველოს ტერიტორიაზე შემოსავალი არ მიუღია. საქართველოს ტერიტორიაზე არ ყიდულობს და არ ყიდის არაფერს. ავტომანქანებს ყიდულობს აშშ-ის ტერიტორიაზე, ჩამოყავს ---- პორტში და საქართველოს ტერიტორიის გავლით მიყავს ------. ანუ, როგორც სხვა არაერთი საერთაშორისო ტვირთის შემთხვევაში, საქართველოს ტერიტორიას იყენებს მხოლოდ ტრანზიტული მიზნებისთვის. გააჩნია აშშ-ის ტერიტორიაზე ავტომანქანის შესყიდვის დოკუმენტი და ასევე, საქართველოს ტერიტორიიდან შესაბამისი ავტომანქანის გაყვანის დოკუმენტიც. არც შესყიდვის დოკუმენტს აქვს კავშირი საქართველოს ტერიტორიასთან და არც საქართველოს ტერიტორიაზე არ გაუყიდია საქონელი. პარალელურად კი არის არარეზიდენტი ფიზიკური პირი, რომელიც ეკონომიკურ საქმიანობას საქართველოს ტერიტორიაზე არ ახორციელებს. მის ინტერესებში შედიოდა და შედის, რომ წარმოადგინოს შესაბამისი დოკუმენტები და რომ სცოდნოდა დანიშნული საგადასახადო შემოწმების შესახებ, პირველ რიგში თავად იქნებოდა მოტივირებული, რომ შემმოწმებელი მის გარშემო არსებულ ვითარებაში ობიექტურად გარკვეულიყო.

მხოლოდ ის ფაქტი, რომ სამწუხაროდ შემმოწმებელსა და მას შორის კომუნიკაცია ვერ შედგა, ვერ იქნება დამატებით დარიცხული გადასახადის ძალაში დატოვების საფუძველი, ისეთ პირობებში როდესაც საქართველოს ტერიტორიაზე შემოსავალი არ მიუღია.

ყოველივე ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე, არ ეთანხმება და სადავო აქტს. ითხოვს, რომ საკითხი პირველადი დოკუმენტების დონეზე იქნას შესწავლილი და მიეცეს საშუალება, რომ ითანამშრომლოს შემმოწმებელთან. ითხოვს დამატებით დარიცხული გადასახადების გადაანგარიშებას და გაუქმებას, რადგანაც პირველადი დოკუმენტების წარდგენის შემთხვევაში შემმოწმებელი დარწმუნდება, რომ საქართველოს ტერიტორიაზე შემოსავალი არ მიუღია. ასევე, ითხოვს, რომ ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოზე, საკითხის განხილვაში მიიღოს მონაწილეობა.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილების მიხედვით:

1. გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სწორად და დროულად აღრიცხოს შემოსავლები და ხარჯები დოკუმენტურად დადასტურებულ მონაცემთა საფუძველზე, ამ თავით გათვალისწინებული მეთოდების გამოყენებით და მიაკუთვნოს იმ საანგარიშო პერიოდს, რომელშიც მოხდა მათი მიღება და გაწევა.

3. გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.

საგადასახადო კოდექსის 49-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, ამ კოდექსის დებულებათა გათვალისწინებით საგადასახადო ორგანოებს თავიანთი კომპეტენციის ფარგლებში და საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით უფლება აქვთ დამოუკიდებლად განსაზღვრონ გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულების მოცულობა საგადასახადო ორგანოში არსებული ინფორმაციით (მათ შორის, გადასახადის გადამხდელის დანახარჯების შესახებ) ან შედარების მეთოდით – სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელების შესახებ ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე, თუ გადასახადის გადამხდელი არ წარადგენს საგადასახადო კონტროლის განსახორციელებლად საჭირო სააღრიცხვო დოკუმენტაციას ან დადგენილი წესის დარღვევით აწარმოებს ბუღალტერიას, აგრეთვე ამ კოდექსით გათვალისწინებულ სხვა შემთხვევებში.

საგადასახადო კოდექსის 61-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილია პირს დაარიცხოს გადასახადი თავის ხელთ არსებული ინფორმაციის საფუძველზე, თუ პირი მას არ წარუდგენს გადასახადის დასარიცხად საჭირო ინფორმაციას.

საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, პირის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვროს არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით (აქტივების სიდიდის, საოპერაციო შემოსავლებისა და ხარჯების, პირის შესახებ ინფორმაციის მისი საქმიანობის სხვა საგადასახადო პერიოდთან ან სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელის შესახებ მონაცემების შედარების, აგრეთვე სხვა მსგავსი ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე), თუ პირს არ აქვს სააღრიცხვო დოკუმენტაცია ან სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის დადგენა.

საგადასახადო კოდექსის 79-ე მუხლის თანახმად, საშემოსავლო გადასახადის გადამხდელია:

ა) რეზიდენტი ფიზიკური პირი;

ბ) არარეზიდენტი ფიზიკური პირი, რომელიც შემოსავალს იღებს საქართველოში არსებული წყაროდან.

საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, რეზიდენტი ფიზიკური პირის საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრის ობიექტია დასაბეგრი შემოსავალი, რომელიც განისაზღვრება, როგორც სხვაობა კალენდარული წლის განმავლობაში მიღებულ ერთობლივ შემოსავალსა და ამ პერიოდისათვის ამ კოდექსით გათვალისწინებული გამოქვითვების თანხებს შორის.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 81-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით, ფიზიკური პირის მიერ საცხოვრებელი ბინის (სახლის) და მასზე დამაგრებული მიწის ნაკვეთის, აგრეთვე ავტოსატრანსპორტო საშუალების მიწოდებით მიღებული ნამეტი შემოსავალი 5 პროცენტით იბეგრება.

საგადასახადო კოდექსის მე-100 მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად,:

1. რეზიდენტის ერთობლივი შემოსავალი შედგება საქართველოში არსებული წყაროდან და საქართველოს ფარგლების გარეთ მიღებული შემოსავლებისაგან.

2. არარეზიდენტის ერთობლივი შემოსავალი შედგება საქართველოში არსებული წყაროებიდან მიღებული შემოსავლებისაგან.

საგადასახადო კოდექსის მე-100 მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ამ კარის მიზნებისათვის საქართველოში არსებული წყაროდან მიღებულ შემოსავალს განეკუთვნება საქართველოს ტერიტორიაზე საქონლის მიწოდებით მიღებული შემოსავალი ან სარგებელი. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, ამ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული შემოსავლის წყაროს განსაზღვრისას მხედველობაში არ მიიღება შემოსავლის თანხის მიღების ადგილი.

საგადასახადო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ და ,,ბ“ ქვეპუნქტების თანახმად, ეკონომიკური საქმიანობით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება:

ა) საქონლის/მომსახურების მიწოდებით მიღებული შემოსავლები.

ბ) აქტივების რეალიზაციით მიღებული ნამეტი შემოსავალი.

შემოწმების შედეგად დადგინდა, რომ პირის მიერ შესამოწმებელ პერიოდში განხორციელებულია ავტომანქანების შეძენა და შემდეგ რეალიზაცია, რომლებიც გაყვანილ იქნა რეექსპორტის საბაჟო ოპერაციით. გადასახადის გადამხდელის მიერ შემოწმების პროცესში ვერ იქნა წარდგენილი სააღრიცხვო დოკუმენტაცია (ვერ მოხერხდა დაკავშირება), შესაბამისად, ვერ განხორციელდა დაბეგვრის ობიექტის დადგენა. აღნიშნულის გათვალისწინებით, პირის საგადასახადო ვალდებულებების დადგენის მიზნით საგადასახადო ორგანომ გამოიყენა საგადასახადო კოდექსის 49-ე და 73-ე მუხლები და საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით. შემოწმების ხელთ არსებული მსგავსი ოპერაციების მონაცემების შესწავლა-ანალიზის შედეგად დადგინდა რეალიზებული ავტომანქანების მოგების მარჟა, რომელიც გავრცელდა გადასახადის გადამხდელის მიერ რეალიზებულ ავტომანქანებზე და გაანგარიშდა მიღებული დასაბეგრი შემოსავალი, რომელიც დაიბეგრა საგადასახადო კოდექსის 81-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული 5%-იანი განაკვეთით.

საბჭო ყურადღებას ამახვილებს მომჩივნის არგუმენტებზე, რომ საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი საშემოსავლო გადასახადის გადახდა საქართველოს ტერიტორიაზე არ ეკუთვნის, რადგანაც საქართველოს ტერიტორიაზე შემოსავალი არ მიუღია. საქართველოს ტერიტორიაზე არ ყიდულობს და არ ყიდის არაფერს. ავტომანქანებს ყიდულობს აშშ-ის ტერიტორიაზე, ჩამოყავს ფოთის პორტში და საქართველოს ტერიტორიის გავლით მიყავს -----. ანუ, როგორც სხვა არაერთი საერთაშორისო ტვირთის შემთხვევაში, საქართველოს ტერიტორიას იყენებს მხოლოდ ტრანზიტული მიზნებისთვის. გააჩნია აშშ-ის ტერიტორიაზე ავტომანქანის შესყიდვის დოკუმენტი და ასევე, საქართველოს ტერიტორიიდან შესაბამისი ავტომანქანის გაყვანის დოკუმენტიც. არც შესყიდვის დოკუმენტს აქვს კავშირი საქართველოს ტერიტორიასთან და არც საქართველოს ტერიტორიაზე არ გაუყიდია საქონელი. პარალელურად კი არის არარეზიდენტი ფიზიკური პირი, რომელიც ეკონომიკურ საქმიანობას საქართველოს ტერიტორიაზე არ ახორციელებს.

მხარეთა არგუმენტების, სადავო საქმეზე არსებული მასალების შესწავლის/შეფასების და ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საბჭო მიიჩნევს, რომ სადავო საკითხი საჭიროებს დამატებით შესწავლას. ამ მიზნით, გადასახადის გადამხდელს უნდა მიეცეს წინადადება, ამ გადაწყვეტილების ჩაბარებიდან 15 კალენდარული დღის ვადაში, სადავო საკითხთან დაკავშირებით, აუდიტის დეპარტამენტს წარუდგინოს ზემოთ დასახელებული არგუმენტების დამადასტურებელი შესაბამისი ინფორმაცია/დოკუმენტაცია. დაევალოს აუდიტის დეპარტამენტს, წარდგენილი ინფორმაცია/მტკიცებულებების გათვალისწინებით, სადავო საკითხის, მომჩივნის მონაწილეობით შესწავლა და შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით, სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, უზრუნველყოს მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებების შესაბამისი კორექტირება (შემცირება).

 

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

 

1. საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. ნაწილობრივ გაუქმდეს შემოსავლების სამსახურის 27.02.2026 წლის №4516 ბრძანება;

3. მომჩივანს მიეცეს წინადადება, ამ გადაწყვეტილების ჩაბარებიდან 15 კალენდარული დღის ვადაში, სადავო საკითხთან დაკავშირებით, აუდიტის დეპარტამენტს წარუდგინოს შესაბამისი ინფორმაცია/დოკუმენტაცია;

4. დაევალოს აუდიტის დეპარტამენტს, ამ გადაწყვეტილების შესაბამისად, მომჩივნის მონაწილეობით, დამატებით შეისწავლოს სადავო საკითხი (მათ შორის დამატებით წარდგენილი მტკიცებულებები) და შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით, სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, განახორციელოს მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებების კორექტირება (შემცირება);

5. დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

6. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (ქ. თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი

შემოწმების შედეგად დადგენილი მოგების მარჟის რეალიზებულ ავტომანქანებზე გავრცელების შედეგად განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადი.

 

ფაქტობრივი გარემოებები

გადასახადის გადამხდელის საქმიანობაა ავტომანქანის შეძენა-რეალიზაცია. შემოწმების შედეგად დადგინდა, რომ პირის მიერ შესამოწმებელ პერიოდში განხორციელებულია ავტომანქანების შეძენა და შემდეგ რეალიზაცია, რომლებიც გაყვანილ იქნა რეექსპორტის საბაჟო ოპერაციით. გადასახადის გადამხდელის მიერ შემოწმების პროცესში ვერ იქნა წარდგენილი სააღრიცხვო დოკუმენტაცია (ვერ მოხერხდა დაკავშირება), შესაბამისად, ვერ განხორციელდა დაბეგვრის ობიექტის დადგენა. აღნიშნულის გათვალისწინებით, პირის საგადასახადო ვალდებულებების დადგენის მიზნით საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით. შემოწმების ხელთ არსებული მსგავსი ოპერაციების მონაცემების შესწავლა-ანალიზის შედეგად დადგინდა რეალიზებული ავტომანქანების მოგების მარჟა, რომელიც გავრცელდა გადასახადის გადამხდელის მიერ რეალიზებულ ავტომანქანებზე და გაანგარიშდა მიღებული დასაბეგრი შემოსავალი, რომელიც დაიბეგრა საგადასახადო კოდექსის 81-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული 5%-იანი განაკვეთით.

 

გადაწყვეტილება

საბჭო მიიჩნევს, რომ სადავო საკითხი საჭიროებს დამატებით შესწავლას. ამ მიზნით, გადასახადის გადამხდელს უნდა მიეცეს წინადადება, ამ გადაწყვეტილების ჩაბარებიდან 15 კალენდარული დღის ვადაში, სადავო საკითხთან დაკავშირებით, აუდიტის დეპარტამენტს წარუდგინოს ზემოთ დასახელებული არგუმენტების დამადასტურებელი შესაბამისი ინფორმაცია/დოკუმენტაცია. დაევალოს აუდიტის დეპარტამენტს, წარდგენილი ინფორმაცია/მტკიცებულებების გათვალისწინებით, სადავო საკითხის, მომჩივნის მონაწილეობით შესწავლა და შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით, სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, უზრუნველყოს მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებების შესაბამისი კორექტირება (შემცირება).

დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

 

დასაბუთება

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს; 73(5);81(3);100(1);102(1);