გადაწყვეტილება №26937/2/2026

№26937/2/2026

08 აპრილი 2026

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

 

მომჩივანი: შპს „-------“ (ს/ნ „-------“)

მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი

 

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ,27.03.2026 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება შპს „-------“-ის 18.03.2026 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის №26937/2/2026).

 

დავის საგანი:

1. ქონების გადასახადში (გარდა მიწისა) განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები;

2. მიწაზე ქონების გადასახადის დარიცხვის მართლზომიერება;

3. დაკისრებული სანქციებისგან გათავისუფლება.

 

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:

1. აუდიტის დეპარტამენტის 23.12.2025 წლის №007-385 საგადასახადო მოთხოვნა;

2. შემოსავლების სამსახურის 23.02.2026 წლის №4061 ბრძანება.

 

დარიცხული თანხა: 119 204,11 ლარი.

მათ შორის:

გადასახადი - 62 336,30

მიწის გადასახადი (სასოფლო) – 1 364,25

მოგების გადასახადი - 51 004,58

საშემოსავლო გადასახადი - 500,06

ქონების გადასახადი - 9 647,41

ჯარიმა - 29 699,30

საურავი - 27 168,51

 

პროცედურული გარემოებები

აუდიტის დეპარტამენტის 19.12.2025 წლის კამერალური საგადასახადო შემოწმების აქტით შემოწმებულია მომჩივნის საქმიანობის 1.01.2022 წლიდან 1.04.2025 წლამდე პერიოდი. შემოწმების აქტის საფუძველზე გადასახადის გადამხდელს წარედგინა აუდიტის დეპარტამენტის 23.12.2025 წლის №007-385 საგადასახადო მოთხოვნა, რაც გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში.

შემოსავლების სამსახურის 23.02.2026 წლის №4061 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

სადავო საკითხები:

1. ქონების გადასახადში (გარდა მიწისა) განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები

პირველადი სააღრიცხვო დოკუმენტებისა და ბუღალტრული აღრიცხვის მონაცემების დამუშავების შედეგად, საგადასახადო კოდექსის 201-ე მუხლის მოთხოვნების გათვალისწინებით გაანგარიშდა 2022-2023-2024 წლების ქონების გადასახადით დასაბეგრი ბაზები. გამოვლინდა სხვაობა დეკლარირებულ და შემოწმებით დადგენილ ქონების გადასახადით დასაბეგრ ბაზას შორის. საგადასახადო კოდექსის 201-ე და 202-ე მუხლების საფუძველზე, საწარმოს დაერიცხა ქონების გადასახადი, ხოლო დეკლარაციაში გადასახადის შემცირებისთვის დაჯარიმდა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის მიხედვით.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 302-ე მუხლის მე-2 და მე-6 ნაწილებზე, 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, 201-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა.ა“ ქვეპუნქტზე, 202-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 205-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე და 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საგადასახადო შემოწმებით გამოვლინდა სხვაობა გადამხდელის მიერ დეკლარირებულ და შემოწმებით დადგენილ ქონების გადასახადით დასაბეგრ ბაზას შორის. კერძოდ, აუდიტის დეპარტამენტის მიერ მოწოდებული ინფორმაციით დგინდება, რომ საწარმოს 2022 წელში შეძენილი ჰქონდა მსუბუქი ავტომობილი 244 000 ლარად, რომელიც ქონების გადასახადით დასაბეგრ ბაზებში არ იყო შეყვანილი 2022- 2023-2024 წლების მიხედვით.

მომჩივანი საჩივარში ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, თუ რა ნაწილში იქნა განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები არამართლზომიერად. ხოლო, დავის წარმოების პროცესში არ ყოფილა წარმოდგენილი ისეთი მტკიცებულებები, რომლებიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ გარემოებებს.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა განხორციელდა კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, ამდენად, წარმოდგენილი საჩივარი აღნიშნულ ნაწილში დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

კომპანიის მიერ 2024 წლის ქონების დეკლარაციის №"-------" დანართი №2-ში ასახულია კომპანიის კუთვნილი მიწების შეჯამებული ჰექტრების რაოდენობა ერთად, რადგან აღნიშნული საკადასტრო კოდების ერთობლიობა არის ერთსა და იმავე ლოკაციაზე. შესაბამისად აღნიშნული მიწის სრული ფართობი ასახულია დეკლარაციაში შესაბამისი სტატუსით. გათვალისწინებულია ის ფაქტი, რომ აღნიშნული მიწა კომპანიას არ გამოუყენებია სახნავ სათესად და გათვლილი იყო შემდეგი რეალიზაციისათვის. შესაბამისად მათი მხრიდან არ მომხდარა რაიმე ტიპის სტატუსის ცვლილება, მაგრამ მითითებული იქნა როგორც საძოვარი მიწის სტატუსის მქონე.

აგრეთვე ქონების გადასახადში დარიცხვა განხორციელებულია აუდიტის მხრიდან 9 467,41 ლარზე, რომელზეც არ არის განმარტება საგადასახდო შემოწმების აქტში. შესაბამისად არ დასტურდება აღნიშნული დარიცხული თანხის დაანგარიშება.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 201-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა.ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, ქონების გადასახადის გადამხდელია რეზიდენტი საწარმო/ორგანიზაცია მის ბალანსზე ძირითად საშუალებად ან/და საინვესტიციო ქონებად აღრიცხულ აქტივებზე, დაუმონტაჟებელ მოწყობილობებზე, დაუმთავრებელ მშენებლობაზე, აგრეთვე მის მიერ ლიზინგით გაცემულ ქონებაზე.

საგადასახადო კოდექსის 202-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საწარმოსთვის/ორგანიზაციისთვის ქონების გადასახადის წლიური განაკვეთი განისაზღვრება დასაბეგრი ქონების ღირებულების არა უმეტეს 1 პროცენტის ოდენობით. ამ ნაწილის მიზნებისათვის დასაბეგრი ქონების ღირებულება არის საშუალო წლიური საბალანსო ნარჩენი ღირებულება (გამოიანგარიშება კალენდარული წლის დასაწყისისა და ბოლოსთვის აქტივების საშუალო ღირებულების მიხედვით).

საგადასახადო კოდექსის 205-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საწარმო/ორგანიზაცია ქონების გადასახადის დეკლარაციას შესაბამის საგადასახადო ორგანოს წარუდგენს არა უგვიანეს კალენდარული წლის 1 აპრილისა და ამავე ვადაში იხდის ქონების გადასახადს, გარდა ამ მუხლის მე-7 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევისა. დეკლარაციაში მონაცემები დასაბეგრი ქონების შესახებ შეიტანება გასული საგადასახადო წლის მიხედვით, ხოლო დასაბეგრი მიწის შესახებ – მიმდინარე საგადასახადო წლის მიხედვით.

საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვალდებულებათა შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელს ეკისრება ამ კოდექსით ან/და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობა.

საბჭოს სხდომაზე, სადავო საკითხის ზეპირი განხილვისას, მოპასუხე ორგანოს წარმომადგენელმა განაცხადა, რომ შემოწმების მიერ პირველადი სააღრიცხვო დოკუმენტებისა და ბუღალტრული აღრიცხვის მონაცემების დამუშავების შედეგად, საგადასახადო კოდექსის 201-ე მუხლის მოთხოვნების შესაბამისად დათვლილი იქნა 2022-2023-2024 წლების ქონების გადასახადით დასაბეგრი ბაზები. საწარმოს 2022 წელში შეძენილი ჰქონდა მსუბუქი ავტომობილი 244 000 ლარად, რომელიც ქონების გადასახადით დასაბეგრ ბაზებში არ იყო შეყვანილი 2022-2023-2024 წლების მიხედვით. შემოწმებით გამოვლინდა სხვაობა გადასახადის გადამხდელის მიერ დეკლარირებულ და შემოწმებით დადგენილ ქონების გადასახადით დასაბეგრ ბაზას შორის. საგადასახადო კოდექსის 201-ე და 202-ე მუხლების მიხედვით, საწარმოს დაერიცხა ქონების გადასახადი.

საბჭო ყურადღებას ამახვილებს საქმეში არსებულ ფაქტობრივ გარემოებებზე, ასევე მომჩივნის არგუმენტაციაზე და მიიჩნევს, რომ დავის წარმოების პროცესში მომჩივანს არ წარმოუდგენია რაიმე მტკიცებულება, რაც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ გარემოებებს.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საბჭომ მიიჩნია, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, წარმოდგენილი საჩივარი ამ ნაწილში დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

2. მიწაზე ქონების გადასახადის დარიცხვის მართლზომიერება

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები

მომჩივანი 2024 წლიდან ქ. "-------"-ში და მის შემოგარენში ფლობდა 21,524 ჰა. ფართობის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთებს (სტატუსით სახნავი) შემდეგ საკადასტრო კოდებზე: "-------", "-------","-------","-------", "-------", "-------", "-------".

აღნიშნული კატეგორიის მიწაზე ქონების გადასახადი შეადგენს 79 ლარს, გადამხდელს არასწორად აქვს ნაანგარიშები ტარიფი ჰექტარზე 16 ლარი. შედეგად სხვაობა დეკლარირებულ და შემოწმებით დადგენილ მიწაზე ქონების გადასახადით დასაბეგრ ბაზასა და გაანგარიშებულ ტარიფებს შორის, საგადასახადო კოდექსის 201-ე და 202-ე მუხლების საფუძველზე, დაიბეგრა ქონების გადასახადით. საგადასახადო დეკლარაციაში გადასახადის შემცირებისთვის მომჩივანს ასევე შეეფარდა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით გათვალისწინებული სანქცია.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, 203-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტზე, 204-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 205-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე და 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე.

საგადასახადო შემოწმებით დადგენილია, რომ საწარმო 2024 წელს ფლობდა სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთებს (სტატუსით სახნავი), ქალაქ "-------"-ში და მის შემოგარენში, სულ ფართობით 21,524 ჰა.

გადასახადის გადამხდელის არგუმენტაციასთან დაკავშირებით, რომლითაც არ ეთანხმება მიწაზე დარიცხულ ქონების გადასახადს, შემოსავლების სამსახური მიუთითებს აუდიტის დეპარტამენტის წარმომადგენლის განმარტებაზე, რომლის თანახმად შემოწმებით სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის ფართობის ცვლილება არ მომხდარა (ედრება გადამხდელის მიერ დეკლარირებულ მონაცემებს) და დაკორექტირდა მხოლოდ მიწის ნაკვეთის კატეგორია. კერძოდ, გადამხდელი ადეკლარირებდა მიწის ნაკვეთს, როგორც საძოვარს და 1 ჰექტარზე უთითებდა 16 ლარს, ხოლო შემოწმებით, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ინფორმაციაზე დაყრდნობით დადგინდა, რომ მიწის ნაკვეთის კატეგორია იყო სახნავი და "-------"-ში აღნიშნული კატეგორიის მიწაზე ქონების გადასახადი 1 ჰექტარზე შეადგენდა 79 ლარს. შესაბამისად, დეკლარირებულ და შემოწმებით დადგენილ მონაცემებს შორის სხვაობაზე, გადამხდელს დაერიცხა ქონების გადასახადი.

ამასთან, მომჩივანი საჩივარში ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, თუ რა ნაწილში იქნა განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები არამართლზომიერად. ხოლო, დავის წარმოების პროცესში არ ყოფილა წარმოდგენილი ისეთი მტკიცებულებები, რომლებიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ გარემოებებს.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, პირველ სადავო საკითხთან დაკავშირებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა განხორციელდა კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, ამდენად, წარმოდგენილი საჩივარი აღნიშნულ ნაწილში დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

მომჩივნის არგუმენტაცია მოცემულია პირველი დავის საგნის ნაწილში.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 203-ე მუხლის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტების თანახმად, მიწაზე ქონების გადასახადის გადამხდელია პირი საგადასახადო წლის 1 აპრილის მდგომარეობით:

ა) მის საკუთრებაში არსებულ მიწაზე;

ბ) სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ მიწაზე, რომლითაც სარგებლობს ან რომელსაც ფლობს იგი.

საგადასახადო კოდექსის 204-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულებისა და ტყის მიწებზე ქონების გადასახადის წლიური საბაზისო განაკვეთები დიფერენცირებულია ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულებისა და მიწის კატეგორიების მიხედვით და დგინდება 1 ჰექტარზე გაანგარიშებით, ლარში.

საგადასახადო კოდექსის 205-ე მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად, საწარმო/ორგანიზაცია მიწაზე ქონების გადასახადს იხდის არა უგვიანეს კალენდარული წლის 15 ნოემბრისა.

საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვალდებულებათა შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელს ეკისრება ამ კოდექსით ან/და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობა.

დადგენილია, რომ გადასახადის გადამხდელს არასწორად აქვს გაანგარიშებული ტარიფი მის მფლობელობაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწებს ჰექტარზე 16 ლარი, ლარი ნაცვლად 79-ისა. ტარიფებს შორის გამოვლენილი სხვაობა საგადასახადო კოდექსის 201-ე და 202-ე მუხლების მიხედვით, დაიბეგრა ქონების გადასახადით.

საბჭო ყურადღებას ამახვილებს საქმეში არსებულ ფაქტობრივ გარემოებებზე, ასევე მომჩივნის არგუმენტაციაზე და მიიჩნევს, რომ დავის წარმოების პროცესში მომჩივანს არ წარმოუდგენია რაიმე მტკიცებულება, რაც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ გარემოებებს.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საბჭომ მიიჩნია, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, წარმოდგენილი საჩივარი ამ ნაწილში დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

3. დაკისრებული სანქციებისგან გათავისუფლება

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოცემული 23.12.2025 წლის №007-385 საგადასახადო მოთხოვნით მომჩივანს დაერიცხა სულ 119 204,11 ლარი, მათ შორის, გადასახადი 62 336,30 ლარი, ჯარიმა 29 699,30 ლარი და საურავი 27 168,51 ლარი.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე, 269-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 270-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, 272-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 275-ე მუხლზე, 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილზე და განმარტავს, რომ გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერება უკავშირდება მის მიერ დაშვებულ შეცდომას, გადამხდელი კეთილსინდისიერია იმ შემთხვევაში თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია მის მიერ დაშვებული შეცდომით (არცოდნით). კეთილსინდისიერება გულისხმობს პირის სუბიექტურ დამოკიდებულებას მის მიერ ჩადენილი ქმედებისადმი. საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის მიზანია საგადასახადო პასუხისმგებლობისგან გაათავისუფლოს პირი, რომელიც სამართლებრივი შეცდომის არეალში მოქმედებდა, რადგან სამართლებრივი შეცდომის დროს პირი არასწორად აფასებს ჩადენილი ქმედების სამართლებრივ არსს და ამ ქმედებით გამოწვეულ სამართლებრივ შედეგს.

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელს არასრულად ჰქონდა შესრულებული საგადასახადო ვალდებულებები, ამასთან, მომჩივანი ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, რომლითაც დადასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელი საგადასახადო ვალდებულებების არაჯეროვნად შესრულებისას მოქმედებდა სამართლებრივი შეცდომის არეალში. შესაბამისად, საგადასახადო შემოწმების შედეგად დარიცხული სანქციების მიმართ შემოსავლების სამსახურს მიზანშეწონილად არ მიაჩნია საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენება.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

არასდროს ჰქონია განზრახვა გადასახდელი გადასახადების შემცირებისა და გადახდისაგან თავის არიდების, აღნიშნული დარღვევები გამოწვეული გამოუცდელობისა და არცოდნის გამო (პირველი შემთხვევაა და დღემდე შემოწმება არ ყოფილა). ითხოვს გათვალისწინებულ იქნას აღნიშნული და საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის შესაბამისად სრულად მოხსნილი იქნას ბიუჯეტის სასარგებლოდ დამატებით დარიცხული ჯარიმა, საურავის თანხები. აღნიშნული ჯარიმა შეადგენს 26 699,30 ლარს, ხოლო საურავი 27 168,51 ლარს. გათვალისწინებულ იქნას წარმოდგენილი არგუმენტაცია და ბრძანებასა და შესაბამისად საგადასახადო მოთხოვნაში ცვლილებები აისახოს შესაბამისად.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვალდებულებათა შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელს ეკისრება ამ კოდექსით ან/და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობა.

საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო სამართალდარღვევად ითვლება პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება (მოქმედება ან უმოქმედობა), რომლისთვისაც ამ კოდექსით გათვალისწინებულია პასუხისმგებლობა. საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის პირს პასუხისმგებლობა შეიძლება დაეკისროს მხოლოდ ამ კოდექსით დადგენილი საფუძვლითა და წესით.

საგადასახადო კოდექსის 270-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო სანქცია არის პასუხისმგებლობის ზომა ჩადენილი საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო სანქცია გამოიყენება გაფრთხილების, საურავის, ფულადი ჯარიმის, სამართალდარღვევის საქონლის ან/და სატრანსპორტო საშუალების უსასყიდლოდ ჩამორთმევის სახით, ამ კოდექსით გათვალისწინებულ შემთხვევებში.

საგადასახადო კოდექსის 272-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საურავი არის საგადასახადო სანქცია, რომელიც პირს ეკისრება საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში გადასახადის გადასახდელი თანხის გადაუხდელობისათვის.

საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის თანხის შემცირება, გარდა ამ მუხლის პირველი, 21 და 22 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა, იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 50 პროცენტის ოდენობით.

საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად, დავის განმხილველ ორგანოს უფლება აქვს, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციისაგან, თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით.

მომჩივანი ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, რომლითაც დადასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელი მოქმედებდა სამართლებრივი შეცდომის არეალში.

საბჭოს მიაჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში დარიცხვის შინაარსიდან გამომდინარე არ დასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ სამართალდარღვევა გამოწვეულია მისი შეცდომით/არცოდნით. შესაბამისად, არ არსებობს დაკისრებული სანქციებისგან საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე, მომჩივნის გათავისუფლების საფუძველი.

 

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

 

1. საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი

1.მომჩივანი მიიჩნევს,რომ მათი მხრიდან არ მომხდარა რაიმე ტიპის სტატუსის ცვლილება, მაგრამ მითითებული იქნა როგორც საძოვარი მიწის სტატუსის მქონე. აგრეთვე ქონების გადასახადში დარიცხვა განხორციელებულია აუდიტის მხრიდან 9 467,41 ლარზე, რომელზეც არ არის განმარტება საგადასახდო შემოწმების აქტში. შესაბამისად არ დასტურდება აღნიშნული დარიცხული თანხის დაანგარიშება.

2.მომჩივნის არგუმენტაცია მოცემულია პირველი დავის საგნის ნაწილში.

3.მომჩივანი ითხოვს სსკ-ის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის შესაბამისად სრულად მოხსნილი იქნას ბიუჯეტის სასარგებლოდ დამატებით დარიცხული ჯარიმა, საურავის თანხები.

 

ფაქტობრივი გარემოებები

1.გაანგარიშდა 2022-2023-2024 წლების ქონების გადასახადით დასაბეგრი ბაზები. გამოვლინდა სხვაობა დეკლარირებულ და შემოწმებით დადგენილ ქონების გადასახადით დასაბეგრ ბაზას შორის. სსკ-ის 201-ე და 202-ე მუხლების საფუძველზე, საწარმოს დაერიცხა ქონების გადასახადი, ხოლო დეკლარაციაში გადასახადის შემცირებისთვის დაჯარიმდა სსკ-ის 275-ე მუხლის მიხედვით.

2.მომჩივანი 2024 წლიდან ფლობდა 21,524 ჰა. ფართობის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთებს (სტატუსით სახნავი).აღნიშნული კატეგორიის მიწაზე ქონების გადასახადი შეადგენს 79 ლარს, გადამხდელს არასწორად აქვს ნაანგარიშები ტარიფი ჰექტარზე 16 ლარი. შედეგად სხვაობა დეკლარირებულ და შემოწმებით დადგენილ მიწაზე ქონების გადასახადით დასაბეგრ ბაზასა და გაანგარიშებულ ტარიფებს შორის, სსკ-ის 201-ე და 202-ე მუხლების საფუძველზე, დაიბეგრა ქონების გადასახადით.საგადასახადო დეკლარაციაში გადასახადის შემცირებისთვის მომჩივანს ასევე შეეფარდა სანქცია.

3.შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოცემული საგადასახადო მოთხოვნით მომჩივანს დაერიცხა სულ 119 204,11 ლარი, მათ შორის, გადასახადი 62 336,30 ლარი, ჯარიმა 29 699,30 ლარი და საურავი 27 168,51 ლარი.

 

გადაწყვეტილება

1.საბჭომ მიიჩნია, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, წარმოდგენილი საჩივარი ამ ნაწილში დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

2.საბჭომ მიიჩნია, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, წარმოდგენილი საჩივარი ამ ნაწილში დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

3.საბჭოს მიაჩნია, რომ არ არსებობს დაკისრებული სანქციებისგან სსკ-ის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე, მომჩივნის გათავისუფლების საფუძველი.

 

დასაბუთება

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს :

201,202,275