ბრძანება N 624

N 624

21 იანვარი 2026

ბ რ ძ ა ნ ე ბ ა

 

ი/მ -----------ის (ს/ნ --------------)

(მის.: -------------------------------)

2025 წლის 22 დეკემბრის საჩივრის

დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე

 

შემოსავლების სამსახურმა დავების განხილვის საბჭოს 2026 წლის 16 იანვარს გამართულ სხდომაზე (ოქმი №3) განიხილა ი/მ -----------ის (ს/ნ --------------) 2025 წლის 22 დეკემბრის №99522/1/2025 საჩივარი, შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2025 წლის 26 ნოემბრის №056-79 საგადასახადო მოთხოვნასთან დაკავშირებით.

 

სადავო საკითხები:

1. გადასახადის გადამხდელი არ ეთანხმება დღგ-ში განსაზღვრულ საგადასახადო ვალდებულებებს და განმარტავს, რომ საბანკო ანგარიშებზე შესული თანხის ნაწილი წარმოადგენს ეკონომიკური საქმიანობიდან მიღებულ შემოსავალს, ხოლო ნაწილი პირად გადმორიცხვებს. ვინაიდან არ აწარმოებდა ბუღალტერიას არ ხდებოდა აღნიშნული თანხების გამიჯვნა. გამოთქვამს მზაობას წარმოადგინოს შესაბამისი დოკუმენტაცია და გამიჯნოს აღნიშნული თანხები. ამასთან, მიუთითებს, რომ მზად არის წარმოადგინოს სააღრიცხვო დოკუმენტაცია და აწყობილი საბუღალტრო პროგრამა, რის საფუძველზეც ითხოვს შემოსავლის გადაანგარიშებას, რომელიც წარმოსადგენი მასალისა და ინვენტარიზაციის შედეგის გათვალისწინებით შესაბამისობაში იქნება გადასახადის გადამხდელის რეალურ ეკონომიკურ საქმიანობასთან.

2. გადასახადის გადამხდელი არ ეთანხმება საშემოსავლო გადასახადში განსაზღვრულ საგადასახადო ვალდებულებებს. განმარტავს, რომ ვინაიდან არ განხორციელებულა საბანკო ამონაწერში ეკონომიკური საქმიანობიდან მიღებული და სხვა სახის ჩარიცხული თანხების გამიჯვნა, შემოწმებით დადგენილი ბრუნვა არ შეიცავს ზუსტ მონაცემებს, ყველა საბანკო ჩარიცხვა ავტომატურად ვერ ჩაითვლება დასაბეგრ შემოსავლად. აცხადებს, რომ 500 000 ლარიანი ზღვარის გადაჭარბება დადგენილია სავარაუდო გაანგარიშებით, რომელიც მხოლოდ საბანკო ამონაწერის საფუძველზეა განსაზღვრული. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ითხოვს საშემოსავლო გადასახადით დასაბეგრი ბაზის ხელახალ გადაანგარიშებას და შემოსავლის 500 000 ლარზე გადაჭარბების ფაქტის დადგენას წარმოდგენილი დოკუმენტურად დადასტურებული შემოსავლისა და საბუღალტრო პროგრამის საფუძველზე.

3. გადასახადის გადამხდელი ითხოვს ქონების გადასახადში განსაზღვრულ საგადასახადო ვალდებულებებზე შეფარდებული სანქციის შემცირებას, რადგან არ იცოდა ქონების გადასახადის გაანგარიშების დროს მცირე მეწარმის მიერ წლის განმავლობაში მიღებული შემოსავლის გათვალისწინებასთან დაკავშირებით. აცხადებს, რომ შემოსავლის სწორად გადაანგარიშების შემდეგ მზად არის აღნიშნულ ნაწილში შეასრულოს ვალდებულება დეკლარაციის წარდგენის გზით.

 

ფაქტობრივი გარემოებები:

საქმის მასალებით ირკვევა, რომ აუდიტის დეპარტამენტის 2025 წლის 17 ივნისის №12631, 31 ოქტომბრის №24024 და 12 ნოემბრის №24925 ბრძანებების საფუძველზე განხორციელდა ი/მ -----------ის (ს/ნ --------------) საქმიანობის კამერალური საგადასახადო შემოწმება. შესამოწმებელ პერიოდად განისაზღვრა 2022 წლის პირველი იანვრიდან 2025 წლის პირველ აგვისტომდე საანგარიშო პერიოდები. საგადასახადო შემოწმების შედეგებზე 2025 წლის 13 ნოემბერს შედგა საგადასახადო შემოწმების აქტი, რაზეც გამოიცა გადასახადების/გადასახდელების და საგადასახადო სანქციების თანხების დარიცხვის/შემცირების შესახებ 2025 წლის 26 ნოემბრის №26009 ბრძანება და ამავე თარიღის №056-79 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც გადასახადის გადამხდელს განესაზღვრა სულ 253 088 ლარი, მათ შორის გადასახადი 134 145 ლარი, ჯარიმა 92 065 ლარი და საურავი 26 878 ლარი.

 

საგადასახადო შემოწმების აქტის მიხედვით, საჩივარში დასმულ სადავო საკითხებთან დაკავშირებით განხორციელებული დარიცხვა განპირობებულია შემდეგი გარემოებებით:

1. ი/მ -----------ი (ს/ნ --------------) გადასახადის გადამხდელად რეგისტრირებულია 2020 წლის 15 დეკემბრიდან, ხოლო დღგ-ის გადამხდელად 2022 წლის 7 ივნისიდან. 2021 წლის 1 იანვრიდან იგი სარგებლობს მცირე ბიზნესის სტატუსით. გადასახადის გადამხდელის საქმიანობის სფეროა ავტომობილის ნაწილებით ვაჭრობა -----ის ტერიტორიაზე. საქონლის შეძენას ახდენს იმპორტის გზით (შესამოწმებელ პერიოდში უფიქსირდება 1 249 125 ლარის საქონლის იმპორტი), ხოლო რეალიზაციას მხოლოდ ადგილობრივად. მეწარმეს დოკუმენტური რეალიზაცია უფიქსირდება ერთი ზედნადების გამოწერის საფუძველზე (1 044 ლარის ღირებულების). ი/მ -----ის მიერ შესამოწმებელ პერიოდში დეკლარირებული დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვა შეადგენს 991 077 ლარს (დღგ-ის გადამხდელია 2022 წლის ივნისიდან). გადასახადის გადამხდელთან საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის მიერ ჩატარებულია სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ინვენტარიზაცია, რომლის შედეგად გამოვლინდა სმფ-ების ნაშთი თვითღირებულებით 284 492 ლარი (საბაზრო ღირებულება 370 812 ლარი). შედეგად, ინვენტარიზაციით გამოვლენილმა საშუალო შეწონილმა ფასნამატმა შეადგინა 10%. ასევე, აუდიტის დეპარტამენტის მიერ მოთხოვნილ იქნა საკონტროლო შესყიდვის ჩატარება და საბითუმო სარეალიზაციო ფასების ფიქსაცია, თუმცა აღნიშნული პროცედურა აღმოჩნდა უშედეგო, ვინაიდან გადასახადის გადამხდელი არც იურიდიულ და არც საკონტროლოსალარო აპარატის რეგისტრაციის მისამართზე არ იმყოფებოდა. შემოწმებით განხორციელდა საქონლის მოძრაობის ანალიზი, საწყისი და საბოლოო სმფ-ების ნაშთების გათვალისწინებით. ვინაიდან, მეწარმეს არ უფიქსირდება დოკუმენტური რეალიზაცია და ინვენტარიზაციის შედეგად დადგენილია საშუალო შეწონილი ფასნამატი 10%-ის ოდენობით, შემოწმებამ იხელმძღვანელა ინვენტარიზაციის შედეგებით. აღნიშნული ანალიზის შესაბამისად გამოვლინდა, რომ გადამხდელის მიერ რეალიზებული პროდუქციის თვითღირებულებამ შეადგინა 1 005 245 ლარი, ხოლო ამავე პერიოდში დეკლარირებულმა შემოსავალმა კი 1 039 539 ლარი. აღსანიშნავია, რომ ინვენტარიზაციის შედეგების საფუძველზე გაანგარიშებული შემოსავალი განსხვავდება გადამხდელის მიერ დეკლარირებული მონაცემისგან. აგრეთვე, გაანგარიშდა მეწარმის შემოსავალი საკონტროლო-სალარო აპარატსა და საბანკო ამონაწერებში არსებული მონაცემების შესაბამისად, რომელიც განსხვავდება ინვენტარიზაციის საფუძველზე გაანგარიშებული შემოსავლისგან.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან გადამხდელს არ უფიქსირდება დოკუმენტური რეალიზაცია, არ წარმოუდგენია სამეურნეო ოპერაციების ამსახველი ინფორმაცია-დოკუმენტაცია და შემოწმების მიერ ვერ მოხდა ერთეული საქონლის ჭრილში შეძენილი და რეალიზებული პროდუქციის იდენტიფიცირება, მეწარმის შემოსავალი გაანგარიშდა საკონტროლოსალარო აპარატსა და საბანკო ამონაწერებში არსებული მონაცემების საფუძველზე.

გადასახადის გადამხდელის განმარტებით, ვინაიდან არ აწარმოებს ბუღალტრულ აღრიცხვას და არც სხვა ფორმით გააჩნია აღრიცხვა, მის მიერ არ იქნა წარმოდგენილი სამეურნეო ოპერაციების ამსახველი ინფორმაცია-დოკუმენტაცია. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, შემოწმებით დადგენილი დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვა აღემატება გადამხდელის მიერ დეკლარირებულ მონაცემებს. შედეგად, გაიზარდა დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვა. გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა გადასახადი და ჯარიმა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის შესაბამისად.

2. შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემის მონაცემებისა და გადამხდელის საბანკო ამონაწერების დამუშავების შედეგად გამოვლინდა, რომ ი/მ ------ს შესამოწმებელ პერიოდში უფიქსირდება საქონლის რეალიზაციის შედეგად მიღებული დასაბეგრი შემოსავალი. გადასახადის გადამხდელი შესამოწმებელ პერიოდში სარგებლობს მცირე ბიზნესის სტატუსით და შემოსავლის დეკლარირებას ახდენს 1%-იანი განაკვეთით. საკონტროლოსალარო აპარატისა და საბანკო ამონაწერებში არსებული მონაცემების შედეგად გაანგარიშდა საშემოსავლო გადასახადით დასაბეგრი ბაზა, რომლის შედეგად დადგინდა, რომ გადასახადის გადამხდელმა 2023 წლის დეკემბრის თვეში გადააჭარბა 1%-იანი განაკვეთით დასაბეგრი ბაზის 500 000 ლარიან ზღვარს, შესაბამისად, დეკემბრის თვეში მიღებული შემოსავალი დაექვემდებარა 3%-იანი განაკვეთით დაბეგვრას. აგრეთვე, 2024 წლის ოქტომბრის თვეში ასევე გადააჭარბა 1%-იანი განაკვეთით დასაბეგრი ბაზის 500 000 ლარიან ზღვარს, შესაბამისად, შემოსავალი აღნიშნული წლის ბოლომდე დაექვემდებარა 3%-ით დაბეგვრას.

ვინაიდან ადგილი ჰქონდა მცირე ბიზნესის სპეციალური დაბეგვრის რეჟიმის ფარგლებში, ეკონომიკური საქმიანობიდან მიღებული ერთობლივი შემოსავლის ორი კალენდარული წლის მიხედვით, თითოეული წლის განმავლობაში 500 000 ლარიანი ზღვარის გადაჭარბებას, გადასახადის გადამხდელს მცირე ბიზნესის სტატუსი 2025 წლის 1 იანვრიდან გაუუქმდა. 2025 წლის იანვრიდან მცირე ბიზნესის სტატუსის ფარგლებში დეკლარირებული შემოსავალი დაექვემდებარა შემცირებას. ბაზაში არსებული და საბანკო ამონაწერებში არსებული მონაცემების შესაბამისად, გადამხდელის მიერ დეკლარირებული საშემოსავლო გადასახადით დასაბეგრი ბაზა განსხვავდება შემოწმებით დადგენილისგან. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, პირს წარმოეშვა საშემოსავლო გადასახადის გადახდის ვალდებულება. შედეგად, გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა გადასახადი და ჯარიმა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის შესაბამისად.

3. გადასახადის გადამხდელს შესამოწმებელ პერიოდში საკუთრებაში აქვს დასაბეგრი მოძრავი ქონება. ვინაიდან, გადამხდელი რეგისტრირებულია მცირე ბიზნესის სტტაუსის მქონე ფიზიკურ პირად, აღნიშნული საქმიანობიდან მიღებული დასაბეგრი შემოსავლის 25% შედის ქონების გადასახადის გამოანგარიშების მიზნისათვის განსასაზღვრ შემოსავალში, რაც მოცემულ შემთხვევაში ყოველი შესამოწმებელი პერიოდის ბოლოსთვის აჭარბებს დადგენილ ზღვარს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მეწარმე ვალდებული იყო მოეხდინა ქონების გადასახადის დეკლარირება, რაც არ მომხდარა. მეწარმის მიერ შესამოწმებელ პერიოდში საგადასახადო ორგანოში წარდგენილი ქონების გადასახადის წლიური დეკლარაციების მიხედვით, დასაბეგრი ქონების ღირებულება დეკლარირებული აქვს 0 (ნული) ლარი. შემოწმებით შესწავლილ იქნა პირველადი საგადასახადო დოკუმენტები და გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემის მონაცემები. გადამხდელს, 2022 და 2023 წლების მონაცემებით, რეგისტრირებული აქვს მსუბუქი ავტომობილები. შემოწმებით გაანგარიშებულ იქნა გადამხდელის საკუთრებაში რიცხული დასაბეგრი ქონების ღირებულება. შედეგად, პირს დაერიცხა გადასახადი და ჯარიმა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის შესაბამისად.

 

შემოსავლების სამსახურმა განიხილა წარმოდგენილი საჩივარი და მიიჩნია, რომ გადასახადის გადამხდელის მოთხოვნა არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 302-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, დავის განმხილველი ორგანო საჩივარს განიხილავს მხოლოდ მომჩივნის მოთხოვნის ფარგლებში.

პირველ და მე-2 სადავო საკითხებთან დაკავშირებით, შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სწორად და დროულად აღრიცხოს შემოსავლები და ხარჯები დოკუმენტურად დადასტურებულ მონაცემთა საფუძველზე, ამ თავით გათვალისწინებული მეთოდების გამოყენებით და მიაკუთვნოს იმ საანგარიშო პერიოდს, რომელშიც მოხდა მათი მიღება და გაწევა. ხოლო, მე-3 ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 49-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, ამ კოდექსის დებულებათა გათვალისწინებით საგადასახადო ორგანოებს თავიანთი კომპეტენციის ფარგლებში და საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით უფლება აქვთ დამოუკიდებლად განსაზღვრონ გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულების მოცულობა საგადასახადო ორგანოში არსებული ინფორმაციით (მათ შორის, გადასახადის გადამხდელის დანახარჯების შესახებ) ან შედარების მეთოდით – სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელების შესახებ ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე, თუ გადასახადის გადამხდელი არ წარადგენს საგადასახადო კონტროლის განსახორციელებლად საჭირო სააღრიცხვო დოკუმენტაციას ან დადგენილი წესის დარღვევით აწარმოებს ბუღალტერიას, აგრეთვე ამ კოდექსით გათვალისწინებულ სხვა შემთხვევებში.

ამავე კოდექსის 61-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილია პირს დაარიცხოს გადასახადი თავის ხელთ არსებული ინფორმაციის საფუძველზე, თუ პირი მას არ წარუდგენს გადასახადის დასარიცხად საჭირო ინფორმაციას.

საგადასახადო კოდექსის 79-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, საშემოსავლო გადასახადის გადამხდელია რეზიდენტი ფიზიკური პირი.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 88-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მცირე ბიზნესის სტატუსი შეიძლება მიენიჭოს მეწარმე ფიზიკურ პირს.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 89-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მეწარმე ფიზიკური პირი, რომელიც აკმაყოფილებს ამ კოდექსის 88-ე მუხლით დადგენილ პირობებს, უფლებამოსილია მცირე ბიზნესის სტატუსის მინიჭების მიზნით მიმართოს საგადასახადო ორგანოს, რომელიც გასცემს მცირე ბიზნესის სერტიფიკატს.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 90-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად:

1. მცირე ბიზნესის სტატუსის მქონე პირის დასაბეგრი შემოსავალი იბეგრება 1 პროცენტით, გარდა ამ მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევისა.

2. მცირე ბიზნესის სტატუსის მქონე პირის დასაბეგრი შემოსავალი იბეგრება 3 პროცენტით, თუ ამ პირის ეკონომიკური საქმიანობიდან მიღებულმა მისმა ერთობლივმა შემოსავალმა 500 000 ლარს, ხოლო ღვინის ტურიზმის საქმიანობის სუბიექტისა და აგროტურისტული საქმიანობის სუბიექტის შემთხვევაში − 700 000 ლარს გადააჭარბა. მცირე ბიზნესის სტატუსის მქონე პირი ამ ნაწილის მიხედვით დადგენილი განაკვეთით იბეგრება შესაბამისი თვის (ერთობლივი შემოსავლის 500 000-ლარიანი ზღვრის, ხოლო ღვინის ტურიზმის საქმიანობის სუბიექტისა და აგროტურისტული საქმიანობის სუბიექტის შემთხვევაში − 700 000-ლარიანი ზღვრის გადაჭარბების დაფიქსირების თვის) დასაწყისიდან კალენდარული წლის დასრულებამდე.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 91-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მცირე ბიზნესის სტატუსის მქონე პირი აწარმოებს აღრიცხვის სპეციალურ ჟურნალს. ამ ჟურნალის წარმოების (მათ შორის, ელექტრონული ფორმით წარმოების) წესი განისაზღვრება საქართველოს ფინანსთა მინისტრის ბრძანებით.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 93-ე მუხლის 11 ნაწილის თანახმად, მცირე ბიზნესის სტატუსის მქონე პირის საგადასახადო დეკლარაციის საგადასახადო ორგანოსთვის წარდგენა და გადასახადის გადახდა ხორციელდება არაუგვიანეს საანგარიშო თვის მომდევნო თვის 15 რიცხვისა.

საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის ,,სპეციალური დაბეგვრის რეჟიმების გამოყენების შესახებ“ №999 ბრძანებით დამტკიცებული ინსტრუქციის მე-13 მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, მცირე ბიზნესის ერთობლივი შემოსავალი შედგება:

ა) შემოსავლისგან, რომელიც ექვემდებარება სპეციალური რეჟიმით დაბეგვრას და მოიცავს საქართველოში არსებული წყაროდან მიღებულ შემოსავალს, გარდა ამ მუხლის „ბ“ და „გ“ ქვეპუნქტებში აღნიშნული შემოსავლებისა და ხელფასის სახით მიღებული შემოსავლებისა;

ბ) შემოსავლისგან, რომელიც იბეგრება ჩვეულებრივი რეჟიმით და მოიცავს მცირე ბიზნესის სტატუსის მქონე მეწარმე ფიზიკური პირის მიერ „სპეციალური დაბეგვრის რეჟიმების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2010 წლის 29 დეკემბრის №415 დადგენილებით დამტკიცებული დანართი №5- ით განსაზღვრული შემოსავლების სახეების მიხედვით მიღებულ ერთობლივ შემოსავლებს;

გ) სხვა შემოსავლებისგან, რომელიც იბეგრება ჩვეულებრივი რეჟიმით, გარდა ამ პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტში აღნიშნული შემოსავლებისა.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 89-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, მცირე ბიზნესის სტატუსი უქმდება, თუ პირის ეკონომიკური საქმიანობიდან მიღებულმა მისმა ერთობლივმა შემოსავალმა 2 კალენდარული წლის მიხედვით, თითოეული კალენდარული წლის განმავლობაში 500 000 ლარს, ხოლო ღვინის ტურიზმის საქმიანობის სუბიექტისა და აგროტურისტული საქმიანობის სუბიექტის შემთხვევაში − 700 000 ლარს გადააჭარბა. ხოლო, მე-3 ნაწილის თანახმად, ამ მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევაში მცირე ბიზნესის სტატუსი გაუქმებულად მიიჩნევა კალენდარული წლის მომდევნო წლის დასაწყისიდან.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 153-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, საშემოსავლო გადასახადის/მოგების გადასახადის შესახებ დეკლარაციას საგადასახადო ორგანოს საანგარიშო წლის მომდევნო წლის 1 აპრილამდე წარუდგენენ რეზიდენტი ფიზიკური პირები, რომელთა შემოსავალიც არ იბეგრება საქართველოში გადახდის წყაროსთან (გარდა იმ პირებისა, რომლებიც საშემოსავლო გადასახადით იბეგრებიან ამ კოდექსის მე-80 მუხლის მე-7 და 71 ნაწილებით გათვალისწინებული დაბეგვრის ობიექტების მიხედვით).

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 158-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ით დასაბეგრ პირად (შემდგომ − დასაბეგრი პირი) განიხილება ნებისმიერი პირი, რომელიც ნებისმიერ ადგილზე დამოუკიდებლად ახორციელებს ნებისმიერი სახის ეკონომიკურ საქმიანობას, მიუხედავად ამ საქმიანობის მიზნისა და შედეგისა.

ამავე კოდექსის 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ და ,,ბ“ ქვეპუნქტების თანახმად, დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციაა დასაბეგრი პირის მიერ საქართველოს ტერიტორიაზე ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში ანაზღაურების სანაცვლოდ საქონლის მიწოდება/მომსახურების გაწევა. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 163-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად:

1. საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის დღგ-ით დაბეგვრა ხორციელდება საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის მომენტში, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.

2. თუ თანხა სრულად ან ნაწილობრივ ანაზღაურებულია საქონლის მიწოდებამდე/მომსახურების გაწევამდე, ანაზღაურებული თანხის შესაბამისი დღგ-ის გადახდა ხორციელდება ანაზღაურების თანხის გადახდის საანგარიშო პერიოდის მიხედვით, გარდა ამ მუხლის მე-5 და მე-9 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა.

ამავე კოდექსის 164-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, დღგ-ით დასაბეგრი თანხა არის საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის სანაცვლოდ მიღებული/მისაღები ანაზღაურება დღგ-ის გარეშე, საქონლის/მომსახურების ფასთან პირდაპირ დაკავშირებული სუბსიდიის ჩათვლით. აღნიშნული დებულება გამოიყენება საქონლის/მომსახურების გაცვლის ოპერაციის (ბარტერული ოპერაციის) შემთხვევაშიც.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვალდებულებათა შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელს ეკისრება ამ კოდექსით ან/და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობა.

შემოსავლების სამსახური ყურადღებას ამახვილებს საგადასახადო შემოწმების აქტით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებაზე და აუდიტის დეპარტამენტის მიერ მოწოდებულ ინფორმაციაზე, რომლის მიხედვითაც, გადასახადის გადამხდელის მიერ შემოწმებისათვის არ იქნა წარდგენილი სამეურნეო ოპერაციების ამსახველი ინფორმაცია/დოკუმენტაცია. მეწარმის განმარტებით, არ აწარმოებდა ბუღალტრულ აღრიცხვას და არც სხვა ფორმით გააჩნდა აღნიშნული. ვინაიდან გადასახადის გადამხდელს არ უფიქსირდებოდა დოკუმენტური რეალიზაცია და შემოწმებისათვის არ წარუდგენია სამეურნეო ოპერაციების ამსახველი ინფორმაცია/დოკუმენტაცია, შემოწმების მიერ ვერ მოხდა ერთეული საქონლის ჭრილში შეძენილი და რეალიზებული პროდუქციის იდენტიფიცირება. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მეწარმის შემოსავალი გაანგარიშდა საკონტროლო-სალარო აპარატსა და საბანკო ამონაწერებში არსებული მონაცემების საფუძველზე. მეწარმის მიერ, წარმოდგენილია როგორც ფიზიკური პირის, ისე ინდივიდუალური მეწარმის სახელზე არსებული საბანკო ანგარიშების ამონაწერები. აღსანიშნავია, რომ ფიზიკური პირის ანგარიშზე ფიქსირდებოდა ჩარიცხვები დანიშნულებით „პირადი გადარიცხვა“. მთლიანი ჩარიცხვების 80% განხორციელებულია დაახლოებით 45-მდე პირის მიერ (ფ/პ-ის ანგარიშებზე). შემოწმებით განხორციელდა აღნიშნული პირების შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემის ელექტრონულ ბაზაში გადამოწმება, ასევე სატელეფონო გასაუბრება, რითაც დადგინდა, რომ აღნიშნული პირების უმეტესი ნაწილი თავადაც რეგისტრირებულია ინდივიდუალურ მეწარმედ და დაკავებულია იმავე საქმიანობით რა საქმიანობასაც ახორციელებს ი/მ ------ი. ამასთან, აღნიშნული პირების ნაწილთან სატელეფონო გასაუბრების შედეგად გამოირკვა, რომ მათ მიერ ჩარიცხული თანხების მიზანი იყო შეძენილი საქონლის (ავტონაწილების) შედეგად წარმოშობილი ვალდებულების დაფარვა. ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების შედეგად, მეწარმის შემოსავალში გათვალისწინებულია ფიზიკური პირის ანგარიშზე არსებული პირადი ჩარიცხვების უმეტესი ნაწილი. დანარჩენი ჩარიცხვები განხორციელებულია მეწარმის ნათესავების მიერ, რომელიც შემოწმებით არ ჩართულა მეწარმის შემოსავალში.

აგრეთვე, ვინაიდან გადამხდელი სარგებლობდა მცირე ბიზნესის შეღავათიანი დაბეგვრის რეჟიმით, საკონტროლო-სალარო აპარატისა და საბანკო ამონაწერებში არსებული მონაცემების შედეგად გაანგარიშდა საშემოსავლო გადასახადით დასაბეგრი ბაზა, რომლის შედეგად, გადამხდელმა 2023 წლის დეკემბრის თვეში გადააჭარბა 1%-იანი განაკვეთით დასაბეგრი ბაზის 500 000 ლარიან ზღვარს, შესაბამისად, დეკემბრის თვეში მიღებული შემოსავალი დაექვემდებარა 3%-იანი განაკვეთით დაბეგვრას. 2024 წლის ოქტომბრის თვეში ასევე გადააჭარბა 1%-იანი განაკვეთით დასაბეგრი ბაზის 500 000 ლარიან ზღვარს და შემოსავალი აღნიშნული წლის ბოლომდე დაექვემდებარა 3%-ით დაბეგვრას. ვინაიდან, ადგილი ჰქონდა მცირე ბიზნესის სტატუსის ფარგლებში, ეკონომიკური საქმიანობიდან მიღებული ერთობლივი შემოსავლის ორი კალენდარული წლის მიხედვით, თითოეული წლის განმავლობაში 500 000 ლარიანი ზღვარის გადაჭარბებას, გადამხდელს მცირე ბიზნესის სტატუსი 2025 წლის 1 იანვრიდან გაუუქმდა და 2025 წლის იანვრიდან მცირე ბიზნესის სტატუსის ფარგლებში დეკლარირებული შემოსავალი დაექვემდებარა შემცირებას.

ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების, მათ შორის, აუდიტის დეპარტამენტის მიერ მოწოდებული ინფორმაციის და მხარეთა განმარტებების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურს მართლზომიერად მიაჩნია მცირე ბიზნესის სტატუსის ფარგლებში მიღებული შემოსავლისა და დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვის განსაზღვრა საკონტროლო-სალარო აპარატისა და საბანკო ამონაწერებში არსებული მონაცემების საფუძველზე, შემოსავალში არ იქნა გათვალისწინებული მხოლოდ მეწარმის ნათესავების ჩარიცხული თანხები. ასევე, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 89-ე მუხლზე დაყრდნობით, მცირე ბიზნესის სტატუსის გაუქმება 2025 წლის 1 იანვრიდან შეესაბამება კანონმდებლობის მოთხოვნებს.

ამასთან, შემოსავლების სამსახური აღნიშნავს, რომ მომჩივანი საჩივარში ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, თუ რა ნაწილში იქნა განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები არამართლზომიერად. ხოლო, დავის წარმოების პროცესში არ ყოფილა წარმოდგენილი ისეთი მტკიცებულებები, რომლებიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ გარემოებებს.

ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების და სამართლებრივი ნორმების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ აუდიტის დეპარტამენტის მიერ საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია საგადასახადო კანონმდებლობის შესაბამისად და არ არსებობს საჩივრის აღნიშნულ ნაწილებში დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი.

 

მე-3 სადავო საკითხთან დაკავშირებით, შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე, რომლის თანახმად, საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვალდებულებათა შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელს ეკისრება ამ კოდექსით ან/და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობა.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის პირველ ნაწილის თანახმად, საგადასახადო სამართალდარღვევად ითვლება პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება (მოქმედება ან უმოქმედობა), რომლისთვისაც ამ კოდექსით გათვალისწინებულია პასუხისმგებლობა. საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის პირს პასუხისმგებლობა შეიძლება დაეკისროს მხოლოდ ამ კოდექსით დადგენილი საფუძვლითა და წესით.

ამავე კოდექსის 270-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად:

1. საგადასახადო სანქცია არის პასუხისმგებლობის ზომა ჩადენილი საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის;

2. საგადასახადო სანქცია გამოიყენება გაფრთხილების, საურავის, ფულადი ჯარიმის, სამართალდარღვევის საქონლის ან/და სატრანსპორტო საშუალების უსასყიდლოდ ჩამორთმევის სახით, ამ კოდექსით გათვალისწინებულ შემთხვევებში.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 272-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საურავი არის საგადასახადო სანქცია, რომელიც პირს ეკისრება საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში გადასახადის გადასახდელი თანხის გადაუხდელობისათვის.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის მე-2 თანახმად, საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის თანხის შემცირება, გარდა ამ მუხლის პირველი, 21 და 22 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა, იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 50 პროცენტის ოდენობით.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს/დავის განმხილველ ორგანოს უფლება აქვს, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციისაგან, თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით.

შემოსავლების სამსახური განმარტავს, რომ გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერება უკავშირდება მის მიერ დაშვებულ შეცდომას, გადამხდელი კეთილსინდისიერია იმ შემთხვევაში თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია მის მიერ დაშვებული შეცდომით (არცოდნით). კეთილსინდისიერება გულისხმობს პირის სუბიექტურ დამოკიდებულებას მის მიერ ჩადენილი ქმედებისადმი. პირი მოქმედებს საპატიებელი შეცდომის პირობებში ანუ მან არ იცოდა და არც შეიძლებოდა სცოდნოდა, რომ ჩადიოდა აკრძალულ ქმედებას (სამართალდარღვევას). საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის მიზანია საგადასახადო პასუხისმგებლობისგან გაათავისუფლოს პირი, რომელიც სამართლებრივი შეცდომის არეალში მოქმედებდა, რადგან სამართლებრივი შეცდომის დროს პირი არასწორად აფასებს ჩადენილი ქმედების სამართლებრივ არსს და ამ ქმედებით გამოწვეულ სამართლებრივ შედეგს.

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელს არასრულად ჰქონდა შესრულებული საგადასახადო ვალდებულებები, ამასთან, მომჩივანი ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, რომლითაც დადასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელი საგადასახადო ვალდებულებების შესრულებისას მოქმედებდა საქმიანობისთვის დამახასიათებელი თანმდევი გულისხმიერებით, სამართლებრივი შეცდომის არეალში. შესაბამისად, საგადასახადო შემოწმების შედეგად დარიცხული სანქციის მიმართ შემოსავლების სამსახურს მიზანშეწონილად არ მიაჩნია საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენება.

 

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის საფუძველზე,ვ ბ რ ძ ა ნ ე ბ :

 

1. ი/მ -----------ის (ს/ნ --------------) საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. აღნიშნული ბრძანება შეიძლება გასაჩივრდეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში (მის.: ქ. თბილისი, ვახტანგ გორგასლის ქ. №16) ან სასამართლოში (მის.: ქ. თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64), საქართველოს საგადასახადო კოდექსის XIV კარით დადგენილი წესის შესაბამისად, ამ ბრძანების ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი

გადასახადის გადამხდელი არ ეთანხმება:

1. დღგ-ში განსაზღვრულ საგადასახადო ვალდებულებებს;

2. საშემოსავლო გადასახადში განსაზღვრულ საგადასახადო ვალდებულებებს;

3.ითხოვს ქონების გადასახადში განსაზღვრულ საგადასახადო ვალდებულებებზე შეფარდებული სანქციის შემცირებას;

 

ფაქტობრივი გარემოებები

აუდიტის დეპარტამენტის №12631,№24024 და №24925 ბრძანებების საფუძველზე განხორციელდა მომჩივანის საქმიანობის კამერალური საგადასახადო შემოწმება. შესამოწმებელ პერიოდად განისაზღვრა 2022 წლის პირველი იანვრიდან 2025 წლის პირველ აგვისტომდე საანგარიშო პერიოდები. საგადასახადო შემოწმების შედეგებზე შედგა საგადასახადო შემოწმების აქტი, რაზეც გამოიცა გადასახადების/გადასახდელების და საგადასახადო სანქციების თანხების დარიცხვის/შემცირების შესახებ №26009 ბრძანება და №056-79 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც გადასახადის გადამხდელს განესაზღვრა სულ 253 088 ლარი, მათ შორის გადასახადი 134 145 ლარი, ჯარიმა 92 065 ლარი და საურავი 26 878 ლარი.

საგადასახადო შემოწმების აქტის მიხედვით ირკვევა, რომ გადასახადის გადამხდელთან საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის მიერ ჩატარებულია სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ინვენტარიზაცია, რომლის შედეგად გამოვლინდა სმფ-ების ნაშთი თვითღირებულებით 284 492 ლარი (საბაზრო ღირებულება 370 812 ლარი). შედეგად, ინვენტარიზაციით გამოვლენილმა საშუალო შეწონილმა ფასნამატმა შეადგინა 10%. ასევე, აუდიტის დეპარტამენტის მიერ მოთხოვნილ იქნა საკონტროლო შესყიდვის ჩატარება და საბითუმო სარეალიზაციო ფასების ფიქსაცია, თუმცა აღნიშნული პროცედურა აღმოჩნდა უშედეგო, ვინაიდან გადასახადის გადამხდელი არც იურიდიულ და არც საკონტროლოსალარო აპარატის რეგისტრაციის მისამართზე არ იმყოფებოდა. შემოწმებით განხორციელდა საქონლის მოძრაობის ანალიზი, საწყისი და საბოლოო სმფ-ების ნაშთების გათვალისწინებით. ვინაიდან, მეწარმეს არ უფიქსირდება დოკუმენტური რეალიზაცია და ინვენტარიზაციის შედეგად დადგენილია საშუალო შეწონილი ფასნამატი 10%-ის ოდენობით, შემოწმებამ იხელმძღვანელა ინვენტარიზაციის შედეგებით. აღნიშნული ანალიზის შესაბამისად გამოვლინდა, რომ გადამხდელის მიერ რეალიზებული პროდუქციის თვითღირებულებამ შეადგინა 1 005 245 ლარი, ხოლო ამავე პერიოდში დეკლარირებულმა შემოსავალმა კი 1 039 539 ლარი. აღსანიშნავია, რომ ინვენტარიზაციის შედეგების საფუძველზე გაანგარიშებული შემოსავალი განსხვავდება გადამხდელის მიერ დეკლარირებული მონაცემისგან. აგრეთვე, გაანგარიშდა მეწარმის შემოსავალი საკონტროლო-სალარო აპარატსა და საბანკო ამონაწერებში არსებული მონაცემების შესაბამისად, რომელიც განსხვავდება ინვენტარიზაციის საფუძველზე გაანგარიშებული შემოსავლისგან.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან გადამხდელს არ უფიქსირდება დოკუმენტური რეალიზაცია, არ წარმოუდგენია სამეურნეო ოპერაციების ამსახველი ინფორმაცია-დოკუმენტაცია და შემოწმების მიერ ვერ მოხდა ერთეული საქონლის ჭრილში შეძენილი და რეალიზებული პროდუქციის იდენტიფიცირება, მეწარმის შემოსავალი გაანგარიშდა საკონტროლოსალარო აპარატსა და საბანკო ამონაწერებში არსებული მონაცემების საფუძველზე.

გადასახადის გადამხდელის განმარტებით, ვინაიდან არ აწარმოებს ბუღალტრულ აღრიცხვას და არც სხვა ფორმით გააჩნია აღრიცხვა, მის მიერ არ იქნა წარმოდგენილი სამეურნეო ოპერაციების ამსახველი ინფორმაცია-დოკუმენტაცია. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, შემოწმებით დადგენილი დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვა აღემატება გადამხდელის მიერ დეკლარირებულ მონაცემებს. შედეგად, გაიზარდა დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვა. გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა გადასახადი და ჯარიმა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის შესაბამისად.

ასევე,შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემის მონაცემებისა და გადამხდელის საბანკო ამონაწერების დამუშავების შედეგად გამოვლინდა, რომ მომჩივანს შესამოწმებელ პერიოდში უფიქსირდება საქონლის რეალიზაციის შედეგად მიღებული დასაბეგრი შემოსავალი. გადასახადის გადამხდელი შესამოწმებელ პერიოდში სარგებლობს მცირე ბიზნესის სტატუსით და შემოსავლის დეკლარირებას ახდენს 1%-იანი განაკვეთით. საკონტროლოსალარო აპარატისა და საბანკო ამონაწერებში არსებული მონაცემების შედეგად გაანგარიშდა საშემოსავლო გადასახადით დასაბეგრი ბაზა, რომლის შედეგად დადგინდა, რომ გადასახადის გადამხდელმა 2023 წლის დეკემბრის თვეში გადააჭარბა 1%-იანი განაკვეთით დასაბეგრი ბაზის 500 000 ლარიან ზღვარს, შესაბამისად, დეკემბრის თვეში მიღებული შემოსავალი დაექვემდებარა 3%-იანი განაკვეთით დაბეგვრას. აგრეთვე, 2024 წლის ოქტომბრის თვეში ასევე გადააჭარბა 1%-იანი განაკვეთით დასაბეგრი ბაზის 500 000 ლარიან ზღვარს, შესაბამისად, შემოსავალი აღნიშნული წლის ბოლომდე დაექვემდებარა 3%-ით დაბეგვრას.ვინაიდან ადგილი ჰქონდა მცირე ბიზნესის სპეციალური დაბეგვრის რეჟიმის ფარგლებში, ეკონომიკური საქმიანობიდან მიღებული ერთობლივი შემოსავლის ორი კალენდარული წლის მიხედვით, თითოეული წლის განმავლობაში 500 000 ლარიანი ზღვარის გადაჭარბებას, გადასახადის გადამხდელს მცირე ბიზნესის სტატუსი 2025 წლის 1 იანვრიდან გაუუქმდა. 2025 წლის იანვრიდან მცირე ბიზნესის სტატუსის ფარგლებში დეკლარირებული შემოსავალი დაექვემდებარა შემცირებას. ბაზაში არსებული და საბანკო ამონაწერებში არსებული მონაცემების შესაბამისად, გადამხდელის მიერ დეკლარირებული საშემოსავლო გადასახადით დასაბეგრი ბაზა განსხვავდება შემოწმებით დადგენილისგან. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, პირს წარმოეშვა საშემოსავლო გადასახადის გადახდის ვალდებულება. შედეგად, გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა გადასახადი და ჯარიმა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის შესაბამისად.

ამასთან,გადასახადის გადამხდელს შესამოწმებელ პერიოდში საკუთრებაში აქვს დასაბეგრი მოძრავი ქონება. ვინაიდან, გადამხდელი რეგისტრირებულია მცირე ბიზნესის სტტაუსის მქონე ფიზიკურ პირად, აღნიშნული საქმიანობიდან მიღებული დასაბეგრი შემოსავლის 25% შედის ქონების გადასახადის გამოანგარიშების მიზნისათვის განსასაზღვრ შემოსავალში, რაც მოცემულ შემთხვევაში ყოველი შესამოწმებელი პერიოდის ბოლოსთვის აჭარბებს დადგენილ ზღვარს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მეწარმე ვალდებული იყო მოეხდინა ქონების გადასახადის დეკლარირება, რაც არ მომხდარა. მეწარმის მიერ შესამოწმებელ პერიოდში საგადასახადო ორგანოში წარდგენილი ქონების გადასახადის წლიური დეკლარაციების მიხედვით, დასაბეგრი ქონების ღირებულება დეკლარირებული აქვს 0 (ნული) ლარი. შემოწმებით შესწავლილ იქნა პირველადი საგადასახადო დოკუმენტები და გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემის მონაცემები. გადამხდელს, 2022 და 2023 წლების მონაცემებით, რეგისტრირებული აქვს მსუბუქი ავტომობილები. შემოწმებით გაანგარიშებულ იქნა გადამხდელის საკუთრებაში რიცხული დასაბეგრი ქონების ღირებულება. შედეგად, პირს დაერიცხა გადასახადი და ჯარიმა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის შესაბამისად.

 

გადაწყვეტილება

პირველ და მე-2 სადავო საკითხებთან დაკავშირებით შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ აუდიტის დეპარტამენტის მიერ საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია საგადასახადო კანონმდებლობის შესაბამისად და არ არსებობს საჩივრის აღნიშნულ ნაწილებში დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი.

ხოლო, მე-3 სადავო საკითხთან დაკავშირებით შემოსავლების სამსახურს მიზანშეწონილად არ მიაჩნია საგადასახადო შემოწმების შედეგად დარიცხული სანქციის მიმართ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენება.

 

დასაბუთება

შემოსავლების მამსახურის დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს: 88(1); 89(1.2,,ა“); 90(1.2); 91(1); 93(11); 153(1,,ა“); 158(1); 159(1 „ა“ და ,,ბ“); 163(1.2); 164(1); 269(7);