გადაწყვეტილება №26978/2/2026

№26978/2/2026

07 აპრილი 2026

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

 

მომჩივანი: შპს "------" (ს/ნ "------")

მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი

 

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ,2.04.2026 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება შპს "------"-ს 24.03.2026 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის №26978/2/2026).

 

დავის საგანი:

1. მივლინების ხარჯის არაეკონომიკურ ხარჯად მიჩნევა და დირექტორის მიერ ხელფასის სახით მიღებულ სარგებლად განხილვა;

2.შემოწმების შედეგად უპროცენტო სესხად ჩათვლილი,კომპანიის მიერ დირექტორზე გაცემული, სესხის ფარგლებში დაბრუნებული თანხის გაუთვალისწინებლობა;

3. დაკისრებული სანქციებისგან გათავისუფლება.

 

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:

1. აუდიტის დეპარტამენტის 26.12.2025 წლის №081-371 საგადასახადო მოთხოვნა;

2. შემოსავლების სამსახურის 6.03.2026 წლის №5138 ბრძანება.

 

დარიცხული თანხა: 107 172.91 ლარი.

მათ შორის:

გადასახადი - 59 493.69

დღგ - 1 542.21

მოგების გადასახადი - 21 412.94

საშემოსავლო გადასახადი - 36 538.54

ჯარიმა - 29 355.6

საურავი - 18 323.62

 

პროცედურული გარემოებები

კომპანიის საქმიანობაა სახელმწიფო ტენდერებში მონაწილეობა, ასევე, არასპეციალიზებული საბითუმო ვაჭრობა.

აუდიტის დეპარტამენტის 19.06.2025 წლის №13119 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა კომპანიის საქმიანობის, 1.01.2022 წლიდან 1.06.2025 წლამდე საანგარიშო პერიოდების, კამერალური საგადასახადო შემოწმება. საგადასახადო შემოწმების შედეგები აისახა 26.12.2025 წლის №AR019924 საგადასახადო შემოწმების აქტში, რომლის საფუძველზე გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის 26.12.2025 წლის №28611 ბრძანება და ამავე თარიღის №081-371 საგადასახადო მოთხოვნა.

აღნიშნული აქტები გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში, რომლის 6.03.2026 წლის №5138 ბრძანებით საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ:

- პირველ სადავო საკითხთან (საწარმოს დირექტორის მიერ კომპანიის საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი ბინის უსასყიდლოდ სარგებლობის განხილვა დირექტორის ხელფასის სახით მიღებულ სარგებლად) დაკავშირებით:

ა) გადასახადის გადამხდელს მიეცა წინადადება ბრძანების ჩაბარებიდან 15 კალენდარული დღის ვადაში აუდიტის დეპარტამენტს წარუდგინოს საჩივრებში მითითებული არგუმენტაციის დოკუმენტურად დადასტურებული მტკიცებულებები, მ.შ. ინფორმაცია აღნიშნულ პერიოდში გადახდილი კომუნალური გადასახადების შესახებ;

ბ) ბრძანებით განსაზღვრულ ვადაში მტკიცებულებების წარდგენის შემთხვევაში, აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა, შეისწავლოს წარდგენილი მტკიცებულებები და შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით, სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, განახორციელოს საგადასახადო ვალდებულებების კორექტირება (შემცირება);

- დანარჩენ ნაწილში საჩივრები არ დაკმაყოფილდა.

შემოსავლების სამსახურის 6.03.2026 წლის №5138 ბრძანება, არ დაკმაყოფილების ნაწილში, გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

სადავო საკითხები:

1. მივლინების ხარჯის არაეკონომიკურ ხარჯად მიჩნევა და დირექტორის მიერ ხელფასის სახით მიღებულ სარგებლად განხილვა

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები

შემოწმებამ შეისწავლა კომპანიის მიერ დაქირავებულ პირზე გაცემული ხელფასისა და გადასახადის გადამხდელად არარეგისტრირებულ ფიზიკურ პირებზე გადახდის წყაროსთან დაბეგვრას დაქვემდებარებული განაცემების დაბეგვრის სისწორე, რომლის შედეგად გამოვლინდა სხვაობები ფაქტობრივ და დეკლარირებულ მონაცემებს შორის. ასევე, შემოწმებისას გაირკვა რომ კომპანიას გაწეული აქვს ხარჯი ან სხვა გადახდა, რომელიც ეკონომიკურ საქმიანობასთან დაკავშირებული არ არის. ამასთან, კომპანიამ 13.09.2024 წელს შეიძინა საცხოვრებელი ბინა, რომლითაც უსასყიდლოდ სარგებლობდა კომპანიის დირექტორი.

შემოწმების შედეგად კომპანიის მიერ გაწეული არაეკონომიკური ხარჯი და საწარმოს დირექტორის მიერ საცხოვრებელი ბინის უსასყიდლოდ სარგებლობა ჩაითვალა დირექტორის ხელფასის სახით მიღებულ სარგებლად. გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი და დაეკისრა ჯარიმა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტზე, ამავე მუხლის მე-4 ნაწილზე, 101-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტებზე და 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე.

შემოწმებით დადგინდა, რომ კომპანიას გაწეული აქვს ხარჯი ან სხვა გადახდა, რომელიც ეკონომიკურ საქმიანობასთან დაკავშირებული არ არის და აღნიშნული ხარჯი შემოწმებით დაკვალიფიცირდა საწარმოს დირექტორზე გაცემულ ხელფასად და დაიბეგრა გადახდის წყაროსთან. დავების განხილვის საბჭოს სხდომაზე შემმოწმებლის ზეპირსიტყვიერი განმარტებით დგინდება, რომ არაეკონომიკურ ხარჯად მიჩნეულ იქნა სხვადასხვა ობიექტებში პირადი სარგებლობისთვის გაწეული ხარჯები, კერძოდ, სუპერმარკეტებში შეძენილი პროდუქტები, რესტორნებში გადახდილი თანხები, კინოსა და თეატრში შეძენილი ბილეთები, პირადი ავტომობილისთვის შეძენილი საწვავი, ასევე, უცხო ქვეყნებში ვიზიტის დროს გაწეული სხვადასხვა სახის ხარჯები.

ამასთან, მომჩივანი საჩივრებში ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, თუ რა ნაწილში იქნა განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები არამართლზომიერად და დავის წარმოების პროცესში არ ყოფილა წარდგენილი მტკიცებულებები, რომლებიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმების აქტით დადგენილ გარემოებებს.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების, საქმეში არსებული მასალებისა და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, სადავო საკითხთან დაკავშირებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია მართლზომიერად, ხოლო საჩივრები აღნიშნულ ნაწილში დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილება ამ ნაწილში (მივლინების ხარჯები მიჩნეულია დირექტორის ხელფასად) დაუსაბუთებელია, ვინაიდან წარდგენილი „დაბეგვრის გაანგარიშების“ ექსელის ცხრილით დასტურდება თითოეული მივლინების პირდაპირი კავშირი კონკრეტულ ტენდერებთან, რაც კომპანიის ძირითად საქმიანობას წარმოადგენს. აღნიშნული ხარჯების გარეშე ტენდერის პირობების შესრულება შეუძლებელი იქნებოდა.

საჩივარს ერთვის ინფორმაცია მივლინების ხარჯებზე და დოკუმენტაცია იდენტიფიცირებულად.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-4 ნაწილის და მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, თუ რაიმე თანხა გამოიყენება კონკრეტული პირის ინტერესებისათვის, ჩაითვლება, რომ ეს თანხა მიღებული აქვს ამ პირს. საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს სამეურნეო ოპერაციის ფორმისა და შინაარსის გათვალისწინებით შეცვალოს მისი კვალიფიკაცია, თუ ოპერაციის ფორმა არ შეესაბამება მის შინაარსს.

საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ხელფასის სახით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება ფიზიკური პირის მიერ დაქირავებით მუშაობის შედეგად მიღებული ნებისმიერი საზღაური ან სარგებელი, მათ შორის, წინა სამუშაო ადგილიდან პენსიის ან სხვა სახით მიღებული შემოსავალი, ან შემოსავალი მომავალი სამუშაო ადგილიდან.

საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავება ევალება საგადასახადო აგენტს, რომელიც არის იურიდიული პირი, საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, კერძოდ პირი, რომელიც დაქირავებულს უხდის ხელფასს.

მომჩივანი განმარტავს, რომ წარდგენილი „დაბეგვრის გაანგარიშების“ ექსელის ცხრილით დასტურდება თითოეული მივლინების პირდაპირი კავშირი კონკრეტულ ტენდერებთან, რაც კომპანიის ძირითად საქმიანობას წარმოადგენს. საჩივარს ერთვის ინფორმაცია მივლინების ხარჯებზე და დოკუმენტაცია.

საჩივართან დაკავშირებით წარმოდგენილი აუდიტის დეპარტამენტის 25.03.2026 წლის №------- წერილიდან ირკვევა, რომ კომპანიის საქმიანობის სფეროა სახელმწიფო ტენდერებში მონაწილეობა და არასპეციალიზებული საბითუმო ვაჭრობა. გადასახადის გადამხდელი აწარმოებს ბუღალტრულ აღრიცხვას. შემოწმების შედეგად კომპანიის მიერ გაწეული ხარჯების შესწავლისას აღმოჩნდა, რომ ხარჯების გარკვეული ნაწილი იყო პირადი მიზნების, გამომდინარე თავისი შინაარსიდან, ასევე აღნიშნული დასტურდებოდა იმ ფაქტით, რომ აღნიშნულ ხარჯებზე კომპანიას არ გააჩნდა ხარჯის გაწევის დამადასტურებელი დოკუმენტები, თუმცა აღნიშნული ხარჯები კომპანიის მიერ ნაღიარები იყო მივლინების ხარჯებად. აღნიშნული ხარჯები მიჩნეულია არაეკონომიკურ ხარჯებად და ჩათვლილია კომპანიის დირექტორის მიერ ხელფასის სახით მიღებულ სარგებლად.

შემოსავლების სამსახური სადავო ბრძანებაში სადავო საკითხზე მიუთითებს, რომ არაეკონომიკურ ხარჯად მიჩნეულ იქნა სხვადასხვა ობიექტებში პირადი სარგებლობისთვის გაწეული ხარჯები, კერძოდ, სუპერმარკეტებში შეძენილი პროდუქტები, რესტორნებში გადახდილი თანხები, კინოსა და თეატრში შეძენილი ბილეთები, პირადი ავტომობილისთვის შეძენილი საწვავი, ასევე, უცხო ქვეყნებში ვიზიტის დროს გაწეული სხვადასხვა სახის ხარჯები.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საბჭოს მიაჩნია, რომ გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია მართებულად და არ არსებობს ამ ნაწილში მომჩივნის არგუმენტების გათვალისწინების და საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი.

 

2. შემოწმების შედეგად უპროცენტო სესხად ჩათვლილი, კომპანიის მიერ დირექტორზე გაცემული, სესხის ფარგლებში დაბრუნებული თანხის გაუთვალისწინებლობა

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები

შემოწმების პროცესში დადგინდა, რომ კომპანიას 2023 წლის 4 აგვისტოს, 29 ნოემბერს, 29 დეკემბერს, 2024 წლის 21 ივნისსა და 4 ოქტომბერს, დირექტორზე, გაცემული ჰქონდა 5 სესხი, რომელიც გაცემის მომენტში არ ჰქონდა დაბეგრილი მოგების გადასახადით. აღნიშნული სესხებიდან პირველი სესხის ნაწილი დაბრუნებულია 10.06.2024 წელს. შემოწმების შედეგად კომპანიის მიერ დირექტორზე გაცემული სესხი ჩაითვალა უპროცენტო სესხად და გაანგარიშდა შესაბამისი სარგებელი. შედეგად, გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა მოგების გადასახადი და დაეკისრა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით განსაზღვრული ჯარიმა.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტზე და ამავე მუხლის მე-4 ნაწილზე, 982 მუხლის მე-3 ნაწილის „ზ“ ქვეპუნქტზე, ამავე მუხლის მე-8 ნაწილზე, 101-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტზე, „საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მიზნებისათვის საპროცენტო განაკვეთების დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2011 წლის 28 იანვრის №34 ბრძანების პირველ პუნქტზე, საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე.

შემოსავლების სამსახური აღნიშნავს, რომ გადასახადის გადამხდელის არგუმენტაცია ვერ იქნება გათვალისწინებული, ვინაიდან აუდიტის დეპარტამენტის წარმომადგენლის განმარტებით, შემოწმების პროცესში გათვალისწინებულია სესხის ნაწილის დაბრუნება და აღნიშნულის საფუძველზე არის გაანგარიშებული მოგების გადასახადი.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ სადავო საკითხთან დაკავშირებით, საგადასახადო შემოწმების შედეგად საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, ხოლო საჩივრები აღნიშნულ ნაწილში დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

მიუხედავად იმისა, რომ სესხის ნაწილი დაბრუნებულია 10.06.2024 წელს, შემოწმების შედეგად მაინც განხორციელდა დარიცხვა,ითხოვს დაბრუნებული სესხის პროპორციულად მოგების გადასახადის კორექტირებას.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-4 ნაწილის და მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, თუ რაიმე თანხა გამოიყენება კონკრეტული პირის ინტერესებისათვის, ჩაითვლება, რომ ეს თანხა მიღებული აქვს ამ პირს. საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს სამეურნეო ოპერაციის ფორმისა და შინაარსის გათვალისწინებით შეცვალოს მისი კვალიფიკაცია, თუ ოპერაციის ფორმა არ შეესაბამება მის შინაარსს.

საგადასახადო კოდექსის 982 მუხლის მე-3 ნაწილის „ზ“ ქვეპუნქტის და მე-8 ნაწილის თანახმად, მოგების გადასახადით იბეგრება ფიზიკურ პირზე ან არარეზიდენტზე სესხის გაცემა. თუ მოხდა გაცემული სესხის/გადახდილი ავანსის თანხის დაბრუნება ან გადახდილი ავანსის სანაცვლოდ საქონლის/მომსახურების მიღება, პირი უფლებამოსილია სესხის/ავანსის თანხის დაბრუნების ან საქონლის/მომსახურების ფაქტობრივად მიღების საანგარიშო პერიოდში დაბრუნებული თანხის ან მიღებული საქონლის/მომსახურების საკომპენსაციო თანხის შესაბამისად გამოანგარიშებული მოგების გადასახადის ოდენობით ჩაითვალოს და ამ კოდექსით დადგენილი წესით დაიბრუნოს ადრე გადახდილი მოგების გადასახადის თანხა.

საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის პირველი ნაწილის და მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ხელფასის სახით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება ფიზიკური პირის მიერ დაქირავებით მუშაობის შედეგად მიღებული ნებისმიერი საზღაური ან სარგებელი, მათ შორის, წინა სამუშაო ადგილიდან პენსიის ან სხვა სახით მიღებული შემოსავალი, ან შემოსავალი მომავალი სამუშაო ადგილიდან. ამ მუხლის პირველი ნაწილის მიზნებისათვის სარგებლის ღირებულებად ითვლება ქვემოთ მითითებული თანხა, რომელიც მცირდება დაქირავებულის მიერ ამ სარგებლის მიღებისას დამქირავებლისათვის გადახდილი თანხით დამქირავებლის მიერ დაქირავებულისათვის საქართველოს ფინანსთა მინისტრის მიერ განსაზღვრულ საპროცენტო განაკვეთზე დაბალი საპროცენტო განაკვეთით სესხის გაცემისას – საქართველოს ფინანსთა მინისტრის მიერ განსაზღვრული საპროცენტო განაკვეთით გადასახდელი პროცენტის შესაბამისი თანხა.

საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავება ევალება საგადასახადო აგენტს, რომელიც არის იურიდიული პირი, საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, კერძოდ პირი, რომელიც დაქირავებულს უხდის ხელფასს.

მომჩივანი ითხოვს დაბრუნებული სესხის პროპორციულად მოგების გადასახადის კორექტირებას.

საჩივართან დაკავშირებით წარმოდგენილი აუდიტის დეპარტამენტის 25.03.2026 წლის №------- წერილიდან ირკვევა, რომ კომპანიას შესამოწმებელ პერიოდში დირექტორზე გაცემული ჰქონდა 5 სესხი, რომელიც გაცემის მომენტში არ იყო დაბეგრილი მოგების გადასახადით. აღნიშნული სესხები დაიბეგრა მოგების გადასახადით. რაც შეეხება, საჩივარში მითითებულ არგუმენტს, რომ თითქოსდა 10.06.2024 წელს სესხის ნაწილის დაბრუნება შემოწმებამ არ გაითვალისწინა, არასწორია. აღნიშნული ფაქტი გათვალისწინებულია და სესხის დაბრუნების პერიოდში აღნიშნულ სესხზე ჩათვლილია დარიცხული მოგების გადასახადი.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საბჭოს მიაჩნია, რომ გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია მართებულად და არ არსებობს ამ ნაწილში მომჩივნის არგუმენტების გათვალისწინების და საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი.

 

3. დაკისრებული სანქციებისგან გათავისუფლება

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები

აუდიტის დეპარტამენტის საგადასახადო შემოწმების შედეგად გადასახადის გადამხდელს დაეკისრა ჯარიმა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით 29 355 ლარის ოდენობით, მათ შორის დღგ-ში 379 ლარი, მოგების გადასახადში 10 706 ლარი, საშემოსავლო გადასახადში 18 270 ლარი. ასევე, აუდიტის დეპარტამენტის 26.12.2025 წლის №081-371 საგადასახადო მოთხოვნით დაეკისრა საურავი 18 323.62 ლარის ოდენობით.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე, 269-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 270-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, 272-ე მუხლის პირველი ნაწილზე, 275-ე მუხლზე, 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილზე და განმარტავს, რომ საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის მიზანია საგადასახადო პასუხისმგებლობისგან გაათავისუფლოს პირი, რომელიც სამართლებრივი შეცდომის არეალში მოქმედებდა, რადგან სამართლებრივი შეცდომის დროს პირი არასწორად აფასებს ჩადენილი ქმედების სამართლებრივ არსს და ამ ქმედებით გამოწვეულ სამართლებრივ შედეგს.

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელს არასრულად ჰქონდა შესრულებული საგადასახადო ვალდებულებები, ამასთან, მომჩივანი ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, რომლითაც დადასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელი საგადასახადო ვალდებულებების არაჯეროვნად შესრულებისას მოქმედებდა სამართლებრივი შეცდომის არეალში. შესაბამისად, საგადასახადო შემოწმების შედეგად დარიცხული სანქციის მიმართ შემოსავლების სამსახურს მიზანშეწონილად არ მიაჩნია საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენება.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

მომჩივანი ითხოვს დაკისრებული ჯარიმა-საურავისგან გათავისუფლებას. კომპანია მოქმედებდა კეთილსინდისიერად და თუ ადგილი ჰქონდა სამართალდარღვევას, იგი გამოწვეული იყო შეცდომით/არცოდნით, რაც წარმოადგენს სანქციებისგან გათავისუფლების საფუძველს.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 272-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების მიხედვით, საურავი არის საგადასახადო სანქცია, რომელიც პირს ეკისრება საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში გადასახადის გადასახდელი თანხის გადაუხდელობისათვის. საურავი ერიცხება გადასახადის თანხას, რომელიც არის სხვაობა გადასახადის გადამხდელის მიერ შეუსრულებელ საგადასახადო ვალდებულებებსა და ზედმეტად გადახდილი გადასახადების ჯამს შორის. თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, საურავის დარიცხვა ხორციელდება თითოეული ვადაგადაცილებული დღისათვის, გადასახადის გადახდის ვადის ამოწურვის დღის მომდევნო დღიდან.

საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის პირველი, მე-2, 21 და 22 ნაწილების თანახმად:

1. პირის მიერ საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის თანხის შემცირება, თუ იგი გამოწვეულია საგადასახადო კონტროლის განმახორციელებელი ორგანოს მიერ პირის საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის მომენტის (პერიოდის) შეცვლით, იწვევს პირის დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 10 პროცენტის ოდენობით.

2. საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის თანხის შემცირება, გარდა ამ მუხლის პირველი, 21 და 22 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა, იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 50 პროცენტის ოდენობით.

2 1.საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის შემცირება, თუ შემცირებული გადასახადის თანხა ამ დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში აღნიშნული გადასახადის თანხის 5 პროცენტს არ აღემატება, იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 10 პროცენტის ოდენობით.

2 2.საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის შემცირება, თუ შემცირებული გადასახადის თანხა ამ დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში აღნიშნული გადასახადის თანხის 5 პროცენტზე მეტია და 20 პროცენტს არ აღემატება, იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 25 პროცენტის ოდენობით.

საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად, დავის განმხილველ ორგანოს უფლება აქვს, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციისაგან, თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით.

გადასახადი გადამხდელს სამეწარმეო საქმიანობაში აკისრია გულისხმიერების ვალდებულება და ეს ვალდებულება უნდა შეასრულოს ჯეროვნად და სრულად. ნებისმიერი შეცდომა არ წარმოადგენს სანქციისაგან გათავისუფლების საფუძველს. მხარემ უნდა დაამტკიცოს, რომ შეცდომა გამოწვეულია არა მისი დაუდევრობის და უხეში გაუფრთხილებლობით არამედ საქმიანობისათვის დამახასიათებელი თანმდევი გულისხმიერების მიუხედავად.

საბჭო იზიარებს შემოსავლების სამსახურის პოზიციას სადავო საკითხთან მიმართებით და მიაჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოებები არ იძლევა იმ ვარაუდის საფუძველს, რომ გადასახადის გადამხდელის მხრიდან სამართალდარღვევის ჩადენა გამოწვეულია მისი შეცდომით/არცოდნით. ამგვარად, არ არსებობს დაკისრებული სანქციებისგან საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილით მომჩივნის გათავისუფლების საფუძველი.

 

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

 

1. საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი

1.მომჩივანისთის მივლინების ხარჯების დირექტორის ხელფასად დაკვალიფიცირება დაუსაბუთებელია

2.მომჩივანი ითხოვს დაბრუნებული სესხის პროპორციულად მოგების გადასახადის კორექტირებას.

3.მომჩივანი ითხოვს დაკისრებული ჯარიმა-საურავისგან გათავისუფლებას.

 

ფაქტობრივი გარემოებები

1.შემოწმებამ შეისწავლა კომპანიის მიერ დაქირავებულ პირზე გაცემული ხელფასისა და გადამხდელად არარეგისტრირებულ ფიზიკურ პირებზე გადახდის წყაროსთან დაბეგვრას დაქვემდებარებული განაცემების დაბეგვრის სისწორე, რომლის შედეგად გამოვლინდა სხვაობები ფაქტობრივ და დეკლარირებულ მონაცემებს შორის. ასევე, შემოწმებისას გაირკვა რომ კომპანიას გაწეული აქვს ხარჯი ან სხვა გადახდა, რომელიც ეკონომიკურ საქმიანობასთან დაკავშირებული არ არის. ამასთან, კომპანიამ 13.09.2024 წელს შეიძინა საცხოვრებელი ბინა, რომლითაც უსასყიდლოდ სარგებლობდა კომპანიის დირექტორი. შემოწმების შედეგად კომპანიის მიერ გაწეული არაეკონომიკური ხარჯი და საწარმოს დირექტორის მიერ საცხოვრებელი ბინის უსასყიდლოდ სარგებლობა ჩაითვალა დირექტორის ხელფასის სახით მიღებულ სარგებლად. გადამხდელს დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი და დაეკისრა ჯარიმა.

2.შემოწმების პროცესში დადგინდა, რომ კომპანიას დირექტორზე, გაცემული ჰქონდა 5 სესხი, რომელიც გაცემის მომენტში არ ჰქონდა დაბეგრილი მოგების გადასახადით. აღნიშნული სესხებიდან პირველი სესხის ნაწილი დაბრუნებულია 10.06.2024 წელს. შემოწმების შედეგად კომპანიის მიერ დირექტორზე გაცემული სესხი ჩაითვალა უპროცენტო სესხად და გაანგარიშდა შესაბამისი სარგებელი. შედეგად, გადამხდელს დაერიცხა მოგების გადასახადი და დაეკისრა ჯარიმა.

2.აუდიტის დეპარტამენტის საგადასახადო შემოწმების შედეგად გადამხდელს დაეკისრა ჯარიმა.

 

გადაწყვეტილება

1.საბჭოს მიაჩნია, რომ გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია მართებულად და არ არსებობს ამ ნაწილში მომჩივნის არგუმენტების გათვალისწინების და საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი.

2.საბჭოს მიაჩნია, რომ გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია მართებულად და არ არსებობს ამ ნაწილში მომჩივნის არგუმენტების გათვალისწინების და საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი.

3.საბჭო იზიარებს შემოსავლების სამსახურის პოზიციას სადავო საკითხთან მიმართებით და მიაჩნია, რომარ არსებობს დაკისრებული სანქციებისგან საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილით მომჩივნის გათავისუფლების საფუძველი.

 

დასაბუთება

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს :

73(9),982,101,154,275.