გადაწყვეტილება №26546/2/2026

№26546/2/2026

17 თებერვალი 2026

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

 

მომჩივანი: შპს „--------ი“ (ს/ნ ----------------)

მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი

 

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ, 12.02.2026 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება შპს „-------ი“-ს 30.01.2026 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის №26546/2/2026).

 

დავის საგანი:

2022 წელზე ქონების (მიწა) გადასახადის დარიცხვის მართლზომიერება.

 

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:

1. აუდიტის დეპარტამენტის 4.11.2025 წლის №026-4 საგადასახადო მოთხოვნა;

2. შემოსავლების სამსახურის 17.12.2025 წლის №27725 ბრძანება.

 

დარიცხული თანხა: 13 503.25 ლარი.

მათ შორის:

მიწის გადასახადი (სასოფლო) – 6 815.39

ჯარიმა - 4 711.50

საურავი - 1 976.36

 

ფაქტების აღწერა

კომპანია გადასახადის გადამხდელად რეგისტრირებულია 26.09.2022 წელს.

აუდიტის დეპარტამენტის 2025 წლის 22 ოქტომბრის №23288 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა გადასახადის გადამხდელის კამერალური საგადასახადო შემოწმება 26.09.2022 წლიდან 01.09.2025 წლამდე პერიოდის მიწაზე ქონების გადასახადის დაბეგვრის სისწორესთან დაკავშირებით. შემოწმების შედეგები აისახა 3.11.2025 წლის საგადასახადო შემოწმების აქტში, საიდანაც სადავო დარიცხვასთან დაკავშირებით ირკვევა შემდეგი გარემოებები: საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მონაცემებზე დაყრდნობით დადგინდა, რომ 16.01.2023 წელს პირს ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ფიზიკური პირისგან შეძენილი აქვს 2629900 კვ.მ (საკ. ნომერი------) სასოფლო სამეურნეო დანიშნულების (საძოვარი) მიწის ნაკვეთი, ---- რაონში, საძოვრების ტერიტორიაზე. აღნიშნული მიწის ნაკვეთი დაყოფილია 5 ნაკვეთად, რომელთაგან 4 გაყიდულია 19.04.2023 წელს, ხოლო 1629717 კვ.მ ნაკვეთი დარჩა პირის საკუთრებაში. ხსენებული მიწის ნაკვეთები არ არის დაბეგრილი ქონების გადასახადით. ამდენად, საგადასახადო კოდექსის 203-ე მუხლის შესაბამისად, მომჩივანს დაერიცხა 2023, 2024, 2025 წლების ქონების (მიწაზე) გადასახადი 4 207.84 ლარი (-.2023წ.), 2 607.55 ლარი (-.2024წ.) და 2 607.55 ლარის ოდენობით (-.2025წ.). ამასთან, საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის თანახმად, დაეკისრა ჯარიმა.

შემოწმების აქტის საფუძველზე, გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის 4.11.2025 წლის №24309 ბრძანება და ამავე თარიღის №026-4 საგადასახადო მოთხოვნა, რაც გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში, რომლის 17.12.2025 წლის №27725 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 302-ე მუხლის მე-6 ნაწილზე, 203-ე, 204-ე, 205-ე, 43-ე მუხლებზე და დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლის თანახმად გადასახადის გადამხდელს ქონების გადასახადით არ აქვს დაბეგრილი საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთები.

გადასახადის გადამხდელის მიერ საჩივარში წარმოდგენილ პოზიციასთან დაკავშირებით, რომლის თანახმად, გადამხდელი არ ეთანხმება 2022 წელს მიწაზე ქონების გადასახადის დარიცხვას, შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საქმეში არსებულ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომლის თანახმად, საგადასახადო შემოწმების მიერ ქონების გადასახადი დარიცხულია 2023, 2024 და 2025 წლების საანგარიშო პერიოდებზე.

ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების და სამართლებრივი ნორმების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ აუდიტის დეპარტამენტის მიერ მიწაზე ქონების გადასახადი განსაზღვრულია საგადასახადო კანონმდებლობის შესაბამისად და არ არსებობს საჩივრის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

კომპანიას აღნიშნული მიწის ნაკვეთი შეძენილი აქვს 2023 წლის 16 იანვარს, ამდენად არ ეკუთვნის 2022 წლის მიწის გადასახადი. ითხოვს მის გაუქმებას.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 203-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, მიწაზე ქონების გადასახადის გადამხდელია პირი საგადასახადო წლის 1 აპრილის მდგომარეობით მის საკუთრებაში არსებულ მიწაზე.

საგადასახადო კოდექსის 204-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულებისა და ტყის მიწებზე ქონების გადასახადის წლიური საბაზისო განაკვეთები დიფერენცირებულია ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულებისა და მიწის კატეგორიების მიხედვით და დგინდება 1 ჰექტარზე გაანგარიშებით, ლარში.

საგადასახადო კოდექსის 205-ე მუხლის მე-2 და მე-7 ნაწილების თანახმად, საწარმო/ორგანიზაცია ქონების გადასახადის დეკლარაციას შესაბამის საგადასახადო ორგანოს წარუდგენს არა უგვიანეს კალენდარული წლის 1 აპრილისა და ამავე ვადაში იხდის ქონების გადასახადს, გარდა ამ მუხლის მე-7 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევისა. დეკლარაციაში მონაცემები დასაბეგრი ქონების შესახებ შეიტანება გასული საგადასახადო წლის მიხედვით, ხოლო დასაბეგრი მიწის შესახებ - მიმდინარე საგადასახადო წლის მიხედვით. საწარმო/ორგანიზაცია მიწაზე ქონების გადასახადს იხდის არა უგვიანეს კალენდარული წლის 15 ნოემბრისა.

სადავო საკითხზე წარმოდგენილია აუდიტის დეპარტამენტის 5.02.2026 წლის №--21-14 წერილი, სადაც აღნიშნულია, რომ ქონების წლიურ დეკლარაციაში მონაცემები დასაბეგრი ქონების შესახებ შეიტანება გასული საგადასახადო წლის მიხედვით, ხოლო დასაბეგრო მიწის შესახებ მიმდინარე საგადასახადო წლის მიხედვით, ამდენად, 2022 წლის ქონების წლიური დეკლარაციის მიხედვით იბეგრება 2023 წლის 1 აპრილის მდგომარეობით პირის საკუთრებაში არსებული მიწა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საბჭო მიიჩნევს, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულება ქონების (მიწის) გადასახადის ნაწილში განსაზღვრულია მართლზომიერად, ამასთან, მომჩივნის არგუმენტი ვერ გახდება კომპანიის საგადასახადო ვალდებულებისაგან გათავისუფლების საფუძველი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, არ არსებობს სადავო ბრძანების გაუქმების და მომჩივნის მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი.

 

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

 

1. საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (ქ. თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი

2022 წელზე ქონების (მიწა) გადასახადის დარიცხვის მართლზომიერება.

 

ფაქტობრივი გარემოებები

აუდიტის დეპარტამენტის №23288 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა გადასახადის გადამხდელის კამერალური საგადასახადო შემოწმება 26.09.2022 წლიდან 01.09.2025 წლამდე პერიოდის მიწაზე ქონების გადასახადის დაბეგვრის სისწორესთან დაკავშირებით. შემოწმების შედეგები აისახა საგადასახადო შემოწმების აქტში, საიდანაც სადავო დარიცხვასთან დაკავშირებით ირკვევა შემდეგი გარემოებები: საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მონაცემებზე დაყრდნობით დადგინდა, რომ 16.01.2023 წელს პირს ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ფიზიკური პირისგან შეძენილი აქვს 2629900 კვ.მ სასოფლო სამეურნეო დანიშნულების (საძოვარი) მიწის ნაკვეთი, აღნიშნული მიწის ნაკვეთი დაყოფილია 5 ნაკვეთად, რომელთაგან 4 გაყიდულია , ხოლო 1629717 კვ.მ ნაკვეთი დარჩა პირის საკუთრებაში. ხსენებული მიწის ნაკვეთები არ არის დაბეგრილი ქონების გადასახადით. ამდენად, საგადასახადო კოდექსის 203-ე მუხლის შესაბამისად, მომჩივანს დაერიცხა 2023, 2024, 2025 წლების ქონების (მიწაზე) გადასახადი 4 207.84 ლარი (2023წ.), 2 607.55 ლარი (2024წ.) და 2 607.55 ლარის ოდენობით (2025წ.). ამასთან, საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის თანახმად, დაეკისრა ჯარიმა.

შემოწმების აქტის საფუძველზე, გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის №24309 ბრძანება და №026-4 საგადასახადო მოთხოვნა, რაც გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში, რომლის №27725 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

გადაწყვეტილება

საბჭო მიიჩნევს, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულება ქონების (მიწის) გადასახადის ნაწილში განსაზღვრულია მართლზომიერად, ამასთან, მომჩივნის არგუმენტი ვერ გახდება კომპანიის საგადასახადო ვალდებულებისაგან გათავისუფლების საფუძველი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, არ არსებობს სადავო ბრძანების გაუქმების და მომჩივნის მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი.

 

დასაბუთება

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს: 203( „ა“ ); 204(1); 205(2.7);