გადაწყვეტილება №26804/2/2026

N 26804/2/2026

16 მარტი 2026

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

 

მომჩივანი: შპს ----- (ს/ნ ----- )

მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი.

 

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ 12.03.2026 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება შპს ----- 04.03.2026 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის N 26804/2/2026).

 

დავის საგანი:

შემოწმების შედეგად დადგენილი დამატებული ღირებულების გადასახადით დასაბეგრი ბრუნვა.

 

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:

1. აუდიტის დეპარტამენტის 16.12.2025 წლის N 27612 ბრძანება;

2. აუდიტის დეპარტამენტის 16.12.2025 წლის N 006-526 საგადასახადო მოთხოვნა;

3. შემოსავლების სამსახურის 12.02.2026 წლის N 2996 ბრძანება.

 

დარიცხული თანხა: 69 531.67 ლარი.

მათ შორის:

დღგ - 35 051.38 ლარი;

ჯარიმა - 17 525.7 ლარი;

საურავი - 16 954.59 ლარი;.

 

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები:

გადასახადის გადამხდელის საქმიანობაა საცალო ვაჭრობა არასპეციალიზებულ მაღაზიებში უპირატესად საკვები პროდუქტებით, სასმელებით ან თამბაქოს ნაწარმით.

საკონტროლო - სალარო აპარატითა და პოსტერმინალით განხორციელებული ანგარიშსწორებისას მიღებული თანხების დღგ-ის დეკლარაციებში ასახვის სისწორესთან დაკავშირებით, აუდიტის დეპარტამენტის 21.10.2025 წლის N 23030 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა კომპანიის საქმიანობის 01.01.2022 წლიდან 01.09.2025 წლამდე საანგარიშო პერიოდების, კამერალური საგადასახადო შემოწმება.

შემოწმების შედეგები აისახა 12.12.2025 წლის საგადასახადო შემოწმების აქტში, საიდანაც ირკვევა რომ:

შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემის და გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილ საბანკო ამონაწერში არსებული მონაცემების დამუშავების შედეგად დამატებული ღირებულების გადასახადით დასაბეგრი ბრუნვა განისაზღვრა 610 715 ლარით, რაც მეტია გადასახადის გადამხდელის მიერ დეკლარირებულ დასაბეგრ ბრუნვაზე. აღნიშნულის გათვალისწინებით, მომჩივანს დაერიცხა დღგ და დაეკისრა ჯარიმა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით.

შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოიცა 16.12.2025 წლის N 27612 ბრძანება და ამავე თარიღის N 006- 526 საგადასახადო მოთხოვნა, რაც გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში, რომლის 12.02.2026 წლის N 2996 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი:

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს 302-ე მუხლის მე-6 ნაწილზე, 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, 158-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტებზე, 163-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, 164-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და შემოწმებით დადგენილ გარემოებაზე.

შემოსავლების სამსახური აღნიშნავს, რომ მომჩივანი საჩივარში ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, თუ რა ნაწილში იქნა განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები არამართლზომიერად, ხოლო, დავის წარმოების პროცესში არ ყოფილა წარდგენილი ისეთი მტკიცებულებები/არგუმენტები, რომლებიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ გარემოებებს.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმებისა და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ საგადასახადო შემოწმების შედეგად საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია:

შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ საგადასახადო შემოწმების შედეგად წარდგენილ გაანგარიშებას არ ეთანხმება და ითხოვს განხორციელდეს ხელახალი გაანგარიშება.

უპირველეს ყოვლისა, ადმინისტრაციული სამართლის ზოგადი პრინციპების თანახმად, მტკიცების ტვირთი ეკისრება ადმინისტრაციულ ორგანოს. მან უნდა ამტკიცოს: მიწოდების ფაქტი, ანაზღაურების მიღება კონკრეტული მიწოდების ფარგლებში, დასაბეგრი ოპერაციების არსებობა. გასაჩივრებულ აქტში არ არის მითითებული კონკრეტული ოპერაციების იდენტიფიცირება, არამედ მოცემულია მხოლოდ ჯამური სხვაობა. ეს ვერ ჩაითვლება საკმარის და დასაბუთებულ მტკიცებულებად. ადმინისტრაციული აქტის დასაბუთებულობა გულისხმობს: ფაქტობრივი გარემოებების კონკრეტულ აღწერას; მტკიცებულებებზე მითითებას; სამართლებრივი შეფასების ინდივიდუალიზაციას. აქტში არ არის მითითებული: რომელი კონკრეტული ოპერაციები იქნა მიჩნეული დაუდეკლარირებელ მიწოდებად; რა საფუძვლით იქნა გამორიცხული სხვა სამართლებრივი ბუნების ოპერაციები; ამ პირობებში აქტს აკლია ინდივიდუალური დასაბუთება და იგი წარმოადგენს შაბლონურ შეფასებას.

 

დავების განხილვის საბჭო:

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.

საგადასახადო კოდექსის 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტების მიხედვით, დღგით დასაბეგრი ოპერაციებია დასაბეგრი პირის მიერ საქართველოს ტერიტორიაზე ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში ანაზღაურების სანაცვლოდ საქონლის მიწოდება/მომსახურების გაწევა.

საგადასახადო კოდექსის 163-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის დღგ-ით დაბეგვრა ხორციელდება საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის მომენტში, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. თუ თანხა სრულად ან ნაწილობრივ ანაზღაურებულია საქონლის მიწოდებამდე/მომსახურების გაწევამდე, ანაზღაურებული თანხის შესაბამისი დღგ-ის გადახდა ხორციელდება ანაზღაურების თანხის გადახდის საანგარიშო პერიოდის მიხედვით, გარდა ამ მუხლის მე-5 და მე-9 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა.

საგადასახადო კოდექსის 164-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, დღგ-ით დასაბეგრი თანხა არის საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის სანაცვლოდ მიღებული/მისაღები ანაზღაურება დღგ-ის გარეშე, საქონლის/მომსახურების ფასთან პირდაპირ დაკავშირებული სუბსიდიის ჩათვლით. აღნიშნული დებულება გამოიყენება საქონლის/მომსახურების გაცვლის ოპერაციის (ბარტერული ოპერაციის) შემთხვევაშიც.

მომჩივანი მიუთითებს, რომ ადმინისტრაციული სამართლის ზოგადი პრინციპების თანახმად, მტკიცების ტვირთი ეკისრება ადმინისტრაციულ ორგანოს. მან უნდა ამტკიცოს: მიწოდების ფაქტი, ანაზღაურების მიღება კონკრეტული მიწოდების ფარგლებში, დასაბეგრი ოპერაციების არსებობა. გასაჩივრებულ აქტში არ არის მითითებული კონკრეტული ოპერაციების იდენტიფიცირება, არამედ მოცემულია მხოლოდ ჯამური სხვაობა, რაც ვერ ჩაითვლება საკმარის და დასაბუთებულ მტკიცებულებად.

მომჩივანი საჩივარში ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, თუ რა ნაწილში იქნა განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები არამართლზომიერად. ხოლო, დავის წარმოების არცერთ ეტაპზე არ ყოფილა წარდგენილი ისეთი მტკიცებულებები/არგუმენტები, რომლებიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმებით დადგენილ გარემოებებს.

აღნიშნული გარემოებებიდან გამომდინარე, საბჭოს მიაჩნია, რომ გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია მართებულად და არ არსებობს საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი.

 

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

 

1. საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი N 64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი:

შემოწმების შედეგად დადგენილი დამატებული ღირებულების გადასახადით დასაბეგრი ბრუნვა.

 

ფაქტობრივი გარემოებები:

საგადასახადო ორგანომ ჩაატარა შემოწმება, რომლის მიზანი იყო გაერკვია სწორად იყო თუ არა ასახული საკონტროლო - სალარო აპარატითა და პოსტერმინალით მიღებული თანხები დღგ-ის დეკლარაციებში. შემოწმების შედეგად დადგინდა, რომ რეალური დასაბეგრი ბრუნვა აღემატებოდა დეკლარირებულს, რის საფუძველზეც კომპანიას დაერიცხა დამატებული ღირებულების გადასახადი და დაეკისრა ჯარიმა. მიღებული გადაწყვეტილება კომპანიამ გაასაჩივრა, თუმცა საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და დავა გადატანილ იქნა შემდგომ ინსტანციაში.

 

გადაწყვეტილება:

საბჭოს მიაჩნია, რომ გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრულია მართებულად და არ არსებობს საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი.

 

დასაბუთება:

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს: 164(1); 163(2);.