ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილება საქმე „ბართაია საქართველოს წინააღმდეგ“

ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს

(მეხუთე სექცია )

გადაწყვეტილება

საქმეზე „ბართაია საქართველოს წინააღმდეგ“

(საჩივარი №10978/06)

 

სტრასბურგი

2018 წლის 26 ივლისი

 

ამ ვერსიაში შესწორება შევიდა 2018 წლის 28 აგვისტოს სასამართლოს რეგლამენტის 81-ე წესის შესაბამისად

საბოლოო გახდა

26/10/2018

ეს გადაწყვეტილება საბოლოო გახდა კონვენციის 44-ე მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად. იგი შეიძლება დაექვემდებაროს რედაქციულ შესწორებას

 

საქმეზე „ბართაია საქართველოს წინააღმდეგ”,

ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს (მეხუთე სექცია)

პალატამ, შემდეგი შემადგენლობით:

ანგელიკა ნუსბერგერი, თავმჯდომარე

ანდრე პოტოკი,

იონკო გროზევი,

მარტინშ მიტსი,

გაბრიელ კუჩკო-შტადლმაიერი,

ლატიფ ჰუსეინოვი,

ლადო ჭანტურია, მოსამართლეები,

და კლაუდია ვესტერდიკი, სექციის განმწესრიგებელი,

2018 წლის 3 ივლისს გამართული დახურული თათბირის შემდეგ,

გამოიტანა შემდეგი გადაწყვეტილება, რომელიც იმავე დღეს იქნა მიღებული:

 

პროცედურა

1. საქმის საფუძველია საჩივარი (№10978/06) საქართველოს წინააღმდეგ, რომელიც, ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის („კონვენცია“) 34-ე მუხლის შესაბამისად, 2006 წლის 16 თებერვალს სასამართლოში წარადგინა ბ-ნმა ალექსანდრე ბართაიამ („მომჩივანი“).

2. მომჩივანს წარმოადგენდა ქ-ნი მ. ბართაია, ადვოკატი, რომელიც საქმიანობს თბილისში. საქართველოს მთავრობას („მთავრობა“) წარმოადგენდნენ სახელმწიფო წარმომადგენელები იუსტიციის სამინისტროდან, ბოლოს ბ-ნი ბ. ძამაშვილი.

3. მომჩივანი კონვენციის მე-6 მუხლის საფუძველზე აცხადებდა, რომ მის წინააღმდეგ დაუსწრებელი გადაწყვეტილება გამოტანილ იქნა არასწორად, მხარეთა თანასწორობის პრინციპის დარღვევით, შემდეგ მას წაერთვა მისი მონაწილეობით საქმის ხელახალი განხილვის შესაძლებლობა.

4. 2008 წლის 10 იანვარს მთავრობას ეცნობა საჩივრის შესახებ.

 

ფაქტები

I. საქმის გარემოებები

 

5. მომჩივანი დაიბადა 1938 წელს და ცხოვრობს თბილისში.

A. საქმისწარმოებადიდუბე-ჩუღურეთისრაიონულ სასამართლოში

 

6. 2003 წლის 10 სექტემბერს მომჩივანი გათავისუფლებულ იქნა ბეჭდვითი სიტყვის კომბინატიდან. მან საქმე აღძრა თავისი დამსაქმებლის წინააღმდეგ.

7. 2003 წლის 26 დეკემბრის მოსამზადებელ სხდომაზე თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულმა სასამართლომ („რაიონული სასამართლო“) მთავარი სხდომა ჩანიშნა 2004 წლის 28 იანვრისთვის 15:30 საათზე. მოსამზადებელ განხილვას ესწრებოდა ორივე – მომჩივანი და მისი ადვოკატი. 2004 წლის 22 იანვარს მომჩივნის ადვოკატმა მისწერა სასამართლოს და აცნობა, რომ 2004 წლის 28 იანვარს 15:00 საათზე იგი უნდა დასწრებოდა საკასაციო საჩივრის განხილვას საქართველოს უზენაეს სასამართლოში და ამიტომ ვერ დაესწრებოდა სხდომას. მან მოითხოვა სხდომის გადავადება, რასაც პასუხი არ მოჰყოლია.

8. რაიონულმა სასამართლომ განხილვა გამართა 2004 წლის 28 იანვარს, როგორც იყო დაგეგმილი. მომჩივანი გამოცხადდა და განმარტა, რომ ვინაიდან იგი არ იყო ადვოკატი, ვერ შეძლებდა საქმის განხილვაში მონაწილეობის მიღებას თავისი წარმომადგენლის გარეშე. მან მოითხოვა სხდომის გადავადება, რათა იგი წარმოდგენილი ყოფილიყო თავისი ადვოკატის მიერ. მოპასუხე მხარის წარმომადგენელმა უარი თქვა მოთხოვნაზე და პირველი ინსტანციის სასამართლოს სთხოვა გამოეტანა დაუსწრებელი გადაწყვეტილება მომჩივნის საწინააღმდეგოდ. სხდომის ოქმის მიხედვით, მოსამართლემ გააფრთხილა მომჩივანი, თუ იგი უარს იტყოდა საქმის განხილვაში მონაწილეობაზე, სასამართლო გამოიტანდა დაუსწრებელ გადაწყვეტილებას. მომჩივანმა, მიუხედავად ამისა, გაიმეორა, რომ იგი ვერ იქნებოდა წარმომადგენელი თავის საქმეზე ადვოკატის გარეშე.

9. სხდომის ოქმის თანახმად, რაიონულმა სასამართლომ არ გაითვალისწინა მომჩივნის თხოვნა სხდომის გადადებაზე და გადაწყვიტა, რომ საქმის განხილვაში მონაწილეობაზე მომჩივნის უარი სასამართლოში მისი გამოუცხადებლობის ტოლფასი იყო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის („სსკ“, იხ. პარაგრაფი 20 ქვემოთ) 232-ე მუხლის თანახმად. ზემოაღნიშნულისა და იმ დასკვნის საფუძველზე, რომ მომჩივანი სათანადოდ იყო გამოძახებული სხდომაზე სსკ-ის 70-ე და73-ე მუხლების შესაბამისად, მოსამართლემ სსკ-ის 229-ე მუხლის პირველი პუნქტის (იხ. პარაგრაფი 20 ქვემოთ) თანახმად გამოიტანა დაუსწრებელი გადაწყვეტილება, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ, მისი გამოკვლევისა და ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე.

10. გადაწყვეტილება თავის სარეზოლუციო ნაწილში ადგენდა, რომ საჩივარი სასამართლო გადაწყვეტილების გაუქმების შესახებ შესაძლოა წარდგენილი ყოფილიყო იმავე სასამართლოში ათი დღის განმავლობაში.

 

B. გაუქმების პროცედურები

11. მომჩივნის ადვოკატმა შეიტანა საჩივარი გადაწყვეტილების გაუქმებაზე და დაურთო 2004 წლის 5 თებერვლით დათარიღებული წერილი უზენაესი სასამართლოდან, რომელიც ადასტურებდა, რომ იგი მონაწილეობდა საკასაციო საჩივრის განხილვაში 2004 წლის 28 იანვარს, 15:00 საათზე. იგი დავობდა, რომ მისი მონაწილეობა სხვა საქმის განხილვაში იყო სხდომაზე მისი არდასწრების „საპატიო მიზეზი“ (იხ. „სსკ“-ის 233-ე და 241-ე მუხლები, როგორც მოყვანილია ქვემოთ, მე-20 პარაგრაფში).

12. 2004 წლის19 მარტს იმავე რაიონული სასამართლოს მოსამართლემ დაადასტურა თავისივე 2004 წლის 28 იანვრის გადაწყვეტილება. მან დაადგინა, რომ მომჩივანი გამოძახებული იყო სხდომაზე სსკ-ის 70-ე და 78-ე მუხლებში მითითებული წესების შესაბამისად დააღნიშნა, რომ არ არსებობდა არავითარი სამართლებრივი მოთხოვნა,რომ გამოძახებული ყოფილიყო აგრეთვე მხარის ადვოკატი. სასამართლოში გამოცხადებისას მომჩივანმა განაცხადა, რომ იგი ეწინააღმდეგებოდა საქმის განხილვას თავისი ადვოკატის გარეშე და უარი განაცხადა საქმის განხილვაში მონაწილეობის მიღებაზე. ვინაიდან სსკ-ის 232-ე მუხლის თანახმად ამგვარი ქმედება უტოლდება სასამართლოში გამოუცხადებლობას და არ არსებობდა სსკ-ის 233-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი გარემოება, მოსამართლემ გადაწყვიტა, რომ სსკ-ის 241-ე მუხლი არ უნდა იქნეს გამოყენებული სასამართლოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გასაუქმებლად.

13. მომჩივანმა გაასაჩივრა 2004 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილება. 2004 წლის 16 ივლისს თბილისის საოლქო სასამართლომ („საოლქო სასამართლო“) დაადგინა, რომ სსკ-ის 72 (ზ) მუხლის დარღვევით, მომჩივანი და მისი ადვოკატი სათანადოდ არ იყვნენ გაფრთხილებულები სასამართლოში გამოუცხადებლობის შედეგებზე, უფრო მეტიც, 2004 წლის 28 იანვრის სხდომაზე რაიონულმა სასამართლომ სათანადოდ არ განუმარტა მომჩივანს, თუ რა მნიშვნელობა ექნებოდა მისთვის დაუსწრებლად მიღებულ გადაწყვეტილებას. საოლქო სასამართლომ მხედველობაში მიიღო, რომ ვინაიდან მომჩივანი არ იყო ადვოკატი, მას შეიძლება არ სცოდნოდა, რომ დაუსწრებელი გადაწყვეტილება (in absentia) აუცილებლად იქნებოდა მისთვის არახელსაყრელი. ამიტომ, ვინაიდან ისინი აღნიშნულ საქმეში არ იქნენ გაფრთხილებული 70-78-ე მუხლებით დადგენილი წესით, საოლქო სასამართლომ დაადგინა, რომ სსკ-ის 233-ე და 241-ე მუხლების თანახმად არსებობდა 2004 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი. მომჩივნის სარჩელი გადაეგზავნა რაიონულ სასამართლოს ხელახლა განსახილველად.

14. მომჩივნის ყოფილმა დამსაქმებელმა შეიტანა საკასაციო საჩივარი სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების თაობაზე.

15. 2005 წლის 2 მარტს საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ საოლქო სასამართლოს მტკიცების საპირისპიროდ დაადგინა, რომ მომჩივანი სხდომის დროს ინფორმირებული იყო სასამართლოში გამოუცხადებლობის შედეგებზე. ამიტომ ადგილი არ ჰქონია სსკ-ის 72-ე (ზ) მუხლის დარღვევას. უზენაესმა სასამართლომ აგრეთვე დაადგინა, რომ 2004 წლის 28 იანვრის სხდომის ოქმის თანახმად მოსამართლემ გააფრთხილა მომჩივანი, რომ სხდომაში მონაწილეობის მიღებაზე უარის თქმის შემთხვევაში, გადაწყვეტილება მიღებული იქნებოდა „inabsentia” (დაუსწრებლად). ამრიგად, მომჩივანი სათანადოდ იყო გაფრთხილებული მისი ქმედების შედეგებზე. ბოლოს უზენაესმა სასამართლომ აღნიშნა, რომ სასამართლოს შეეძლო დაუსწრებელი გადაწყვეტილების მიღება თუ ადვოკატი ან მხარე არ გამოცხადდებოდა სხდომაზე, იმ პირობით, თუ მხარე გამოძახებული იქნებოდა სსკ-ის 70-78-ე მუხლების შესაბამისად. შედეგად, უზენაესმა სასამართლომ გააუქმა 2004 წლის 16 ივლისის საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისთვის დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

16. 2005 წლის 10 მაისს საოლქო სასამართლომ იხელმძღვანელა უზენაესი სასამართლოს მსჯელობით და დაამატა, რომ მომჩივნის ადვოკატის მონაწილეობა სხვა სხდომაში არ იყო „საპატიო მიზეზი“ დაუსწრებლად (inabsentia) გამოტანილი გადაწყვეტილების გასაუქმებლად იმის გათვალისწინებით, რომ სსკ-ის 232-ე მუხლი ზუსტად არ განსაზღვრავდა, თუ რის საფუძველზე შეეძლო მხარეს უარი ეთქვა სხდომაში მონაწილეობის მიღებაზე. საოლქო სასამართლოს თანახმად ეს გულისხმობდა, რომ ნებისმიერი უარი სხდომაში მონაწილეობის მიღებაზე იყო უსაფუძვლო. ამის გამო, ძალაში დატოვა 2004 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილება.

17. მომჩივნის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა 2005 წლის 16 სექტემბერს. უზენაესმა სასამართლომ დაადგინა, რომ 241-ე მუხლი შეიცავდა იმ საფუძვლების ამომწურავ ჩამონათვალს, რომელთა საფუძველზე შეიძლებოდა გაუქმებულიყო სასამართლოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილება. შემდგომ საოლქო სასამართლოს მიერ 2004 წლის 16 ივლისის გადაწყვეტილების საპირისპიროდ უზენაესმა სასამართლომ დაადგინა, რომ მომჩივანი სათანადოდ იყო ინფორმირებული სხდომაზე მისი გამოუცხადებლობის შედეგების თაობაზე. ამრიგად, სსკ-ის 241-ე მუხლის შესაბამისად, ეს არგუმენტი ვერ იქნებოდა მიჩნეული, როგორც დამაჯერებელი საფუძველი საქმის ხელახალი გადასინჯვისათვის.

18. უზენაესი სასამართლოს თანახმად, არც ნებისმიერი მიზეზით მომჩივნის უარი სასამართლო პროცესში მონაწილეობის მიღებაზე არ წარმოდგენდა საქმის ხელახალი განხილვის საფუძველს. ამასთან დაკავშირებით, იგი ხაზგასმით აღნიშნავდა, რომ საქმის განხილვაში მონაწილეობისმიღებაზეუარისამართლებრივი შედეგების გათვალისწინებით, უთანაბრდებოდა სასამართლოში გამოუცხადებლობას.

19. უზენაესი სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება არ საჩივრდებოდა.

 

II. შესაბამისი ეროვნული კანონმდებლობა

20. მოცემულ პერიოდში მოქმედი სსკ-ის შესაბამისი მუხლები, იკითხება შემდეგნაირად:

 

„სასამართლო უწყება უნდა შეიცავდეს:

...

(ზ) მითითებას გამოუცხადებლობის შედეგებზე და ვალდებულებას, აცნობოს სასამართლოს გამოუცხადებლობის მიზეზები“.

„1.მოქალაქეებს შეუძლიათ საქმე აწარმოონ სასამართლოში პირადად ...

2. მხარეებს შეუძლიათ აგრეთვე საქმე აწარმოონ სასამართლოში წარმომადგენლის მეშვეობით. საქმის წარმოება წარმომადგენლის მეშვეობით არ ართმევს უფლებას მხარეებს თვითონაც პირადად მიიღონ მონაწილეობა საქმეში“.

„საქმის განხილვის გადადება დასაშვებია მხოლოდ კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევებში” .

„თუ სასამართლოს სხდომაზე არ გამოცხადდება მოსარჩელე, რომელსაც გაეგზავნა შეტყობინება ამ კოდექსის 70-ე–78-ე მუხლებით დადგენილი წესით, მოპასუხის შუამდგომლობის საფუძველზე სასამართლოს შეუძლია გამოიტანოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ“.

„გამოუცხადებლად ითვლება მხარე, რომელიც, თუმცა სასამართლო სხდომაზე დანიშნულ დროს გამოცხადდა, მაგრამ უარს ამბობს საქმის განხილვაში მონაწილეობაზე.“

233 §1

„სასამართლოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანა დაუშვებელია,

თუ:

(ა) გამოუცხადებელი მხარე მოწვეული არ იყო ამ კოდექსის 70-ე–78-ე მუხლებით დადგენილი წესით;

(ბ) სასამართლოსათვის ცნობილი გახდა, რომ ადგილი ჰქონდა დაუძლეველ ძალას ან სხვა მოვლენებს, რომლებსაც შეეძლოთ ხელი შეეშალათ სასამართლოში მხარის დროულად გამოცხადებისათვის; ...”

„დაუსწრებელი გადაწყვეტილების შინაარსი უნდა შეესაბამებოდეს 249-ე მუხლის მოთხოვნებს სამოტივაციო ნაწილის ჩამოყალიბების გარეშე“.

„მხარეს, რომელიც არ გამოცხადებულა სასამართლო სხდომაზე, რის გამოც მის წინააღმდეგ გამოტანილია დაუსწრებელი გადაწყვეტილება, შეუძლია ასეთი გადაწყვეტილების გამომტან სასამართლოში შეიტანოს საჩივარი ამ გადაწყვეტილების გადასინჯვისა და საქმის განახლების შესახებ.”

„დაუსწრებელი გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და საქმის განხილვა განახლდეს, თუ არსებობს 233-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები, ან თუ მხარის გამოუცხადებლობა გამოწვეული იყო სხვა საპატიო მიზეზით, რომლისშესახებაცმასარშეეძლოთავის დროზეეცნობებინა სასამართლოსათვის.“

„დაუსწრებელი გადაწყვეტილება არ შეიძლება გაასაჩივროს სააპელაციო წესით იმ მხარემ, რომლის წინააღმდეგაც არის იგი გამოტანილი ...”

„გადაწყვეტილება შედგება შესავალი, აღწერილობითი, სამოტივაციო და სარეზოლუციო ნაწილებისაგან.”

 

სამართალი

I. კონვენციის მე-6 მუხლის სავარაუდო დარღვევა

21. მომჩივანი დავობდა, რომ 2004 წლის 28 იანვრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება მის წინააღმდეგ არასწორად იყო გამოტანილი, კერძოდ, მხარეთა თანასწორობის პრინციპის დარღვევით და შედეგად მას წაერთვა თავისი საქმის ხელახალ განხილვაში მონაწილეობის შესაძლებლობა. იგი ეყრდნობოდა კონვენციის მე-6 მუხლის 1-ლ პუნქტს, რომელიც შესაბამის ნაწილში იკითხება შემდეგნაირად:

„სამოქალაქო ხასიათის უფლებებისა და მოვალეობების გამორკვევისას... ყოველი ადამიანი აღჭურვილია სამართლიანი განხილვის უფლებით... სასამართლოს მიერ...“

 

A. მისაღებობა

22. სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოცემული საჩივარი აშკარად დაუსაბუთებელი არ არის კონვენციის 35-ე მუხლის 3(ა) პუნქტის მნიშვნელობის ფარგლებში. სასამართლო ასევე აღნიშნავს, რომ არ არსებობს საჩივრის მიუღებლობის რაიმე სხვა საფუძველი. შესაბამისად, საჩივარი უნდა გამოცხადდეს მისაღებად.

 

B. საქმის არსებითი გარემოებები

1. მხარეთა არგუმენტები

 

23. მომჩივანი ამტკიცებდა, რომ იგი არ არღვევდა შიდა პროცედურულ წესებს.

24. თავის მხრივ, მთავრობა ამტკიცებდა, რომ სახელმწიფო ვერ იქნებოდა პასუხისმგებელი, თუ მომჩივანი თავისი მოქმედებით არღვევდა ეროვნულ კანონმდებლობას. ისინი აცხადებდნენ, რომ ეროვნულმა სასამართლოებმა ვერ განიხილეს მომჩივნის საქმე მისი ქმედებების გამო, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც მომჩივანი უარს აცხადებდა 2004 წლის 28 იანვრის სხდომაში მონაწილეობის მიღებაზე გაუმართლებელი მიზეზით, იგი არ იქცეოდა სათანადო პროცედურული მოთხოვნების შესაბამისად. ამასთან დაკავშირებით მთავრობის არგუმენტაცია ეროვნული სასამართლოების დასაბუთების ანალოგიურად, იყო ორმაგი: პირველი, სსკ-ის 232-ე მუხლის მიზნებისთვის მხარის უარი, რომელიც ესწრება სასამართლო სხდომას და ნებისმიერი მიზეზით უარს ამბობს საქმის განხილვაში მონაწილეობაზე, ითვლება გამოუცხადებლობის ტოლფასად; და მეორე, მომჩივანმა და მისმა წარმომადგენელმა ვერ წარმოადგინეს სხდომის გადავადებაზე თავიანთი თხოვნის დასაბუთებული მიზეზი იმის გათვალისწინებით, რომ წარმომადგენლის სასამართლოში გამოუცხადებლობა არ იყო საპატიო მიზეზი ეროვნული კანონმდებლობის მიხედვით.

25. მთავრობამ შემდგომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ მომჩივანი სათანადოდ იყო გაფრთხილებული საქმის განხილვაში მონაწილეობაზე უარის თქმის სამართლებრივ შედეგებზე. უფრო მეტიც, მიუხედავად იმისა, რომ მისთვის წინასწარ იყო ცნობილი, რომ მისი ადვოკატი ვერ დაესწრებოდა 2004 წლის 28 იანვრისთვის დაგეგმილ სხდომას,იგი წინასწარ არ შეეცადა აეყვანა სხვა ადვოკატი. შესაბამისად, ის უბრალოდ ცდილობდა სასამართლო პროცესის დაუსაბუთებელ გაჭიანურებას. და ბოლოს, მომჩივანი სრულად იყო უფლებამოსილი თავისი საქმე წარედგინა ადვოკატის გარეშე.

 

2. სასამართლოს შეფასება

(a) ზოგადი პრინციპები

26. სასამართლო აღნიშნავს,რომ სასამართლოს წინაშე კონვენციის მე-6 მუხლით გარანტირებული, საქმის ეფექტურად წარდგენის უფლებასთან და მოწინააღმდეგე მხარეთა თანასწორობასთან დაკავშირებული ზოგადი პრინციპების შესახებ მას მრავალჯერ აქვს დადგენილი თავის წინა გადაწყვეტილებებში (იხ. მაგალითად, Steel and Morris v. the United Kingdom, no. 68416/01, §§59-60, ECHR 2005-II). მე-6 მუხლის პირველი პუნქტი სახელმწიფოს უტოვებს თავისუფალ არჩევანს, იმის გადასაწყვეტად, თუ რა საშუალებები გამოიყენონ მოსარჩელეთათვის აღნიშნული უფლების უზრუნველსაყოფად (იხ. იქვე). ამრიგად, სასამართლო პროცესზე პერსონალური დასწრება, სამართალწარმოების ფორმა – ზეპირი ან წერილობითი – და იურიდიული წარმომადგენლობის საკითხები ერთმანეთთან არის დაკავშირებულიდაუნდაგაანალიზდეს მე-6 მუხლით გარანტირებული „საქმის სამართლიანი განხილვის“ უფლების უფრო ფართო კონტექსტში. სასამართლომ უნდა დაადგინოს, მიეცა თუ არა მომჩივანს, სამოქალაქო სამართალწარმოების მონაწილე მხარეს, გონივრული შესაძლებლობა გაცნობოდა და კომენტარი გაეკეთებინა მეორე მხარის მიერ წარმოდგენილ მოსაზრებებსა ან მტკიცებულებაზე და წარმოედგინა თუ არა თავისი საქმე ისეთ პირობებში, რომლებიც არ ჩააყენებდა მას არსებითად არახელსაყრელ მდგომარეობაშიმოწინააღმდეგე მხარესთან მიმართებით. (იხ. Ternovskis v. Latvia, no. 33637/02, § 65, 29 აპრილი 2014 და Larin v. Russia, no. 15034/02, §§ 35-36, 20 მაისი 2010).

27. სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქმის სამართლიანი განხილვის უფლება, სხვებს შორის, მოიცავს მხარეთა უფლებას სასამართლო სხდომაზე წარადგინონ მოსაზრებები, რომლებსაც ისინი საქმესთან მიმართებით სათანადოდ მიიჩნევენ. ვინიდან კონვენცია მიზნად ისახავს არა თეორიული ან არარეალური, არამედ პრაქტიკული და ეფექტური უფლებების უზრუნველყოფას, ეს უფლებები ეფექტიანად შეიძლება ჩაითვალოს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მომჩივანს ფაქტობრივად „მოუსმენენ“, ანუ მის მიერ წარმოდგენილი მოსაზრებები სათანადოდგანიხილება სასამართლოების მიერ. (იხ. Ternovskis, ციტირებული ზემოთ, § 66). ამასთან დაკავშირებით სასამართლო აღნიშნავს, რომ მე-6 მუხლი მოითხოვს და სახელმწიფოებს ნებას რთავს, ორგანიზება გაუკეთონ თავიანთ სამართლებრივ სისტემებს იმგვარად, რომ გაადვილდეს სასამართლო პროცესების სწრაფად და ეფექტურად წარმოება, რაც მოიცავს დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის შესაძლებლობას. თუმცა, ეს ვერ განხორციელდება სხვა პროცედურული გარანტიების ხარჯზე (იხ. Aždajić v. Slovenia, no. 71872/12, §49, 8 ოქტომბერი 2015, და Gankin and Others v. Russia, nos. 2430/06, 1454/08, 11670/10 და 12938/12, § 26, 31 მაისი 2016).

ფაქტობრივად, მე-6 მუხლის პირველი პუნქტი პირველ ყოვლისა, მიზნად ისახავს მხარეთა ინტერესების დაცვასდა მართლმსაჯულების სათანადო ადმინისტრირებას. (იხ. Nideröst- Huber v. Switzerland, 18 თებერვალი 1997, § 30, სასამართლო გადაწყვეტილებებისა და განჩინებების ანგარიში1997-I). შესაბამისად, ეროვნული ხელისუფლების პასუხისმგებლობაა უზრუნველყოს კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პუნქტით განსაზღვრული სტანდარტების, კერძოდ, მხარეთა თანასწორობის პრინციპის დაცვა.

28. სასამართლო დამატებით აღნიშნავს,რომ სამოქალაქო უფლებათა და ვალდებულებათა კონცეფციისათვის დამახასიათებელი „საქმის სამართლიანი განხილვის“ მოთხოვნები არ არის აუცილებლად სისხლისსამართლებრივი ბრალდების დადგენისას არსებული მოთხოვნების მსგავსი. ეს დასტურდება, მე-6 მუხლის მე-2 და მე-3 პუნქტების ისეთი დეტალური დებულებების არ არსებობით, რომლებიც გამოიყენება ამ უკანასკნელი კატეგორიის საქმეებთან მიმართებით. ამრიგად, მართალია ამ დებულებებს კონკრეტული მნიშვნელობა გააჩნია სისხლის სამართლის კანონმდებლობის მკაცრ საზღვრებს მიღმა, მაგრამ ხელშემკვრელ სახელმწიფოებს სამოქალაქო საქმეების განხილვის დროს, რომლებიც ეხება მოქალაქეთა უფლებებსა და მოვალეობებს, აქვთ უფრო მეტი თავისუფლება, ვიდრე სისხლის სამართლის საქმეთა განხილვისას (იხ. მაგალითად, Dombo Beheer B.V. v. the Netherlands, 27 ოქტომბერი 1993, §§ 32-33, სერია A no. 274; Jokela v. Finland, no. 28856/95, § 68, ECHR 2002-IV; და Milovanova v. Ukraine (dec.) no. 16411/03, 2 ოქტომბერი 2007). მიუხედავად ამისა, სასამართლოს პრეცედენტული სამართლიდან წარმოიშვა სამოქალაქო უფლებებსა და ვალდებულებებთან დაკავშირებული „საქმის სამართლიანი განხილვის“ კონკრეტული პრინციპები. ცხადია, რომ „მხარეთა თანასწორობის“ მოთხოვნა, მხარეთა შორის „სამართლიანი ბალანსის“ თვალსაზრისით თეორიულად, ვრცელდება როგორც ამგვარი საქმეების მიმართ, ისევე სისხლის სამართლის საქმეებზეც (იხ. Dombo Beheer B.V., ციტირებული ზემოთ, §§ 32-33). უფრო მეტიც, როდესაც სასამართლო იხილავს მე-6 მუხლის სამოქალაქო სამართლის ასპექტთან დაკავშირებულ საქმეს, საჭიროდ თვლის, გამოიყენოს სისხლის სამართლის საკითხებთან მიმართებით დამკვიდრებული მიდგომა (იხ. Dilipak and Karakaya v. Turkey, nos. 7942/05 და 24838/05, § 80, 4 მარტი 2014; იხ. აგრეთვე, Carmel Saliba v. Malta, no. 24221/13, §§ 67, 70, და 73, 29 ნოემბერი, 2016).

29. ბოლოდროინდელ პრეცედენტულ სამართალში დაუსწრებლად გამოტანილი სამოქალაქო საქმეების სამართალწარმოებასთან დაკავშირებით არსებული საჩივრების მიმართ სასამართლომ გამოიყენა სისხლის სამართლის სტანდარტი, სასამართლომ დაადგინა, რომ სამოქალაქო საქმეებზე დაუსწრებელად გამოტანილი საქმეების წარმოებისას ის შეამოწმებდა: (i) ხელისუფლების ორგანოებმა გამოიჩინეს თუ არა გულმოდგინება მომჩივნის ინფორმირებისათვის და შეიძლება თუ არა, მიჩნეულ იქნეს, რომ მომჩივნებმა უარი თქვეს მათ უფლებაზე – წარმდგარიყვნენ სასამართლოს წინაშე და დაეცვათ საკუთარი თავი. და (ii) ეროვნული კანონმდებლობა უზრუნველყოფდა თუ არა მომჩივნისთვის სათანადო საშუალებებს შეჯიბრობითობის საფუძველზე საქმის ხელახალი განხილვისათვის, როდესაც მათთვის ცნობილი გახდებოდა მათ წინააღმდეგ დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის შესახებ (იხ. Dilipak and Karakaya, ციტირებული ზემოთ, §§ 78, 80 და 88, 4 მარტი 2014; Aždajić, ციტირებული ზემოთ, §§ 50 და 53; Gyuleva v. Bulgaria, no. 38840/08, §38, 9 ივნისი 2016; და გახარია საქართველოს წინააღმდეგ (Gakharia v. Georgia, no. 30459/13, § 38, 17 January 2017).

 

(b) აღნიშნული პრინციპების გამოყენება მოცემულ საქმეში

30. მომჩივანი არ უარყოფს იმ ფაქტს, რომ იგი სათანადოდ იყო ინფორმირებული 2004 წლის 28 იანვარს ჩანიშნული სხდომის შესახებ და იგი ნამდვილად გამოცხადდა სხდომაზე, შესაბამისად, წინამდებარე საქმეში მთავარი საკითხია, მიეცა თუ არა მომჩივანს სამართალწარმოებაში ეფექტურად მონაწილეობისა და თანასწორობის პრინციპით სარგებლობის შესაძლებლობა.

31. სასამართლო აღნიშნავს, რომ მომჩივნის ადვოკატმა სხდომის გადადების მოთხოვნით სასამართლოს მიმართა დაგეგმილ სხდომამდე ექვსი დღით ადრე. პასუხის მიუღებლობის გამო მომჩივანი გამოცხადდა რაიონულ სასამართლოში და გაიმეორა თავისი მოთხოვნა სხდომის გადადებასთან დაკავშირებით და უარი განაცხადა საქმის განხილვაში მონაწილეობაზე თავისი ადვოკატის გარეშე. სასამართლოს სხდომის ოქმის თანახმად,პირველი ინსტანციის მოსამართლემ მხედველობაში არ მიიღო სხდომის გადადების შესახებ მოთხოვნა და დაასკვნა, რომ მომჩივნის უარი საქმის განხილვაშიმონაწილეობაზე,უთანაბრდებოდა სასამართლოში მის გამოუცხადებლობას და მიიღო დაუსწრებელი გადაწყვეტილება (იხ. პარაგრაფი 9 ზემოთ). ამ ეტაპზე სასამართლო საჭიროდ მიიჩნევს გააკეთოს შემდეგი განმარტება.

32. კონვენცია არ ითვალისწინებს სამოქალაქო სამართალწარმოებაში იურიდიული წარმომადგენლობის ავტომატურ უფლებას, წინამდებარე საქმის გარემოებების გათვალისწინებით, იურიდიული წარმომადგენლობა არ იყო სავალდებულო. მიუხედავად ამისა, როდესაც მოცემული საქმის მსგავსად, მხარე ითხოვს სხდომის გადადებას მისი ადვოკატის არყოფნის გამო, და აცხადებს, რომ ეს წარმოადგენს დაბრკოლებას მისი დაცვისთვის, ეროვნულმა სასამართლომ უნდა განიხილოს მოთხოვნა და უპასუხოს მას. საკითხი – არის თუ არა საჭირო ადვოკატის დახმარება საქმის სამართლიანი განხილვისთვის, უნდა გადაწყდეს თითოეული საქმის კონკრეტული ფაქტების საფუძველზე,მაგალითად, რა არის მნიშვნელოვანი მომჩივნისთვის, შესაბამისი კანონმდებლობისა და პროცედურის კომპლექსურობა და მომჩივნის შესაძლებლობა ეფექტურად წარადგინოს თავი(იხ. mutatismutandis, Steel and Morris, ციტირებული ზემოთ, § 61, და N.J.D.B. v. the United Kingdom, no. 76760/12, § 73, 27 ოქტომბერი 2015). ამ კონტექსტში უნდა დადგინდეს, მომჩივნის სასამართლოში გამოცხადება ადვოკატის დახმარების გარეშე იქნებოდა თუ არაეფექტური იმ თვალსაზრისით, რომ შეძლებდა თუ არა იგი თავისი საქმის წარმოდგენას სათანადოდ და დამაკმაყოფილებლად (იხ. mutatis mutandis, Airey v. Ireland, 9 ოქტომბერი 1979, § 24, Series A no. 32). გათვალისწინებული უნდა იქნეს ასევე მთელი კონტექსტი, კერძოდ, მასშტაბითუ რამდენადისარგებლა სამართალწარმოებაში მომჩივანმა სასამართლოს ხელმისაწვდომობით დამხარეთა თანასწორობის პრინციპით. (იხ. N.J.D.B., ციტირებული ზემოთ, §74).

33. წინამდებარე საქმეზე რაიონულმა სასამართლომ არ გამოიკვლია არსებობდა თუ არა იმის მტკიცებულება, რომ მომჩივანი, ან მისი ადვოკატი, რომლებმაც პროცესის გადადებისთვის წარადგინეს სერიოზული და გადამოწმებადი მიზეზი, მოქმედებდნენ არაკეთილსინდისიერად ან ცდილობდნენ სამართალწარმოების რაიმე მიზეზის გარეშე გაჭიანურებას. ეს იყო სხდომის გადადების შესახებ მათი პირველი მოთხოვნა, რომელიც ორივე – მომჩივნისა და მისი ადვოკატის – მიერ სათანადოდ იყო წარდგენილი სასამართლოში (იხ. პარაგრაფები 7-8 ზემოთ და შეადარეთ Milovanova, ციტირებული ზემოთ). სსკ-ის 93-ე მუხლი ნათლად გამოხატავდა მომჩივნის უფლებას, წარადგინოს თავისი საქმე ადვოკატის მეშვეობით (იხ. პარაგრაფი 20). ამავდროულად, სამართალწარმოების საგანი იყო დელიკატური, რამდენადაც იგი ეხებოდა ყოფილ დამსაქმებელსა და დასაქმებულს შორის ურთიერთობას და მოწინააღმდეგე მხარე სათანადოდ იყო წარმოდგენილი ადვოკატის მიერ. ზემოთ ჩამოთვლილი ფაქტორების უგულებელყოფით, ერთი მხრივ, მომჩივნის კონკრეტული გარემოებების, და მეორე მხრივ, ხარისხიანი და სწრაფიმართლმსაჯულების ადმინისტრირების ინტერესების შეფასების გარეშე, (ამასთან დაკავშირებით იხ. Airey, ციტირებული ზემოთ, §24), სასამართლომ ჯერ ყურადღება არ მიაქცია ადვოკატის წერილობით მოთხოვნას, ხოლო შემდეგ მიზეზის მითითების გარეშე, უარი თქვა მომჩივნის მიერ სასამართლო სხდომაზე წარდგენილ იგივე მოთხოვნაზე.

34. საბოლოოდ, სხდომის გაუქმების სამართალწარმოების ფარგლებში, 2005 წლის 19 მარტს იმავე მოსამართლემ სსკ-ის 233-ე მუხლზე მითითებით დაადგინა, რომ ადვოკატის სხდომაზე არყოფნა არ წარმოადგენდა „დაბრკოლებას“ საქმის განხილვის ჩასატარებლად. ამ კონტექსტში სასამართლო ვერ დაეთანხმება მთავრობის არგუმენტს, რომ ადვოკატის მონაწილეობა უზენაესი სასამართლოს წინაშე სხვა საქმის განხილვაში, არ წარმოადგენდა საფუძვლიან მიზეზს სხდომის გადადებისთვის და რომ მომჩივნის მოთხოვნა უბრალოდ იყო სასამართლო პროცესის გაჭიანურების მცდელობა. ამგვარი ზედმეტად ფორმალისტური და ხისტი მიდგომა არ შეესაბამებოდა სათანადო გულისხმიერების პრინციპს, რომელსაც უნდა იყენებდნენ ეროვნული სასამართლოები, რათა რეალური და ეფექტური სარგებლობის უზრუნველსაყოფად გამოყენებული იქნეს კონვენციის მე-6 მუხლით გარანტირებული უფლებები.

35. სასამართლო დამატებით აღნიშნავს, რომ მოცემულ საქმეში მომჩივნის უარი ადვოკატის დასწრების გარეშე საქმის განხილვაში მონაწილეობის მიღებაზე, რაიონული სასამართლოსმიერ ფაქტობრივად გაიგივებულ იქნა მომჩივნის მიერ თავის უფლებაზე უარის თქმასთან – კერძოდ, არსებითად განხილულიყო საქმე მისი მონაწილეობით. თუმცა, საქმის მასალებიდან ჩანს, რომ იმ დროს, როდესაც მომჩივანს ინფორმაციას აწვდიდნენ დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის რისკთან დაკავშირებით, პირველი ინსტანციის მოსამართლემ არ განუმარტა მას, პირველ რიგში, რომ დაუსწრებელი გადაწყვეტილება გულისხმობდა მისი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე ავტომატურად უარის თქმას, ყოველგვარი მიზეზის მითითების გარეშე, (იხ. სსკ-ს 229-ე მუხლის პირველი ნაწილი, ციტირებული ზემოთ მე-20 პარაგრაფში) და მეორე, დაუსწრებელ გადაწყვეტილებაზე არ ვრცელდება გასაჩივრების სტანდარტული პროცედურა (იხ. მუხლები 236, 241, და 366, ციტირებული მე-20 პარაგრაფში ზემოთ). სააპელაციო და საკასაციო სასამართლოებმა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმებასთან დაკავშირებით სამართალწარმოების პროცესში დაადგინეს, რომ მომჩივანიგაფრთხილებულიიყომისიქმედებებისშესაძლო შედეგებზე (იხ. 15-17 პარაგრაფები ზემოთ). მიუხედავად ამისა, სასამართლო მიიჩნევს, რომ მომჩივანს ადეკვატურად და გასაგები ფორმით არ ეცნობა მისი ქმედების შესაძლო შედეგების შესახებ. ასეთ ვითარებაში, დასადგენი რჩება ეროვნული კანონმდებლობა ითვალისწინებდა თუ არა სათანადო საშუალებებს მომჩივნისთვის მისი მონაწილეობით ახალი შეჯიბრებითი სხდომის უზრუნველსაყოფად.

36. ამასთან დაკავშირებით, სასამართლო აღნიშნავს, რომ დაუსწრებელი გადაწყვეტილება არ საჩივრდება ზედა ინსტანციის სასამართლოში (იხ. სსკ-ის 366-ე მუხლი, პარაგრაფი 20 ზემოთ). სსკ-ის 236-ე და 241-ე მუხლები ითვალისწინებდა დაუსწრებელი გადაწყვეტილებების გაუქმების პროცედურას (იხ. პარაგრაფი 20 ზემოთ). თუმცა, მიუხედავად იმისა, რომ ეს დებულებები შესაძლოა თეორიულად სთავაზობდა ადეკვატურ კომპენსაციას პირს, რომლის წინააღმდეგაც იყო გამოტანილი დაუსწრებელი გადაწყვეტილება, მომჩივნის შემთხვევაში, ამის უზრუნველყოფა ვერ შეძლეს. მნიშვნელოვანია, რომ სააპელაციო და საკასაციო სასამართლოებმა 2005 წლის 10 მაისისა და 16 სექტემბრის თავიანთ შესაბამის გადაწყვეტილებებში დაადგინეს,რომ ადვოკატის მონაწილეობა სხვა საქმის განხილვაში არ იყო სათანადო მიზეზი დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გასაუქმებლად და რომ, სსკ-ის 232-ე მუხლის თანახმად საქმის განხილვაში მონაწილეობის მიღებაზე უარი, ნებისმიერი საფუძვლით, გაუმართლებელია. ამრიგად, აღნიშნულივერ ხვდება საქმის ხელახალი განხილვისათვის 233-ე მუხლში მოცემულ სათანადო მიზეზების ამომწურავ ჩამონათვალში. ამ გარემოებების გათვალისწინებით, სასამართლო ადგენს, რომ დაუსწრებელი გადაწყვეტილებების ხელახალი განხილვის წესების ეროვნული სასამართლოების მიერ გამოყენების პირობებში, მომჩივანს არ ჰქონდა საქმის განახლების შესაძლებლობა.

37. სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ ფაქტზე, რომ მომჩივანი სათანადოდ იყო წარმოდგენილი მის მიერ არჩეული ადვოკატით შესაბამისი სამართალწარმოების დაწყებიდან და მთელი პროცესის განმავლობაში. ეს ადვოკატი, პასუხისმგებელი იყო inter alia მომჩივნის ინფორმირებაზე სათანადო სასამართლო პროცედურებისა დამისი საქმის ნიუანსების თაობაზე. სასამართლოს მოსაზრებით, ვინაიდან სხდომის გადადების თაობაზე 2004 წლის 22 იანვრის მოთხოვნაზე პასუხის არარსებობა შეიძლებოდა მიჩნეული ყოფილიყო, როგორც რაიონული სასამართლოს უარი მოთხოვნაზე, ადვოკატს უნდა ემოქმედა გულისხმიერად და მომჩივნისათვის უნდა მიეცა რჩევა ყველა შესაძლო სამართლებრივი სტრატეგიის შესახებ, მათ შორის იმ სამართლებრივ ნაბიჯებზე, რომლებიც მომჩივანს უნდა გადაედგა დაგეგმილ სხდომაში ამ უკანასკნელის არყოფნის დროს. (იხ. mutatis mutandis, Hermi v. Italy [GC], no. 18114/02, § 79, ECHR 2006-XII). თუმცა, სასამართლოს აზრით, არახელსაყრელი შედეგები, რომლებიც საქართველოს სასამართლო ხელისუფლების აზრით, გამოწვეული იყო, მომჩივნისა და მისი წარმომადგენლის ქმედებებით, იყო არაპროპორციული.

38. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სასამართლო ადგენს, რომ მომჩივნის უფლებები – სამართალწარმოებაში ეფექტური მონაწილეობისა და მხარეთა თანასწორობის უფლება, შეიზღუდა იმ მოცულობით, რაც არ შეესაბამებოდა კონვენციის მე-6 მუხლით დადგენილ საქმის სამართლიანი განხილვის პრინციპებს. შესაბამისად, დაირღვა მე-6 მუხლის პირველი პუნქტი.

 

II. კონვენციის 41-ე მუხლის გამოყენება¹

 

A. ზიანი

 

39. მომჩივანმა მოითხოვა 20,000 ევრო მატერიალური და 5,000 ევრო მორალური ზიანისთვის.

40. მთავრობა ამტკიცებდა, რომ მოთხოვნა მორალური ზიანის ანაზღაურებისათვის იყო ძალიან გადაჭარბებული. რაც შეეხება მატერიალურ ზიანთან დაკავშირებულ მოთხოვნას, მთავრობა აცხადებდა, რომ მოთხოვნაარიყო გამყარებული რაიმე მტკიცებულებით. ასევე, ის იყო ძალიან არაპროპორციული იმის გათვალისწინებით, რომ მომჩივნის თვიური ხელფასი იმ დროისათვის შეადგენდა დაახლოებით 25 ევროს.

41. სასამართლოს არ შეუძლია ივარაუდოს სამართალწარმოების შედეგები იმ შემთხვევაში, თუ ისინი შესაბამისობაში იქნებოდა მე-6 მუხლთან. ამიტომ, იგი უარყოფს ამ მოთხოვნას. თუმცა, მომჩივანს ანიჭებს 1500 ევროს მორალური ზიანისთვის.

 

B. ხარჯები

42. მომჩივანმა ასევე მოითხოვა 5, 500 ევრო იურიდიული ხარჯების ასანაზღაურებლად. ამ მოთხოვნის გასამყარებლად მან წარმოადგინა მისი და წარმომადგენლის მიერ ხელმოწერილი შეთანხმება, რომლის თანახმადაც, მას უნდა გადაეხადა აღნიშნული თანხა სასამართლოში მიმდინარე სამართალწარმოების დასრულებისთანავე.

43. მთავრობამ განაცხადა, რომ მომჩივნის მოთხოვნა არ იყო გამყარებული რაიმე მტკიცებულებით და არც საფუძვლიანი.

44. სასამართლოს პრეცედენტული სამართლის მიხედვით, მომჩივანს გაწეული ხარჯების ანაზღაურება 41-ე მუხლის საფუძველზე, შესაძლოა მიენიჭოს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ დადასტურებულია, რომ ისინი გაწეული არეალურად და საჭიროებისამებრ და თუ მოთხოვნილი თანხა არის გონივრული ოდენობის. ასევე, სასამართლო არარისშეზღუდული ადგილობრივი მომსახურების გაწევის ღირებულების მასშტაბებით და პრაქტიკით (იხ. Assanidze v. Georgia [GC], no. 71503/01, § 206, ECHR2004-II). მოცემულ საქმეში, მისხელთ არსებული დოკუმენტების და ზემოთ ხსენებული კრიტერიუმებისა და წინამდებარე საქმის სირთულის, ისევე, როგორც გაწეული იურიდიული სამუშაოს ხარისხისა დამოცულობის გათვალისწინებით, სასამართლო მიზანშეწონილად მიიჩნევს მომჩივანს მიანიჭოს 1,000 ევროსასამართლოს წინაშე სამართალწარმოებისათვის.

 

C. საურავი

45. სასამართლო მიზანშეწონილად მიიჩნევს, რომ საურავის განაკვეთი განისაზღვროს ევროპის ცენტრალური ბანკის ზღვრული სასესხო განაკვეთის მიხედვით, რასაც უნდა დაემატოს სამი პროცენტი.

 

ამ მოტივით, სასამართლო ერთხმად

1. აცხადებს საჩივარს მისაღებად;

2. ადგენს, რომ დაირღვა კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პუნქტი;

3. ადგენს

(a) რომ მოპასუხე სახელმწიფო ვალდებულია, კონვენციის 44-ე მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, გადაწყვეტილების ძალაში შესვლის დღიდან სამი თვის ვადაში, მოპასუხე სახელმწიფოს ეროვნულ ვალუტაში, ანგარიშსწორების დღეს არსებული კურსით, მომჩივანს გადაუხადოს თანხა შემდეგი ოდენობით:

(i) EUR 1,500 (ათას ხუთასი ევრო), მორალური ზიანისთვის, და ნებისმიერი გადასახადი, რომელიც შესაძლოა დაეკისროს მომჩივანს;

(ii) EUR 1,000 (ათასი ევრო), ხარჯების ანაზღაურების სახით

და ნებისმიერი გადასახადი,რომელიც შესაძლოა დაეკისროს მომჩივანს;

(b) რომ ზემოთ ხსენებული სამთვიანი ვადის გასვლის შემდეგ, თანხის სრულ ანაზღაურებამდე, ზემოთ აღნიშნულ თანხებს საჯარიმო პერიოდის განმავლობაში დაერიცხება გადახდის დღესმოქმედი, ევროპის ცენტრალური ბანკის ზღვრული სასესხო განაკვეთის თანაბარი პროცენტები, რასაც დაემატება სამი პროცენტი;

4. უარყოფს მომჩივნის მოთხოვნას სამართლიანი დაკმაყოფილების დანარჩენ ნაწილში.

 

(¹ შესწორება შევიდა 2018 წლის 28 აგვისტოს: დაემატა სათაური)

 

შესრულებულია ინგლისურ ენაზე და მხარეებს ეცნობათ წერილობით 2018 წლის 26 ივლისს, სასამართლოს რეგლამენტის 77-ე წესის მე-2 და მე-3 პუნქტების შესაბამისად.

 

კლაუდია ვესტერდიკი                                              ანგელიკა ნუსბერგერი

სექციის განმწესრიგებელი                                            თავმჯდომარე