მუხლი 1. დებულებაში გამოყენებული ტერმინების განმარტება:

1. ამ დებულებაში გამოყენებულ ტერმინებს აქვთ შემდეგი მნიშვნელობა:
ა) არბიტრაჟი – ერთი ან რამდენიმე წევრისაგან კანონით, მხარეთა შეთანხმებით და ამ დებულებით დადგენილი წესებით არჩეული (დანიშნული) ორგანო, რომელიც უფლებამოსილია განიხილოს მხარეთა შორის წამოჭრილი პირთა თანასწორობაზე დამყარებული კერძო ხასიათის ის ქონებრივი დავა, რომლის მოწესრიგებაც მხარეებს შეუძლიათ ერთმანეთს შორის;
ბ) მუდმივმოქმედი საარბიტრაჟო დაწესებულება – შპს „თბილისის საარბიტრაჟო სასამართლო“.
გ) არბიტრი – არბიტრაჟის წევრი;
დ) კანონი – საქართველოს კანონი „არბიტრაჟის შესახებ“;
ე) კორესპონდენცია – საქმესთან დაკავშირებული ნებისმიერი ხასიათის ინფორმაციის შემცველი წერილობითი დოკუმენტი;
ვ) საარბიტრაჟო განხილვის დაწყებად – მიიჩნევა, არბიტრაჟში ამ დავის გადაცემის შესახებ შეტყობინების საარბიტრაჟო მოპასუხის მიერ მიღების დღეს, თუ მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული;
ზ) საარბიტრაჟო სასამართლოს თავმჯდომარე – საარბიტრაჟო საქმეზე არბიტრთა შემადგენლობიდან არჩეული არბიტრი.
თ) საარბიტრაჟო წარმოება – პროცესი, რომელიც იწყება მოპასუხე მხარისათვის სააბრიტრაჟო პრეტენზიის ჩაბარებით და მთავრდება არბიტრაჟის მიერ საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გამოტანით.
ი) სარჩელი – საარბიტრაჟო პრეტენზია.
კ)  ელექტრონული შეტყობინება – ნებისმიერი შეტყობინება, რომელსაც მხარეები გადასცემენ, საინფორმაციო შეტყობინების სახით. საინფორმაციო შეტყობინება არის ინფორმაცია, რომელიც მომზადებულია, გაგზავნილია, მიღებულია, ან შენახულია ელექტრონული, მაგნიტური, ოპტიკური ან მსგავსი საშუალებით, მათ შორის, მონაცემთა ელექტრონული გადაცემით, ელექტრონული ფოსტით, ტელეგრამით, ტელექსით ან ტელე-ფაქსით.
2. ფუნქციებს, რომლებიც ამ დებულების მიხედვით განეკუთვნება საარბიტრაჟო სასამართლოს კომპეტენციას, ახორციელებს არბიტრაჟის თავმჯდომარე ან მუდმივმოქმედი საარბიტრაჟო დაწესებულება