1. სანაპირო სახელმწიფო განსაზღვრავს ცოცხალი რესურსების დასაშვებ ჭერას თავის განსაკუთრებულ ეკონომიკურ ზონაში.

2. სანაპირო სახელმწიფომ მისთვის ხელმისაწვდომი საუკეთესო სამეცნიერო მტკიცებულებების გათვალისწინებით, შენარჩუნებისა და მართვის სათანადო ზომების გამოყენებით უნდა უზრუნველყოს, რომ განსაკუთრებულ ეკონომიკურ ზონაში გადაჭარბებული ექსპლუატაციის გამო საფრთხე არ შეექმნას ცოცხალი რესურსების შენარჩუნებას. შესაბამის შემთხვევებში, სანაპირო სახელმწიფომ და კომპეტენტურმა საერთაშორისო ორგანიზაციებმა, იქნება ეს სუბრეგიონული, რეგიონული თუ გლობალური, უნდა ითანამშრომლონ ამ მიზნით.

3. ასეთი ზომები ასევე მიმართული უნდა იყოს რეწვის შედეგად მოპოვებული სახეობების პოპულაციების ისეთ დონეზე შენარჩუნებისა ან აღდგენისთვის, რომელსაც შეუძლია მაქსიმალური მდგრადი მოპოვების დონის უზრუნველყოფა, შესაბამისი გარემოსდაცვითი და ეკონომიკური ფაქტორების გათვალისწინებით, მათ შორის, ნაპირზე მცხოვრებ მეთევზეთა თემების ეკონომიკური საჭიროებების და განვითარებადი სახელმწიფოების განსაკუთრებული საჭიროებების გათვალისწინებით, და თევზჭერის მეთოდების, მარაგების ურთიერთდამოკიდებულების და ზოგადად რეკომენდებული საერთაშორისო მინიმალური სტანდარტების გათვალისწინებით, იქნება ეს სუბრეგიონული, რეგიონული თუ გლობალური.

4. ასეთი ზომების მიღებისას სანაპირო სახელმწიფომ უნდა გაითვალისწინოს მოპოვებულ სახეობებთან დაკავშირებულ ან მათზე დამოკიდებულ სახეობებზე ზემოქმედების შედეგები, რათა შეინარჩუნოს ან აღადგინოს ასეთი დაკავშირებული ან დამოკიდებული სახეობების პოპულაციები იმ დონეებზე მაღალ დონეზე, რომლებზეც მათ რეპროდუქციას შეიძლება სერიოზული საფრთხე შეექმნას.

5. ხელმისაწვდომი სამეცნიერო ინფორმაცია, დაჭერისა და თევზჭერის ძალისხმევის სტატისტიკა და თევზის მარაგების შენარჩუნებასთან დაკავშირებული სხვა მონაცემები რეგულარულად უნდა გადაიცეს და საჭიროების შემთხვევაში, გაიცვალოს, სუბრეგიონული, რეგიონული ან გლობალური კომპეტენტური საერთაშორისო ორგანიზაციების მეშვეობით და ყველა დაინტერესებული სახელმწიფოს, მათ შორის, იმ სახელმწიფოების მონაწილეობით, რომელთა მოქალაქეებსაც აქვთ განსაკუთრებულ ეკონომიკურ ზონაში თევზჭერის უფლება.