გადაწყვეტილება №28010/2/2026

№28010/2/2026

14 სექტემბერი 2026

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

 

მომჩივანი: შპს „-------“ (ს/ნ „-------“)

მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი

 

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ, 10.09.2026 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება შპს „------- - ის “ 24.08.2026 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის №28010/2/2026).

 

დავის საგანი:

1. დღგ-სა და საშემოსავლო გადასახადში განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები;

2.საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის საფუძველზე დაკისრებული ჯარიმისგან გათავისუფლება საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის შესაბამისად.

 

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:

1. აუდიტის დეპარტამენტის 2026 წლის 2 ივლისის №007-183 საგადასახადო მოთხოვნა;

2. შემოსავლების სამსახურის 2026 წლის 12 აგვისტოს №18143 ბრძანება.

 

დარიცხული თანხა: 202 801.97 ლარი.

მათ შორის:

გადასახადი - 118 825

დღგ - 75 152

საშემოსავლო გადასახადი - 43 673

ჯარიმა - 53 044

საურავი - 30 932.97

 

პროცედურული გარემოებები

საწარმოს საქმიანობაა სარესტორნო და საკვებით მობილური მომსახურება.

შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2026 წლის 27 თებერვლის №4543 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა კომპანიის საქმიანობის 2023 წლის 1 იანვრიდან 2026 წლის 1 თებერვლამდე საანგარიშო პერიოდების კამერალური საგადასახადო შემოწმება. შემოწმების შედეგები აისახა 2026 წლის 30 ივნისის საგადასახადო შემოწმების აქტში, რომლის საფუძველზე გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის 2026 წლის 2 ივლისის №14895 ბრძანება და №007-183 საგადასახადო მოთხოვნა. მომჩივანს დამატებით გადასახდელად განესაზღვრა 202 801.97 ლარი.

აღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნა 2026 წლის 13 ივლისს გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში, რომელმაც 2026 წლის 12 აგვისტოს №18143 ბრძანებით ნაწილობრივ დააკმაყოფილა საჩივარი. პირველ სადავო საკითხთან, კერძოდ, საკურიერო კომპანიის აპლიკაციიდან არასწორად ჩარიცხულ/შემოსავალში ჩათვლილ თანხებთან და თევზის შეძენასთან დაკავშირებით:

- გადასახადის გადამხდელს მიეცა წინადადება, აუდიტის დეპარტამენტს წარუდგინოს საჩივარში მითითებული არგუმენტაციის დოკუმენტურად დადასტურებული მტკიცებულებები;

- დაევალა აუდიტის დეპარტამენტს, ყოველმხრივ შეისწავლოს/გამოიკვლიოს წარდგენილი მტკიცებულებები და შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით, შესაბამისი საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, განახორციელოს საგადასახადო ვალდებულებების კორექტირება (შემცირება).

დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

შემოსავლების სამსახურის 2026 წლის 12 აგვისტოს №18143 ბრძანება გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

 

სადავო საკითხები:

1. დღგ-სა და საშემოსავლო გადასახადში განსაზღვრული საგადასახადო ვალდებულებები

ფაქტების აღწერა

საწარმოს მიერ წარდგენილი ინფორმაციის/დოკუმენტაციის და გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემის მონაცემების ანალიზით დადგინდა, რომ კომპანიის სარესტორნო საქმიანობიდან მიღებული შემოსავალი ძირითადად შედგებოდა საკურიერო მომსახურებებიდან და ტერმინალით მიღებული შემოსავლებიდან, ხოლო პროდუქციის შეძენას ახორციელებდა ძირითადად შესყიდვის აქტების და მცირე ოდენობით ზედნადებების საფუძველზე. შესყიდვის აქტებთან დაკავშირებით გადასახადის გადამხდელმა წარადგინა დოკუმენტები არასრულყოფილი ფორმით (ჯამურად თვეების მიხედვით). საგადასახადო ორგანოს მიერ შესწავლილ იქნა მიღებული შემოსავლები და ხარჯები, რის საფუძველზეც დადგინდა საწარმოს სარესტორნო საქმიანობიდან მიღებული ფასნამატი 133%-ის ოდენობით (ფასნამატის განსაზღვრისთვის გათვალისწინებულია მხოლოდ შეძენილი პროდუქცია სასმელების გარეშე). შემოწმებით დადგინდა, რომ საწარმო შესამოწმებელ პერიოდში დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული არ არის, ამასთან, შემოწმებით დადგენილმა ეკონომიკური საქმიანობით მიღებულმა შემოსავალმა 2023 წლის 29 აპრილს გადააჭარბა 100 000 ლარს. საგადასახადო კოდექსის 159-ე, 165-ე მუხლების გათვალისწინებით, მომჩივანს დაერიცხა დღგ და დაეკისრა ჯარიმა საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის საფუძველზე.

კომპანიის ფულადი სახსრების მოძრაობის ანალიზის შედეგად გამოვლინდა სხვაობა შემოწმებით დადგენილ და დეკლარირებულ მონაცემებს შორის. საგადასახადო ორგანოს მიერ განისაზღვრა საწარმოს მიღებული შემოსავლები, ხოლო ხარჯის ნაწილში გათვალისწინებული იქნა ეკონომიკურ საქმიანობასთან დაკავშირებული დოკუმენტურად დადასტურებული ხარჯი, მათ შორის, გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი შესყიდვის აქტები. საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლისა და №0256 „სიტუაციური სახელმძღვანელოს“ გათვალისწინებით, გაანგარიშდა კომპანიის სმფ-ის ხარჯის ნაწილი, რომელზეც გადასახადის გადამხდელმა ვერ წარადგინა სრულყოფილი დოკუმენტაცია. ფულადი სახსრების მოძრაობის ანალიზის შედეგად გამოვლენილი ფულის ნაშთი, საგადასახადო კოდექსის 101-ე და 154-ე მუხლების საფუძველზე, ჩაითვალა საწარმოს დირექტორზე გაცემულ ხელფასად და დაიბეგრა საშემოსავლო გადასახადით. ამასთან, მომჩივანს დაეკისრა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით გათვალისწინებული ჯარიმა.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 136-ე, 61-ე, 158-ე, 165-ე, 159-ე, 163- ე, 164-ე, 172-ე, 73-ე, 101-ე, 154-ე, 105-ე, 72-ე, 43-ე მუხლებზე, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლზე, შემოწმებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე და საქმეში არსებული მასალებისა და გადასახადის გადამხდელის არგუმენტაციის გათვალისწინებით, პირველ სადავო საკითხთან დაკავშირებით საგადასახადო ვალდებულებების დაზუსტების მიზნით, მიიჩნევს, რომ გადასახადის გადამხდელს უნდა მიეცეს წინადადება, ამ ბრძანების ჩაბარებიდან 15 კალენდარული დღის ვადაში, აუდიტის დეპარტამენტს წარუდგინოს საჩივარში მითითებული არგუმენტაციის

დოკუმენტურად დადასტურებული მტკიცებულებები, კერძოდ, საკურიერო კომპანიის აპლიკაციიდან არასწორად ჩარიცხულ/შემოსავალში ჩათვლილ თანხებთან და თევზის შეძენასთან დაკავშირებით. განსაზღვრულ ვადაში მტკიცებულებების წარდგენის შემთხვევაში, უნდა დაევალოს აუდიტის დეპარტამენტს, ყოველმხრივ შეისწავლოს/გამოიკვლიოს წარდგენილი მტკიცებულებები და შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით, შესაბამისი საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, განახორციელოს საგადასახადო ვალდებულებების კორექტირება (შემცირება).

რაც შეეხება აღნიშნულ სადავო საკითხთან დაკავშირებით, საჩივარში მითითებულ სხვა არგუმენტებს, შემოსავლების სამსახური აღნიშნავს, რომ მომჩივანს წარდგენილ საჩივარში/დავის წარმოების პროცესშიც არ აქვს წარდგენილი ისეთი არგუმენტები/მტკიცებულებები, რომლებიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმების აქტით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს. შესაბამისად, დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

ასაჩივრებს შემოსავლების სამსახურის 2026 წლის 12 აგვისტოს №18143 ბრძანებას არ დაკმაყოფილებულ ნაწილში. აღნიშნულ ნაწილში ბრძანების დასაბუთება ამომწურავად შემოიფარგლება მითითებით, რომ „მომჩივანს წარმოდგენილ საჩივარში/დავის წარმოების პროცესშიც არ აქვს წარმოდგენილი ისეთი არგუმენტები/მტკიცებულებები, რომლებიც შეცვლიდა საგადასახადო შემოწმების აქტით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს". აღნიშნული დასაბუთება ფორმალურია და არ პასუხობს მომჩივნის მიერ წარდგენილ სამართლებრივ არგუმენტაციას არც ერთ საკითხში, რითაც დარღვეულია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილები.

საკითხი 1.

შესყიდვის აქტების ღირებულების მხოლოდ 75%-ის გათვალისწინება საგადასახადო შემოწმების საკუთარი გაანგარიშების ფაილის მიხედვით, შესყიდვის აქტებით შეძენილი საქონლის სრული ღირებულება შეადგენს 291,246.50 ლარს. ეს თანხა სრულად დადასტურებულია ნოტარიულად დამოწმებული შედარების აქტებით - ხორცის, ყველის, მწვანილისა და ბოსტნეულის, ასევე ზეთის, ფქვილისა და ბურღულეულის ნაწილში - რომლებიც წარდგენილია შემოსავლების სამსახურისთვის.

 

ფულადი სახსრების მოძრაობის ანალიზში ამ მუხლით გათვალისწინებულია მხოლოდ 218,434.88 ლარი, ანუ სრული ღირებულების 75%. შემოსავლების სამსახურის №18143 ბრძანება არ განმარტავს, რომელი კონკრეტული გარემოება ამართლებს ხარჯის 25%-ით შემცირებას.

ყველა ზემოთ ჩამოთვლილი შესყიდვა დადასტურებულია მიმწოდებელი ფიზიკური პირების მიერ ხელმოწერილი და ნოტარიულად დამოწმებული შედარების აქტებით, რომლებიც სრულად, სრული ღირებულების ოდენობით, წარდგენილია შემოსავლების სამსახურში. შესაბამისად, საგადასახადო ორგანოს განკარგულებაშია დოკუმენტური დადასტურება ხარჯის მთელ 291 246,50 ლარზე.

აქტში არსად არის მითითებული, თუ რომელი ნორმის ან რომელი ფაქტობრივი გარემოების საფუძველზე მოხდა დოკუმენტურად დადასტურებული ხარჯის 25%-ით შემცირება.

მომჩივანი მიუთითებს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლზე, საგადასახადო კოდექსის 73-ე, 105-ე მუხლებზე და აღნიშნავს, რომ დოკუმენტურად დადასტურებული ხარჯი გამოქვითვას ექვემდებარება სრული ოდენობით.

ზუსტად იგივე 75%-იანი შეზღუდვა აუდიტის დეპარტამენტმა გამოიყენა ცალკე პროცედურაში წარდგენილი, ნოტარიულად დამოწმებული თევზის შესყიდვის აქტის მიმართაც (22 056 ლარი, დადასტურებულია 16 542 ლარის ოდენობით). ეს გარემოება ცხადყოფს, რომ 75%-იანი შეზღუდვა არ არის კონკრეტული დოკუმენტის ან პერიოდის შესწავლის ინდივიდუალური შედეგი, არამედ საგადასახადო ორგანოს მიერ შესყიდვის აქტების მიმართ გამოყენებული ზოგადი, მექანიკური პრაქტიკაა, რაც კიდევ უფრო ამყარებს მოთხოვნას, რომ ნოტარიულად დამოწმებული შესყიდვის აქტები სრული ოდენობით უნდა იქნას აღიარებული, დამოუკიდებლად კონკრეტული საქონლის სახეობისა. სწორედ ამიტომ, ქვემოთ მოცემულ გაანგარიშებაში თევზის შესყიდვის აქტის დარჩენილი 25%-იც ერთიანდება ამ საკითხის მოთხოვნასთან.

მომჩივანი მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 105-ე მუხლზე, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლზე და აღნიშნავს, რომ 291,246.50 − 218,434.88 = 72,811.63 ლარი, პლუს თევზის შესყიდვის აქტის დარჩენილი 25% - 5,514.00 ლარი (22 056 × 25%) - ჯამში 78,325.63 ლარი დამატებით უნდა ჩაითვალოს ხარჯად, რაც დაზუსტებულ ნაშთს (143 762 ლარი) იმავე ოდენობით ამცირებს 65,436.37 ლარამდე.

 

საკითხი 2. სოფლის მეურნეობის პროდუქციის დღგ-ისგან გათავისუფლება

საგადასახადო კოდექსის 172-ე მუხლის მე-4 ნაწილის „უ" და „ფ" ქვეპუნქტებით დადგენილი გათავისუფლება არ არის ტექნიკური გამონაკლისი, არამედ კანონმდებლის შეგნებული პოლიტიკური მიდგომაა, წაახალისოს საქართველოში წარმოებული სოფლის მეურნეობის პროდუქციის ბრუნვა და ხელი შეუწყოს ადგილობრივი მეურნის - გლეხის - მიერ მოყვანილი პროდუქციის ბაზარზე რეალიზებას, მისი დღგ-ით დაბეგვრის გარეშე. კანონმდებელმა შეღავათი დაუკავშირა არა გამყიდველის სტატუსს ან გასაღების არხს, არამედ ობიექტურ კრიტერიუმს - პროდუქტის სამრეწველო გადაუმუშავებლობას. ქვემოთ მოცემული ორი გარემოებიდან ჩანს, რომ საგადასახადო შემოწმება ორივე მიმართულებით ბლოკავს ამ საკანონმდებლო მიზნის რეალიზებას.

კომპანია შესყიდვის აქტების საფუძველზე შეისყიდიდა საქართველოში წარმოებულ მწვანილს, ბოსტნეულს და ყველს უშუალოდ მწარმოებელი ფიზიკური პირებისგან - გლეხებისგან. აღნიშნული პროდუქციის მნიშვნელოვანი ნაწილი მომხმარებელს მიეწოდებოდა სამრეწველო გადამუშავების გარეშე - მწვანილისა და ბოსტნეულის 80% და ყველის 50%. ეს ფაქტობრივი გარემოება არც საგადასახადო შემოწმების აქტში და არც შემოსავლების სამსახურის №18143 ბრძანებაში სადავოდ არ არის გამხდარი.

შემოსავლების სამსახურის №18143 ბრძანება საგადასახადო კოდექსის 172-ე მუხლის მე-4 ნაწილის „უ" და „ფ" ქვეპუნქტებს სიტყვასიტყვით იმეორებს, მაგრამ არ განმარტავს, რატომ არ ვრცელდება იგი მომჩივანის მიმართ. ასეთი დაუსაბუთებლობა, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი და მე-5 ნაწილების მოთხოვნათა დარღვევით, აქტს ამ ნაწილში ბათილად აქცევს. კონკრეტულად, საგადასახადო ორგანო ნორმის მიზანს ორი დამოუკიდებელი გზით ბლოკავს:

ა) გლეხი სტრუქტურულად ვერ გამოწერს ზედნადებს. მეურნე, ინდივიდუალური ფიზიკური პირი, დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული არ არის და კანონმდებლობით მასზე ზედნადების ან საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერის ვალდებულება არც ეკისრება. საკანონმდებლო წყობა თავად ითვალისწინებს, რომ ასეთი პირისგან შესყიდვა დასტურდება არა ზედნადებით, არამედ საგადასახადო კოდექსის 72-ე მუხლით გათვალისწინებული პირველადი საგადასახადო დოკუმენტით - შესყიდვის აქტით. საგადასახადო ორგანოს მიდგომა, რომელიც ფაქტობრივად ითხოვს ზედნადებით დადასტურებას, გლეხისგან შესყიდვას აქცევს პრაქტიკულად შეუძლებლად დღგ-ის შეღავათის დაკარგვის გარეშე, რაც პირდაპირ ეწინააღმდეგება ნორმის მიზანს.

ბ) სასაქონლო კოდი არ შეცვლილა - გასაღების არხს არ აქვს მნიშვნელობა. საგადასახადო კოდექსის 172-ე მუხლის მე-4 ნაწილის „უ" ქვეპუნქტის ერთადერთი მატერიალური კრიტერიუმია სასაქონლო კოდის შეუცვლელობა - ნორმა არაფერს ამბობს გამყიდველის საქმიანობის ტიპზე ან რეალიზაციის არხზე. მწვანილი, ბოსტნეული და ყველი, რომელიც კომპანიამ შეისყიდა და, გარეცხვისა და დაჭრის მიღმა რაიმე ტექნოლოგიური დამუშავების გარეშე, მიაწოდა მომხმარებელს - მათ შორის, საკურიერო მიწოდების არხით - რჩება იმავე სასაქონლო კოდის ქვეშ, რაც გლეხისგან შესყიდვის მომენტში ჰქონდა. რესტორნის ან საკურიერო მომსახურების მეშვეობით რეალიზება თავისთავად არც ერთ ნორმატიულ საფუძველს არ იძლევა შეღავათის მოსახსნელად.

გათავისუფლებული ბრუნვის დასადგენად გამოყენებულია თავად საგადასახადო შემოწმების აქტით დადგენილი ფასნამატი 133% (კოეფიციენტი 2.33).

 

შედეგად, დღგ 75 152 ლარიდან მცირდება 63,526.23 ლარამდე (შემცირება 11,625.77 ლარი). ჩათვლის უფლებით გათავისუფლების ბუნებიდან გამომდინარე, აღიარებული ჩათვლა 37 184 ლარის ოდენობით უცვლელი რჩება.

ვინაიდან საგადასახადო კოდექსის 165-ე მუხლის პირველი ნაწილით 100 000-ლარიანი ზღვარი ითვლის მხოლოდ დღგ-ით დასაბეგრ ოპერაციებს, გათავისუფლებული ოპერაციები ამ ჯამში არ უნდა შედიოდეს. ამის გათვალისწინებით, ითხოვს ზღვრის გადაჭარბების ზუსტი თარიღის ხელახლა დადგენას, ვინაიდან იგი განსაზღვრავს დღგ-ის დარიცხვის საწყის მომენტს.

საკითხი 3. ფულადი ნაშთის აგროსვა

საგადასახადო ორგანო დაზუსტებულ ნაშთსაც კვლავ ყოფს 0,8-ზე და მიღებულ თანხას განიხილავს დირექტორზე გაცემულ ხელფასად.

აგროსვის მეთოდი ეფუძნება დაშვებას, რომ ცნობილი თანხა ნეტოა, თუმცა მოცემულ შემთხვევაში ეს დაშვება ეწინააღმდეგება იმავე შემოწმების მეთოდოლოგიას: მთელი გაანგარიშება აგებულია ფულადი სახსრების ფაქტობრივ მოძრაობაზე. საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილი საგადასახადო აგენტს ავალდებულებს გადასახადი დააკავოს ფაქტობრივად გადახდილი თანხიდან - თანხა, რომლის არსებობაც შემოწმებამ თავად გამორიცხა, დაბეგვრის ბაზას ვერ შექმნის.

დასაბეგრი ბაზა უნდა უტოლდებოდეს ფაქტობრივ ნაშთს - 65,436.37 ლარს (საკითხი 1-ის კორექტირების შემდეგ) — და არა მის 0,8-ზე გაყოფით მიღებულ თანხას.

ქვემოთ მოცემულია, თუ როგორ იცვლება დარიცხული თანხა სამ ეტაპად: (ა) რა იყო თავდაპირველად დარიცხული საგადასახადო მოთხოვნით; (ბ) რა არის დღეს, მას შემდეგ, რაც შემოსავლების სამსახურის №18143 ბრძანებამ ნაწილობრივ დააკმაყოფილა წინა საჩივარი; (გ) რა დარჩება, თუ ეს საჩივარიც დაკმაყოფილდება.

ნაშთისა და გადასახადის გამოთვლის მოკლე ახსნა

საშემოსავლო გადასახადი გამოითვლება ფულადი სახსრების ანალიზით დადგენილი „ნაშთიდან". თავდაპირველი ნაშთი იყო 174,694.37 ლარი. შემოსავლების სამსახურის №18143 ბრძანების შემდეგ, ორი დადასტურებული გარემოების გამოკლებით, ნაშთი შემცირდა 143 762 ლარამდე. თუ ეს საჩივარიც დაკმაყოფილდება (საკითხი 1-ის საფუძველზე), ნაშთი კიდევ შემცირდება 65,436.37 ლარამდე. საგადასახადო შემოწმება ამ ნაშთს ყოფს 0,8-ზე და შედეგზე იანგარიშებს 20%-იან გადასახადს - ეს არის „აგროსვა", რომლის გამოყენებასაც დავობს საკითხ 3-ში.

 

ახლა იგივე ლოგიკა ვრცელდება ყველა გადასახადსა და ჯარიმაზე. ცხრილში ნათლად ჩანს, რომელი კონკრეტული საკითხის (1-4) ეფექტია ასახული თითოეულ სვეტში:

 

შედეგად: თუ ეს საჩივარი (საკითხები 1-3) დაკმაყოფილდება, დღგ, საშემოსავლო გადასახადი და საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის ჯარიმა ჯამურად 129,062.75 ლარიდან (დღეს მოქმედი მდგომარეობა, საურავის გარეშე) 83,157.14 ლარამდე შემცირდება. ამას თუ დაემატება საკითხი 4-იც (282-ე მუხლის ჯარიმის სრული პატიება), დამატებით მოიხსნება 31 208 ლარი. საურავის ზუსტი ცვლილება, რომელიც დამოკიდებულია დღიური დარიცხვის მეთოდზე, საგადასახადო ორგანოს გადასაანგარიშებელია.

 

ცხრილში ბოლო ორი მწკრივი განსხვავდება მხოლოდ საკითხი 4-ის (282-ე მუხლის ჯარიმის პატიება, 31 208 ლარი) შედეგით - საკითხების 1-3 ეფექტი ორივეგან ერთნაირია. საურავის თანხა (30,932.97 ლარი) ორივე მწკრივში ჯერჯერობით უცვლელია, ვინაიდან მისი ზუსტი გადაანგარიშება საგადასახადო ორგანოს კომპეტენციაა.

ზემოაღნიშნული არგუმენტების გათვალისწინებით, მომჩივანი ითხოვს:

1. ბათილად იქნას ცნობილი შემოსავლების სამსახურის 2026 წლის 12 აგვისტოს №18143 ბრძანება იმ ნაწილში, რომელშიც კომპანიის საჩივარი არ დაკმაყოფილდა;

2. დაევალოს აუდიტის დეპარტამენტს საშემოსავლო გადასახადის ხელახალი გაანგარიშება, დოკუმენტურად და ნოტარიულად დამოწმებული შესყიდვის აქტების სრული ღირებულების - მათ შორის, ცალკე პროცედურაში განხილული თევზის შესყიდვის აქტის დარჩენილი 25%-ის (სულ 78,325.63 ლარი) - აღიარებით;

3. დაევალოს აუდიტის დეპარტამენტს საკითხის ხელახალი შესწავლა და, საგადასახადო კოდექსის 172-ე მუხლის მე-4 ნაწილის „უ" და „ფ" ქვეპუნქტების გათვალისწინებით, დღგ-ის დასაბეგრი ბრუნვის გადაანგარიშება/კორექტირება ისე, რომ მისგან გამოირიცხოს საქართველოში წარმოებული, გადამუშავების გარეშე რეალიზებული სოფლის მეურნეობის პროდუქციის ბრუნვა (გათვლილი 64,587.60 ლარის ოდენობით, რაც დღგ-ს 11,625.77 ლარით ამცირებს);

4. იმსჯელოს შემოსავლების სამსახურმა/ფინანსთა სამინისტრომ, საშემოსავლო გადასახადის გაანგარიშებისას საფუძვლად უნდა დაედოს თუ არა ფულადი სახსრების ფაქტობრივი ნაშთი - და არა მისი 0,8-ზე გაყოფით ხელოვნურად გაზრდილი, ე.წ. „აგროსილი" თანხა - ვინაიდან თავად შემოწმების მეთოდოლოგია ფაქტობრივი ფულადი სახსრების მოძრაობის ანალიზს ეფუძნება, და დაავალოს აუდიტის დეპარტამენტს აღნიშნულის გათვალისწინება გადაანგარიშებისას;

5. დაავალოს აუდიტის დეპარტამენტს საურავის ხელახალი გაანგარიშება ზემოაღნიშნული კორექტირებების შედეგად დაზუსტებული ძირითადი გადასახადის თანხების საფუძველზე;

6. დაევალოს შემოსავლების სამსახურს, საჩივარში დასმულ თითოეულ, დანომრილ საკითხზე ცალცალკე, მკაფიოდ მიუთითოს, რომელი მოთხოვნა დაკმაყოფილდა და რომელი არა, და თითოეულ დასკვნას დაურთოს შესაბამისი სამართლებრივი და ფაქტობრივი დასაბუთება.

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.

საგადასახადო კოდექსის 158-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, დღგ-ით დასაბეგრ პირად (შემდგომ - დასაბეგრი პირი) განიხილება ნებისმიერი პირი, რომელიც ნებისმიერ ადგილზე დამოუკიდებლად ახორციელებს ნებისმიერი სახის ეკონომიკურ საქმიანობას, მიუხედავად ამ საქმიანობის მიზნისა და შედეგისა.

საგადასახადო კოდექსის 165-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების მიხედვით:

1. დასაბეგრი პირი, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, ვალდებულია მის მიერ ნებისმიერი უწყვეტი 12 კალენდარული თვის განმავლობაში განხორციელებული დღგ-ით დასაბეგრი საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის ოპერაციების ჯამური თანხის 100 000 ლარისთვის გადაჭარბების დღიდან, არაუგვიანეს 2 სამუშაო დღეში დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაციის მიზნით, მიმართოს საგადასახადო ორგანოს.

2. დასაბეგრ პირს დღგ-ის გამოანგარიშების და გადახდის ვალდებულება წარმოეშობა ამ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების მომენტიდან (ამ ოპერაციის ჩათვლით), რომლის მიხედვითაც დასაბეგრი ოპერაციების ჯამურმა თანხამ 100 000 ლარს გადააჭარბა.

საგადასახადო კოდექსის 159-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტების თანახმად, დღგით დასაბეგრი ოპერაციებია, დასაბეგრი პირის მიერ საქართველოს ტერიტორიაზე ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში ანაზღაურების სანაცვლოდ საქონლის მიწოდება/მომსახურების გაწევა.

საგადასახადო კოდექსის 163-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის დღგ-ით დაბეგვრა ხორციელდება საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის მომენტში, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.

საგადასახადო კოდექსის 164-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, თუ ამ მუხლით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, დღგ-ით დასაბეგრი თანხა არის საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის სანაცვლოდ მიღებული/მისაღები ანაზღაურება დღგ-ის გარეშე, საქონლის/მომსახურების ფასთან პირდაპირ დაკავშირებული სუბსიდიის ჩათვლით. აღნიშნული დებულება გამოიყენება საქონლის/მომსახურების გაცვლის ოპერაციის (ბარტერული ოპერაციის) შემთხვევაშიც.

საგადასახადო კოდექსის 172-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, დღგ-ისგან ჩათვლის უფლებით, ასევე გათავისუფლებულია, საქართველოში წარმოებული სოფლის მეურნეობის პროდუქციის (გარდა სეს ესნ-ის 0407 11 000 00 და 0407 21 000 00 კოდებით გათვალისწინებული საქონლისა (კვერცხისა) და 0207 11 სუბპოზიციაში მითითებული საქონლისა (შინაური ქათამი აუქნელი, ახალი ან გაცივებული)) მიწოდება მის სამრეწველო გადამუშავებამდე (სასაქონლო კოდის შეცვლამდე).

საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს სამეურნეო ოპერაციის ფორმისა და შინაარსის გათვალისწინებით შეცვალოს მისი კვალიფიკაცია, თუ ოპერაციის ფორმა არ შეესაბამება მის შინაარსს.

ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, თუ რაიმე თანხა გამოიყენება კონკრეტული პირის ინტერესებისათვის, ჩაითვლება, რომ ეს თანხა მიღებული აქვს ამ პირს.

საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ხელფასის სახით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება ფიზიკური პირის მიერ დაქირავებით მუშაობის შედეგად მიღებული ნებისმიერი საზღაური ან სარგებელი, მათ შორის, წინა სამუშაო ადგილიდან პენსიის ან სხვა სახით მიღებული შემოსავალი, ან შემოსავალი მომავალი სამუშაო ადგილიდან.

საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავება ევალება საგადასახადო აგენტს, რომელიც არის იურიდიული პირი, საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, რომელიც დაქირავებულს უხდის ხელფასს.

საგადასახადო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, ყველა ხარჯი დოკუმენტურად უნდა იყოს დადასტურებული.

საგადასახადო კოდექსის 72-ე მუხლის პირველის ნაწილის თანახმად, პირველადი საგადასახადო დოკუმენტი არის წერილობითი დოკუმენტი, რომლითაც შესაძლებელია სამეურნეო ოპერაციის მონაწილე მხარეთა იდენტიფიცირება, აქვს თარიღი და მოიცავს მიწოდებული საქონლის/გაწეული მომსახურების ჩამონათვალსა და ღირებულებას.

სადავო საკითხზე წარმოდგენილია აუდიტის დეპარტამენტის 1.09.2026 წლის №------- წერილი, სადაც მითითებულია, რომ გადასახადის გადამხდელი ახორციელებს სარესტორნო მომსახურებას. კომპანია არ აწარმოებს ბუღალტრულ აღრიცხვას სრულყოფილად. კერძოდ, შეუძლებელია მიღებული, გახარჯული, რეალიზებული პროდუქციის რაოდენობრივი გაშიფვრა პერიოდების მიხედვით. ამასთან, გადასახადის გადამხდელის მიერ საგადასახადო ორგანოსთვის არ იქნა წარდგენილი სარესტორნო პროგრამა ან და სხვა ინფორმაცია/დოკუმენტაცია, რომლის საფუძველზე შესაძლებელი იქნებოდა დღის განმავლობაში რეალიზებული შეკვეთების, სახეობების, რაოდენობების იდენტიფიცირება. საგადასახადო ორგანო დაეყრდნო საწარმოს მიერ წარდგენილ ინფორმაცია/დოკუმენტაციას და გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემის მონაცემებს. ანალიზით დადგინდა, რომ კომპანიის სარესტორნო საქმიანობიდან მიღებული შემოსავალი ძირითადად შედგებოდა საკურიერო მომსახურებებიდან და ტერმინალით მიღებული შემოსავლებიდან, ხოლო პროდუქციის შეძენას ახორციელებდა ძირითადად შესყიდვის აქტების და მცირე ოდენობით ზედნადებების საფუძველზე (ძირითადად სასმელები). შესყიდვის აქტებთან დაკავშირებით გადასახადის გადამხდელმა წარადგინა დოკუმენტები არასრულყოფილი ფორმით (ჯამურად თვეების მიხედვით). საგადასახადო ორგანოს მიერ შესწავლილ იქნა მიღებული შემოსავლები (სალარო, პოსტერმინალი, ბანკები) და ხარჯები, რის საფუძველზეც დადგინდა საწარმოს სარესტორნო საქმიანობიდან მიღებული ფასნამატი 133%-ის ოდენობით (ფასნამატის განსაზღვრისთვის გათვალისწინებულია მხოლოდ შეძენილი პროდუქცია სასმელების გარეშე). ანალიზის შედეგად დადგენილი ფასნამატი საგადასახადო ორგანომ მიიჩნია მართლზომიერად. შესაბამისად, შემოსავალი განისაზღვრა სალაროს, პოს-ტერმინალისა და ბანკების მიხედვით. შემოწმებით დადგინდა, რომ გადასახადის გადამხდელი შესამოწმებელ პერიოდში დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული არ არის. ამასთან, შემოწმებით დადგენილმა ეკონომიკური საქმიანობით მიღებულმა შემოსავალმა 2023 წლის 29 აპრილს გადააჭარბა 100 000 ლარს. შედეგად, საგადასახადო კოდექსის 159-ე, 165-ე მუხლების შესაბამისად, მომჩივანს დაერიცხება დღგ და დაეკისრა საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლით გათვალისწინებული ჯარიმა. ამასთან, შესამოწმებელ პერიოდში კომპანიას მიღებული აქვს ელექტრონული ანგარიშფაქტურები დღგ-ის ღირებულებით 37 184 ლარი. გამომდინარე იქიდან, რომ საწარმო არ იყო რეგისტრირებული დღგ-ის გადამხდელად, მიღებულ ფაქტურებზე ჩათვლა არ განუხორციელებია. შესაბამისად, შემოწმების ეტაპზე განხორციელდა იმ მიღებული ანგარიშ-ფაქტურების დღგ-ის ჩათვლა, რომლებიც უკავშირდებოდა ეკონომიკურ საქმიანობას და გამოყენებულ იქნა დღგ-ით დასაბეგრ ოპერაციებში. ამასთან, საგადასახადო ორგანოს მიერ განხორციელდა კომპანიის ფულადი სახსრების მოძრაობის ანალიზი და დადგინდა სხვაობა შემოწმებულ მონაცემებსა და დეკლარირებულ მონაცემებს შორის. საგადასახადო ორგანოს მიერ განისაზღვრა საწარმოს მიღებული შემოსავლები, ხოლო ხარჯის ნაწილში გათვალისწინებული იქნა ეკონომიკურ საქმიანობასთან დაკავშირებული დოკუმენტურად დადასტურებული ხარჯი, მათ შორის, გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი შესყიდვის აქტები. ხაზგასასმელია ის ფაქტი, რომ ხარჯის ნაწილში გამოყენებული იქნა იმ მომენტში საგადასახადო ორგანოში არსებული ყველა შესყიდვის აქტი. საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლისა და №0256 „სიტუაციური სახელმძღვანელოს“ საფუძველზე, გაანგარიშებულ იქნა კომპანიის სმფ-ის ხარჯის ნაწილი, რომელზეც გადასახადის გადამხდელმა ვერ წარადგინა სრულყოფილი დოკუმენტაცია. კერძოდ, ფულის მოძრაობის ნაწილში გათვალისწინებული იქნა შესყიდვის აქტების 75%, რადგან აღნიშნული შესყიდვის აქტები შედგენილი იყო შემოწმების პროცესში და მოიცავდა თვის ჭრილში ჯამურ მონაცემებს და არა დღიურად განხორციელებულ თითოეულ შეძენას. გადასახადის გადამხდელი ახსნა-განმარტების საფუძველზე ადასტურებს, რომ ვერ ხერხდებოდა პირველადი დოკუმენტების მოძიება. აღსანიშნია ის ფაქტი, რომ საწარმო დღეის მდგომარეობით არ საქმიანობს. აღნიშნულზე გადასახადის გადამხდელი განმარტავს, რომ საქმიანობა შეწყვეტილი აქვს 2025 წლის აგვისტოდან, თუმცა შემოწმებით გამოიკვეთა აღნიშნული პერიოდის შემდეგ „-------“ ბანკის ანგარიშზე მიღებული შემოსავლები, ჯამში 14 390,37 ლარი. მომჩივნის განმარტებით, შემოსავალი წარმოადგენს არასწორად ჩარიცხულ თანხებს, თუმცა შემოწმებით დადგინდა, რომ საბანკო ანგარიშიდან თანხის სხვა კომპანიასთან გადარიცხვა არ დასტურდება და გადარიცხულია დამფუძნებლის/დირექტორის პირად ანგარიშზე. ფულადი სახსრების მოძრაობის შედეგად დარჩენილი თანხა განხილულ იქნა საწარმოს დირექტორზე გაცემულ ხელფასად. აღნიშნულის გათვალისწინებით, შემოწმების შედეგად, საგადასახადო კოდექსის 154-ე, მე-12, 43-ე მუხლების გათვალისწინებით, მომჩივანს დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი და დაეკისრა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით გათვალისწინებული ჯარიმა.

საბჭო მიუთითებს, რომ საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრის ობიექტს წარმოადგენს დასაბეგრი შემოსავალი, სადაც სადავო შემთხვევაში ჩართული იქნა კომპანიის მიერ მიღებული შემოსავალი დოკუმენტურად დადასტურებული ხარჯის გამოკლებით. აღნიშნული წარმოადგენს ფიზიკური პირის მიერ მიღებულ შემოსავალს. საშემოსავლო გადასახადით დასაბეგრი ბაზა განისაზღვრება საშემოსავლო გადასახადის და ფიზიკური პირის მიერ მიღებული შემოსავლის მიხედვით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საშემოსავლო გადასახადის გაანგარიშების მიზნებისთვის დასაბეგრი ბაზის განსაზღვრა ფიზიკური პირის მიერ მიღებული შემოსავლის დარიცხვამდე აყვანილი თანხიდან განხორციელდა მართლზომიერად.

ამასთან, მომჩივანს არ წარმოუდგენია ისეთი დოკუმენტაცია/მტკიცებულებები, რაც შეცვლიდა შემოწმებით დადგენილ გარემოებებს და გახდებოდა დარიცხული თანხების კორექტირების საფუძველი.

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე, მხარეთა არგუმენტაციის გათვალისწინებით, საბჭომ მიიჩნია, რომ ამ ნაწილში შემოსავლების სამსახურის სადავო ბრძანება მართლზომიერია, არ არსებობს მისი გაუქმების და მომჩივნის მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი.

 

2. საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის საფუძველზე დაკისრებული ჯარიმისგან გათავისუფლება საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის შესაბამისად

ფაქტების აღწერა

აუდიტის დეპარტამენტის 2026 წლის 2 ივლისის №007-183 საგადასახადო მოთხოვნის შესაბამისად, მომჩივანს დამატებით გადასახდელად განესაზღვრა 202 801.97 ლარი. მათ შორის, გადასახადი - 118 825 ლარი, ჯარიმა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის საფუძველზე - 21 836 ლარი, ჯარიმა საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის საფუძველზე - 31 208 ლარი და საურავი - 30 932.97 ლარი.

 

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი

შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 43-ე, 269-ე, 270-ე, 272-ე, 275-ე, 282-ე მუხლებზე და ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელს არასრულად ჰქონდა შესრულებული საგადასახადო ვალდებულებები. ამასთან, მომჩივანი ვერ უთითებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, რომლითაც დადასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელი მოქმედებდა საქმიანობისათვის დამახასიათებელი თანმდევი გულისხმიერებით, სამართლებრივი შეცდომის არეალში. შესაბამისად, შემოწმების შედეგად შეფარდებული სანქციის მიმართ შემოსავლების სამსახურს მიზანშეწონილად არ მიაჩნია საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენება.

 

მომჩივნის არგუმენტაცია

შემოსავლების სამსახურის №18143 ბრძანება საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენებაზე უარს ასაბუთებს იმით, რომ მომჩივანმა ვერ დაადასტურა „საქმიანობისთვის დამახასიათებელი თანმდევი გულისხმიერება“. ეს დასკვნა არ ეყრდნობა რაიმე კონკრეტულ საწინააღმდეგო ფაქტს.

მომჩივანი მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ კომპანიას შესამოწმებელ პერიოდში არ ჰქონია შეფარდებული სხვა საგადასახადო სანქცია და თანამშრომლობდა მთელი პროცესის განმავლობაში, მათ შორის, შემოსავლების სამსახურის №18143 ბრძანებით მინიჭებული დამატებითი ვადის ფარგლებში წარდგენილი დოკუმენტაციით, რის შედეგადაც უკვე დადასტურდა ორი დამოუკიდებელი საკითხი. დღგ-ის რეგისტრაციის ვალდებულების წარმოშობა დამოკიდებულია უწყვეტი 12 კალენდარული თვის მოძრავი ჯამის მუდმივ მონიტორინგზე - ტექნიკურ ოპერაციაზე, რომლის გამოტოვება მცირე მეწარმისთვის სცილდება განზრახვის ან უხეში დაუდევრობის ფარგლებს.

მომჩივანი ითხოვს, საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის შესაბამისად, გათავისუფლდეს საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის საფუძველზე დაკისრებული ჯარიმისგან (31 208 ლარი).

 

დავების განხილვის საბჭო

მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად, დავის განმხილველ ორგანოს უფლება აქვს, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციისაგან, თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით.

დარიცხვის შინაარსიდან გამომდინარე, საბჭოს მიაჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში საქმის ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოებები არ იძლევა იმ ვარაუდის საფუძველს, რომ გადასახადის გადამხდელი კეთილსინდისიერად შეცდა, ან არ იყო მისთვის ცნობილი ისეთი გარემოება, რამაც მისი პასუხისმგებლობა გამოიწვია. მომჩივანი ვერ ამტკიცებს, რომ ჩადენილი სამართალდარღვევა გამოწვეულია არა მისი დაუდევრობით, არამედ საქმიანობისათვის დამახასიათებელი თანმდევი გულისხმიერების მიუხედავად.

საბჭო განმარტავს, რომ გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერება უკავშირდება პირის სუბიექტურ დამოკიდებულებას მის მიერ ჩადენილი ქმედებისადმი. პირის დაუდევარი ქმედება არ შეიძლება გახდეს საგადასახადო პასუხისმგებლობისგან გათავისუფლების საფუძველი. შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე მომჩივნის სანქციისგან გათავისუფლების საფუძველი.

 

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

 

1. საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (ქ. თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

 

სადავო საკითხი

1.გადამხდელი ასაჩივრებს შემოსავლების სამსახურის 2026 წლის 12 აგვისტოს №18143 ბრძანებას არ დაკმაყოფილებულ ნაწილში.

2.მომჩივანი ითხოვს, სსკ-ის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის შესაბამისად, გათავისუფლდეს საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის საფუძველზე დაკისრებული ჯარიმისგან.

 

ფაქტობრივი გარემოებები

1.საგადასახადო ორგანოს მიერ შესწავლილ იქნა მიღებული შემოსავლები და ხარჯები, რის საფუძველზეც დადგინდა საწარმოს სარესტორნო საქმიანობიდან მიღებული ფასნამატი 133%-ის ოდენობით.შემოწმებით დადგინდა, რომ საწარმო შესამოწმებელ პერიოდში დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული არ არის, ამასთან, შემოწმებით დადგენილმა ეკონომიკური საქმიანობით მიღებულმა შემოსავალმა 2023 წლის 29 აპრილს გადააჭარბა 100 000 ლარს. სსკ-ის 159-ე, 165-ე მუხლების გათვალისწინებით, მომჩივანს დაერიცხა დღგ და დაეკისრა ჯარიმა სსკ-ის 282-ე მუხლის საფუძველზე.

კომპანიის ფულადი სახსრების მოძრაობის ანალიზის შედეგად გამოვლინდა სხვაობა შემოწმებით დადგენილ და დეკლარირებულ მონაცემებს შორის. საგადასახადო ორგანოს მიერ განისაზღვრა საწარმოს მიღებული შემოსავლები, ხოლო ხარჯის ნაწილში გათვალისწინებული იქნა ეკონომიკურ საქმიანობასთან დაკავშირებული დოკუმენტურად დადასტურებული ხარჯი, მათ შორის, გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი შესყიდვის აქტები.ფულადი სახსრების მოძრაობის ანალიზის შედეგად გამოვლენილი ფულის ნაშთი, სსკ-ის 101-ე და 154-ე მუხლების საფუძველზე, ჩაითვალა საწარმოს დირექტორზე გაცემულ ხელფასად და დაიბეგრა საშემოსავლო გადასახადით. ამასთან, მომჩივანს დაეკისრა ჯარიმა.

2.აუდიტის დეპარტამენტის საგადასახადო მოთხოვნის შესაბამისად, მომჩივანს დამატებით გადასახდელად განესაზღვრა 202 801.97 ლარი. მათ შორის, გადასახადი - 118 825 ლარი, ჯარიმა სსკ-ის 275-ე მუხლის საფუძველზე და ჯარიმა სსკ-ის 282-ე მუხლის საფუძველზე.

 

გადაწყვეტილება

1.საბჭომ მიიჩნია, რომ ამ ნაწილში შემოსავლების სამსახურის სადავო ბრძანება მართლზომიერია, არ არსებობს მისი გაუქმების და მომჩივნის მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი.

2.საბჭო განმარტავს, რომ გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერება უკავშირდება პირის სუბიექტურ დამოკიდებულებას მის მიერ ჩადენილი ქმედებისადმი. პირის დაუდევარი ქმედება არ შეიძლება გახდეს საგადასახადო პასუხისმგებლობისგან გათავისუფლების საფუძველი. შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე მომჩივნის სანქციისგან გათავისუფლების საფუძველი.

 

დასაბუთება

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭო გადაწყვეტილების დასაბუთებისას ეყრდნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შემდეგ ნორმებს :

73(9),101,154,163,164,172(4).