1. ნებისმიერი სისტემის ეფექტიანი ფუნქციონირების და სისტემებს შორის თავსებადობის უზრუნველყოფის საფუძველი უნდა იყოს ერთიანი სტანდარტები (ფორმატები, ტერმინოლოგია, ფონტები და სხვ.), რომლებმაც ერთმნიშვნელოვნად უნდა ასახოს გამოყენებული სისტემის თავისებურებები.
2. კონკრეტულ სისტემაში გამოყენებული პროგრამულ-ტექნიკური და საკომუნიკაციო ტექნიკა უნდა აკმაყოფილებდეს ექსპლუატაციის პროცედურებს და სტანდარტიზაციის შესაბამის მოთხოვნებს.
3. ელექტრონული საქმიანობის უნიფიცირების მიზნით შემუშავებულ ეროვნულ (ან შიდაუწყებრივ) სტანდარტებთან ერთად შეიძლება საერთაშორისო სტანდარტების გამოყენებაც.
4. სისტემის ორგანიზატორსა და მომხმარებელს შორის ელექტრონული ინფორმაციის გაცვლისას გამოყენებული შეტყობინებები უნდა შეიცავდეს ისეთ ელემენტებს (რეკვიზიტებს), რომლებიც მას ანიჭებს სამართლებრივ სტატუსს (უნიკალური კოდი – რეფერენსი, ელექტრონულ-ციფრული ხელმოწერა, შიფრაცია და ა.შ.).
5. ინფორმაციის ელექტრონულად დამუშავებისას საჭიროა შეტყობინების ელემენტები განთავსდეს კონკრეტულ ადგილზე, კონკრეტული სიგრძით და წარმოდგენილი იყოს ისეთი ფორმატით, რომ შეიძლებოდეს მათი დამუშავება კონკრეტულ საგადამხდელო სისტემაში. სტანდარტიზაცია უნდა ხდებოდეს იმის გათვალისწინებით, რომ მიღებული სტანდარტები გამოიყენებოდეს სხვა სისტემებშიც, ანუ უზრუნველყოფილი იყოს თავსებადობა.
6. უნდა არსებობდეს ინფორმაციის ელექტრონულად გადაცემის საშუალება თავისუფალი ფორმატითაც