მუხლი 9. 1. მხარეები მიანიჭებენ ერთმანეთს ყველა სფეროში უპირატესი ხელშეწყობის რეჟიმს შემდეგი მიმართულებებით:

● საბაჟო მოსაკრებლები და გადასახადები, გამოყენებული იმპორტისა და ექსპორტისათვის, მათი შეგროვების მეთოდის გათვალისწინებით;
● დებულებები, რომლებიც ეხება საბაჟო კლირინგს, ტრანზიტს, დასაწყობებასა და გადმოტვირთვას;
● ნებისმიერი სახეობის ბაჟი და სხვა შიდა სახდელები, რომლებიც პირდაპირ ან არაპირდაპირ გამოიყენება იმპორტუილ საქონლისადმი;
● ანგარიშსწორების ფორმები და ასეთ ანგარიშსწორებათა ტრანსფერი;
● საშინაო ბაზარზე საქონლის ყიდვა-გაყიდვასთან, ტრანსპორტირებასთან, განაწილებასა და გამოყენებასთან დაკავშირებული წესები.
2. პირველი პუნქტის წესები არ გამოიყენება:
ა) იმ უპირატესობათა მიმართ, რომლებიც გაიცემა საბაჟო კავშირის, ან თავისუფალი ზონის შექმნის მიზნით ან, შესაბამისად, საბაჟო კავშირისა და ასეთი ზონის შექმნისათვის;
ბ) იმ უპირატესობათა მიმართ, რომლებიც განსაზღვრულია განვითარებადი ქვეყნებისათვის მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციის წესებისა და სხვა საერთაშორისო ხელშეკრულებების თანახმად და ენიჭება ზოგიერთ ქვეყანას;
გ) იმ უპირატესობათა მიმართ, რომლებიც ეხება მომიჯნავე ქვეყნებსსასაზღვრო ვაჭრობის მხარდაჭერის მიზნით.
3. პირველი პუნქტის დებულებები არ ეება იმ უპირატესობებს, რომლებიც განსაზღვრულია 1 დანართში, და რომლებიც საქართველომ მიანიჭა საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ წარმოქმნილ სახელმწიფოებს. ზემოაღნიშნული ეხება გარდამავალ პერიოდს, რომლის დასრულების ვადა არის მსო-თან საქართველოს მიერთების თარიღი ანუ 1998 წლის 31 დეკემბერი, იმის მიხედვით თუ რომელი უფრო ადრე შესრულდება