მუხლი 25. 1. მიიჩნევა, რომ ხელისუფლების კომპეტენტურ ეროვნულ ორგანოს ამოღების გზით და დამსაქმებელთა და მუშაკთა ორგანიზაციებთან კონსულტაციების შემდეგ, შეუძლია გამორიცხოს მუშაკთა გარკვეული კატეგორიები ამ დებულებით

2. მიიჩნევა, რომ ტერმინი „გაკოტრება“ მნიშვნელობა უნდა განსიაზღვროს ეროვნული კანონმდებლობით და პრაქტიკით.
3. მუშაკთა ამ მუხლით გათვალისწინებული მოთხოვნები სულ მცირე უნდა შეიცავდეს:
ა) მუშაკთა მიერ ხელფასის მოთხოვნა, რომელიც ეხება განსაზღვრულ პერიოდს და რომელიც არ უნდა იყოს სამ თვეზე ნაკლები პრივილეგიების სისტემის შესაბამისად და რვა კვირაზე ნაკლები საგარანტიო სისტემის შესაბამისად საწარმოს გაკოტრებამდე ან დასაქმების შეწყვეტამდე.
ბ) მუშაკთა მოთხოვნებს უქმე დღეების ანაზღაურებასთან დაკავშირებით, იმ წლის განმავლობაში შესრულებული სამუშაოს შედეგად, როდესაც მოხდა საწარმოს გაკოტრება ან დასაქმების შეწყვეტა;
გ) მუშაკთა მოთხოვნებს რაიმე სხვა ტიპრის ანაზღაურებად შვებულებასთან დაკავშირებით, რომელიც ეხება განსაზღვრულ პერიოდს, რმოელიც არ უნდა იყოს სამ თვეზე ნაკლები პრივილეგიების სისტემის შესაბამისად რვა კვირაზე ნაკლები საგარანტიო სისტემის შესაბმისად საწარმოს გაკოტრებამდე ან დასაქმების შეწყვეტამდე.
4. ეროვნული კანონებით ან კანონქვემდებარე აქტებით შეიძლება შეიზღუდოს მუშაკთა მოთხოვნების დაცვა განსაზღვრულ თანხამდე, რომელიც უნდა იყოს სოციალურად მისაღებ დონეზე