1. პირმა, რომელსაც წარმოეშვა ან შეიძლება წარმოეშვას იმპორტის გადასახდელის გადახდის ვალდებულება, უნდა წარადგინოს იმპორტის გადასახდელის გადახდის უზრუნველყოფის გარანტია (შემდგომში – გარანტია), თუ საქართველოს საბაჟო კანონმდებლობით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. საბაჟო ორგანო უფლებამოსილია სხვა პირს მისცეს უფლება, წარადგინოს გარანტია აღნიშნული პირის ნაცვლად.
2. ამ კოდექსის 59-ე მუხლის გათვალისწინებით, ერთ კონკრეტულ დეკლარაციასთან ან კონკრეტულ საქონელთან დაკავშირებით საბაჟო ორგანოს შეუძლია მოითხოვოს მხოლოდ ერთი გარანტიის წარდგენა. კონკრეტულ დეკლარაციასთან დაკავშირებით წარდგენილი გარანტიით უნდა დაიფაროს იმპორტის გადასახდელის ოდენობა, რომელიც წარმოიშობა ამ დეკლარაციით დეკლარირებულ ან გაშვებულ საქონელთან დაკავშირებით, მიუხედავად იმისა, სწორად არის თუ არა შედგენილი დეკლარაცია.
3. თუ გარანტია არ არის გაუქმებული, ის შეიძლება გამოყენებულ იქნეს საქონლის გაშვების შემდგომი კონტროლის შედეგად წარმოშობილი საბაჟო ვალდებულების შესასრულებლად.
4. ამ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებულ პირის განცხადების საფუძველზე, ამ კოდექსის 59-ე მუხლის შესაბამისად, საბაჟო ორგანოს შეუძლია მისცეს მას საერთო გარანტის წარდგენის უფლება ორ ან მეტ ისეთ ოპერაციაზე, საბაჟო დეკლარაციაზე ან საბაჟო პროცედურაზე, რომელთა მიმართაც წარმოიშვა ან შესაძლოა წარმოიშვას იმპორტის გადასახდელის გადახდის ვალდებულება.
5. გარანტიის წარდგენა საჭირო არ არის, თუ პირი, რომელსაც წარმოეშვა ან შეიძლება წარმოეშვას იმპორტის გადასახდელის გადახდის ვალდებულება, სახელმწიფო ხელისუფლების ან ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოა.
6. გარანტია არ წარედგინება, თუ საქონელი გადაადგილდება:
ა) საჰაერო ან საზღვაო ტრანსპორტით;
ბ) მილსადენით ან ელექტროგადამცემი ხაზით;
გ) სარკინიგზო ტრანსპორტით.
7. სხვა შემთხვევები, როდესაც არ მოითხოვება გარანტიის წარდგენა, განისაზღვრება საქართველოს ფინანსთა მინისტრის ბრძანები