1. საბაჟო ორგანოსათვის საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი სამუშაო საათების განმავლობაში მის მიერ საბაჟო კონტროლის განხორციელებისათვის პირს არ ეკისრება საფასურის გადახდის ვალდებულება.
2. პირს შესაძლებელია დაეკისროს მომსახურების საფასურის გადახდის ან გაწეული ხარჯების ანაზღაურების ვალდებულება თუ საბაჟო ორგანოს მიერ ხორციელდება მომსახურების გაწევა, კერძოდ:
ა) როდესაც დაინტერესებული პირის მოთხოვნით საბაჟო კონტროლი ხორციელდება საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი საბაჟო ორგანოს არასამუშაო დროს ან გაფორმების ადგილის გარეთ;
ბ) როდესაც წინასწარი გადაწყვეტილების მისაღებად ან საბაჟო ორგანოს მიერ საქართველოს საბაჟო კანონმდებლობის გამოყენების თაობაზე ამ კოდექსის მე-12 მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული ინფორმაციის მიწოდებისათვის აუცილებელი გახდა შესაბამისი პირის მიერ საბაჟო ორგანოსათვის წარდგენილი საქონლის გამოკვლევა/ექსპერტიზის ჩატარება და ამ საქონლის განმცხადებლისათვის დაბრუნების საფოსტო მომსახურების გაწევა;
გ) როდესაც ხორციელდება საქონლის გამოკვლევა/ექსპერტიზა საბაჟო დეკლარაციის შემოწმების მიზნით ან საქონლის განადგურება, თუ ადგილი აქვს სხვა დანახარჯებს, გარდა საბაჟო ორგანოს კომპეტენციას მიკუთვნებულ საქმიანობასთან დაკავშირებული დანახარჯებისა;
დ) როდესაც საქონლის სახეობიდან ან პოტენციური რისკიდან გამომდინარე ხორციელდება განსაკუთრებული კონტროლის ღონისძიებები.
ე) საქართველოს მთავრობის დადგენილებით განსაზღვრული სხვა სახის მომსახურება, რომელიც გაიწევა საბაჟო ორგანოს მიერ საბაჟო ფორმალობების განხორციელებისას.
3. მომსახურებების საფასურის განაკვეთი და გადახდის წესი განისაზღვრება საქართველოს მთავრობის დადგენილებით.