1. იმპორტირებული პროდუქტი შეიძლება, გახდეს შესწავლის ობიექტი, თუ მოცემული პროდუქტის საექსპორტო ფასი უფრო დაბალია, ვიდრე მსგავსი პროდუქტის ნორმალური ღირებულება ვაჭრობის ჩვეულებრივ პირობებში იმ უცხო ქვეყნის ბაზარზე, საიდანაც ხორციელდება მოცემული პროდუქტის ექსპორტი.
2. შესწავლის ობიექტის ნორმალური ღირებულების განსაზღვრისთვის ექსპორტიორი ქვეყნის შიდა ბაზრის მოხმარებისთვის განკუთვნილი მსგავსი პროდუქტის გაყიდვების მოცულობა უნდა აკმაყოფილებდეს კანონის მე-7 მუხლის პირველი პუნქტით განსაზღვრულ საკმარისობის კრიტერიუმს.
3. ამ მუხლის მე-2 პუნქტში მითითებული მოცულობა მიიჩნევა საკმარისად, თუ შესაბამისი გაყიდვები შეადგენს საქართველოს საბაჟო ტერიტორიაზე შესწავლის ობიექტის გაყიდვების არანაკლებ 5 პროცენტს. უფრო დაბალი წილი შესაძლოა, იყოს საკმარისი, თუ არსებობს იმის მტკიცებულება, რომ გაყიდვების დაბალი მოცულობა საკმარისია სათანადო შედარებისთვის.
4. შესწავლის ორგანო შესწავლის ობიექტის ნორმალურ ღირებულებად მიიჩნევს საშუალო შეწონილ ფასს, რომელიც იანგარიშება ექსპორტიორი ქვეყნის შიდა ბაზრის მოხმარებისთვის განკუთვნილი მსგავსი პროდუქტის გაყიდვების არანაკლებ საკმარის მოცულობაზე.
5. ნორმალური ღირებულების განსაზღვრისას ექსპორტიორი ქვეყნის ადგილობრივ ბაზარზე ან მესამე ქვეყანაში მსგავსი პროდუქტის არსებული გაყიდვები ერთეული პროდუქტის წარმოების ხარჯზე დაბალ ფასად უნდა შეფასდეს კანონის მე-9 მუხლის შესაბამისად.
6. თუ არ კმაყოფილდება ამ მუხლის მე-2 და მე-3 პუნქტები, ან/და თუ ბაზრის განსაკუთრებული მდგომარეობის გამო მსგავსი პროდუქტის გაყიდვები ექსპორტიორი ქვეყნის შიდა ბაზარზე სწორი შედარების საშუალებას არ იძლევა, შესწავლის ორგანომ ნორმალური ღირებულება შეიძლება, დაადგინოს:
ა) მსგავსი პროდუქტის ფასით, რომელიც ექსპორტირებულია მესამე ქვეყანაში; ან
ბ) წარმოების ქვეყანაში წარმოების ღირებულებაზე დაყრდნობით, რომელიც, მათ შორის, უნდა მოიცავდეს ადმინისტრაციულ, გაყიდვების და სხვა ხარჯებს, ასევე მოგებას, რაც გაიანგარიშება კანონის მე-10 მუხლის შესაბამისად (ჯამური ხარჯები).
7. წარმოების ღირებულება ერთეულ პროდუქტზე გაიანგარიშება უცხოელი ექსპორტიორის ან მწარმოებლის აღრიცხვის დოკუმენტების მიხედვით, თუ ასეთი დოკუმენტები შეესაბამება საქართველოში აღიარებულ საბუღალტრო აღრიცხვისა და ანგარიშგების პრინციპებს და ასახავს მსგავსი პროდუქტის წარმოებასა და გაყიდვასთან დაკავშირებულ ხარჯებს.
8. წარმოების, ადმინისტრაციული, გაყიდვებისა და ფიქსირებული ხარჯების განაწილება პირობითია და ხორციელდება შესწავლის ობიექტის ექსპორტიორის ან მწარმოებლის მიერ.
9. ამ მუხლის მე-7 და მე-8 პუნქტებში მითითებული ხარჯები შესაძლოა, დაკორექტირდეს წარმოების ცვლადი დანახარჯების ან იმ გარემოებების გათვალისწინებით, რომლებიც შესწავლის მომენტისთვის ახდენენ ზეგავლენას წარმოებისთვის რელევანტურ ოპერაციებზე.
10. თუ ექსპორტი ხორციელდება არასაბაზრო ეკონომიკის მქონე ქვეყნიდან, ნორმალური ღირებულება დგინდება კანონის მე-8 მუხლის შესაბამისად.
11. ექსპორტიორი ქვეყნის მიჩნევა არასაბაზრო ეკონომიკის მქონე ქვეყნად შეიძლება შემდეგი კრიტერიუმების საფუძველზე:
ა) უცხო ქვეყნის, საიდანაც ხდება შესწავლის ქვეშ მყოფი პროდუქტის ექსპორტი, საერთაშორისო სავალუტო ბირჟებზე ვალუტის კონვერტაციის დონე;
ბ) უცხო ქვეყნის იმპორტიორების ან მწარმოებლების მიერ შესწავლის ობიექტის მიღებისას სახელმწიფოს ჩარევის ხარისხი, მიღებული მსგავსი პროდუქტის ფასების, საწარმოო ხარჯების, პროდუქტის გამოშვების, ნედლეულის შესყიდვის, ტექნოლოგიების გამოყენების, ინვესტიციის დონის დადგენით;
გ) უცხო ქვეყნის იმპორტიორების ან მწარმოებლების მიერ შესწავლის ობიექტის მიღებისას სახელმწიფოს ჩარევის ხარისხი, მსგავსი პროდუქტის საექსპორტო ფასების დადგენისა და პროდუქტის საექსპორტო მოცულობებისთვის;
დ) სახელმწიფოს გავლენის ხარისხი უცხო ქვეყნის იურიდიული პირების თანამონაწილეობით განხორციელებულ საქმიანობაზე ან უცხო ქვეყნის იურიდიული პირების მიერ განხორციელებულ ინვესტიციებზე იმ უცხო ქვეყნის ტერიტორიაზე, საიდანაც ექსპორტირებულია შესწავლის ობიექტი;
ე) ექსპორტიორებისთვის ან უცხოელი მწარმოებლისთვის შესწავლის ობიექტის, ერთიანი საბუღალტრო აღრიცხვის არქონა, რომელიც გამოიყენება ნებისმიერი მიზნისათვის და შეესაბამება საყოველთაოდ აღიარებულ საბუღალტრო აღრიცხვისა და ანგარიშგების პრინციპებ