1. მწარმოებელმა ტიპის დამტკიცების სერტიფიკატის საფუძველზე ნაწარმოებ თითოეულ სატრანსპორტო საშუალებაზე უნდა დაიტანოს სატრანსპორტო საშუალების საიდენტიფიკაციო ნომერი (VIN კოდი), რომელიც წარმოადგენს უნიკალურ კოდს და შეიცავს ინფორმაციას მწარმოებლის, სატრანსპორტო საშუალების მახასიათებლების, გამოშვების/მოდელის წლის შესახებ, ასევე სხვა ინფორმაციას.
2. საიდენტიფიკაციო კოდის სტრუქტურა, მისი ადგილმდებარეობა და დამაგრების წესი ეფუძნება შემდეგ საერთაშორისო სტანდარტებს:
ა) ISO 3779-2009 „საგზაო სატრანსპორტო საშუალებები − სატრანსპორტო საშუალების საიდენტიფიკაციო ნომერი (VIN) − შინაარსი და სტრუქტურა“;
ბ) ISO 3780-2009 „საგზაო სატრანსპორტო საშუალებები − მწარმოებლის მსოფლიო იდენტიფიკაციის კოდი WMI“;
გ) ISO 4030:1983 „საგზაო სატრანსპორტო საშუალებები − სატრანსპორტო საშუალებების საიდენტიფიკაციო ნომერი (VIN) − ადგილმდებარეობა და დამაგრება“.
3. VIN კოდი შედგება 17 სიმბოლოსგან (არაბული ციფრებისა და ლათინური ასოებისგან). VIN კოდში დასაშვებია მხოლოდ შემდეგი არაბული ციფრებისა და ლათინური ანბანის ასოების გამოყენება: „0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 A B C D E F G H J K L M N P R S T U V W X Y Z“. VIN კოდში აკრძალულია I, O, და Q ასოების გამოყენება, რადგან ისინი მონახაზით მსგავსია 1, 0, 9 რიცხვებისა, რამაც შეიძლება, გამოიწვიოს ნიშნების აღრევა.
4. VIN კოდი შედგება სამი ნაწილისგან:
ა) პირველი − მწარმოებლების მსოფლიო იდენტიფიკაციის კოდი (WMI კოდი);
ბ) მეორე − სატრანსპორტო საშუალების აღწერითი ნაწილი (VDS კოდი);
გ) მესამე − სატრანსპორტო საშუალების იდენტიფიკაციის ნაწილი (VIS კოდი).
5. VIN კოდის სტრუქტურა და შედგენის მაგალითები მოცემულია ამ რეგლამენტის დანართ №1-შ