მხარე სახელმწიფო, რომელიც სასამართლოსგან მიიღებს 89-ე მუხლით გათვალისწინებულ მოთხოვნას პირის გადაცემის შესახებ, და თუ ის ასევე მიიღებს ნებისმიერი სხვა სახელმწიფოსგან იმავე პირის ექსტრადიციის მოთხოვნას იმავე ქმედებისთვის, რომელიც წარმოადგენს იმ დანაშაულის საფუძველს, რომლისთვისაც სასამართლო ითხოვს პირის გადაცემას, ვალდებულია, ამ ფაქტის შესახებ აცნობოს სასამართლოს და მომთხოვნ სახელმწიფოს.
იმ შემთხვევაში, თუ მომთხოვნი სახელმწიფო არის მხარე სახელმწიფო, მოთხოვნის მიმღები სახელმწიფო პრიორიტეტს მიანიჭებს სასამართლოს მოთხოვნას, თუ:
სასამართლომ, მე-18 ან მე-19 მუხლის შესაბამისად, დაადგინა, რომ საქმე, რომლის ფარგლებშიც მოთხოვნილია გადაცემა, დასაშვებია და ეს გადაწყვეტილება მხედველობაში იღებს მომთხოვნი სახელმწიფოს მიერ ექსტრადიციის მოთხოვნასთან დაკავშირებით ჩატარებულ გამოძიებას ან სისხლისსამართლებრივ დევნას; ან
სასამართლო მიიღებს (a) ქვეპუნქტში მითითებულ გადაწყვეტილებას მოთხოვნის მიმღები სახელმწიფოს მიერ პირველი პუნქტის შესაბამისად გაკეთებული შეტყობინების შესაბამისად.
თუ მე-2 პუნქტის (a) ქვეპუნქტით გათვალისწინებული გადაწყვეტილება არ არის მიღებული, მოთხოვნის მიმღებ სახელმწიფოს შეუძლია, საკუთარი დისკრეციის ფარგლებში, სასამართლოს მიერ მე-2 პუნქტის (b) ქვეპუნქტით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების მიღებამდე, დაიწყოს მომთხოვნი სახელმწიფოსგან მიღებული ექსტრადიციის მოთხოვნის განხილვა, მაგრამ არ უნდა მოახდინოს პირის ექსტრადიცია მანამ, სანამ სასამართლო არ დაადგენს, რომ საქმე დაუშვებელია. სასამართლოს გადაწყვეტილება მიიღება დაჩქარებული წესით.
თუ მომთხოვნი სახელმწიფო არ არის წინამდებარე წესდების მხარე, მოთხოვნის მიმღებმა სახელმწიფომ, თუ მას არ აქვს მომთხოვნ სახელმწიფოში პირის ექსტრადიციის საერთაშორისო ვალდებულება, პრიორიტეტი უნდა მიანიჭოს სასამართლოსგან მიღებულ გადაცემის მოთხოვნას, თუ სასამართლო დაადგენს, რომ საქმე დასაშვებია.
იმ შემთხვევაში, თუ სასამართლოს არ დაუდგენია, რომ მე-4 პუნქტით გათვალისწინებული საქმე დასაშვებია, მოთხოვნის მიმღებ სახელმწიფოს შეუძლია, საკუთარი დისკრეციის ფარგლებში, დაიწყოს მომთხოვნი სახელმწიფოსგან მიღებული ექსტრადიციის მოთხოვნის განხილვა.
იმ შემთხვევებში, როდესაც გამოიყენება მე-4 პუნქტი, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც მოთხოვნის მიმღებ სახელმწიფოს აქვს მომთხოვნ სახელმწიფოში, რომელიც არ არის წინამდებარე წესდების მხარე, პირის ექსტრადიციის საერთაშორისო ვალდებულება, მოთხოვნის მიმღებმა სახელმწიფომ უნდა გადაწყვიტოს, პირი გადასცეს სასამართლოს თუ მოახდინოს მისი ექსტრადიცია მომთხოვნ სახელმწიფოში. გადაწყვეტილების მიღებისას, მოთხოვნის მიმღები სახელმწიფო ითვალისწინებს ყველა შესაბამის ფაქტორს, მათ შორის, მაგრამ არა მხოლოდ:
მოთხოვნების შესაბამის თარიღებს;
მომთხოვნი სახელმწიფოს ინტერესებს, მათ შორის, შესაბამის შემთხვევაში, ჩადენილი იყო თუ არა დანაშაული მის ტერიტორიაზე და დაზარალებულთა და მოთხოვნაში მითითებული პირის მოქალაქეობას; და
სასამართლოსა და მომთხოვნ სახელმწიფოს შორის შემდგომი გადაცემის შესაძლებლობას.
როდესაც მხარე სახელმწიფო, რომელიც სასამართლოსგან იღებს პირის გადაცემის მოთხოვნას, ასევე იღებს ნებისმიერი სახელმწიფოსგან იმავე პირის ექსტრადიციის მოთხოვნას იმ ქმედებისთვის, რომელიც არ წარმოადგენს იმ დანაშაულს, რომლისთვისაც სასამართლო ითხოვს პირის გადაცემას:
მოთხოვნის მიმღებმა სახელმწიფომ, თუ მას არ აქვს მომთხოვნ სახელმწიფოში პირის ექსტრადიციის მოქმედი საერთაშორისო ვალდებულება, პრიორიტეტი უნდა მიანიჭოს სასამართლოს მოთხოვნას;
მოთხოვნის მიმღებმა სახელმწიფომ, თუ მას აქვს მომთხოვნ სახელმწიფოში პირის ექსტრადიციის მოქმედი საერთაშორისო ვალდებულება, უნდა გადაწყვიტოს, პირი გადასცეს სასამართლოს თუ მოახდინოს მისი ექსტრადიცია მომთხოვნ სახელმწიფოში. ამ გადაწყვეტილების მიღებისას, მოთხოვნის მიმღები სახელმწიფო ითვალისწინებს ყველა შესაბამის ფაქტორს, მათ შორის, მაგრამ არა მხოლოდ, მე-6 პუნქტში მითითებულ ფაქტორებს, მაგრამ განსაკუთრებული ყურადღება უნდა მიაქციოს შესაბამისი ქმედების შედარებით ხასიათს და სიმძიმეს.
იმ შემთხვევაში, თუ წინამდებარე მუხლით გათვალისწინებული შეტყობინების შესაბამისად, სასამართლო დაადგენს, რომ საქმე დაუშვებელია, და შემდგომში არ დაკმაყოფილდა მომთხოვნ სახელმწიფოში ექსტრადიცია, მოთხოვნის მიმღებმა სახელმწიფომ ამ გადაწყვეტილების შესახებ უნდა აცნობოს სასამართლო