1. საარბიტრაჟო განხილვის დაწყებამდე ან განხილვის ნებისმიერ სტადიაზე, საბოლოო საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გამოტანამდე, მხარეს შეუძლია შუამდგომლობით მიმართოს საარბიტრაჟო სასამართლოს (მის ფორმირებამდე – მუდმივმოქმედ კერძო არბიტრაჟს) საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების გამოყენების შესახებ, თუ ეს არ ეწინააღმდეგება საარბიტრაჟო შეთანხმებას.
2. საარბიტრაჟო მოსარჩელის შუამდგომლობა საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ უნდა შეიცავდეს მითითებას იმ გარემოებებზე, რომელთა გამოც უზრუნველყოფის ღონისძიებათა მიუღებლობა გააძნელებს ან შეუძლებელს გახდის საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების აღსრულებას, აგრეთვე მითითებას, თუ უზრუნველყოფის რომელი ღონისძიების ჩატარება მიაჩნია მხარეს საჭიროდ.
3. მხარის მიმართვის საფუძველზე, გონივრულ ვადაში, საარბიტრაჟო სასამართლო (მის ფორმირებამდე – მუდმივმოქმედი კერძო არბიტრაჟი) წერილობითი საარბიტრაჟო გადაწყვეტილებით ავალებს მხარეს:
ა) საბოლოო საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გამოტანამდე პირვანდელი მდგომარეობის შენარჩუნებას ან აღდგენას;
ბ) ისეთი ზომების მიღებას, რომლებიც უკავშირდება მეორე მხარისთვის ან თვით საარბიტრაჟო წარმოებისთვის ზიანის მიყენების თავიდან აცილებას;
გ) ღონისძიებების განხორციელებას იმ აქტივების შესანარჩუნებლად, რომლებიდანაც აღსრულდება შემდგომი საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება;
დ) მტკიცებულებების შენახვასა და შენარჩუნებას, რომლებიც შესაძლოა უკავშირდებოდეს საარბიტრაჟო დავასა და მის გადაწყვეტას.
4. საარბიტრაჟო სასამართლო (მის ფორმირებამდე – მუდმივმოქმედი კერძო არბიტრაჟი) უფლებამოსილია მოსთხოვოს მხარეს, რომელიც შუამდგომლობს საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების გამოყენებაზე, აღნიშნულ უზრუნველყოფის ღონისძიებებთან დაკავშირებული შესაბამისი უზრუნველყოფის გარანტიის წარმოდგენა.
5. საარბიტრაჟო სასამართლოს (მის ფორმირებამდე – მუდმივმოქმედ კერძო არბიტრაჟს) საქმის გარემოებების გათვალისწინებით, შეუძლია გამოიყენოს უზრუნველყოფის სხვა საშუალებები ან რამდენიმე საშუალება ერთად.
თავი VI
საარბიტრაჟო წარმოებ