2. უნივერსალური მომსახურების მიმწოდებლებმა უნდა აწარმოონ ცალკე ანგარიშები თავიანთი შიდა აღრიცხვის სისტემებში, სულ მცირე, ერთი მხრივ, რეზერვირებულ სექტორში არსებული თითოეული მომსახურებისთვის და მეორეს მხრივ, დაუჯავშნავი მომსახურებისთვის. სხვადასხვა დაუჯავშნავი მომსახურების ანგარიშები მკაფიოდ უნდა განასხვავებდეს ერთმანეთისგან მომსახურებებს, რომლებიც უნივერსალური მომსახურების ნაწილია, ისეთი მომსახურებებისგან, რომლებიც არ არის აღნიშნულის ნაწილი. ასეთი შიდა აღრიცხვის სისტემები უნდა მუშაობდეს თანმიმდევრულად გამოყენებული და ობიექტურად დასაბუთებული ხარჯების აღრიცხვის პრინციპების საფუძველზე.
3. მე-2 პუნქტში მითითებული ბუღალტრული აღრიცხვის სისტემები, მე-4 პუნქტისთვის ზიანის მიუყენებლად, უნდა ანაწილებდეს ხარჯებს თითოეული დაჯავშნული და დაუჯავშნავი მომსახურებისთვის, შემდეგი ფორმით:
(ა) ხარჯები, რომლებიც პირდაპირ შეიძლება დაერიცხოს კონკრეტულ მომსახურებას, ასევე იქნება დარიცხული;
(ბ) საერთო ხარჯები, ანუ ხარჯები, რომელთა პირდაპირი დარიცხვა შეუძლებელია კონკრეტულ მომსახურებაზე, განაწილდება შემდეგნაირად:
(i) შეძლებისდაგვარად, საერთო ხარჯების დარიცხვა უნდა მოხდეს თავად ხარჯების წარმოშობის პირდაპირი ანალიზის საფუძველზე;
(ii) როდესაც პირდაპირი ანალიზი შეუძლებელია, საერთო ღირებულების კატეგორიები უნდა გამოიყოს არაპირდაპირი დაკავშირების საფუძველზე სხვა ფასების კატეგორიასთან ან ხარჯთა კატეგორიების ჯგუფთან, რომელთათვისაც შესაძლებელია პირდაპირი დარიცხვა ან განაწილება; არაპირდაპირი დაკავშირება უნდა ემყარებოდეს თანაზომიერი ხარჯების სტრუქტურებს;
(iii) როდესაც ხარჯების განაწილების არც პირდაპირი და არც ირიბი ზომები არ მოიძებნა, ხარჯების კატეგორია განაწილდება საერთო კოეფიციენტის საფუძველზე; აღნიშნული კოეფიციენტი გამოითვლება ყველა ხარჯის თანაფარდობის გამოყენებით, რომელიც პირდაპირ ან არაპირდაპირი გზით არის დარიცხული ან განაწილებული ერთი მხრივ, თითოეული დაჯავშნული მომსახურებისთვის, ხოლო მეორე მხრივ, სხვა მომსახურებისთვის.
4. ხარჯების აღრიცხვის სხვა სისტემები შეიძლება გამოყენებული იქნეს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ისინი შეესაბამება მე-2 პუნქტს და დამტკიცებულია ეროვნული მარეგულირებელი ორგანოს მიერ. მათ გამოყენებამდე უნდა მოხდეს კომისიის ინფორმირება.
5. ეროვნული მარეგულირებელი ორგანოები უზრუნველყოფენ მე-3 ან მე-4 პუნქტებში აღწერილი ხარჯების აღრიცხვის ერთ-ერთ სისტემასთან შესაბამისობას, რომელიც შემოწმებულია უნივერსალური მომსახურების მიმწოდებლისგან დამოუკიდებელი კომპეტენტური ორგანოს მიერ. წევრმა სახელმწიფოებმა უნდა უზრუნველყონ შესაბამისობის შესახებ განცხადების პერიოდულად გამოქვეყნება.
6. ეროვნულმა მარეგულირებელმა ორგანომ ხელმისაწვდომი უნდა გახადოს ინფორმაცია, დეტალიზაციის სათანადო დონით, ხარჯების აღრიცხვის იმ სისტემების შესახებ, რომლებიც უნივერსალური მომსახურების მიმწოდებლის მიერ გამოიყენება და კომისიას წარუდგინოს ასეთი ინფორმაცია, მოთხოვნის შემთხვევაში.
7. მოთხოვნის შემთხვევაში, ამ სისტემებიდან მიღებული დეტალური სააღრიცხვო ინფორმაცია კონფიდენციალურად უნდა მიეწოდოს ეროვნულ მარეგულირებელ ორგანოს და კომისიას.
8. თუ მოცემულ წევრ სახელმწიფოს არ აქვს დაჯავშნული არცერთი მომსახურება, რომელიც შეიძლება დაიჯავშნოს მე-7 მუხლის შესაბამისად და არ დაუარსებია საკომპენსაციო ფონდი უნივერსალური მომსახურების უზრუნველსაყოფად, როგორც ეს ნებადართულია მე-9(4) მუხლის შესაბამისად, და იმ შემთხვევაში, თუ ეროვნული მარეგულირებელი ორგანო დარწმუნებულია, რომ ამ წევრ სახელმწიფოში არსებული არცერთი უნივერსალური მომსახურების მიმწოდებელი არ იღებს სახელმწიფო სუბსიდიას, ფარულად ან სხვა ფორმით, ეროვნულ მარეგულირებელ ორგანოს შეუძლია გადაწყვიტოს არ გამოიყენოს ამ მუხლის მე-2, მე-3, მე-4, მე-5, მე-6 და მე-7 პუნქტების მოთხოვნები. ეროვნული მარეგულირებელი ორგანო აცნობებს კომისიას ყველა ასეთი გადაწყვეტილების შესახე