1. დაცვა, რომლითაც სამოქალაქო თავდაცვის სამოქალაქო ორგანიზაციები, მათი პერსონალი, შენობები, თავშესაფრები და მატერიალური რესურსები სარგებლობს, არ უნდა შეწყდეს, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც მათ, მათი უშუალო ამოცანების გარდა, იყენებენ მოწინააღმდეგისათვის საზიანო მოქმედებებისთვის. თუმცა, ამავე დროს, დაცვა წყდება მხოლოდ შესაბამისი გაფრთხილების შემდეგ, რომელიც აუცილებლობის შემთხვევაში ადგენს გონივრულ ვადას, და მას შემდეგ, რაც ეს გაფრთხილება მხედველობაში არ იქნა მიღებული.
2. მოწინააღმდეგისათვის საზიანოდ არ ჩაითვლება შემდეგი:
(ა) სამოქალაქო თავდაცვის ამოცანათა განხორციელება სამხედრო ხელისუფლების ხელმძღვანელობითა და კონტროლით;
(ბ) სამოქალაქო თავდაცვის ამოცანების შესასრულებლად სამოქალაქო თავდაცვის სამოქალაქო პერსონალის სამხედრო პირებთან თანამშრომლობა ან სამოქალაქო თავდაცვის ან სამოქალაქო ორგანიზაციებში გარკვეული რაოდენობის სამხედრო მოსამსახურის მონაწილეობა;
(გ) ის გარემოება, რომ სამოქალაქო თავდაცვის ამოცანათა შესრულებას, თანმდევი სახით, სარგებლობის მოტანა შეუძლია სამხედრო მსხვერპლთათვის, განსაკუთრებით hors de combat პირებისთვის.
3. სამოქალაქო თავდაცვის სამოქალაქო პერსონალის მიერ წესრიგის დაცვის ან თავდაცვის მიზნით პირადი მსუბუქი იარაღის ტარება არ ითვლება მოწინააღმდეგისათვის საზიანო მოქმედებად. თუმცა, ხმელეთის იმ არეალში, სადაც მიმდინარეობს ან, სავარაუდოდ, დაიწყება ბრძოლები, სამოქალაქო თავდაცვის სამოქალაქო პერსონალის კომბატანტებისაგან გარჩევის გასაადვილებლად, კონფლიქტის მხარეებმა უნდა მიიღონ აუცილებელი ზომები, რათა მათი პირადი იარაღი შემოიფარგლებოდეს ისეთი ცეცხლსასროლი იარაღით, როგორიცაა პისტოლეტი ან რევოლვერი. მიუხედავად იმისა, რომ ასეთ ადგილებში სამოქალაქო თავდაცვის სამოქალაქო პერსონალმა შეიძლება სხვა სახის მსუბუქი იარაღიც ატაროს, იგი მაინც ისარგებლებს პატივისცემითა და დაცვით, როგორც კი მას სამოქალაქო თავდაცვის სამოქალაქო პერსონალად ამოიცნობენ.
4. სამოქალაქო თავდაცვის სამოქალაქო ორგანიზაციების სამხედრო სტილით ფორმირება და მათში იძულებითი სამსახური მათ არ ართმევს წინამდებარე თავით მინიჭებულ დაცვა