1. ოკუპირებულ ტერიტორიებზე სამოქალაქო თავდაცვის სამოქალაქო ორგანიზაციებმა ხელისუფლების ორგანოებისგან უნდა მიიღონ მათი ამოცანების შესასრულებლად აუცილებელი ხელშეწყობა. მათი პერსონალი არავითარ შემთხვევაში არ უნდა იყოს იძულებული, შეასრულოს ისეთი საქმიანობა, რომელიც ხელს შეუშლის ამ ამოცანების სათანადო შესრულებას. ოკუპანტმა სახელმწიფომ ამ ორგანიზაციათა სტრუქტურაში ან პერსონალში არ უნდა შეიტანოს რაიმე ცვლილება, რომელსაც მათი მისიის ეფექტური განხორციელებისათვის შეუძლია საფრთხის შექმნა. ამ ორგანიზაციებს არ უნდა მოსთხოვონ აღნიშნული სახელმწიფოს მოქალაქეებისა და მათი ინტერესებისათვის პრიორიტეტის მინიჭება.
2. ოკუპანტმა ძალამ არ უნდა დაავალდებულოს, აიძულოს ან წაახალისოს სამოქალაქო თავდაცვის ორგანიზაციები, შეასრულონ თავიანთი ამოცანები რაიმე ფორმით, რაც საზიანო იქნება სამოქალაქო მოსახლეობის ინტერესებისთვის.
3. ოკუპანტ სახელმწიფოს, უსაფრთხოების მოსაზრებებიდან გამომდინარე, შეუძლია სამოქალაქო თავდაცვის პერსონალის განიარაღება.
4. ოკუპანტმა სახელმწიფომ თავდაცვის ორგანიზაციებს არ უნდა შეუცვალოს მათი პირდაპირი დანიშნულება და არ უნდა მოახდინოს მათი კუთვნილი ან მათ მიერ გამოყენებული შენობების ან მატერიალური რესურსების რეკვიზიცია, თუ დანიშნულების ასეთი შეცვლა ან რეკვიზიცია დააზიანებს სამოქალაქო მოსახლეობას.
5. იმ პირობით, რომ დაცული იქნება მე-4 პუნქტის ზოგადი წესი, ოკუპანტ სახელმწიფოს შეუძლია ამ რესურსების რეკვიზიცია ან დანიშნულების შეცვლა შემდეგი კონკრეტული პირობების არსებობისას:
(ა) თუ ეს შენობები ან მატერიალური რესურსები სამოქალაქო მოსახლეობის სხვა საჭიროებებისათვისაა აუცილებელი; და
(ბ) თუ რეკვიზიცია ან დანიშნულების შეცვლა გრძელდება მანამ, სანამ ასეთი აუცილებლობა არსებობს.
6. ოკუპანტმა სახელმწიფომ არ უნდა მოახდინოს მოსახლეობის მიერ გამოყენებული ან მისთვის აუცილებელი თავშესაფრების არც რეკვიზიცია, არც დანიშნულების შეცვლ